Hindi Sila Mananahimik

Gusto nilang manahimik na lamang ang kabataan sa mga pamantasan. Noong Abril 27, kinuwelyuhan at kinaladkad ng mga ahenteng panseguridad ng administrasyon ng UP (Unibersidad ng Pilipinas) ang dalawang estudyante nitong nais lamang magladlad ng istrimer sa harap ng mga nagtatapos na kapwa-estudyante. Lider-estudyante ang dalawa – katunayan, dating opisyal pa ng administrasyon bilang dating mga rehente ng mag-aaral. Pero walang kinikilalang kapangyarihan ng estudyante ang mga ahente. Hindi raw bahagi ng pormal na programa ang dalawang estudyanteng ito at walang karapatang magsalita. Walang karapatang magpahayag.

Kung tutuusin, wala namang kontrobersiyal sa ihahayag sana ang dalawa. Sa istrimer na ilaladlad sana, nakasulat, sa malalaki at sumisigaw na mga letra, ang katagang “Paglingkuran ang sambayanan!” Sa mga pamantasang tulad ng UP, wala namang dapat ikagulat sa mga katagang ito. Sa pampublikong mga pamantasan, palasak na nga ito – isang panawagang bukambibig kapwa ng mga radikal at konserbatibo, aktibista at administrasyon.

Siyempre, iba ang pakahulugan sa katagang ito ng dalawang panig. Sa panig ng militanteng mga estudyante, iisa ang pakahulugan ng panawagang maglingkod sa bayan: Gamitin ang talino at lakas sa pagpapalaya sa sambayanan at pagtutuwid sa mga kamalian ng lipunan. Sa panig nila, may angking kapangyarihan ang panawagan. Sa paghahayag nito sa nagtapos na mga kabataan ng pamantasan, direktang panawagan ito para lumihis sa karaniwang landas ng isang nagtatapos sa kolehiyo.

Hindi kaila sa mga nagsipagtapos ang naghihintay sa kanila sa labas ng pamantasan. Kahit na sa isang kabataang nagtapos sa isang pamantasan tulad ng UP, paunti nang paunti ang mapagpipiliang trabaho. Sa bungad mismo ng pamantasan sa Commonwealth Avenue, kalagitnaan na ng konstruksiyon ng isang hanay ng mga gusali. Batid ng administrasyon, pati na rin siyempre ng mga estudyante, kung para saan ang ng mga gusaling ito: para ibandera kung anong mga “oportunidad” ang naghihintay sa mga graduwado. Mga kompanya ng call center ang mga itinatayong gusaling ito – isang industriya kung saan may bentahe raw ang mga Pilipinong mahusay magsalita ng Ingles. Ito ang uri ng trabahong naghihintay raw sa mga nagtapos ng kolehiyo, pati na ang mga nagtapos sa UP.

Kung para sa mga nagtapos sa pamantasan, tila ahente na lamang ng mga call center ang pinakapaborableng trabaho, paano pa kaya ang ordinaryong obrero? Taun-taon, lumolobo ang bilang ng puwersa ng bayan sa paggawa. Nagtapos o hindi nagtapos, tungkulin ng pamahalaan na maglaan ng nakabubuhay na trabaho para sa kanila sa pagpapalakas ng industriyang aampon sa kanilang paggawa.

Hindi interesado ang administrasyon na ilatag ang rekisitong ito. Dahil nakukulapulan ng sariling interes para panatilihin – at palakasin pa nga – ang monopolyo sa yaman ng bansa, nagkakasya na lamang ito sa mga uri ng trabahong hinahanap ng dayuhang kapital: ang binabarat, masunurin, at di-umaangal na paggawa. Sa pamamagitan ng mga dikreto’t mga memorandum ng kaukulang mga ahensiya tulad ng National Labor Relations Commission at Department of Labor and Employment, nagiging instrumento ang gobyerno ng pagpapatahimik sa mga nagrereklamong manggagawa. Ni hindi na itinatago, bukas na inihahayag pa ni Pangulong Arroyo ang pambansang polisiyang lalong akitin ang dayuhang mga mamumuhunan. Sa Pilipinas, aniya, may mga export processing zone, may mga economic zone, kung saan halos ipinamimigay na lamang ang paggawa. Walang problemang baratin, walang problemang supilin, basta magnegosyo lamang sila rito.

Pero, tulad ng inaasahan, marami ang nagrereklamo. Sa buong bansa, maririnig ang mga kuwento nila. Mga kuwentong tulad ng sa mga manggagawa sa Cavite Export Processing Zone at Kalsada Marcos Alvarez sa Las Piñas – mga kuwentong mababasa sa isyung ito ng Pinoy Weekly – ang nagbibigay-lakas at inspirasyon sa atin: Hindi pa huli ang lahat, marunong pa rin silang lumaban at magtanggol sa sariling interes at kagalingan.

Inspirasyon din ang mga estudyanteng tulad ng dalawang kinulapol ng mga ahente ng administrasyon sa UP. Gusto nilang manahimik na lamang ang kabataan sa mga pamantasan. Gusto nilang manahimik na lamang ang mga manggagawa. Pero mabibigo sila. - KRG