Peryodismo at pag-eendorso sa mga kandidato

Ang simpleng dahilan ay ang kawalan ng mapagpipilian dahil na rin sa katangian ng mga partidong pulitikal. Para sa mga organisasyong pang-midya ng iba pang bansa, malinaw ang pagkakaiba ng plataporma ng mga partido. Sa Estados Unidos, may malaking kaibahan sa paninindigan ng Democrats at Republicans. Gayundin ang kaso sa Gran Britanya kung susuriin ang plataporma ng mga partidong Tory at Labour. Para sa mga bansang ito, malaking iskandalo kung magpalit ng partido ang isang pulitiko.

Kakaiba ang kaso ng mga partidong pulitikal sa Pilipinas dahil mas mapagpasya ang mga personalidad kaysa mga prinsipyo. Ito ang dahilan kung bakit ang mga pulitiko ay tila paru-parong palipat-lipat ng partido. Kahit na sinusubukan ng mga progresibong party-list group ang pagkakaroon ng isang kampanyang nakatutok sa mga isyu, patuloy pa rin ang dominasyon ng mga tradisyunal na partidong pinangungunahan ng mga tradisyunal na pulitiko.

Sa konteksto ng traditional at personality politics, mahihirapan talaga ang mga organisasyong pang-midya sa pag-endorso ng isang kandidato.

Pero may praktikal silang dahilan sa hindi pagpanig sa sinumang kandidato: Noong 2001, tinanggal na ang political ad ban. Magmula noon, naging malaking pinagkukunan ng kita ang eleksiyon dahil sa ad spots na ibinebenta ng mga organisasyong pang-midya sa mga kandidato’t partidong pulitikal. Hindi man nila tuwirang aminin, masayang-masaya ang mga may-ari ng organisasyong pang-midya tuwing may eleksiyon dahil sigurado silang kikita mula rito.

Kung magdesisyon ang isang organisasyong pang-midyang mag-endorso ng isang kandidato, malamang na makokompromiso ang potensiyal nilang kikitain. Bakit nga naman maglalagay ng mga pulitikal na patalastas ang mga katunggali kung alam nilang hindi sila ang ineendorso?

Sa puntong ito, malinaw na ang usapin sa maraming organisasyong pang-midya ay ”pera-pera,” isang sitwasyong hindi kakaiba sa kasalukuyang kampanyang sinasabing pinakamagastos sa kasaysayan ng eleksiyon sa Pilipinas. Malinaw na ang pangunahing gastusin ng mga kandidato’t partido ay ang mga pulitikal na patalastas na kung saan ang bayad ay direktang napupunta sa mga organisasyong pang-midya.

Walang masama kung kumita sila mula sa mga patalastas (pulitikal man o komersiyal) pero huwag naman sanang makompromiso ang responsibilidad nila sa paghuhubog ng opinyong pampubliko. Para mapataas ang antas ng diskurso, dapat silang maging bukas sa pag-eendorso.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

1 2

Short URL: http://pinoyweekly.org/new/?p=6510

Posted by Danilo Araña Arao on Mar 8 2010. Filed under (Kolum), Konteksto. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry