Pinoy Weekly » Balitang Global Philippine news, analysis, and investigative stories Tue, 12 May 2015 22:16:16 +0000 en-US hourly 1 Inisyal na tagumpay para sa kanilang karapatan, nakamit ng immigrants sa US Fri, 28 Nov 2014 19:08:01 +0000 Rali ng iba't ibang grupo ng mga Pilipino sa US. Mula sa <b>Nafcon FB account</b>

Rali ng iba’t ibang grupo ng mga Pilipino sa US. Mula sa Nafcon FB account

Resulta ng sama-samang pagkilos laban sa kriminalisasyon ng di-dokumentadong mga immigrant at migrante sa Estados Unidos (US) ang bagong lagdang Executive Action on Immigration dito.

Ito ang sabi ng Migrante International matapos lagdaan ni Pang. Barack Obama ng Estados Unidos (US). Pero ayon sa grupo, simula pa lamang ito ng laban para sa ganap na pagkilala sa karapatan ng immigrants at migrante, kabilang ang mga Pilipino, sa US.

Inanunsiyo ni Obama noong Nob. 20 ang naturang Executive Action na nagpapataw ng “istriktong mga rekisito” para di-madeport ang di-dokumentadong mga indibidwal mula sa ibang bansa tulad ng Pilipinas.

Dahil sa mga limitasyon ng aksiyon ni Obama, pili lang ang maaaring makinabang dito, ayon sa Migrante.

Kikilalanin lang ng ng Executive Action ang isang immigrant sa US kapag pasok sa sumusunod na mga pamantayan: nanirahan siya sa bansa sa loob ng limang taon; ang mga anak ay mga mamamayan na ng US; pasado siya sa criminal background check; at sang-ayon siyang “magbayad ng karampatang buwis.”

“Tumugon si Obama sa ilan taon nang iginigiit ng ating komunidad, pero ang executive order na ito ay pansamantala lang at malayo para maging sapat. Dapat nating ipagpatuloy ang pagtulak sa relief na kailangan ng ating mga komunidad,” pahayag sa wikang Ingles ni Terrence Valen, presidente ng National Alliance for Filipino Concerns, o Nafcon, sa US.

Iginigiit ng maraming grupo ng mga immigrant, pati ng Nafcon at Migrante International ang panawagang “Legalization for All” o paglelegalisa ng lahat ng di-dokumentadong mga immigrant na natulak lang na pumunta sa US dahil sa krisis (pang-ekonomiya man o pulitikal) sa kanilang bansa.

Sa panawagang legalisasyon para sa lahat, di-batayan ang haba ng panahon na paninirahan, affiliation, o pang-ekonomiyang kalagayan ng indibiduwal para kilalanin ang legal na karapatan sa ilalim ng batas ng US ng immigrant o migrante.

“Walang tao na ilegal. Ang pagiging di-dokumentado ay di-kailanman dahilan para pagkaitan ng batayang karapatang pantao,” sabi pa ng Migrante.

Tinutugunan ng mga di-dokumentadong manggagawa mula sa ibang bansa ang pangangailangang lakas-paggawa ng US. Sila rin umano ang pinaka-bulnerable sa pagsasamantala at mardyinalisasyon.

Malaki ang ambag nila sa mga ekonomiya ng host countries

Panandalian lang ang Executive Action at magiging epektibo lang sa isang takdang panahon sa 2015, kaya panawagan ng Migrante na magmatiyag ang mga immigrant at migrante sa US at maging sa ibang bahagi ng mundo.

]]> 1
PH migrants express support for HK protests Mon, 29 Sep 2014 16:53:25 +0000 Protesta ng iba't ibang sektor ng mga mamamayan sa Hong Kong. Photo courtesy: <strong>Eman Villanueva</strong>

Hong Kong protests for universal suffrage and democratization swelled to “tens of thousands” even after brutal efforts to purge it. Photo courtesy: Eman Villanueva

Filipino migrants and progressive Filipino organizations in China’s Special Administrative Regions of Hong Kong and Macau expressed their solidarity with massive people’s protests in Hong Kong that call for reforms and democratization amid “worsening economic conditions”.

The group Bagong Alyansang Makabayan Hong Kong & Macau (Bayan-HKM – New Patriotic Alliance) also condemned the governments of HK and mainland China in Beijing for “unleashing brutality and excessive use of force by Hong Kong police” on Sunday, Sept. 28.

“As a people, Filipinos feel for those in Hong Kong who were at the receiving end of the brutality of the government and the police. We also suffered and we continue to suffer from repression when we call for change and for the people’s democratic rights,” said Eman Villanueva, chairperson of Bayan-HKM.

Several other migrant groups expressed support for, and joined, the protests.

“The movement for universal suffrage has been gaining steam for the past years and is further being propelled by the government’s lack of effective response to the problems besetting many of the Hong Kong people. Cuts in social service, disregard of the condition of workers, and the prioritization of the government of the interests of businesses especially in times of crisis have contributed greatly to the desire of the HK people to have a more direct say in the election of the Chief Executive,” stated the Asian Migrants Coordinating Body, an organization of Asian migrants, including Filipinos, in HK.

Villanueva said that the strike started by students who called for full universal suffrage. Then the protests, he said, “swelled (to) tens of thousands of youth and (people from) other sectors.”

As of this writing, the protests reportedly spread out in shopping areas of Causeway Bay and Mong Kok in Hong Kong.

“Protesters on various thoroughfares were repeatedly pepper sprayed and canisters of tear gas were thrown at them. However, undaunted, the public who witnessed the brutality of the police’s actions against the protesters even came out to join the action,” Villanueva added.

The protesters dubbed their actions “Occupy Central with Love and Peace”, after the Occupy protest movement in the US that called on, among others, taking the financial elite to account for its central role in triggering the global financial crisis.

‘Excessive force’

Aside from calls for democratization and universal suffrage triggered by a worsening economic crisis felt even among middle and lower class youths in Hong Kong, some protesters have called on Hong Kong Chief Executive Leung Chun-ying to resign.

The protesters have taken the Beijing government to task for failing to live up to promises of greater democratization and universal suffrage after the former British colony was handed over to China in 1997.

Bayan-HKM also said that the Hong Kong people have right to protest for social change, as inflation continues to rise in this supposedly prosperous capitalist hub.

“The display of discontent by the Hong Kong people and demand for political changes are rooted in the worsening economic condition that includes rising inflation, constricting social services, austerity, privatization and prioritization by the government of big business interests over that of the working people,” Villanueva added.

He said that the HK youth and people have shown “militancy, perseverance and courage” in the protests in the face of state reprisals.

“We call for the HK government to immediately cease from its repressive actions against the legitimate expression of the protester’s demands. Those who were unjustly arrested must be immediately released. The freedom of assembly and speech must be respected,” Villanueva concluded.

]]> 0
Tension high in Warsaw talks as G77+China walk out vs climate inaction Thu, 21 Nov 2013 16:34:07 +0000 'Polluters talk, we walk': Global civil society walks out of COP 19. (Tetet Nera-Lauron)

‘Polluters talk, we walk': Global civil society walks out of COP 19. (Tetet Nera-Lauron)

WARSAW, Poland — Tensions and tempers run high with only two days left at the 19th Conference of Parties (COP 19) and tremendous pressure for the annual climate summit to deliver substantive outcomes.

Members of the G77+China, a group of 133 developing countries have walked out of the negotiations on ‘loss and damage’ at dawn today, amidst growing frustration at the intransigence of the EU, Australia, Canada, US and other developed countries on the issue of who should pay compensation for the effects of extreme climate events. The developed countries insist that this issue be addressed only after 2015.

An international mechanism on loss and damage will help countries address the impacts of extreme events—such as super typhoon Haiyan, which struck the Philippines almost two weeks ago—the enormity of which would make it difficult for them to adapt to.

Representatives from the G77+China bloc said that they have been very flexible in order to reach an acceptable outcome, and up until the wee hours of the morning, there was some progress in the negotiations. Australia then made a motion to put all the agreements in brackets, again putting everything on hold. At this point, the G77+China decided that it was time for the ministers attending the 19th Conference of Parties (COP 19) to make a political decision.

Mr. Marcin Korolec, Poland’s Environment Minister and COP 19 President, immediately sought an audience with key actors in the G77+China group, to help diffuse tensions and seek a productive way forward to the negotiations. Negotiations on loss and damage have resumed tonight, and are expected to make some progress after the impasse.

The high level segment of the international climate talks has also gone full swing with two ministerial dialogues on the COP/CMP and on climate finance.

The Philippines’ Climate Change Minister Lucille Sering made an impassioned speech at the COP/CMP plenary session, stressing that almost two decades after the UN Climate Change talks began, there is still lack of progress in developing global actions against climate change.
“Every time we attend this conference, I am beginning to feel like we are negotiating on who is to live and who is to die. Would it be right for me to conclude that we failed miserably?” she said.

Meanwhile, UN Secretary General Ban-Ki Moon, speaking at the Ministerial Dialogue on Climate Finance, stressed on the need for ‘bolder’ targets to scale up climate finance and to ‘break down all barriers’ to achieve the large scale transformation necessary to keep below 2 degrees Celsius global temperature rise.

The Green Climate Fund, the operating entity of the UN Climate Convention, remains an empty shell, with very conservative pledges made by developed countries, but without actual commitments given towards its capitalization and operationalization.

]]> 0
Consul general hits US meddling in Syria’s internal affairs Thu, 12 Sep 2013 07:41:14 +0000 Consul general to Syria Issam Eldebs ask for Filipinos' support against impending US air strikes. (Ilang-Ilang Quijano)

Consul general of Syria Issam Eldebs asks for Filipinos’ support against impending US air strikes. (Ilang-Ilang Quijano)

Consul General of Syria in the Philippines Issam Eldebs hit the US government for “meddling” in the internal affairs of Syria, and insisted that the August 21 chemical attack was an act by rebels and not by the government of Bashar Al-Assad.

In a roundtable discussion at the University of Makati yesterday, Eldebs said that US Pres. Barack Obama’s decision to delay air strikes in Syria shows that global opposition to US military intervention has been effective.

Eldebs called on the Filipino people to support the Syrian people, saying that Syria is one of the birthplaces of civilization and Christianity.

“Today, Syria is going through an intense crisis, and we ask for your support. I am telling you, the Syrian government did not release these chemical weapons against its own people. We have suffered enough already, with the many sanctions against us,” Eldebs said.

The consul general believes that rebels, aided by US allies, were responsible for the chemical attack that allegedly killed 1,400 civilians.

Eldebs explained that the US government cannot destroy chemical weapons through air strikes. “If these weapons even exist, their locations are unknown. They (US) don’t have legitimate targets to hit. The only targets they have are innocent people,” he said.

Eldebs added that the US government only wants to launch air strikes in order to hit critical military infrastructure and weaken the government’s position against the rebels, in the bid to have Assad overthrown.

“But changing a legitimate government is our internal affairs. Only the Syrian people will decide who to have as president,” Eldebs argued.

US ‘doesn’t like’ Assad

Assad condemned the occupation of Iraq and is not allied with the US government. This is the reason why the US “doesn’t like” the Syrian president, Eldebs said.

In an earlier statement, the International League of People’s Struggles (ILPS) also said that the US detests the Syrian government “for asserting national sovereignty and independence.”

The ILPS said that both the US and Israeli governments stand to benefit most from the removal of Assad, who is a close ally of the Iranian government. “The US covets the oil resources of Iran and calculates that the fall of the current Syrian government would weaken Iran drastically,” the group said.

“Both the US and Israel benefit in economic, political and military terms from the overthrow of governments in the Middle East that oppose US imperialism and Israeli Zionism and support the Palestinian people in their struggle for national and social liberation,” it added.

The ILPS also exposed earlier attempts to by the US government and Western media to falsely attribute human rights abuses to Assad. The Homs massacre of 200 people and the Houla massacre of 108 people were blamed on the Syrian government, but were later found out to be the handiwork of the rebel Free Syrian Army.

The Free Syrian Army is aided by US allies, the ILPS also said. The governments of Saudi Arabia and Qatar provide funding, while special forces of France at Great Britain provide training. The rebels also pass through Turkey to enter into Syria.

On chemical weapons

In the discussion sponsored by the Pimentel Institute for Leadership and Governance, Eldebs said that Assad, elected twice into power, is “one of the best presidents” that Syria has had.

“Syrian people have everything. We don’t have the poorest of the poor, because education is free and paid for by the government. So is healthcare. We also don’t pay much taxes because of the revenues from oil,” the consul general said.

In response to questions by students and the media regarding the possession of chemical weapons, Eldebs said that the Syrian government indirectly admitted to it, when it agreed to the Russian government’s proposal to surrender these weapons in order to avert a military strike.

“Our neighbors also have these weapons, even nuclear weapons. Israel has more than 300 nuclear heads. We do not have a single one. So we have to protect ourselves. But having chemical weapons is not the same as using them against our people. We will never do that,” he said.

But he warned that Syria “will retaliate” and be forced to use weapons at its disposal, should the US government attack.

Meanwhile, the ILPS has called the US government a “hypocrite” for making false claims on Syria’s use of chemical weapons, noting that the US is the biggest user of such weapons.

“[The US] uses napalm, white phosphorous and other bombs, depleted uranium tipped artillery shells and bombs, and defoliants like Agent Orange [in its wars of aggression],” the group said.

]]> 0
Suring-Global: Bagong sanction sa Iran, atbp. Tue, 24 Jan 2012 16:09:49 +0000 Mapa ng Iran at magkakatabing mga bansa. (

Mapa ng Iran at magkakatabing mga bansa. (

Bagong sanction sa Iran

Napipinto ang embargo ng European Union (EU) sa mga produktong petrolyo ng Iran kaugnay ng nuclear program ng naturang bansa. Tantiyado na lulumpuhin nito ang ekonomiya ng Iran dahil EU ang pangalawang pinakamalaking importer ng Iranian crude kasunod ng China.  Nauna na ritong nagpahayag ng embargo ang US noong Enero 1, 2012.

Kaugnay ng embargo, nagpadala ng mga barkong pandigma ang France at Britain sa Strait of Hormuz para ayudahan ang US carrier group sakaling totohanin ng Iran ang banta nitong isara ang Strait of Hormuz. Ganting sanction ito ng Iran upang walang makalabas  na anumang produktong petrolyo sa pandaigdigang pamilihan.

Bukod sa oil embargo, inaasahang mapapabilang sa sanction ang pakikipagkalakal sa Iranian Central Bank at ng ginto sa gobyerno ng Iran.

Pero, hindi lamang Iran ang hahaplitin ng sanction. Tatamaan din ang maraming bansa sa pagtaas ng presyo ng langis at mga produktong petrolyo. Kaya, ibayong kaguluhan ang posibleng ibunga nito, lalo na’t inaasahang hindi tatahimik na lamang ang Iran sa harap ng bagong sanction.

Assad, pinabababa sa poder

Nanawagan ang Arab League kay Syrian President Bashar al-Assad na ipaubaya na sa pangalang pangulo ang pagpapatakbo ng gobyerno at pagkatapos ay magdaos ng eleksiyon sa diwa ng “unity government” upang mawakasan ang madugong pag-aalsa na 10 buwan nang nangyayari.

Sa planong ito, mapayapang makakaalis sa poder ang rehimeng Assad na katulad ng nangyari sa rehimeng Abdullah Saleh ng Yemen at maisasagawa ang maayos na transisyong pampulitika. Maiiwasan ng ganitong hakbang ang digmang sibil na nangyari sa Libya na hanggang ngayon ay dinaramdam ng bansang iyon.

Subalit anuman ang mangyari, tutol sa ngayon ang Arab League sa international military intervention at pilit humahanap ng solusyon sa problemang kinasusuungan ng Syria.

Mahigit 5,000 na ang nasasawi sapul nang sumiklab ang kaguluhan sa Syria at tumitindi ang panganib na lubos itong mauwi sa digmang sibil dahil sa pagdami ng mga nabubuong armadong grupo at ng military defectors mula sa Syrian Armed Forces.

Nauna rito, nagpahayag naman ang Israel na handa itong kupkupin ang mga Allawites, tribu ni Assad, sa kanilang bansa sakaling bumagsak si Assad sa kapangyarihan.

Kondisyon ng ekonomiya ng US mabuway pa rin

Ang magandang balita ay hindi tumaas ang presyo ng mga produktong pangkonsumo sa US sa loob ng nakalipas na dalawang buwan bunsod ng pagbaba ng presyo ng langis.  Pero, ang bahagyang paglaki ng ekonomiya noong last quarter ng 2011 ay tinatayang mauudlot sa unang bahagi ng 2012 bunga ng krisis sa Europe na humahaplit sa US exports.

Sa pananatiling malaki ng bilang ng mga walang trabaho, bagsak na presyo ng bahay, at di pagtaas ng presyo ng mga produkto, inaasahan ng mga ekonomista na nagsasagawa ang US Federal Bank ng panibagong pagbili ng mga ari-arian ngayong taon.

At samantalang may pag-ahon diumano ang ekonomya  ng bansa mula sa pagkakasadlak sa recession, halos 10% pa lamang ng mga lungsod ng US ang muling nakapag-empleyo ng mga sinisanteng manggagawa sa kasagsagan ng krisis. Dalawa at kalahating taon pagkaraan ng naturang krisis, patuloy pa rin iyong iniinda ng maraming siyudad at dumaranas ng mababang buwis na naguobliga sa mga city mayor na magsisante ng mga empleyado, itigil ang mga pagawaing-bayan, at magtaas ng mga singilin para matugunan ang kakulangan sa badyet.  Noong 2008, may 533,000 ang mga empleyadong sinesante ng mga gobyernong lokal.

Nitong nakalipas na taon, ipinanukala ni Barack Obama ang $477 Bilyong economic stimulus plan, pati ang pagpapahinto sa pagsisante sa mga empleyado ng gobyernong lokal, lamang at hinarang iyon ng kongreso na nakatuon sa pagbabawas ng deficit ng bansa.  Dagdag pa, binawasan ng US Congress ng $1-B ang perang ibinibigay sa mga siyudad na tinataya ng mga city mayor na mangangahulugan ng pagsisante sa 35,000 empleyado.

Sa pagbabawas ng mga gastusin ng federal states at ng mga lungsod, inaasahang bababa ang economic growth ng kalahating porsiyento ngayong 2012.

Gayunma’y sinasabi ng gobyerno na sa kabilang banda, aabante ngayong taon ang mga siyudad na nakaugnay sa pandaigdigang kalakalan, transportasyon at utilities at inaasahang lilikha ang mga industriya niyon ng 563,000 trabaho.  Sa ngayon, nasa 8.5% ng labor force ang US unemployment na mas mababa nang bahagya noong 2009 na 10%.  Pero, malayo pa ito sa figure bago magka-recession.

 Central Asia: Lupain ng panunupil

Ayon sa Freedom in the World 2012 Report na ipinalabas nitong Enero 19, ang mga gobyerno ng Central Asia, maliban sa Kyrgyzstan na kinakitaan ng bahagyang pagbuti, ay nabibilang sa kategoryang “not free”—ibig sabihin, hindi umiiral ang mga karapatang pampulitika at malawakan at sistematikong sinusupil ang mga batayang karapatang sibil.

Tinumbok ng ulat ang Kazakhstan bilang isang “country of concern” dahil sa bagong batas niyon na nagbabawal sa pagpapalaganap ng relihiyosong paniniwala at pagtatayo ng mga relihiyosong organisasyon, at sa kabilang banda’y sa masaker ng mga pulis sa mga nagwiwelgang manggagawa sa oil refineries. Sa bayan ng Zhanaozen, sinalakay ng mga pulis ang mga welgista at sinasabing 70 ang nasawi, aabot ng 800 ang mga nasugatan at 70 ang inaresto.

Si Nazorbayev ang pinakamatagal na nananatiling pasitang presidente ng Kazakshtan na napuwesto sa poder umpisa pa nang bumagsak ang USSR noong 1991. Nagagamit niya ang mayamang deposito ng langis at ang istratehikong puwesto ng bansa sa marahas na pamumuno at kayang-kaya niyang pagsabungin ang US at Rusya sa pamamagitan ng mga iyon. Nitong huli, sumahol ang marahas na pamumuno ni Nazorbayev na gumagamit ng mga armadong bandido sa panunupil sa mamamayan.

Sa Uzbekistan naman, sinusupil ang lahat ng partido oposisyon at ang malayang pagninegosyo na halos buung-buong kontrolado ng pamilya ng presidente at mga alipuris, ibinibilanggo ang mga aktibista at mamamahayag. Lamang at sa kabila ng ganito, suportado siya ng US at Western Europe dahil nagkakaloob siya ng logistical support sa pandidigma ng US at NATO sa Afghanistan.

Walang pinagkaiba sa mga bansang ito ang kalagayan sa Turkmenistan na hindi umiiral ang anumang kalayaang pampulitika at sibil. At samantalang sa darating na buwan pa ang eleksiyon, alam na ng madla kung sinusino ang mga mananalo.

Gera sa Afghanistan, malabong mahinto

Napakatindi ng kontra-Amerikanong sentimyento sa Afghanistan na dumadagdag sa problema ng mapanganib na transfer of security responsibilities ng US-NATO forces sa militar at pulisya ng Afghanistan.

Ayon sa kasalukuyang time-frame, gobyerno na ng Afghanistan ang mananagot sa seguridad ng bansa.  Kabibilangan ito ng pag-alis sa Afghanistan nang malaking bilang ng sundalong Amerikano na nakikipagdigma sa Taliban.

Ang lumalakas na pagkapoot sa mga sundalong Amerikano ay nangangahulugan ng pagkagusto ng mga mamamayan na palayasin ang mga dayuhang hukbo.  “Ayaw na ng mga mamamayan na ipagtanggol sila ng mga dayuhan,” pahayag mismo ni Hamid Karzai, pangulo ng Afghanistan,  bilang reaksiyon sa larawan ng mga patay na sibilyang naliligo sa dugo na inihelera ng mga sundalong Amerikano na nalathala sa Der Spiegel, isang publikasyon sa Alemanya.

Ipinangangamba na mahirapan ang Afghan army na pangasiwaan ang seguridad ng bansa pag wala na ang US-NATO forces sa 2014. Maraming analyst ang nagsasabi na hindi pa kaya ng Afghan army na gapiin ang Taliban. Posibleng binubulag lamang ang gobyerno ng Afghanistan ng matinding anti-Amerikanismo na sa bandang huli ay Taliban ang makikinabang.

Dati’y popular na popular ang mga sundalong Amerikano nang mapatalsik nila sa poder ang mga Taliban noong 2001.  Malaking bahagi ng mga mamamayan ang tuwang-tuwa sa itinuring nilang paglaya sa marahas na rehimen. Nanaginip din sila ng kaunlaran sa pamamagitan ng tulong ng US.

Pero, unti-unting naglaho ang magandang pagtingin sa mga sundalong Amerikano.  Nanghinawa sa kanila ang mga mamamayan dahil sa pandaharas ng mga sundalong Amerikano sa buong populasyon sa pamamagitan ng walang pakundangang pambobomba sa mga komunidad at magaspang at barumbadong pakikitungo ng mga sundalo sa sibilyan.

Sa ngayon nga, dumadalas ang mga pangyayari ng pagpatay ng mismong mga sundalong Afghan sa puwersang US-NATO na siyang nagsanay at nagbigay sa kanila ng armas. Mas matindi ang pagkapoot nila sa mga dayuhang hukbo kaysa sa mga Taliban.

]]> 0
Occupy Wall Street, nilahukan ng mga Pinoy sa US Sun, 02 Oct 2011 14:46:33 +0000

Mga Pilipino, dinala sa Occupy Wall St. ang mga sentimiyentong anti-imperyalista (Contributed Photo)

Lumahok ang mga Pilipino sa New York sa Occupy Wall Street, isang popular na kilusan sa Estados Unidos na ngayo’y nasa ikatlong linggo ng protesta.

Simula noong Setyembre 17, nagsimula ang daan-daang mga Amerikano na magpiket sa Wall Street, ang financial district kung saan naroroon ang headquarters ng malalaking bangko at institusyong pampinansiya ng US. Umani ng malawak na suporta ang protesta laban sa pagkaganid ng mga korporasyon sa ilalim ng kapitalismo, na sinisimbolo ng Wall Street. Tinatayang libu-libong mga mamamayan na ang lumahok at nagpapatuloy sa protesta, sa kabila ng mga insidente ng pandarahas at pang-aaresto ng pulisya.

Kahapon, lumahok na sa pagkilos maging ang mga Pilipinong naninirahan sa New York, sa pamumuno ng Bagong Alyansang Makabayan-USA, Gabriela USA, at International League of People’s Struggles. Ayon sa nasabing mga grupo, iyon ang unang beses na lumahok sa Occupy Wall Street ang organisadong mga migrante o mamamayan ng ibang lahi, “na bitbit ang malinaw na mensaheng anti-imperyalista.”

Martsa na pinamunuan ng Bayan-USA at iba pang grupo ng mga Pinoy at migrante (Contributed Photo)

Sa mga plakard na dala ng mga Pilipino, binatikos nila ang mga gerang agresyon ng Estados Unidos sa mga bansang Middle East at interbensiyong militar nito sa Pilipinas. Tinawag din nilang “imperialist globalization” o imperyalistang globalisasyon ang paghahari ng iilang korporasyon at pandarambong sa mahihirap na bansa gaya ng Pilipinas.

“We are in this country for the same reason you are occupying Wall Street: because our governments could not provide us with jobs. Imperialism destroyed our countries…What we are doing here today is not just for us, it is for every person in this world fighting imperialism,” sinabi ni Bernadette Ellorin, tagapangulo ng Bayan-USA, sa libu-libong tagapakinig sa martsa.

Dahil walang sound permit, walang sound system ang protesta. Ngunit dinadala ang mensahe ng mga tagapagsalita sa pamamagitan ng “people’s mic,” kung saan inuulit at ipinapasa ito ng mga tagapakinig hanggang sa dulo ng bulto.

Pagtatalumpati ni Bernadette Ellorin (Contributed Photo)

“It was an exhilarating experience,” ayon kay Ellorin sa panayam ng Pinoy Weekly.

Tinatawag ng mga organisador ng Occupy Wall Street ang kanilang mga sarili na isang kilusang walang pamunuan o leaderless resistance movement, na sinisikap abutin ang mga pagbabago sa pamamagitan ng di-marahas na mga protesta gaya ng nangyari sa ilang bansa sa Middle East. Bagaman binubuo ng iba’t ibang lahi at paniniwalang pulitikal, umano’y nagkakaisa ang lahat na hindi na dapat magpatuloy ang sistema kung saan 99% ng mga mamamayan ang nagdurusa sa pagkaganid at korupsiyon ng 1%.

Nagpahayag na ng suporta sa Occupy Wall Street ang mga personalidad gaya ng aktres na si Susan Sarandon, filmmaker na si Michael Moore, at mga akademikong sina Noam Chomsky at Dr. Cornell West.

Kasama ng mga Pilipino ang grupong Bail Out the People Movement, na lumalaban sa malakihang budget cuts sa mga serbisyong sosyal na ipinapatupad ng administrasyong Obama. Isinisisi ito ng mga mamamayan sa government bailouts sa malalaking institusyong pampinansiya bunsod ng krisis noong 2008.

Kasama ng mga Pinoy ang grupong kontra sa bailout ng administrasyong Obama sa malalaking korporasyon (Jonna Baldres)

Kasama rin nila ang People’s Justice Coalition for Community Control and Police Accountability, isang grupo ng mga migrante ng iba’t ibang lahi na lumalaban sa brutalidad ng pulisya.

Noong nakaraang linggo, nakunan ang pulisya na nag-pepper spray sa mga babaing demonstrador sa Wall St., at nambugbog ng marami pang iba.

Ngayong araw, nagsagawa rin ang mga Pilipino sa West Coast ng protesta ng pakikiisa.

Ayon sa Bayan-USA, tiyak na lalawak pa ang kilusang protesta sa buong Estados Unidos, sa gitna ng 10.2% antas ng unemployment at budget cuts sa bansa. Sumama na rin ang organisadong kilusan ng mga manggagawa sa Occupy Wall St., ayon sa pinakahuling mga ulat.

]]> 1
Lokal na ekonomiya, dapat pagtibayin sa gitna ng global debt crisis Wed, 07 Sep 2011 09:14:33 +0000

Mapa ng mundo na nagpapakita nga mga ekonomiyang nasa resesyon (pula) at may pagtumal ng ekonomiya (pink). (Felipe Menegaz/Wikemedia Commons)

Nang ihudyat ng credit downgrade ng Standard and Poor’s ang debt crisis o krisis sa utang ng United States of America (US) noong Agosto, inihayag ng Malakanyang na “masayado pang maaga” para malaman ang epekto nito sa bansa. Para mapanatag ang loob ng publiko, iniutos ni Pangulong Aquino sa kanyang economic team na “pag-aralan” ang mga epektong ito.

Ngunit para sa ilang mga ekonomista, malinaw, ngunit hindi lamang diretsong tinutugunan ng administrasyong Aquino, ang epekto ng krisis: ang lalo pang paglubog ng ekonomiya na nakaasa sa isang bangkaroteng sistemang pandaigdig.

Dahilan ng paglobo ng utang ng US

Simula noong dekada ’70, nang mabilis na ipatupad ang globalisasyon (o ang deregulasyon ng mga ekonomiya, pribatisasyon ng pampublikong mga serbisyo at asset, at liberalisasyon ng kalakaran at pamumuhunan), tuluy-tuloy na ang tinatawag na “krisis ng sobrang produksiyon” ng sistemang kapitalista. Indikasyon nito ang pagbaba ng growth rate ng pandaigdigang Gross Domestic Product (GDP) simula noong 1970. (Tingnan ang graph hinggil sa paglago ng pandaigdigang GDP)

Mula sa Ibon Foundation

Inililipat ng mauunlad na bansang kapitalista ang bigat ng krisis sa mala-kolonyang mga bansa, gaya ng Pilipinas, sa pamamagitan ng paghuthot ng tubo mula sa produksiyon. Ang profiteering na ito ng malalaking kompanya mula sa mga bansang kapitalista ay nagagawa dahil sa pagpapababa ng sahod at pagkuha ng murang hilaw na materyales mula sa mga mala-kolonya.

Ngunit bukod dito, humuhuthot ng tubo ang mga kapitalista sa pamamagitan ng pagpapautang sa mga neo-kolonya, financial speculation, at paggamit ng utang at ispekulasyon para artipisyal na pataasin ang demand at maiwasan ang pagtigil ng paglago ng ekonomiya, lalo na sa mauunlad na bansa.

Taong 2008 ang hudyat ng pandaigdigang krisis pampinansiya, dahil sa pagputok ng housing bubble na dulot ng labis na ispekulasyon, at pagkabangkarote ng malalaking institusyong pampinansiya sa US.

Isa sa itinuturong dahilan ng krisis sa utang ng US ay ang trilyong dolyar na bailout o pagpapautang ng gobyerno sa pribadong sektor. Ayon mismo sa US Federal Reserve, umaabot sa $16-Trilyon ang sikretong ipinautang ng gobyerno ni US Pres. Barack Obama sa mga kompanya at bangko ng US sa buong daigdig.

Sa kasalukuyan, nasa $14.3-T ang utang ng gobyernong US, mula sa $9.2-T noong 2007. Kinakailangang itaas ng Kongreso ng US ang debt ceiling para makapangutang muli ang gobyerno.

Isa rin sa mga dahilan ng debt crisis ng US ang malaking gastos nito sa mga giyerang panlabas—dumoble sa $560-Bilyon ngayong 2011 mula $259-B noong 2000.

Nakadagdag pa sa utang ng US ang bilyun-bilyong dolyar na halaga ng eksempsiyon sa buwis na ibinigay ni dating US Pres. George Bush sa naluluging mga kompanya.

Walang ‘recovery’

Pinuri ang gobyernong US sa mga bailout—ito raw ang dahilan kung bakit muling nagrekober ang pandagdigang ekonomiya mula sa resesyon. Ngunit ayon kay Paul Quintos, policy officer ng independiyenteng think-tank na Ibon Foundation, “Kung ang kalagayan ng mga mamamayan ay patuloy na lumulubha, hindi natin ito matatawag na recovery. Recovery lamang ito para sa tubo, habang patuloy na tumataas ang kawalang-trabaho at nakokonsentra ang yaman sa iilan.” (Tingnan ang graph hinggil sa tubo ng mga kompanya at bilang ng mga trabaho sa US)

Halimbawa, noong nakaraang taon, tumaas ng 81% ang kabuuang tubo ng US Fortune Top 500 Companies, ang pinakamalaking itinaas nito sa kasaysayan. Samantala, mayroong 250 milyong mamamayan ang walang trabaho sa buong mundo—mas mataas ng 27 milyon noong 2007.

Hindi rin nagtagal ang pagbangon ng pandagdigang ekonomiya dahil sa mga bailout.  Muling bumagal ang paglago ng ekonomiya sa kalagitnaan ng taon. Ayon sa International Monetary Fund, 4.3% lamang ang ilalago ng ekonomiya ngayong taon, mula sa 5.1% noong 2010.

Hindi lamang ang gobyerno ng US ang may krisis sa utang, kundi maging ang ibang bansa, lalo na sa European Union (EU). Ayon sa McKinsey Global Institute, lumobo ang utang mga gobyerno ng iba’t ibang bansa sa mahigit $41-T nitong nakaraang dekada, katumbas ng 69% ng pandaigdigang GDP. Dahil ito sa financial bailouts at stimulus spending o paggastos ng gobyerno para lamang paganahin ang ekonomiya.

Sa tindi ng krisis sa utang, marami sa mga bansa sa EU ang may mga utang na halos katumbas o lampas pa sa kanilang GDP. Kabilang sa may pinakabangkaroteng mga gobyerno sa EU ang Greece, Ireland, at Portugal.

]]> 0
Personalidad at kuwento ng kilusang protesta sa ibang bayan Sun, 24 Jul 2011 14:33:07 +0000 Noong unang linggo ng Hulyo, ginanap sa Maynila ang ika-apat na asembliya ng International League of People’s Struggles (ILPS), ang anti-imperyalistang liga na binubuo ng daan-daang personalidad at organisasyon, na kumakatawan sa iba’t ibang kilusan ng mamamayan sa buong daigdig.

Nakapanayam ng Pinoy Weekly ang ilang mga delegado ng ILPS na bukod-tangi at nagbibigay-inspirasyon ang mga kuwento, ng personal nilang buhay at buhay at pakikibaka ng kanilang mga mamamayan. Tunghayan sina Anna Kouvarsch ng Kurdistan, Fred Engst ng China, Alexis Adarfio ng Venezuela, at Rosa Martha Macias ng Mexico:

Anna Kouvarsch: Boses ng kababaihang Kurdish sa Europa

Anna Kouvarsch ng Kurdish Women’s Peace Office (Ilang-Ilang Quijano)

Namulat sa kontra-pasistang kilusang kabataan sa Germany si Anna, nagtatrabaho para sa Kurdish Women’s Peace Office. Napukaw ang kanyang interes sa pakikibaka ng Kurds noong 1994, nang sinunog ng dalawang kababaihang Kurdish ang kanilang sarili bilang protesta sa pagbibigay ng Germany ng armas sa Turkey para supilin ang Kurds. Nahati sa apat na bansa (Turkey, Syria, Iraq, Iran) ang mga mamamayan ng Kurdistan matapos paghati-hatiin ng mga imperyalistang bansa matapos ang World War II. Ngayon, nakikibaka sila para sa pambansang kalayaan sa pamamagitan ng pakikibakang kapwa ligal at armado.

Dahil nakita ang diskriminasyon at seksismo kahit sa loob ng kontra-pasistang kilusan sa Germany, alam niyang mahalaga na sa anumang pakikibaka, dapat ipinaglalaban din ang kalayaan ng kababaihan mula sa patriyarkal na pagsasamantala. Kaya naman manghang-mangha siya sa kababaihang Kurdish, na unti-unting binago ang pyudal na mga kagawian, gaya ng forced marriages at pagbabawal sa kanilang lumabas ng bahay o magsalita sa presensiya ng kalalakihang kamag-anak. “Because of their participation in the struggle for national liberation, they gained courage and self-respect,” aniya.

Ngayon, malayung-malayo na sa dati ang kalagayan ng kababaihang Kurdish. Sa kilusang gerilya na pinamumunuan ng Kurdistan Workers Party (PKK), may sariling mga yunit na kinukumand ang kababaihan. Samantala, may women’s council o konseho ng kababaihan na nakatayo sa mga bayan ng Kurdistan. Bagaman nakapaloob pa rin sa buong kilusan, isa itong hiwalay na mekanismo para sa pagdedesisyon ng kababaihan.

Kababaihang Kurdish na gerilya (Mula sa

Ayon pa kay Anna, nailuluklok sa liderato ang mga kababaihan kapwa sa pamahalaan, bilang alkalde o miyembro ng parlamento, at sa lihim na rebolusyonaryong pamahalaang pinatatakbo ng Kurds. Dahil malakas ang kilusang gerilya sa Kurdistan, kuwento niya, nakakapamuno ang rebolusyonaryong pamahalaan na ito. Lahat ng mga pamilya ay may dalawa hanggang tatlong kamag-anak na rebelde. “Thus, the mass movement has close emotional and personal relations with the guerilla struggle,” aniya.

Tumutulong si Anna sa kanilang pakikibaka sa pamamagitan ng pangangalap ng suporta mula sa Europa, kung saan marami ang migranteng Kurds. Binansagan ng gobyernong US at European Union ang PKK na teroristang grupo.  Pero sa karanasan ni Anna, makatuwiran—at malayo sa terorismo—ang isinusulong nitong pakikibaka.

]]> 0
Delegado ng ILPS, hinggil sa protesta sa Greece kontra austerity measures Sun, 10 Jul 2011 20:02:56 +0000 Panayam ng Pinoy Weekly kay Nikos Noulos, aktibista at miyembro ng Union of Working People sa Greece, hinggil sa kilusang protesta sa Greece laban sa mga hakbang ng gobyerno rito para kaltasan ang badyet para sa mga serbsiyong panlipunan. Sunud-sunod ang mga protesta mula Hunyo 2011 matapos ianunsiyo ng gobyerno ni Pres. George Papandreou ang mga budget cut bilang bahagi ng austerity measures na kondisyon ng European Union at International Monetary Fund para makautang ito ng €110 Bilyon na sasalba umano sa ekonomiya ng bansa pero pakikinabangan ng malalaking bangko rito.

]]> 0
Krisis sa Gitnang Silangan: Posibleng pakinabangan ng US o ng mga mamamayan Fri, 18 Mar 2011 04:57:59 +0000

State of emergency, naideklara sa Bahrain bunsod sa protesta ng mga mamamayan laban sa paghahari ni King Hamad. Isa lamang ang Bahrain sa mga bansang niyayanig ng krisis pampulitika sa rehiyon. (Contributed Photo/ Migrante International)

Simula noong Enero, binulaga ang buong mundo sa kaganapan sa Gitnang Silangan.  Pumutok ang mga popular na pag-aalsang nagpatalsik sa mga diktador ng Tunisia at Egypt, tila apoy na kumalat ang  mga pagkilos na ito sa mga karatig bansa sa Gitnang Silangan at Hilagang Aprika.  Hanggang sa ngayon, patuloy ang mga protesta sa mga bansang Yemen, Saudi Arabia, Bahrain, Syria at iba pa.

‘Tunisia Effect’

Nitong Marso 11, ikinasa ng mga mamamayan ng Saudi Arabia ang protesta laban sa estadong  pinaghaharian ni King Abdullah.  Hindi matagumpay ang tinaguriang nilang Day of Rage, dahil mas marami pa sa demonstrador ang puwersa ng estado na nagresulta sa pagbuwag sa  kilos protesa at pagdakip sa ilang demonstrador.

Nagdeklara naman ng state of emergency si King Hamad ng Bahrain nitong Martes (Marso 15) matapos buwagin ang 200 demonstrador na ilan sa kanila ay binaril, diumano dalawa ang namatay sa sagupaan ng mga demonstrador at mga pulis.  Ganito rin ang kasalukuyang kaganapan sa Jordan, Yemen, Syria at Palestine.

Sa pag-aaral ng mga eksperto sa usaping internasyunal, ang kaganapan sa Gitnang Silangan at Hilagang Aprika ay ispontanyo at lehitimong pagkilos ng mga mamamayan sa rehiyong ito.  Tinagurian ng ilang eksperto ang kaganapan na “Tunisia Effect,” matapos patalsikin ang diktador na pangulong si Zainul Abideen Ben Ali at sumunod si Hosni Mubarak ng Egypt.  Ang mga bansang Tunisia at Egypt pa lamang ang matagumpay na napalitan ang namumuno,  sa pamamagitan ng relatibong mapayapang pagkilos ng libo-libong mamamayan sa mga bansang ito.

Matagumpay na pagpapatalsik ng diktador sa Tunisia, isang mitsa na nagliyab sa apoy ng protesta sa iba't ibang bansa sa Gitnang Silangan (Kuha mula sa

Ayon nga kay Prop. Bobby Tuazon ng Center for People Empowerment and Good Governance (Cenpeg), sa matagal na panahon, ang rehiyon ng Gitnang Silangan ay pinaghaharian ng mga oligarkiya ng mga pamilyang Muslim at awtokrasiya. Nariyan ang mga hari o paghaharing dinastiya sa United Arab Emirates (federation of sheikdoms), Qatar, Bahrain, Muscat, Oman, Yemen, Jordan, Kuwait, Saudi Arabia at Syria. Kahit umano magkaroon ng mga eleksiyon, may tendensiyang manumbalik ang mga kaharian ng mga pamilya at  paghaharing medibyal kung saan ang pagtrato sa mga  mamamayan ay mistulang sunud-sunurang nasasakupan. “Katutubong kolonisasyon ang ganitong klase ng paghahari,”  ani Tuazon.

Kaya naman ang pagpapatalsik sa  mga diktador na sina Mubarak at Ben Ali ay nagpatunay na ang pag-aalsang bayan (people power) ay isang puwersang dapat kilalanin.  Sa buod nito ang malawakang pag-aalsa ng mga manggagawa sa nakalipas na mga taon, partikular sa Egypt.  Ayon pa kay Tuazon, nagdulot ito ng paglitaw at paghahanay ng mga aktibista na may  iba’t ibang pampulitikang interes, tulad ng  Islamist, Nasserist, liberal, socialist, trade unions at ang  Muslim Brotherhood na kontra-Israel.

Panghihimasok ng Estados Unidos

Dahil sa napipintong pagsiklab ng digmaang sibil sa Libya, bunga na rin ng matinding protesta na kinatatampukan ng armadong paglaban ng mga mamamayan ng Libya, nanawagan ang Estados Unidos kay Pangulong Muammar Gaddafi na agad lisanin ang puwesto at  igalang ang karapatan ng mga taga-Libya.

Ngunit ang aksiyon ng Estados Unidos, ayon sa International League of Peoples Struggle (ILPS), ay magsisilbi lamang sa pansarili nitong interes. Umano’y nais ng imperyalistang Estados Unidos na kontrolin ang yamang langis ng Libya, at maglagay ng rehimeng susunod sa kagustuhan nitong kontrolin ang buong rehiyon ng Gitnang Silangan.

Kamakailan, sinuportahan agad ng Estados Unidos ang panawagan ng Arab League na no-fly zone sa Libya.  Ngunit bago pa man ito, dalawang barkong pandigma na ang ipinuwesto ng Estados Unidos sa dagat Meditteranean at handang lusubin ang Libya sa anumang oras, na ayon sa ILPS ay direktang interbensiyong militar.

Mayroon ring mga bansang tumututol sa panawagang no-fly zone, tulad ng China at Russia.  Ang Iran, sa kabila ng pagkundena nito kay Gaddafi, ay tahasan ding tinanggihan ang ganitong panawagan.

Tulad ng pang-uupat ng Estados Unidos sa Iraq hanggang sa direktang interbensiyong militar, matagal  na umanong ayaw ng Estados Unidos sa paghahari ni Gaddafi. Sa 42 taon sa puwesto si Gaddafi, ayon sa mga nakasubaybay sa pamumuno nito, nagdulot naman ito ng pag-unlad sa Libya.  Pinangunahan ni Gaddafi ang nasyunalisasyon ng industriya ng langis matapos nitong pabagsakin ang monarkiya ni Haring Idris noong 1969.  At dahil sa nasyunalisasyon sa industriya ng langis, umangat ang ekonomiya ng Libya at nagpatupad ng repormang panlipunan para sa mahihirap.

]]> 1