Pinoy Weekly » Isyu http://pinoyweekly.org/new Philippine news, analysis, and investigative stories Tue, 11 Nov 2014 12:23:12 +0000 en-US hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0 Para Kay Rajima Jamal http://pinoyweekly.org/new/2014/11/para-kay-rajima-jamal/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/para-kay-rajima-jamal/#comments Mon, 10 Nov 2014 16:48:59 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32240 Dahil sa sunud-sunod na mga balita tungkol sa nakahahabag at nakasusulak ng dugong mga karanasan ng mga OFW o migranteng Pilipinong mga manggagawa — mulang pang-aabusong seksuwal, pambubugbog, pagtratong parang mga hayop hanggang sa kung anu-ano pang mga kalupitan mula sa kamay ng kanilang mga amo sa bansang napilitang puntahan dahil sa kawalan ng oportunidad sa sariling bayan — biglang sumalakay sa aming gunita si Rajima Jamal, 19, isang taga-Mindanaw na namasukang kasambahay noon sa United Arab Emirates. Minabuti naming ilathala rito ang isa naming piyesang handog sa kanyang alaala. Binasa ito ni Yuri Cipriano, bise-presidente ng Migrante-United Arab Emirates, noong Abril 16, 2010 sa kanilang pangkalahatang asamblea sa Samaya Hotel, Deira, Dubai.

RAJIMA JAMAL, 19

kalansay na nakatingala sa langit
ang punong kabalyero
wala ang naglalagablab na mga bulaklak
berde pa iyon noong enero
pero ngayo’y tinakasan ng mga dahon
hinipan at itinaboy sa naninilaw na damuhan
ng nilalagnat na marso at abril
di na makikita ni rajima jamal
muling paghihilamos ng dugo
ng punong kabalyero
di na maririnig musika ng dasal
sa bawat takipsilim
sa lupang binaog ng pambubusabos
di na malalasap lamukot ng durian
at tamis-asim ng pinya’t dalandan.

tatlong buwan nang nasa morge
sa ospital ng saif-obaidullah
sa ras al-khaimah
ang bangkay ni rajima jamal
labingsiyam na taong gulang
nang lagutan ng buhay
matapos alilain ni mohammad sala sultan
labis na napinsala ang ulo
namuo ang dugo sa nabasag na bungo
di malaman kung binambo ng amo
o ilang ulit na iniuntog sa semento
dahil tumangging maging kabayo.

tatlong buwan nang nasa morge
sa ospital ng saif-obaidullah
sa ras al-khaimah
ang bangkay ni rajima
di maiuwi sa mindanaw
maiyakap man lamang
sa kalansay ng punong kabalyero
mabenditahan man lamang
ng sampagita’t ilang-ilang
maalayan man lamang
ng galyetas at biskotso
bago ihatid sa huling hantungan
sa gubat ng amarillo’t cadena de amor
ng makahiya, kugon at damong-ligaw.

nakahimlay pa rin sa morge si rajima
mahimbing namang natutulog
buratserong konsul na pilipino
katalik sa pangarap birhen ng antipolo
sa palasyo naman ng mga indio
ngiting-aso ang unano
nilalaro sa isip pagkapit-tuko sa puwesto
sino ba si rajima jamal?
alila lamang mula sa mindanaw
di naman anak ng dugong bughaw
o apo man lamang ng “mararangal” sa gobyerno
bakit pasasakitin ang bumbunan
di man maiuwi ang kanyang bangkay?
bumulwak sana ang habag sa puso ng emir
ni sheik saqr bin mohammad al-qassimi
baka siya na lamang ang pag-asa
upang makauwi sa wakas si rajima
sa la tierra pobreza.

ilan na ba ang rajima jamal
na ikinalat na parang layak
ng buhawi ng dalita’t inhustisya
nandayuhan saanmang sulok ng planeta
makatakas lamang sa bartolina
ng mga pangarap sa tierra pobreza?
nagdurugo tuloy ang utak ko
tuwing lumalangoy sa mga ugat nito
lahat ng rajima jamal sa mundo
nag-aalimpuyo tuloy sirit ng dugo
tulad ng agasang walang humpay
at mamatay si elham mahdi shuee
ang dose anyos na dalagitang yemeni
na sapilitang ipinakasal kahit bubot pa
ang katawan at puri
tatlong araw lamang, tatlong araw lamang
makaraan marahas na pulot-gata
sumabog ang kanyang bahay-bata
inulila ng hininga sa ospital ng hajja
mapalad si elham mahdi shuee
kaysa banyagang mga rajima jamal
di na kailangang iuwi pa sa yemen
parang yelo niyang bangkay.

kailan naman iuuwi
ang embalsamadong mga rajima
sa la tierra pobreza?
————————————————————-

RAJIMA JAMAL, 19
(my English version)

skeletal now is the firetree
staring at the sky
the flaming flowers no more
green was it last january
but gone are the leaves now
blown by the feverish
march and april and scattered
on the parched earth
by the sun’s burning breath
rajima would no longer see
the crimson blooming
of the firetree
rajima would no longer hear
the melodious muslim prayers
when dusk kisses the air
in the land made fallow
by the exploitative class
rajima would no longer taste
the ecstacy of durian
the sweet-sour scent
of pineapple and kumquat.

dismal for three months now
in the morgue
of saif obaidullah hospital
at ras al-khaimah
the cadaver of rajima
only nineteen years old
when death grabbed her
after mohammad sala sultan
cruelly enslaved her
her head repeatedly
slammed upon the wall
her skull cracked
her brain bled
when she refused to be
her master’s horse.

somber for three months now
the remains of rajima
in the morgue
of saif obaidullah hospital
at ras al-khaimah
could not be brought home
to her beloved mindanao
for her lifeless body
to just embrace
the skeleton of the firetree
for her to be showered
with ilang-ilang petals
and sampaguita leis
for her to be gifted
in her bucolic wake
some biscuits and toast bread
before her earthen body
departs to nowhere
amidst the elegy
of the cadena de amor
cogon and wild grass,.

abandoned still is rajima
in the dampness of the morgue
while snoring in his sleep
the fucking filipino consul
dreaming, cohabiting maybe
with the said miraculous
well-known virgin de buenviaje
inside the palace of the indios
grinning like a horse
the inutile, egoistic ruler
toying in his scheming mind
how to stay in power forevermore
who is rajima jamal?
only a domestic helper from mindanao
neither a member of a royal family
nor a kin of “honorable” men
in the abominable bureaucracy
why bother to crack your skull
if her body could not be returned
to her beloved homeland?
may pity spring from the emir’s heart
sheik saqr bin mohammad al-qassimi
maybe he’s the only hope
so rajima could go home at last
to her dear la tierra pobreza.

how many are the rajima jamals
strewn like debris by the hurricane
of injustice and penury
who decided to migrate
to whatever foreign land
to escape from the bastion
of grief and hopeless dreams
in their barren homeland?
bleeding is my brain
everytime the world’s rajima jamals
swim in its veins
boiling is its squirting blood
like when elham mahdi shuee
the twelve year-old yemeni gal
was forced to marry at once
her ovary burst and later died
after three days of truculent honeymoon
fortunate was elham mahdi shuee
unlike the migrant rajima jamal
in yemen already elham’s remains.

when will the embalmed rajima
be brought home at last
to our la tierra pobreza?

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/para-kay-rajima-jamal/feed/ 0
Groups slam military for reneging on agreement with indigenous people http://pinoyweekly.org/new/2014/11/group-slammed-military-for-reneging-agreement-with-indigenous-people/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/group-slammed-military-for-reneging-agreement-with-indigenous-people/#comments Mon, 10 Nov 2014 08:33:52 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32234 Defiant Manobo children  Macky Macaspac

Defiant Manobo children. Macky Macaspac

A network of child rights advocates slammed the Armed Forces of the Philippines (AFP) for occupying a Manobo community as base of military operations despite an agreement with leaders of the tribal group.

In a protest in front of Camp Aguinaldo in Quezon City, the Save our Schools Network (SOS Network) said that AFP’s 68th Infantry Batallion, 1003rd Brigade, Philippine Army agreed to leave the community of Manobo tribe in Sitio Nasilaban, Brgy. Palma Gil, Talaingod town in Davao del Norte and encamp away from civilian populace.  But instead of leaving the area, the military encamped at the heart of the community according to the group.

Community leaders confirmed that soldiers are now encamping in the purok hall used by Manobo’s for their community meetings,” said Madella Santiago, spokesperson of the SOS network.

Alternative news site Davao Today reported that the Department of Education (DepEd) Region XI met with the military together with school administration of Salugpongan Ta’Tanu Igkanugon Community Learning Center (STTICLC) and the Mindanao Interfaith Services, Inc. (MISFI) in a dialogue on November 6.

The DepEd urged the military to spare the indigenous peoples’ schools and requested to move a little bit further away from the community and school.

“They (military) are violating national and international laws, which provide protection and safety of civilians from military encampments in populated areas, they themselves don’t honour their own words,” said Santiago.

They also accused soldiers of forcing residents to sign a document belying claims a tribal leader that drunken soldiers went on a shooting spree last October 11-17.  “The soldiers have threatened us, (and said) that those who will not sign the paper are no doubt a supporter or member of NPA (New People’s Army),” said Datu Teody Mansimuy-at, one of the tribal leaders of Salugpongan.

The group blamed the government’s counter insurgency program, Oplan Bayanihan, for massive combat operations in Mindanao.

“(Oplan Bayanihan) continues to deprive Lumad (people) of their rights, especially the right to education. We are challenging the AFP to honor their words and adhere to the national and international laws and instruments. We demand their immediate pull-out from the communities,” Santiago added.

Progressive lawmakers under the Makabayan bloc, meanwhile, filed a resolution calling for a congressional investigation.

 

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/group-slammed-military-for-reneging-agreement-with-indigenous-people/feed/ 0
Mga obrero ng Wyeth Philippines na nais maging regular, tinanggal sa trabaho http://pinoyweekly.org/new/2014/11/mga-obrero-ng-wyeth-philippines-na-nais-maging-regular-tinanggal-sa-trabaho/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/mga-obrero-ng-wyeth-philippines-na-nais-maging-regular-tinanggal-sa-trabaho/#comments Sat, 08 Nov 2014 08:51:58 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32217 Panawagan ng mga manggagawa ng Wyeth Philippines na maibalik sila sa kanilang trabaho. Darius Galang

Sa halip na gawing regular, pinagtatangal ang b7 manggagawa ng Wyeth Philippines. Darius Galang

Nagprotesta ang mga manggagawa ng Wyeth Philippines sa harapan ng punong tanggapan nito sa Makati kahapon para iprotesta ang hindi raw makatarungang pagtanggal sa kanila ng nasabing kompanya.

Sa pahayag Samahan ng mga Manggagawang Kontraktuwal (Sama-Ako), walumpu’t pitong (87) manggagawang kontraktuwal ang basta na lamang tinanggal ng kompanya. Karamihan sa mga manggagawa ang nakadestino sa planta ng kompanya sa Canlubang, Laguna.

“Ang gumagawa ng gatas na nakakabuhay ay siya ring pumapatay sa aming pamilya,” sabi ni Jhondel Estabaya, tagapangulo ng Sama-Ako, Wyeth chapter.  Kasama si Estabaya sa 87 manggagawang tinanggal noong Mayo 12, 2014.

Sabi ni Estabaya, malinaw daw ang dahilan ng kanilang pagkakatanggal; una, ang paghapag nila ng petisyon para maging regular sila, at ikalawa, miyembro sila ng Sama-Ako. Dagdag pa niya,tinanggal pa rin sila kahit ilang taon na ang binilang ang serbisyo nila sa naturang kompanya  Si Estabaya mismo, nanilbihan ng samping taon at anim na buwan.

“Ang pinakamatagal umabot na sa 18-taong serbisyo,” aniya.

Sa pagtingin nila, gustong pag-banggain ng kumpanya ang mga regular at kontraktuwal para  maitago ang pangkalahatang atake nito sa mga manggagagawa ng kumpanya

Ayon sa grupo, nagsimula daw ang serye ng mass termination nang maging subsidiary ang Wyeth Philippines ng Nestle S.A, matapos makuha ng Nestle Global ang Pfizer Nutrition, napabilang na din ang ang Wyeth Nutrition, simula noong Disyembre 2012.

Ang hinala nila,hindi na kayang arugain (cannot put up with) ng bagong manedsment  ang mga matagal-nang-naninilbihan na kontraktuwal

Manggagawang nagprotesta sa harapan ng Wyeth Philippines sa Makati. Darius Galang

Manggagawang nagprotesta sa harapan ng Wyeth Philippines sa Makati. Darius Galang

ng Wyeth bago pa dumating ang panahon ng contempo (contractual-temporary employees) audit.

“Natunugan namin na my malawakang tanggalan sa hanay ng mga kontraktuwal gawa dun sa contempo audit,” ani Estabaya.

Isinagawa ng Department of  Labor and Employment (Dole) ang audit nito lamang Setyembre. “Kaya bago pa iyon, nagsimula na kaming magbuo ng unyon,” sabi ni Estabaya.

“Hindi na ito pinayagan pang umandar ng manedsment. Inisa-isa na niya kaming pinagtatanggal sa trabaho, umpisa pa lamang ng unyon, dinurog na kami.”

Iginiit pa ni Estabaya na walang ginawang paglabag ang kanyang grupo sa anumang patakaran ng kumpanya at hindi rin nila pinilay ang produksiyon ng planta.. “Isinasagawa po namin ang aming mga pulong sa panahon na wala kaming pasok, kapag rest-day para hindi po namin maapektuhan ang takbo ng produksiyon,” aniya.

Bilang manggagawa sa isang pinakamalaking kumpanya ng gatas, malaki ang kanilang tungkulin kahit sila’y mga kontraktuwal. Sila ang  nakatalaga sa “sanitation” ng pabrika.

“May mga trabaho kami na direkta sa produkto, maging sa paglilinis ng sahig, at equipment na dinadaanan ng gatas. Kung hindi po namin lilinisin iyon ng maayos, magkakaroon po ng contamination na makakaapekto sa kalusugan ng mga baby,” paliwanag ni Estabaya.

“Kami po ay may mga pamilya rin, bilang isang ama na may dalawang-taon na anak pa lamang, at produkto po ng Wyeth ang kanilang gamit.

Ang kaso nga po, imbes na makaiinom po ng gatas, hindi na, dahil tinanggalan na kami ng tabaho,”

Sinabi naman ng Kilusang Mayo Uno (KMU) na ang patakarang kontraktuwalisasyon ang nakakadagdag sa paglala ng kahirapan at kagutuman sa bansa.

“Karamihan sa iilan-na-lamang na trabaho ay nagbibigay ng di-nakabubuhay na sahod, hindi nagbibigay ng benepisyo, at inaalis pa ang job security ng mga manggagawa. Dahil dito, nahihirapan sila na ipaglaban ang mas mataas na sahod at benepisyo,” pahayag ng KMU.

Sabi pa ng KMU, na nakakatawa daw na ang isang kumpanya ng mga sikat na produktong pangkalusugan ng mga bata  ang siya ngayong naglalagay sa mga manggagawa sa balag ng alanganin.

Sa kasalukuyan, naisampa na ng mga manggagawa ang isang kaso sa National Labor Relation Commission (NLRC) laban sa kumpanya. “Hangga’t patuloy kaming binabalewala ng manedsment, patuloy at patuloy kaming magsasagawa ng protesta,” pagtatapos ni Estabaya.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/mga-obrero-ng-wyeth-philippines-na-nais-maging-regular-tinanggal-sa-trabaho/feed/ 0
Hush-hush on Prostitution in Tacloban http://pinoyweekly.org/new/2014/11/hush-hush-on-prostitution-in-tacloban/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/hush-hush-on-prostitution-in-tacloban/#comments Sat, 08 Nov 2014 03:51:45 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32211 Mud soaked woman activist dramatized the plight of women  in devastated areas of  Eastern Visayas, in Mendiola yesterday.  Macky Macaspac

Mud soaked woman activist dramatized the plight of women in devastated areas of Eastern Visayas, in Mendiola yesterday. Macky Macaspac

Yolanda commemoration coverage iconNo one wants to talk about prostitution in Tacloban. Or at least not directly.

A year after Typhoon Yolanda hit Eastern Visayas and ravaged Tacloban, the survivors of the disaster are doing their best to survive from day and day and come to terms with the reality that they will not be getting the help they genuinely need from the government. The people of Tacloban are a resilient people, and they are also practical. The wounds they have sustained from having lost so many loved ones in November 2013 during the super typhoon are still open and will remain so for a long time to come, but in the meantime, they are doing their best to survive.

Even if it means having to engage to sell their bodies.

“In the weeks that followed Yolanda, so many people were desperate for money. It was hard because the local and national governments were not able to immediately relief good to many areas where people were seriously affected by the floods. There were hungry children to feed and so many had nowhere and no one turn to. You can’t blame people if they turned to prostitution,” said Benjo Reyes (not his real name), 41.

Benjo is a technician a former landlord. Before Yolanda, he and his wife rented two rooms above their own small unit on the border of Tacloban and Palo. The typhoon destroyed their house and with it their immediate means of income. In the last year, he has been making the rounds of different business offices and residential areas fixing appliances and electricity outlets and lines. It is while making his rounds that he gets to hear stories. He is reluctant to share what he knows because he will be talking about some of his former neighbors, or even former tenants.

“Many women who were widowed by Yolanda are young — they’re in their mid-20s to early 30s. With their husbands dead and two, three young mouths to feed, can anyone blame them if they sell their bodies in exchange for some cash or even relief goods? No one is happy about this, and there’s an attitude of acceptance that some mothers have done or are doing this. It’s for their children; besides, it’s not a full-time job; just so they get enough food for a few meals,” he said.

According to Benjo, in the weeks that followed Yolanda, many humanitarian groups arrived in Tacloban, and with them many foreigners. “I really can’t confirm this, but based on what I heard, some of the customers of the “temporary prostitutes” are staff of the foreign NGOs. Others are Filipinos, but who also work for the humanitarian groups. Some of the US and Korean troops who have been billeted in some of the villages are also said to be clients. They’re the only ones who had ready money to spare. People talk about this like it’s a commonplace thing, but of course you can expect anyone to come forward to admit they’ve sold their bodies for money or food,” he said.

A year after Yolanda, Benjo says that the level of prostitution for food has gone down, but a new phenomenon that’s even more disturbing is prostitution for gadgets and tuition. He said that young women from two exclusive schools in Tacloban are peddling themselves to get money so they can buy electronic gadgets like high-end cellphones, or when they need money tuition. Sometimes for both reasons.

“It’s said that the security guards of these two schools are the ones who help manage the girls’ transactions. They are said to keep photos of the girls with them to show to potential clients. It’s a very hush-hush kind of transaction, and only clients can refer new clients. It’s a word-of-mouth thing,” he said. “Some of the clients are also said to be foreigners – they’re the ones often seen with young women who look like they’re barely out of school, and they hang out in some of the bars. You can also see them in the mall walking around. You don’t want to automatically think there’s something wrong when you see a foreigner walking with a young girl, but it’s hard not to make assumptions”.

So how does Benjo know of this?

“People talk about it in some of the offices I’ve been to,” he explained. He refuses to name the offices. “I don’t want to lose work. Times are hard enough as they are – when before I used to earn P200 to fix electrical connections, like busted outlets ragged electricity lines; now I can only charge P50. After Yolanda everyone who was not afraid of getting electrocuted became an electrician.”

According to Benjo, since Yolanda, the attitude of people in Tacloban has become “Every man and woman for themselves”.

“Sure we read the news and watch the reports on television that so much money and so much aid is coming into Tacloban and other nearby areas that Yolanda destroyed. But it’s very different when you see how people live. The survivors are struggling to get back on their feet, and no thanks to the government. There’s rising criminality, including an illegal drugs trade: poor people are forced to become drug peddlers because it’s easy money, just so they don’t get caught. Even women are selling drugs because they’re not easily suspected. The attitude of many people is this: if we wait for help to come, we’re all going to starve to death. Because of this, many illegal activities are cropping up, and poor people are the ones carrying them out for the big fish who really run the business,” he said.

Some women survivors, in the meantime, have fallen victim to mental instability problems.

According to a bunkhouse resident Issa Ordino , 36, one of their neighbors, a woman her age, has gone a little over the edge because of desperation. “She’s not insane because there you can talk to her and she will answer you lucidly, but there’s an expression in her eyes that is a little scary. Like she’s not completely there. She has two children, and her husband left and hasn’t come back. This was a few months after they moved here to the bunk houses. She sometimes leaves the children with some of our other neighbors and comes home only after two days of being away. Of course we don’t ask where she goes, but when she returns she always has food for the children,” she said. “You can tell when you look at her that she doesn’t want to talk about it.”

Her neighbor, Issa said, might also be doing drugs. “I hear that when you’re high, you don’t feel as hungry or depressed,” she said, and shrugged.

The spokesperson of People Surge – the grassroots organization established by Yolanda survivors themselves – says that they have also heard many reports of young women forced to prostitute themselves. “Many live in the communities and bunkhouses that are not frequented by the media or the staff of the NGOs and the Department for Social Work and Development (DSWD). The situation in many cases is even worse – some of the women are willing to sell themselves in exchange for bags of rice and groceries, not even money. They are barely surviving, and they have children who rely on them. People also continue to fall sick in the bunkhouses, and to get money for medicine, they also sell themselves,” said Marissa Cabaljao.

Cabaljao also said that in the last year, many bars have also sprouted in downtown Tacloban. “These are not prostitution dens, but there are reports that women who need quick money go there and get customers. Some of the cheaper lodging houses have also gained seedy reputations; they are said to accommodate prostituted women Yolanda survivors and their clients.”

Human trafficking has also become a problem post Yolanda.

Only last August, reports came out regarding the rescue of 18 young women from Samar and Leyte who were rescued by operatives of the Philippine National Police (PNP) Criminal Investigation and Detection Group (CIDG) after a raid on two alleged sex joints in Angeles city. Arrested during the raid was one American.

Based on reports, two bars – the Grand Pharaoh and Golden Calypso on Walking St., and Field Ave., Balibago, Angeles City were raided and the CIDG found the 18 women there. The rescued minors could not give any explanation for being there apart from wanting to find work. They were turned over to DSWD in Manila.

In the past year, the women’s group Gabriela monitored reports of at least three alleged prostitution dens raided by authorities. These raids exposed the plight of several women-victims of sex trafficking from Yolanda-stricken areas in Eastern Visayas. It also said that it has received reports about lodging houses that served venues of “transaction” for prostitution in Tacloban. The group said that the prostitution and sex trafficking of Yolanda victims in Eastern Visayas is a strong argument proving that despite billions of dollars of donations from local and international donors pouring in, the Benigno Aquino government has neglected the welfare of disaster victims.

“From the very start, we have supported the victims’ call that the government undertake relief and rehabilitation efforts that will really address the hunger, joblessness and homelessness that Yolanda left on its wake. It had been obvious though that the Aquino administration did not have plans to rebuild the area to serve the needs of the victims, but rather to provide its allies with business opportunities under the Public-Private Partnership scheme,” said Gabriela deputy-secretary general Joms Salvador.

(Editor’s note: This report was written by Ina Alleco Silverio for the Women’s International Solidarity Mission led by Gabriela. The WISM aims to further expose the real situation of Yolanda survivors as well as human rights situation in areas in Leyte. The solidarity mission participants include women from the United States and Vietnam, as well as theater artist/activist Monique Wilson. The WISM participants also joined the National Conference of Disaster Victims on November 6 and the big protest rally of disaster victims today,  November 8.)

 

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/hush-hush-on-prostitution-in-tacloban/feed/ 0
One Year After Yolanda in Tacloban and Palo http://pinoyweekly.org/new/2014/11/one-year-after-yolanda-in-tacloban-and-palo/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/one-year-after-yolanda-in-tacloban-and-palo/#comments Sat, 08 Nov 2014 03:16:35 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32206 Thousands of super Typhoon Yolanda/Haiyan, marched in Tacloban to protest the alleged continuing negligence of the government. Kenneth Guda

Thousands of super Typhoon Yolanda/Haiyan, marched in Tacloban to protest the continuing negligence of the government. KR Guda

Yolanda commemoration coverage iconLife in the Bunk Houses

Like so many women in Palo, Anita Navarra, 59, is a Yolanda widow. Her husband Virgilio was killed during the height of the storm, and she was left to fend for herself. She now lives in one of the bunk houses built by the Department of Social Welfare and Development in Eastern Visayas (DSWD-8) in Caloogan. She was originally from Candahug, a barangay in Palo, but her house along with the entire community was destroyed when Yolanda struck.

Life post Yolanda has not been easy for Aling Anita. Her two adult children, also survivors, live with their own respective families in bunk houses not far from hers, and they, like their mother, are just barely making it from one day to the next.

“It’s a hard life. We are forced to rely on dole-outs, on the monthly 25-kilo rice deliveries of the DSWD. I cannot support myself by finding paying work. I have a heart condition, and I am taking care of one of my grandchildren. When my husband was still alive, we were fisherfolk. Now we are nothing – it is exactly like we are waiting for death here, but I don’t want to die yet,” she said. “I used most of the money for my heart medicine and for consultations with the doctor,” she said. She also managed to put up a small sari-sari store that sells packages of bread, packets of coffee and sachets of shampoo. “My capital for this was less than P1,000. It’s something to help keep me busy, and people here do buy things sometimes.”

According to official reports, the bunk houses built by the DSWD cost P800,000 each. Each unit measures 8.64 meters. From a distance, the bunk houses look like taller chicken coops, and they appear sturdy enough. Their occupants – such as Aling Anita– have done their best to make them more comfortable, but they are far from being so.

“It’s the heat. We live in such small spaces, and the heat can get really bad. We’re not allowed to keep electric fans here –we were told that each family can only have one light bulb and consume electricity enough for that. My heart condition has worsened because of the heat,” she said.

The DSWD reports that 4,114 families or some 20,570 individuals still live in bunk houses in Leyte, Samar and Eastern Samar. Of these number, 1,042 families are in Tacloban City, 432 in Palo town, 900 in Ormoc City—all in Leyte; and 477 in Basey and 283 in Marabut, both in Samar.

Like many Yolanda survivors, Aling Anita has become aware that the international community has pitched in and donated billions in cash and kind to help in their recovery. Like many Yolanda survivors, Aling Anita says she does not see where the money has gone or has been spent on.

The IBON research group recently released a report on the “help” the national and local governments have given to Yolanda survivors in the past year. It said that though 1.5 families were affected, only 215,471 families have benefited from Cash for Building Livelihood Assets projects. Only 44,870 fisher folk were provided fishing gear; only 32,081 fisherfolk had their boats replaced or repaired. In the meantime, the number of farmers were provided farm implements was only 9,149, while only 2,482 farmers were given seeds.

The spokesperson of People Surge Marissa Cabaljao, herself a Yolanda survivor, said that it was impossible to not see the Aquino government’s h criminal neglect of the people of Eastern Visayas.

“The Aquino government through the DSWD keeps saying that it continues to provide help to the survivors of Typhoon Yolanda, but based on reports we have personally gathered as of the last week of October, many survivors and their families who have been living in tents and bunk houses in Tacloban have not received any relief assistance since March. The DSWD only held five ‘waves’ of rice distribution. The 25 kilos each family was supposed to receive every month only actually weighed 16-19 kilos. In other towns outside Tacloban, survivors received a one-time drop of 25 kilos of rice and never got any other assistance afterwards. This is the experience of many survivors in Calbiga at Pinabacdao because the DSWD said that they were not within the 50 kilometer radius of their program,” she said.

Cabaljao said that they heard that the Aquino government tons of donations of Algerian and Thai rice. “Where did all those donated rice go? There’s a massive possibility that the DSWD has been doctoring and bloating the figures in its reports of relief good distributed because they do not reflect the reality on the ground,” she said.

Delegates from the United States, Belgium and Vietnam joined the international solidarity mission in Tacloban.  KR Guda

Delegates from the United States, Belgium and Vietnam joined the international solidarity mission in Tacloban. KR Guda

The Recovery Plans

According to Sonny Africa, executive director of IBON, even at the early stage of the long rehabilitation and recovery period Eastern Visayas has to undergo, big corporate interests have begun to lobby the Aquino government and “rehabilitation czar” Panfilo Lacson so they can be involved in the rezoning, planning housing and tourism projects, reconstruction of land titles lost during the calamity, land delineation, and relocation of entire coastal villages in the guise of avoiding geohazards. Africa said that while these corporate entities declare that they want to help rebuild the areas damaged by Yolanda to help the citizenry, the more practical and less humanitarian truth is they want to take over and lease valuable beachfront areas to real estate developers and foreign tourist enclaves. Land and resources that are being packaged as “rehabilitation” and “disaster preparedness” are now going up for bids among real estate groups.

A closer look at the rehab plans will show that both the Aquino government and the LGU’s own frameworks for rehabilitation efforts for Yolanda-affected areas do not coincide with humanitarian goals.

The Aquino government’s “Recovery Assistance for Yolanda” or RAY carries the slogan “Build Back Better”. It puts emphasis on the role the private sector and foreign aid in various recovery and reconstruction areas in Eastern Visayas. The Aquino government is relying heavily on the support and assistance of foreign aid and big business in efforts to improve housing and resettlement; infrastructure; facilities and utilities; education; health and other services; agriculture; local government operations; short-term employment opportunities and enterprises in the region. Already, nine of the Philippines’ biggest business groups declared their commitment to adopt 16 out of 24 development areas. These business groupings are led by Gokongwei, Zobel-Ayala, Aboitiz, Pangilinan, Ty, Razon, Sia, Lopez, Zamora, Gaisano, Cojuangco, Ang, Tan, Sy and Yuchengco. They have known investments in, property development and real estate, mining, water and power, transportation and tourism.

The Role of NGOs and the DSWD

In the end People Surge’s Cabaljao carefully says that these NGOs and agencies, while helping, can also be said to be guilty of causing harm to residents.

“By continuously giving out relief goods instead of aiding residents and their communities to be resilient and self-reliant, they are making Filipinos dependent. Isn’t is so that the real meaning of humanitarian work is to help those affected by calamities and disasters to recover their dignity? It’s not supposed to be fully charity work wherein one party is the giver and the other is the receiver: humanitarian work requires cooperation: the party with the means to offer assistance should provide the assistance that the affected actually need to recover, and not the assistance the donating party just wants to give.”

Cabaljao said that as in Tacloban and Palo, there have been instances when the humanitarian aid given only goes to waste, or their benefits are not maximized to the fullest. Why? Because the humanitarian group or agency did not conduct a thorough investigation of the situation on the ground previous to preparing help.

“In the immediate days (and in such countries where corruption and inefficiency are second nature to government institutions such as the Philippines, weeks and even months), affected civilians will need food, shelter, medicine and clothing. If a system of relief distribution and shelter establishment is orderly and efficient, the residents will be able to recover their strength and begin to aid in efforts for their own recovery. On the other hand, a system that runs on chaos, where there is actually no system or organization to detect, the process of relief distribution will take much longer. And the government is being left off the hook and willingly allows itself to be pushed to the sidelines as the foreign relief agencies continue their operations, implement their respective plans which, for the most part, are not forward thinking and only aim to answer the immediate and most basic needs of affected residents,” she said.

During situations of humanitarian crisis, humanitarian organizations both local and international make it their mandate to immediately respond. People Surge’s Cabaljao feels that the best and most humane attitude that both government and BGOs should take is one of protection: how to protect those affected from greater vulnerability to disease, increased poverty and death. This isn’t, however, what’s happening in Tacloban and Palo.

(Editor’s note: This report was written by Ina Alleco Silverio for the Women’s International Solidarity Mission led by Gabriela. The WISM aims to further expose the real situation of Yolanda survivors as well as human rights situation in areas in Leyte. The solidarity mission participants include women from the United States and Vietnam, as well as theater artist/activist Monique Wilson. The WISM participants also joined the National Conference of Disaster Victims on November 6 and the big protest rally of disaster victims today, November 8.)

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/one-year-after-yolanda-in-tacloban-and-palo/feed/ 0
Ang pagtuloy na trahedya sa mga biktima ni Yolanda at ng gobyerno http://pinoyweekly.org/new/2014/11/ang-pagtuloy-na-trahedya-sa-mga-biktima-ni-yolanda-at-ng-gobyerno/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/ang-pagtuloy-na-trahedya-sa-mga-biktima-ni-yolanda-at-ng-gobyerno/#comments Fri, 07 Nov 2014 12:59:42 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32190  

Martsa ng iba't ibang sektor sa Mendiola sa Maynila sa bisperas ng anibersaryo ng bagyong Yolanda.<strong>Pher Pasion</strong>

Martsa ng iba’t ibang sektor sa Mendiola sa Maynila sa bisperas ng anibersaryo ng bagyong Yolanda.Pher Pasion

Isang araw bago ang komemorasyon sa malagim na paghagupit ng bagyong Yolanda, kasamang nagmartsa ng mga progresibong grupo patungong Mendiola ang ilang biktima.  Bakas pa rin sa kanila ang hinagpis, panghihinayang at galit dahil sa kapabayaan ng gobyerno.

Isang taon matapos ang trahedya, nasa mga mata pa rin ni Mabini Cajes, 38,  mula Salvacion, Samar ang mga alaala ng bagyong Yolanda. Patuloy din na mananatili  sa kanyang puso ang kaniyang asawa at dalawang anak na nasawi sa pananalasa ng bagyo

Isa si Cajes sa daan-daang nagtungo sa Mendiola sa Maynila sa sa bisperas ng anibersaryo ng pananalasa ng bagyong Yolanda para iparating sa gobyerno ang patuloy na kapabayaan sa kanila.

Isang magsasakang walang sariling lupa si Cajes at itinataguyod ang kanilang pamilya na may limang anak. Dahil kulang na kulang ang P100 na kinikita sa pagsasaka, umaasa sa utang si Cajes at nakikipangisda din. Kung minsan, nakiki-ekstra sa construction bilang pandagdag sa gastusin.

Sa kanyang kuwento sa Pinoy Weekly, nauna niyang natagpuan ang bunso at asawa  na kapwa niya inilibing. Inabot naman ng limang araw bago niya makita ang panganay na anak na  natabunan ng mga kahoy. Lumobo ang katawan at nangangamoy na. Dinala muna niya ang panganay sa simbahan para mabendisyunan bago agad na inilibing kahit pa  namamaga ang sarili niyang mga paa.

Mula kaliwa Jesusa Hiponia, Miriam Rosario, Janine Dizor, at Mabini Cajes, sa kanilang pakikiisa sa protesta sa Mendiola sa bisperas ng anibersaryo ng bagyong Yolanda para maningil sa gobyernong Aquino.<strong>Pher Pasion</strong>

Mula kaliwa Jesusa Hiponia, Miriam Rosario, Janine Dizor, at Mabini Cajes, sa kanilang pakikiisa sa protesta sa Mendiola sa bisperas ng anibersaryo ng bagyong Yolanda para maningil sa gobyernong Aquino.Pher Pasion

“Kinabukasan pagkalibing ko sa mag-ina ko. Sabado yata yun. Nakakita ako ng tali, pumanhik ako sa second floor ng bahay, nasa isip ko kitilin ko ang buhay ko. Hindi ko kayang tanggapin na tatlo ang nawala sa akin,” ayon kay Cajes.

Nailigtas siya ng dalawa niyang pinsan sa tangkang pagpapakamatay dahil binantayan sa payo ng isang kaibigan dahil kakaiba na raw ang kinikilos nito.

Tinagka niya uling magpakamatay, sa pagkakataong iyon, pag-inom naman ng sobrang gamot para ma-overdose siya. Pero hindi ito tumalab.

Kwento ng trahedya

Ayon kay Cajes, lumikas sila sa bahay ng kaniyang tiyuhin bago ang bagyo dahil tiyak na hindi kakayanin ng kanilang tinirhan dahil sa gawa lamang ito sa light materials. Pero maging ang konkretong bahay ng kaniyang tiyuhin hindi kinaya ang bagyo.

“Inangat ko sa kisame ang pamilya ko dahil mabilis na pumasok ang tubig. Nang lalong tumaas ang tubig, pinilit kong baklasin ang yero. Pinagsisipa ko. Pero parang papel lamang nang liparin na nang hangin,” aniya.

Dahil sa sobrang lakas ng  hangin, pinili na lamang niyang manatili silang nakakapit sa kisame dahil maaaring tangayin ang mga bata sa lakas ng hangin.

“Sabi ko dito na lang tayo sa loob ng kisame, bahala na kung anong mangyari sa atin basta wag lang tayong magkakahiwalay. Kinuha ko yung bunso ko sa asawa ko para wala na siyang iisipin kundi iligtas ang sarili nya,”  sa pagpapatuloy ng kuwento ni Cajes.

Dagdag niya, nang dumating ang mga malalakas ng alon, nawasak ang mga pader ng bahay ng tiyuhin niya.  Matapos magiba ang pader, nawala sa paningin niya ang kanyang asawa at dalawang anak. Napako naman ang paa niya at ang isa naman ay nadaganan ng mga kahoy habang pilit na kumakapit sa kanya ang isang anak na hindi marunong lumangoy.

“Kahit na alam kong nakabaluktot ang pako, pinilit kong tanggalin dahil kung hindi, hindi kami makakaalis doon malulunod kami. Pagkatanggal ko sa paa ko, ‘tsaka naman ako tinamaan ng kahoy sa ulo at nawalan ako ng malay. Nabitawan ko ang bunso ko,” ayon kay Cajes.

Nagkaroon lamang siya uli ng malay nang gisingin ng anak. Tinangay sila ng tubig sa isang puno ng suha kung saan naroon ang kaniyang tiyuhin. Doon niya inilagay ang kaniyang mga anak. Iniabot ang kaniyang walang malay na panganay sa tiyuhin.

Pero muli silang hinambalos ng malakas na alon. Nawala na nang tuluyan ang kaniyang panganay. Sa isang puno ng mangga sila nagkita-kita ng tatlo pa niyang mga anak at doon sila nanatili hanggang humupa ang bagyo at tubig.

“Doon, wala na akong pag-asa na makita ko pa ang tatlo kong mahal sa buhay. Iyak na lang ako nang iyak,” sabi niya.

Tanging ang tato niyang anak na natitira ang nagbibigay sa kanya ng lakas ng loob para magpatuloy.

Wala pang tulong ang gobyerno

Ang hinanakit ni Cajes,mag-iisang taon na pero wala pa rin silang natatanggap na tulong mula sa Department of Social Work and Development (DSWD).

Miyembro ang namayapang asawa ni Cajes sa  Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4P’s)  ng administrasyong Aquino. Pero pinahihirapan daw siya ng  nasabing ahensya para  mailipat sa kanya ang pagiging miyembro nito.

Sa kasalukuyan,para muling makabangon sa pananalasa ng bagyos, tinutulungan siya ng ACT Alliance, isang pribadong sektor,  iginiit niyang wala siyang natatanggap na tulong mula sa gobyerno.

Isinadula ng mga nagprotesta ang pagpapabaya ng gobyernong Aquino na itinuturong may  kriminal na kapabayaan sa nangyaring sakuna.<strong>Pher Pasion</strong>

Isinadula ng mga nagprotesta ang pagpapabaya ng gobyernong Aquino na itinuturong may kriminal na kapabayaan sa nangyaring sakuna.Pher Pasion

Kagaya din niya sina sina Miriam Rosario, 28, at Jesusa Hiponia, 33,  na mula naman sa mula Estancia, Iloilo, na hinagupit din ng bagyong Yolanda.  Isang taon makalipas  wala pa ring natatanggap na tulong ang mga kagaya nila mula sa gobyerno.

Sa kuwento ni Rosario, pagkatapos ng bagyo, nabuhay sila sa pag-ani ng kanilang mga tanim na  kamote kahit hindi pa dapat anihin ang mga ito. Napilitan pa silang isaing  ang basang bigas para lamang magkalaman ang mga sikmura.  Ang malungkot. namalimos  ang mga bata sa sa mga sasakyang nagsisidaan sa  kalsada.

Ayon kay Rosario, hindi nila sapat na napaghandaan ang bagyo dahil hindi  rin naman daw  sapat ang impormasyon na kanilang nakuha. Kung sakali mang palikasin sila, wala umanong evacuation center na malapit sa kanilang lugar para puntahan.

Isang buwan matapos ang bagyo bago dumating  ang mga tulong mula sa pribadong sektor pero  sabi niya hindi ito sumasapat sa kanilang lahat.

Aniya, wala silang natatanggap na anumang cash assistance hanggang sa ngayon bukod sa ayuda mula sa food for work  ng DSWD.  Pero dahil sa malapit sa  kabundukan  ang tintirhan nina Rosario, isang buwan bago sila mabigyan  ng gobyerno  nang ayuda mula  sa kanilang pinagtrabahuan na “food for work.”

“Iyong food for work, kami ang pinagtrabaho para linisin ang lugar namin kami na itong mga biktima. Tapos pipila kami sa plaza pagkatapos noon para lamang kunin ang bigas, noodles at sardinas. Yun ang masakit,” sabi ni Rosario.

Dagdag pa niya, “Hanggang ngayon pinababayaan pa rin kami nga gobyerno doon. Wala kaming natatanggap na cash assistance kahit sa lokal na gobyerno. Sa barangay namin wala kaming natatanggap.”

Kaya naman, masama ang loob ni Rosario nang mabalitaan niya ang pagkabulok ng mga relief goods sa kamay ng DSWD. Gayundin, sa mga tulong na natatanggap ng gobyerno pero hindi nakakarating sa kanila.

“Malaking galit sa puso ko sa totoo lang. Kasi doon sa Ilo-ilo sa Estancia napabayaan kami. Hindi naman kami naiinggit sa Tacloban. Dapat lang din naman silang tulungan. Pero huli na kaming napansin doon sa Ilo-ilo. Hindi pa tapos ang obligasyon nila (gobyerno) sa amin,” ayon kay Rosario.

Samantalang malapit naman sa dagat nakatira si Hiponia.  Sa dagat  ang kanyang kabuhayan bago ang dumating bagyo.  sa kasagsagan ng bagyong Yolanda, nagkaroon daw ng  oil spill sa kanilang lugar kaya sila inilikas. Ika-23 pa ng Nobyembre nang ilikas sila sa evacuation center. at  inabot pa ng dalawang lingo bago sila nakatanggap ng tent mula pa sa pribadong sektor.

Ayon sa kanya, hindi na sila pinabalik sa dati nilang lugar mula noon.

“Hindi na kami tinulungan ng gobyerno, ginipit pa kami. Hindi kami pinabalik sa lugar namin dahil maaari daw kaming magkasakit. Pero nandun naman ang mga militar na walang suot na masks man lang. Kaya ‘yung iba hindi nagpatakot sa militar, binalikan ang kanilang kabuhayan sa aming lugar,” ayon kay Hiponia.

Sa kasalukuyan, nasa bunk house pa rin nakatira sina Hiponia kasama ang kaniyang nag-iisang anak, at dahil  sa oil spill, nabubuhay na lamang sila sa pagtitinda ng kaniyang pananim na gulay. Singkuwenta pesos  lamang ang kita niya kada araw.

“Mas yung anak ko na lang iniisip kong pakainin. Gutom mo kaya mong tiisin pero hindi yung sa anak mo. Kaya sinasabayan ko na lang tubig o kung may konti pang gulay mapagkasya lang,” aniya.

Masakit din sa loob ni Hiponia, nang sabihan sila ng isang empleyado sa kanilang munisipyo na puro na lamang sila pasanin at puro hingi ang mga nasa evacuation center.

Panawagan ng mga nagprotesta ang hustisya para sa mga naging biktima.<strong>Pher Pasion</strong>

Panawagan ng mga nagprotesta ang hustisya para sa mga naging biktima.Pher Pasion

“Sabi ko, kung humingi man kami karapatan lang namin yun. Hindi naman sa bulsa ninyo galing yan, sa LGU (local government unit) yan, anong karapatan na sabihan kami ng ganyan? Hindi naman namin ginusto na magkaroon ng ganitong bagyong Yolanda na ganito kalakas,” ayon kay Hiponia.

Relief goods mula sa dayuhang kumpanya naman tanging naaalala ni Janine Dizor, 21, mula Magallanes (coastal area) sa Tacloban City.  Nakaligtas sila nang lumikas sa bahay ng kanilang tiyahin sa San Jose na may kataasan ang lugar.  Sabi niya. hindi niya kailanman kinakitaan ng tulong ang gobyerno.

“Sa gobyerno? Hindi ko alam kung ano ang naibigay nila. Parang wala namang remarkable na naitulong. Wala nga kaming na-received na cash assistance o anuman lang,” sabi ni Dizor sa panayam ng Pinoy Weekly.

Ang tanging tulong na pagkain na natanggaap niya ay nang dumating sila  dito sa Manila sakay ng C130 mula Samar.  Kinailangan nilang magkapatid na  maglakad mula Tacloban hanggang sa Sta. Rita, Samar para puntahan ang kanilang mga magulang na nasa Hiporloas, Eastern Samar.

Dagdag pa niya, sinikap nilang makapunta sa Guiuan, Samar para makasakay ng C130 dahil hindi na sila makabalik sa Tacloban dahil sa kumakalat na balitang  magulo na raw ang lugar.

Aminado si Dizor na mas dismayado siya  sa naging aksyon ng gobyerno sa pagresponde sa kanilang mga biktima matapos ang bagyo.

Disappointed (sa gobyerno) unang-una sila dapat ang unang rumesponde sa mga tao pero bakit puro NGOs (non-government organizations) ang nakikita?” ayon kay Dizor.

Pagbangon at paglaban

Maraming mahihirap at masasakit na alaala ang iniwan ng bagyong Yolanda para sa mga biktima. Pero nananatiling pa ring realidad at hindi alaala ang patuloy na pagpapabaya sa kanila ng gobyerno matapos ang isang taon.

Para sa mga biktima, nanatili sa ang responsibilidad ng gobyerno sa kanila na hindi lamang kapos sa kagyat na pangangailangan gaya ng relief goods, pabahay, at kabuhayan. Kapos din ang gobyerno na makatao silang harapin at tratuhin bilang mga biktima ng isa sa pinakamalakas na bagyo sa bansa.

Bukas, Nobyembre 8, dadaluyong sa Tacloban City ang libo-libong mga biktima para singilin ang gobyernong Aquino sa patuloy na kapabayaan nito sa mga nasalanta ng ga kalamidad.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/ang-pagtuloy-na-trahedya-sa-mga-biktima-ni-yolanda-at-ng-gobyerno/feed/ 0
Farmers blame DAR, CARP for allowing ‘Hacienda Binay’ conversion http://pinoyweekly.org/new/2014/11/farmers-blame-dar-carp-for-allowing-hacienda-binay-conversion/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/farmers-blame-dar-carp-for-allowing-hacienda-binay-conversion/#comments Wed, 05 Nov 2014 13:06:16 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32156 Rafael Mariano PW file photo

Rafael Mariano PW file photo

Farmers group Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) accused the Department of Agrarian Reform (DAR) and the Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP) for allowing the conversion to an agribusiness park of a 350-hectare agricultural land in Rosario, Batangas reportedly owned by Vice-President Jejomar Binay and his alleged dummy businessman Antonio Tiu.

The group said that it is ridiculous for DAR officials to claim that it has no record of any transaction regarding the 350-hectare agricultural land. “It’s conversion into an agribusiness park will not transpire without the consent and blessings of the DAR,” said KMP chair Rafael Mariano.

Mariano said that DAR is responsible for monitoring and giving clearance in every transaction involving any sale, transfer, conveyance, and change of nature of agricultural lands.

“This clearly demonstrates the bankruptcy and failure of the sham CARP and the DAR to defend peasants’ rights over the lands,” Mariano said.

The group said that under CARP, widespread conversion of agricultural lands transpired, like in President Aquino’s Hacienda Luisita in Tarlac, Hacienda Roxas and Hacienda Looc in Nasugbu also in Batangas, Araneta Estate in Bulacan, Hacienda Dolores in Pampanga, and in the case of the  so-called Hacienda Binay.  Under section 65 of the CARP the conversion of agricultural lands are allowed into other uses five years after the award to supposed farmer beneficiaries.

The group maintained that “the agribusiness park in Rosario, Batangas allegedly owned by the Binays is a classic example of CARP’s failure to break big landlords’ monopoly of lands.

KMP also accused Tiu of being a “local conduit of global landgrabbers”, pointing to a study on global landgrabbing by Grain, an international non-profit organization that works to support small farmers and social movements in their struggles for community-controlled and biodiversity-based food systems.

According to a Grain study, Tiu entered into international agribusiness ventures with China and Saudi Arabia.

“We challenge Aquino’s DAR and Congress to immediately stop Tiu’s landgrabbing deals with China and Saudi Arabia. Aquino’s failure to stop Tiu’s deal with China and Saudi Arabia is tantamount to approval of big ticket landgrabbing and massive displacement of farmers in the countryside,” Mariano said.

The group reiterated that landgrabbing by big agribusinesses transnational proliferated under the CARP. The group cited figures from the research think-tank Ibon Foundation that said that some 1.2 million hectares are under agribusiness contracts and that leasehold farmers have increased from 555,232 in 1988 to 1,216,430 in 2012.

“Lands under leasehold arrangements increased from 582,476 hectares in 1988 to 1,740,345 hectares in 2012. Millions of farmers are still under contract agreements with plantation owners and agribusiness corporations, many of which contracts are onerous to the interests of farmers and farm-workers,” Mariano said.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/farmers-blame-dar-carp-for-allowing-hacienda-binay-conversion/feed/ 0
Pagmimina at militarisasyon: Magkaugnay na panganib sa Mindanao http://pinoyweekly.org/new/2014/11/pagmimina-at-militarisasyon-magkaugnay-na-panganib-sa-mindanao/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/pagmimina-at-militarisasyon-magkaugnay-na-panganib-sa-mindanao/#comments Wed, 05 Nov 2014 12:52:57 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32150 minda_infograph

 

Hindi nananahimik ang mga mamamayan ng Mindanao sa banta ng pagkasira ng kalikasan dahil sa mapanirang pagmimina. Kung kaya inihaharap sa kanila ng gobyerno ang militar. Pero hindi  patatakot ang taumbayan.

Nang dumaan ang mga bagyong Sendong at Pablo sa Mindanao noong nakaraang mga taon, nakita ang epekto ng pagkasira ng kalikasan: Pagbaha at pagguho ng lupa, na kumitil ng libong buhay.

Isa sa itinuturo ng mga eksperto na pangunahing dahilan kung bakit bulnerable ang mga mamamayan dito sa kalamidad: Kalakhan sa Mindanao sa kasalukuyan ay sinisira na o target pa ng dayuhang malakihang pagmimina.

Dahil polisiya ng Malakanyang ang akitin ang dayuhan at malalaking kompanya ng mina, wala itong polisiya na kontrolin ang pagkasira ng kalikasan dahil sa pagmimina. Bagkus, protektado pa ang mga ito ng mga insentibo, tax exemptions at malaking merkado ng murang lakas-paggawa.

Sinumang dayuhan at malalaking kompanya ay maaakit sa likas na yaman sa Mindanao: Ginto, pilak, at tanso, ang pangunahing namimina dito, bukod pa sa chromite, molybdenite, at iba pang mineral. Hindi pa kasama ang tinatayang pagmumulan ng hydroelectric power sa Silangang bahagi ng Mindanao.

Pero umaakit ng matinding paglaban ang mga proyektong ito. Kung kaya, nangangailangan ito ng “proteksiyon”. Hindi sapat ang security guards, kaya mismong mga tropa ng Armed Forces of the Philippines ang itinatalaga.

Sa kasalukuyan, nakadestino sa iba’t ibang bahagi ng Mindanao ang mga elemento ng AFP. Mayroon silang 5 dibisyon, (4 full divisions), at 48 batalyon. Nakasentro sila sa silangang bahagi ng Mindanao (Southern Mindanao Region, Caraga, Far South Mindanao at Northern Mindanao), habang may ilan pa sa ilang probinsiya sa kanluran.

Kung hindi pa sasapat ang mga bilang na ito, may 700 puwersang Kano ang nananatili sa Zamboanga City.

Marami sa mga paglabag sa karapatang pantao na naitala ngayong 2014 ay dahil sa operasyong militar, pambobomba, strafings, clearing operations, at sapilitang paglikas.

Makikita ang epekto ng mga operasyon ng militar: Pagsasara ng mga paaralan, paglikas o bakwet (evacuate) ng mga katutubo at magsasaka sa kanilang mga komunidad at lupang ninuno, at kabi-kabilang kaso ng abuso sa mga aktibista. Kawawa din ang mga maliliit na nagmimina kapag nadawit at nakasuhan sila ng illegal possesion of explosives: non-bailable ang kaso na ito, kahit makitaan lang ng kurdon.

Matindi rin ang pagrekluta ng paramilitar sa hanay ng  mga Bagani o Lumad. Binabalik ang estilong Alsa Masa (luma at brutal na grupong paramilitar), tulad ng Almara. May lumabas rin na mga ulat na ginagawang Citizens Armed Forces Geographical Units (Cafgu) ang mga Lumad, kaya mismong sila ay nakikipag-laban sa kapwa nilang katutubo.

Sa kabila ng mga ito, mayaman ang kasaysayan ng Mindanao sa paglaban sa mga aktibidad na katuwang ng malalakihang pagmimina. Noong 1994, nagdeklara ang mga Talaingod Manobo sa Davao del Sur ng “pangayaw” o tribal war laban sa Alson company guards para maprotektahan ang lupang ninuno. Ito rin ang unang pagkakataong lumikas ang mga Lumad sa kanilang komunidad.

Patuloy ang pakikibaka ng mga Lumad na maprotektahan ang Pantaron Range mula sa malaking komersiyal na pagmimina at pagsira sa mga kagubatan dahil sa maramihang pagputol ng mga kahoy.

Sa Nobyembre, nakatakdang magmartsa ang daan-daang katutubo at mamamayang Mindanaoan. Dadaan sila ng Tacloban para makiisa sa mga kapwa biktima ng kalamidad. Pagkatapos nito, maglalakbay sila patungong Maynila para mas malakas na ipahayag: Hindi mananahimik ang Mindanao, tututol sila sa mapanirang pagmimina at militarisasyon.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/pagmimina-at-militarisasyon-magkaugnay-na-panganib-sa-mindanao/feed/ 0
Kumusta ang mga biktima ng Yolanda? http://pinoyweekly.org/new/2014/11/kumusta-ang-mga-biktima-ng-yolanda/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/kumusta-ang-mga-biktima-ng-yolanda/#comments Mon, 03 Nov 2014 17:52:47 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32143 Uhaw at gutom ang inabot ng milyun-milyong Pilipino noong unang buwan matapos ang bagyong Yolanda. Nagpapatuloy ang matinding desperasyon ng mga naging biktima, isang taon matapos ang kalamidad. <strong>Tudla Productions</strong>

Uhaw at gutom ang inabot ng milyun-milyong Pilipino noong unang buwan matapos ang bagyong Yolanda. Nagpapatuloy ang matinding desperasyon ng mga naging biktima, isang taon matapos ang kalamidad. Tudla Productions/File Photo

Bago dumating ang huling tag-ulan, nagmadaling kinumpuni ng mag-asawang Maricel at Nelson Alambra ang kanilang munting tahanan sa Sityo Rizal, Barangay Bulao, Basey, Samar. Hindi pa maalis sa kanila ang takot. Bawat paglakas ng hangin, bawat tagaktak ng ulan, tila ibinabalik sila sa alaala ng Nobyembre 8, 2013—nang bisitahin ang Eastern Visayas at buong bansa ng pinakamalupit na bagyo sa kasaysayan.

Ito ang bagyong Yolanda.

Nagpapatuloy ang takot. Parang kahapon lang para sa mga magsasakang sina Maricel at Nelson nang ragasain ng malakas na daloy ng tubig ang kanilang bahay. Tulad ng milyun-milyong mamamayan sa Samar, Leyte, Cebu at iba pang probinsiya, tinangay ng tubig at malakas na hangin ang kanilang mga gamit. Ang mga kapitbahay nila, hindi lang gamit, kundi buhay ang tinangay. Libu-libong buhay.

Yolanda commemoration coverage iconHindi nawawala ang takot, dahil di nila magawang umasa na di na mauulit ang katulad na kalamidad sa hinaharap. Hanggang ngayon, hirap pa ring makabangon ang mga mamamayan ng Eastern Visayas.

“Gutom ang sinasapit namin. Bago ang bagyo, tatlong beses isang araw pa kaming nakakakain ng kanin. Ngayon, isa hanggang dalawang beses na lang,” sabi ni Maricel. Noong unang mga buwan, sira ang root crops na sana’y panghalili nila sa kanin. “Katumbas sana sa dalawang buwang konsumo ang apat na sakong palay na nasira ng bagyo.”

Inamin mismo ni Cecilia Alba ng Housing and Urban Development Coordinating Council na di pa aabot sa isang porsiyento ng mga pamilya sa Eastern Visayas na nasira ang tahanan ang nabigyan ng gobyerno ng permanenteng tirahan.

Sa kabila ito ng pagbuhos ng tulong ng maraming gobyerno at organisasyon mula sa iba’t ibang bansa sa daigdig.

Di maramdaman

Kasama ang ama ni Maricel na si Tatay Elias at 7-anyos na anak na si Mark, kinumpuni ng mag-asawa ang bahay.Wala na silang maasahan sa gobyerno.

Iniulat ni Alba sa isang porum kamakailan na 142 kabahayan lang ang nagawa ng gobyerno para sa 250,000 pamilyang biktima ng Yolanda na nangangailangan ng permanenteng bahay. Karamihan sa 142 na nabiyayaan ng bahay, matatagpuan lang sa Tacloban City at Tanauan, Leyte.

Bukod dito, may 3.4 milyong pamilya (o 16.1 milyong indibidwal) sa siyam na rehiyon ng bansa ang naapektuhan ng Yolanda. Nasa 891,000 pamilya ang lumikas. Di-bababa sa 6,300 ang patay. Umabot sa 1,300 katao pa ang nawawala (at pinagpapalagay na nasawi na) at 28,700 ang nasaktan.

Sa Post-Disaster Needs Assessment ng gobyerno, aabot sa P104.6 Bilyon ang kailangan para maibangon ang apat na rehiyon, 11 probinsiya at Tacloban City.

Samantala, ayon sa Foreign Aid Transparency Hub (FaiTH) ng gobyerno, umabot na sa P34.1 Bilyon ang foreign pledges na pumasok dito. P11-B dito ay cash, at P23-B ay non-cash. Samantala, tinatayang nasa P65-B naman ang nakuha ng administrasyon mula sa 2013 at 2014 pambansang badyet. Maliban dito, sinabi ng Joint Committee on Public Expenditures ng Kongreso na “hanggang P100-B” pa nga ang nailaan nito para sa mga biktima ng Yolanda. Tinatayang may P46-Milyon naman mula sa pribadong sektor ang pumasok sa Office of the Presidential Assistant for Rehabilitation and Recovery (Oparr).

Sa madaling salita, sapat na sana ang pondo ng gobyerno para sa mga biktima. Pero di ito naramdaman ng mga biktima.

Batbat ng eskandalo ang pamamahagi ng relief goods ng Department of Social Welfare and Development: mula sa pagkabulok hanggang sa korupsiyon. Noong Setyembre, inamin ng DSWD na 7,527 Family Food Packs na nagkakahalagang P2.8-M para sa mga biktima ng Yolanda ang nabulok.

Mula sa datos na nakalap ng IBON Foundation

Mula sa datos na nakalap ng IBON Foundation

Nagpapalala

Sa pag-aaral ng Ibon Foundation, itinuturo rin nito ang ilan pang problema na nagpasahol sa kalagayan ng mga biktima. Kabilang dito ang sumusunod:

(1) ‘Nakompromisong relief efforts’. Naging pulitikal ang pagtugon ng gobyerno: Sadyang di-tinulungan ng pambansang gobyerno ang lokal na pamahalaan, halimbawa ng Tacloban City, dahil nasa oposisyon ang mga Romualdez na nasa liderato ng lungsod. Bukod pa rito, matindi ang militarisasyon at pagsagawa ng mga operasyong militar, samantalang nagdeklara naman ng ceasefire ang rebolusyonaryong kilusan;

(2) May pagkiling sa malalaking negosyo ang planong rehabilitasyon ng gobyerno. “Mas umaasa tayo ngayon sa pribadong sektor,” sabi ni Panfilo Lacson, rehabilitation czar, noong Enero. “Itutulak natin ang mga effort sa pinili nilang lugar. Pupunan na lang (ng gobyerno) ang mga puwang at pipigilan ang overlaps sa pamamagitan ng pakikipag-ugnayan sa mga isponsor na sektor.”

Ito umano ang nasa likod ng ‘no-build zone’ at ‘no-dwelling zone’ na mga polisiya, o pagbawal sa ilang mga lugar tulad ng karatig-dagat na tayuan muli ng bahay matapos ang bagyo. Kapansin-pansin ang pagtayo ng komersiyal na mga gusali at negosyo sa mga lugar na ito sa Tacloban at iba pang lugar.

(3) Nagpalala rin ang “oportunismo” ng US Armed Forces na nagpamukha sa mundo na tumutulong sila, kahit na napakalimitado lang sa mga naabot nito sa Tacloban City matapos ang bagyo. Sa public relations campaign nito hanggang tatlong linggo matapos ang Yolanda, gumastos ito ng US$52-M sa relief. Pero naging dahilan ito para magpakat ng 1,000 tropang Kano.

Ito ngayon ang madalas na idinadahilan ng administrasyong Aquino at US Armed Forces para sa military exercises at Enhanced Defense Cooperation Agreement.

Kampanyang #DearPope ng People Surge. Hiling ng mga survivor na maipaabot sa Santo Papa ang tunay na kalagayan nila ngayon. Nakatakdang bumisita sa Eastern Visayas si Pope Francis sa Enero 2015. <strong>Max Santiago/Manila Today</strong>

Kampanyang #DearPope ng People Surge. Hiling ng mga survivor na maipaabot sa Santo Papa ang tunay na kalagayan nila ngayon. Nakatakdang bumisita sa Eastern Visayas si Pope Francis sa Enero 2015. Max Santiago/Manila Today

Dapa sa hirap

Bakit hirap ang mga mamamayan ng Eastern Visayas na makabangon mula sa Yolanda?

Dahil nasa krisis ang “normal” nilang buhay. Bago pa man dumating ang Yolanda, isa na sa pinakamahirap na rehiyon ng bansa ang Eastern Visayas. Ang rehiyong ito ang may pangalawa sa pinakamatinding kahirapan (poverty incidence) sa bansa. Samantala, ang mga probinsiya ng Cebu, Leyte at Iloilo ay nasa Top 10 probinsiya ng bansa na may pinakamaraming bilang ng mahihirap na kabahayan.

Ang mga probinsiyang Eastern Samar at Northern Samar na apektado rin ng Yolanda, pasok sa Top 10 probinsiya sa bansa na may pinakamalaking proportion ng mahihirap na kabahayan. Itinuturing naman ang Northern Samar, Iloilo, Leyte at Southern Leyte sa mga probinsiyang bulnerable sa iba’t ibang klaseng kalamidad at sakuna.

Dahil sa hirap ng buhay, lalong walang depensa ang mga tulad nina Maricel at Nelson sa mga kalamidad. Kung makaligtas man sila sa mismong bagyo, sira naman ang mga pananim at gamit nila sa produksiyon. Gutom sila sa mahabang panahon. “Kaming nasa interyor na mga baryo, nagtitiis sa gutom. Wala kaming inaasahang pagkukunan ng pagkain ngayong bagsak pa ang mga sagingan,” ani Maricel.

Matindi ang monopolyo sa lupa ng iilang panginoong maylupa sa Eastern Visayas, na siyang pangunahing dahilan ng kahirapan ng mayorya ng mga magsasaka sa rehiyon. Kahit may Comprehensive Agrarian Reform Program mula 1987 hanggang 2008, hindi nabuwag ang pag-aari ng iilang pamilya sa mayorya ng lupaing agrikultural dito. Mula 1972 hanggang 2008, 75 porsiyento ng ipinamahaging lupa’y pampublikong mga lupa at 25 porsiyento lang ang pribadong lupa, ayon sa Anakpawis Party-list.

Samantala, tinataya ng mga grupong pangkalikasan na nasa 30 porsiyento ng mga lupain sa Eastern Visayas ay may mining applications ng malalaki at dayuhang kompanya ng mina.

Pinagmamayabang

Sa lagay na ito, ipinagyabang pa ng gobyerno na “mabilis” umano ang rehabilitasyon sa apektadong mga lugar, kasama ang pagpapatayo ng permanenteng mga tirahan. Sinabi ito kamakailan ni Undersec. Danilo Antonio ng Presidential Assistant for Rehabilitation and Recovery.

Pero pinabubulaanan ito ng milyun-milyong mamamayang tulad nina Maricel. Wala silang matanaw na mabuting kinabukasan ngayon. Pinoproblema nila ang pag-aaral ng mga anak nila. Hayskul na ang panganay ng mag-asawa, pero kung hirap na nga sa pagkain, lalo pa sa pampa-eskuwela.

Samantala, abala si Aquino sa “pagpapamalas” ng rehabilitasyon ng Tacloban dahil bibisita ang Santo Papa ng Simbahang Katoliko, si Pope Francis I, sa Enero 2015. Dito makikita ang tunay na prayoridad ng gobyerno: hindi ang mga biktima. Aabot sa 7,000 pamilya sa Tacloban ang pinapalikas dahil sa road-widening at pagpapalaki ng paliparan.

“Binabatikos na nga ang administrasyong Aquino para sa kriminal na pagpapabaya sa mga biktima ng Yolanda. Ngayon, mahigit 7,000 naman ang mawawalan muli ng tirahan, dahil sa kalamidad na gawa ng tao na tinatawag na gobyernong Aquino. Muli ring mawawalan ng tirahan ang mga mamamayan ng Tacloban at iba pang lugar dahil sa mga polisiyang ‘no-build zone’ at ‘no-dwelling zone’ na pabor sa malalaking negosyo,” sabi ni Marissa Cabaljao, tagapagsalita ng People Surge, alyansa ng mga biktima ng Yolanda.

Sa Nobyembre 8, 2014, nakatakdang magprotesta ang libu-libong mamamayan ng Eastern Visayas kabilang sina Maricel at Nelson. Pabubulaanan nila ang “pakitang-tao” ng administrasyon at ihahayag na isang taon na ang dumaan, pero bulnerable pa rin ang mga mamamayan sa kalamidad.

Wala pa ring nagbabago. Pero ang mga mamamayan, galit na at handang ipaglaban ang karapatan.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/kumusta-ang-mga-biktima-ng-yolanda/feed/ 0
Sakuna sa panahon ng kapitalismo http://pinoyweekly.org/new/2014/11/sakuna-sa-panahon-ng-kapitalismo/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/sakuna-sa-panahon-ng-kapitalismo/#comments Sun, 02 Nov 2014 15:44:36 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32109 Pagkasira ng halos lahat ng istruktura, sa Palo, Leyte matapos ang bagyong Yolanda. <strong>Ciriaco Santiago III/Tudla</strong>

Pagkasira ng halos lahat ng istruktura, sa Palo, Leyte matapos ang bagyong Yolanda. Ciriaco Santiago III/Tudla

Si Yolanda ang bagyong nagdala ng pinakamalakas na hangin sa kasaysayan ng mundo. Ito na rin ang bagyong nagdulot ng pinakamalubhang pinsala sa kasaysayan ng bansa.

Maraming eksperto ang naniniwala na ang mga bagyo at iba pang weather disturbances ay dumadalas at lumalakas dahil sa kakaibang pag-init ng mundo. Umano’y nasa kakaibang antas na ang global warming sa panahong ito.

Yolanda commemoration coverage iconTumaas nang 0.85°C ang temperatura ng mundo sa nakaraang 120 na taon dahil sa pagdami ng tinatawag na greenhouse gases. Natutunaw ang yelo, umiinit ang mga karagatan, tumataas ang tubig at nagbabago ang klima sa buong daigdig.

Napipilitan tuloy ang United Nations (UN) na bigyan ito ng pansin. Nitong Setyembre, naglunsad ng Climate Change Summit ang UN sa New York City, kung saan pinag-usapan ng mga lider ng daigdig ang pagtugon sa problemang ito ng buong planeta.

Pero hindi ang pulong ng mga lider ng daigdig ang naging makasaysayan. Ayon sa mga kritiko, pakitang-tao lamang ito. Patuloy umanong tumatanggi ang mayamamang bansa, partikular ng US, na bawasan ang kanilang greenhouse gas emissions, habang itinutulak ang mga mekanismo na lalo pang magpapatindi ng kontrol at walang-pakundangang pandarambong ng mga kapitalista sa likas na yaman ng daigdig.

Sa halip, ang naging makasaysayan ay ang pagkilos ng mga mamamayan ng mundo na nananawagan ng tunay na solusyon sa global warming. Alinsabay ng UN Summit, naganap ang People’s Climate March, isang martsa-protesta sa New York na nilahukan ng tinatayang 400,000 katao. Nagkaroon din ng 2,646 na kilos-protesta sa 162 na bansa bilang pakikiisa.

Nakimartsa ang mga biktima ng bagyong Yolanda. Ayon kay Dr. Efleda Bautista, tagapangulo ng People Surge (alyansa ng mga biktima ng bagyong Yolanda), “Kailangan panagutin ang gobyerno ni Noynoy Aquino, at ang gobyernong US na numero unong polluter sa daigdig, sa krisis dulot ng klima na nararasan namin araw-araw.”

Pilipinas, bulnerable sa sakuna

Gaya ng iba pang mamamayan ng mundo, naniniwala ang mga biktima ng Yolanda na may pananagutan ang mga gobyerno at ang sistemang kapitalismo sa climate change, pagtindi ng mga sakuna, at epekto nito sa mga mamamayan.

Sinasabi na kapag tumama ang sakuna, apektado ang lahat, mayaman man o mahirap. Ngunit malinaw na ipinakita ng bagyong Yolanda na ang mahihirap na bansa gaya ng Pilipinas—at ang mahihirap na Pilipino–ang pinakaapektado.

Ayon sa 2013 Global Climate Risk Index, ang Pilipinas ang ika-apat na bansa sa daigdig na pinakabulnerable sa mga sakuna. Tinatayang may 18 hanggang 20 na bagyo ang pumapasok sa bansa taun-taon. Sa kabila nito, pakitang-tao lang din ang naging tugon ng gobyerno sa mga sakuna.

Bago tumama si Yolanda, ipinagmalaki ni Aquino ang kahandaan ng gobyerno. Sa halip, kahiya-hiyang kapalpakan at kapabayaan ang nasaksihan ng mundo. Nagmistulang libingan ang evacuation centers malapit sa dagat kung saan “inilikas” ang mga tao. Tatlong araw bago dumating ang anumang tulong mula sa gobyerno–na halos walang nagawa para maampat ang desperasyon ng mga biktima.

Ang masaklap, tinitingnan pa ng gobyerno ang sakuna bilang pagkakataon para makapangurakot. Umabot sa US$89.5 Milyon na donasyon ng iba’t ibang bansa na idinaan sa gobyerno, pero kakarampot ang relief na nakarating sa mga biktima. Nasa P23 Bilyon ang nakasiksik sa pork barrel ni Aquino para sa sakuna, ngunit walang malinaw na pinatunguhan. Samantala, patuloy na walang makain, matirhan, at kabuhayan ang mga biktima ng bagyo, isang taon ang makalipas.

Nakita rin ang ganitong kapabayaan at korupsiyon sa iba pang malalakas na bagyo gaya ng Pablo at Sendong. Ayon sa Kalikasan-People’s Network for the Environment, mauulit at mauulit ang ganito, “hangga’t ang gobyerno ay nagpapatupad ng mga proyektong nakakasira sa kalikasan, nangungurakot, at pinapanatiling mahirap at bulnerable ang mga mamamayan.”

Nakakasira sa kalikasan ang kalakhan sa mga proyektong itinutulak ni Aquino, gaya ng pagmimina, malalaking dam, plantang coal, plantasyong agrikultural, at reklamasyon. Ang mga proyektong ito, na sang-ayon sa patakarang neo-liberal na globalisasyon, ay nagpapatindi ng sakuna.

Halimbawa, dahil sa reklamasyon at coastal development ay lumiit na ang mangrove cover o saklaw ng mga bakawan sa bansa–mula sa orihinal na 500,000 ektarya naging 100,000 ektarya na lamang ito. Natural na depensa ang mga bakawan laban sa storm surge.

Rali ng aabot sa 400,000 katao para sa environmental justice sa New York City noong Setyembre. Mula sa <strong>peoplesclimate.org</strong>

Rali ng aabot sa 400,000 katao para sa environmental justice sa New York City noong Setyembre. Mula sa peoplesclimate.org

Kapitalismo at pagkasira ng planeta

Ang pagkasira ng kalikasan at pagiging bulnerable ng mga mamamayan sa sakuna ay makikita sa pandaigdigang antas. Ayon sa International League of People’s Struggles (ILPS)–isa sa mga organisasyong lumahok sa People’s Climate March–ang ugat ng climate change ay ang pandarambong sa likas-yaman ng mga kapitalista. At ang malawak nang paghihirap at pagsasamantala sa mga mamamayan, pinalalala pa ng mga epekto ng climate change.

Maraming mapanlinlang na iskema ang abanteng mga kapitalistang bansa para takasan ang obligasyon na bawasan ang mga aktibidad na nakakadagdag sa pag-init ng mundo (halimbawa nito ang ‘clean development mechanism’ at ‘carbon trading’).

Gayundin, nagtayo sila ng Green Climate Fund para makapangutang ang mahihirap na bansa at tulungan sila umanong tugunan ang mga epekto ng climate change. Ngunit ayon sa mga kritiko, gagamitin lamang ang nasabing pondo, na pangungunahan ng World Bank, para lalong ibukas ang ekonomiya sa pandarambong ng mga dayuhan.

Walang-ampat din ang kapitalistang produksiyon at pagkokonsumo ng gas at langis, na sinasabing nasa likod ng mga ‘giyera ng agresyon’ ng US, partikular sa Gitnang Silangan.

Ngunit ipinakita ng mga mamamayang kumilos laban sa climate change na sumasang-ayon silang man-made ito: nilikha ng tao, maaaring baguhin din ng tao. Ayon sa ILPS, ang pagresolba sa krisis dulot ng klima ay nakasalalay sa iba’t ibang pakikibaka para sa pambansang kalayaan at panlipunang pagbabago.

“Hindi maaaring business as usual na lamang ang mundo. Hindi na nakasasapat ang mga solusyon na hindi tinutugunan ang ugat ng krisis sa sobrang produksiyon ng monopolyo kapitalismo. Ang kasakiman sa tubo ay pinapasan na ng sangkatauhan, at sumisira sa ating planeta…Para maampat ang climate change, kailangang wakasan ang paghahari ng monopolyo kapitalismo, at magtayo ng sosyalistang kinabukasan para sa lahat,” sabi pa ng ILPS.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/sakuna-sa-panahon-ng-kapitalismo/feed/ 0