Pinoy Weekly » OFW http://pinoyweekly.org/new Philippine news, analysis, and investigative stories Tue, 11 Nov 2014 12:23:12 +0000 en-US hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0 Para Kay Rajima Jamal http://pinoyweekly.org/new/2014/11/para-kay-rajima-jamal/ http://pinoyweekly.org/new/2014/11/para-kay-rajima-jamal/#comments Mon, 10 Nov 2014 16:48:59 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=32240 Dahil sa sunud-sunod na mga balita tungkol sa nakahahabag at nakasusulak ng dugong mga karanasan ng mga OFW o migranteng Pilipinong mga manggagawa — mulang pang-aabusong seksuwal, pambubugbog, pagtratong parang mga hayop hanggang sa kung anu-ano pang mga kalupitan mula sa kamay ng kanilang mga amo sa bansang napilitang puntahan dahil sa kawalan ng oportunidad sa sariling bayan — biglang sumalakay sa aming gunita si Rajima Jamal, 19, isang taga-Mindanaw na namasukang kasambahay noon sa United Arab Emirates. Minabuti naming ilathala rito ang isa naming piyesang handog sa kanyang alaala. Binasa ito ni Yuri Cipriano, bise-presidente ng Migrante-United Arab Emirates, noong Abril 16, 2010 sa kanilang pangkalahatang asamblea sa Samaya Hotel, Deira, Dubai.

RAJIMA JAMAL, 19

kalansay na nakatingala sa langit
ang punong kabalyero
wala ang naglalagablab na mga bulaklak
berde pa iyon noong enero
pero ngayo’y tinakasan ng mga dahon
hinipan at itinaboy sa naninilaw na damuhan
ng nilalagnat na marso at abril
di na makikita ni rajima jamal
muling paghihilamos ng dugo
ng punong kabalyero
di na maririnig musika ng dasal
sa bawat takipsilim
sa lupang binaog ng pambubusabos
di na malalasap lamukot ng durian
at tamis-asim ng pinya’t dalandan.

tatlong buwan nang nasa morge
sa ospital ng saif-obaidullah
sa ras al-khaimah
ang bangkay ni rajima jamal
labingsiyam na taong gulang
nang lagutan ng buhay
matapos alilain ni mohammad sala sultan
labis na napinsala ang ulo
namuo ang dugo sa nabasag na bungo
di malaman kung binambo ng amo
o ilang ulit na iniuntog sa semento
dahil tumangging maging kabayo.

tatlong buwan nang nasa morge
sa ospital ng saif-obaidullah
sa ras al-khaimah
ang bangkay ni rajima
di maiuwi sa mindanaw
maiyakap man lamang
sa kalansay ng punong kabalyero
mabenditahan man lamang
ng sampagita’t ilang-ilang
maalayan man lamang
ng galyetas at biskotso
bago ihatid sa huling hantungan
sa gubat ng amarillo’t cadena de amor
ng makahiya, kugon at damong-ligaw.

nakahimlay pa rin sa morge si rajima
mahimbing namang natutulog
buratserong konsul na pilipino
katalik sa pangarap birhen ng antipolo
sa palasyo naman ng mga indio
ngiting-aso ang unano
nilalaro sa isip pagkapit-tuko sa puwesto
sino ba si rajima jamal?
alila lamang mula sa mindanaw
di naman anak ng dugong bughaw
o apo man lamang ng “mararangal” sa gobyerno
bakit pasasakitin ang bumbunan
di man maiuwi ang kanyang bangkay?
bumulwak sana ang habag sa puso ng emir
ni sheik saqr bin mohammad al-qassimi
baka siya na lamang ang pag-asa
upang makauwi sa wakas si rajima
sa la tierra pobreza.

ilan na ba ang rajima jamal
na ikinalat na parang layak
ng buhawi ng dalita’t inhustisya
nandayuhan saanmang sulok ng planeta
makatakas lamang sa bartolina
ng mga pangarap sa tierra pobreza?
nagdurugo tuloy ang utak ko
tuwing lumalangoy sa mga ugat nito
lahat ng rajima jamal sa mundo
nag-aalimpuyo tuloy sirit ng dugo
tulad ng agasang walang humpay
at mamatay si elham mahdi shuee
ang dose anyos na dalagitang yemeni
na sapilitang ipinakasal kahit bubot pa
ang katawan at puri
tatlong araw lamang, tatlong araw lamang
makaraan marahas na pulot-gata
sumabog ang kanyang bahay-bata
inulila ng hininga sa ospital ng hajja
mapalad si elham mahdi shuee
kaysa banyagang mga rajima jamal
di na kailangang iuwi pa sa yemen
parang yelo niyang bangkay.

kailan naman iuuwi
ang embalsamadong mga rajima
sa la tierra pobreza?
————————————————————-

RAJIMA JAMAL, 19
(my English version)

skeletal now is the firetree
staring at the sky
the flaming flowers no more
green was it last january
but gone are the leaves now
blown by the feverish
march and april and scattered
on the parched earth
by the sun’s burning breath
rajima would no longer see
the crimson blooming
of the firetree
rajima would no longer hear
the melodious muslim prayers
when dusk kisses the air
in the land made fallow
by the exploitative class
rajima would no longer taste
the ecstacy of durian
the sweet-sour scent
of pineapple and kumquat.

dismal for three months now
in the morgue
of saif obaidullah hospital
at ras al-khaimah
the cadaver of rajima
only nineteen years old
when death grabbed her
after mohammad sala sultan
cruelly enslaved her
her head repeatedly
slammed upon the wall
her skull cracked
her brain bled
when she refused to be
her master’s horse.

somber for three months now
the remains of rajima
in the morgue
of saif obaidullah hospital
at ras al-khaimah
could not be brought home
to her beloved mindanao
for her lifeless body
to just embrace
the skeleton of the firetree
for her to be showered
with ilang-ilang petals
and sampaguita leis
for her to be gifted
in her bucolic wake
some biscuits and toast bread
before her earthen body
departs to nowhere
amidst the elegy
of the cadena de amor
cogon and wild grass,.

abandoned still is rajima
in the dampness of the morgue
while snoring in his sleep
the fucking filipino consul
dreaming, cohabiting maybe
with the said miraculous
well-known virgin de buenviaje
inside the palace of the indios
grinning like a horse
the inutile, egoistic ruler
toying in his scheming mind
how to stay in power forevermore
who is rajima jamal?
only a domestic helper from mindanao
neither a member of a royal family
nor a kin of “honorable” men
in the abominable bureaucracy
why bother to crack your skull
if her body could not be returned
to her beloved homeland?
may pity spring from the emir’s heart
sheik saqr bin mohammad al-qassimi
maybe he’s the only hope
so rajima could go home at last
to her dear la tierra pobreza.

how many are the rajima jamals
strewn like debris by the hurricane
of injustice and penury
who decided to migrate
to whatever foreign land
to escape from the bastion
of grief and hopeless dreams
in their barren homeland?
bleeding is my brain
everytime the world’s rajima jamals
swim in its veins
boiling is its squirting blood
like when elham mahdi shuee
the twelve year-old yemeni gal
was forced to marry at once
her ovary burst and later died
after three days of truculent honeymoon
fortunate was elham mahdi shuee
unlike the migrant rajima jamal
in yemen already elham’s remains.

when will the embalmed rajima
be brought home at last
to our la tierra pobreza?

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/11/para-kay-rajima-jamal/feed/ 0
Dahil sa sistemang Kafala: Pang-aabuso sa mga migranteng Pilipino sa UAE, laganap http://pinoyweekly.org/new/2014/10/dahil-sa-sistemang-kafala-pang-aabuso-sa-mga-migranteng-pilipino-sa-uae-laganap/ http://pinoyweekly.org/new/2014/10/dahil-sa-sistemang-kafala-pang-aabuso-sa-mga-migranteng-pilipino-sa-uae-laganap/#comments Thu, 23 Oct 2014 12:38:52 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31955 Pilipinang si Marina Sarno, isa sa maraming migrant workers sa UAE na diumano'y inabuso ng kanilang mga employer sa ilalim ng sistemang kafala. <strong>Raymund Villanueva</strong>

Pilipinang si Marina Sarno, isa sa maraming migrant workers sa UAE na diumano’y inabuso ng kanilang mga employer sa ilalim ng sistemang kafala. Raymund Villanueva

Pabalat ng ulat ng Human Rights Watch

Pabalat ng ulat ng Human Rights Watch

Nabili ko na kayo.”

Ito ang madalas na sinasabi diumano ng mga employer ng mga domestic helper na nagtatrabaho sa United Arab Emirates (UAE) sa ilalim ng sistemang kafala, o visa sponsorship system.

Sa pag-aaral ng pandaigdigang grupong pangkarapatang pantao na Human Rights Watch (HRW), inihayag ng migrant workers na tulad ng mga Pilipinang sina Marelie Brua at Marina Sarno ang mga abuso na naranasan nila sa kamay ng mga employer.

Patungong UAE si Marelie nang ragasain ng bagyong Yolanda ang kanyang bayan sa Timog Leyte noong Nobyembre 2013. “Kasama ang bahay namin sa nasira. Yung mga magulang ko wala nang trabaho, tapos na-Yolanda pa,” aniya. Pero sa UAE, pang-aabuso ang naabutan niya.

“Hindi ako binibigyan ng pagkain. May pagkain pero may molds. Bawal kumuha ng pagkain sa mga bata,” sabi ni Marelie. “Hindi kami tinatrato na tao. Kung hindi ako nagpakita na lalaban ako, siguro sinaktan na ako.”

Nagkasakit si Marelie, pero sinabi ng kanyang employer na “wala siyang pakialam.” Kung kaya nagdesisyon na si Marelie na lumayas.

Ganun din ang sinapit ni Marina, na kinulong pa ng employer at matagal na walang kontak sa pamilya. Kinailangan pang makialam ng ng grupong Migrante International para maibsan ang pagmamalupit ng employer sa kanya.

Kabilang sa pang-aabusong naranasan ng migrant workers sa mga employer sa ilalim ng kafala ang pisikal at sikolohikal na abuso, sobrang pagpapatrabaho, pagkukulong sa bahay, pagkait ng suweldo at iba pa.

Kapag gusto nang umalis ng domestic helper dahil sa mga abuso o anumang dahilan, pinupuwersa pa umano silang pagbayarin ng halagang naipundar ng employer sa kafala.

Bulnerable sa abuso

Puntirya ang sistemang kafala ng ulat ng HRW na pinamagatang “I Already Bought You: Abuse and exploitation of Female Migrant Domestic Workers in the United Arab Emirates” na inilunsad sa Quezon City nitong Oktubre 23.

Kafala ang sistema sa mga bansang Arabo na nagsasabing kailangan ng unskilled laborers tulad ng domestic workers ng lokal na isponsor bago payagang makapagtrabaho sa kanilang bansa. Matagal nang binabatikos ng mga grupong pangkarapatang pantao ang sistemang ito dahil nagiging bulnerable umano sa abuso ng mga employer ang mga migranteng manggagawa.

Rothna Begum, Middle East women’s rights researcher ng HRW <strong>Raymund Villanueva</strong>

Rothna Begum, Middle East women’s rights researcher ng HRW Raymund Villanueva

Sa UAE, nagbabayad ang mga employer ng 10,000-15,000 Dirhams ($2,500 hanggang $4,000) para sa lahat ng gastos ng pagrerekluta (recruitment costs).

Binuo ng HRW ang kanilang ulat mula sa mga panayam sa 99 migranteng manggagawa sa UAE. Nakapanayam din nila ang ilang kinatawan ng recruitment agencies.

Pinatotohanan ni Rothna Begum, Middle East women’s rights researcher ng HRW, ang obserbasyong bulnerable sa abuso ang migranteng mga manggagawa sa ilalim ng kafala. “With no labor law protections for domestic workers, employers can—and many do—overwork, underpay, and abuse these women,” sabi niya.

Dagdag pa ni Begum na nagpapadalang mga bansa—kabilang ang Pilipinas, na may malaking porsiyento ng domestic workers sa UAE—ay walang binibigay na sapat na tulong sa kanilang mga kababayang inaabuso ng mga employer at nililinlang ng recruitment agencies.

Sinabi ni Carlos Conde, researcher para sa HRW, na plano nilang gamitin ang ulat na ito para itulak ang UAE na repasuhin ang sistemang kafala at tiyakin na mapangalagaan ang karapatan ng migranteng mga manggagawa.

Bilang reaksiyon sa ulat, sinabi ni Sarah Katrina Maramag ng Migrante International na kailangang igiit ang pagpapanagot sa mga gobyernong naghihikayat sa mga mamamayan nila na mangibang-bansa.

Kasama rito ang administrasyong Aquino, na nagpatuloy sa polisiya ng pag-aangkat ng lakas-paggawa (labor export policy) pero walang sapat na ayudang ibinibigay para sa mga inaabusong Pilipino sa ibang bansa, ani Maramag.

Bidyong ulat ng HRW:

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/10/dahil-sa-sistemang-kafala-pang-aabuso-sa-mga-migranteng-pilipino-sa-uae-laganap/feed/ 0
Migranteng Pinay bilang Nars, Nanny, Nanay http://pinoyweekly.org/new/2014/10/migranteng-pinay-bilang-nars-nanny-nanay/ http://pinoyweekly.org/new/2014/10/migranteng-pinay-bilang-nars-nanny-nanay/#comments Fri, 10 Oct 2014 17:17:50 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31788 PW-nny(Bahagi ng Testimonya ng Aktor sa Dulang Testimonyal)

Matapos maglakbay sa Canada, Germany at U.K. mula 2009-12, itinanghal sa Pilipinas ang Nanay, isang Dulang Testimonyal noong Nobyembre 2013 sa direksiyon ni Alex Ferguson at produksiyon ng Urban Crawl sa pakikipagtulungan sa Philippine Educational Theater Association (PETA).

Sa panulat ni Geraldine Pratt katuwang si Caleb Johnston, kapwa mga Canadian at propesor sa Heograpiya, ang dula ay batay sa 15 taong pananaliksik kasama ang Philippine Women Centre of British Columbia (PWC), isang organisasyong nagtataguyod ng karapatan at kagalingan ng mga migranteng manggagawa sa Canada. Ang mga panayam ay inipon, isinatala, isinalin at isinalang sa workshop pangdulaan sa layong buksan ang usapan hinggil sa 22 taong Live-in Caregiver Program (LCP) ng Canada at sa katambal nitong 30 taong Labor Export Policy (LEP) ng Pilipinas.

“I’m not only a nanny. I’m also a Nanay.”
- Mhay, migranteng Pinay sa Canada

Ito ang naging salalayan ng pamagat ng dula ayon kay Pratt. Pamilyar sa lokal na Canadian ang mga Pinay bilang nanny kung di man bilang ‘parent helper‘ o kaya ay ‘domestic helper’. Sa dila ng isang Canadian, maaaring pagpalitin ang nanny-Nanay. Sa dila ng mga Kastilang nag-anak ng maraming Maria at sumisa sa maraming babaeng dukha, ang ‘nanay!’ ay mistulang pagbalewala o pagtanggi. Mula naman sa ‘son of a bitch’ ng Ingles/Amerika, siya ay putang ina. Para sa Pilipino, ang ‘Nanay’ ay Ilaw ng Tahanan, Inay, Inang, Inahan, Ina, Nanang, Manang, Mama, Mamay, Manay, Mom, Mommy, Mami, Ermat, Madir, Mamu, Eba, Maganda, shupermom, Darna: mga katawagang ‘mahal’.

Ang pagsambit kung gayon ng isang migranteng Pinay sa dalawang papel na nanny-Nanay kaugnay ng pag-alaga at pagkalinga ng pamilya ay may tonong paggiit sa kanyang katauhan at karapatan. Mayroon din itong pagkilala sa kanyang Inang Bayan.

Sa ganitong konteksto nasasaklaw ng pamagat na ‘Nanay’ ang parikalang katotohanan ng pagwalay ng mga migrante sa sarili nilang mga anak upang maging Nanay/Ikalawang Nanay ng di nila kaanak sa ibang bansa. Isa rin itong pagrehistro sa malay ng mga empleyadong Canadian sa tipo ng sapilitang sakripisyo ng maraming Pinay upang matugunan ang domestikong pangangailangan ng bansa.

Binanggit nina Pratt at Johnston ang tatlong layunin upang itanghal ang ‘Nanay’ sa Pilipinas. Una, “pagpatampok ng hustisya sa isang transnasyunal na pampublikong diyalogo kung saan nadudulog ang panig ng di karaniwang naririnig” gaya ng mga migrante. Ikalima ang Canada sa listahan ng migrant-receiver at tinitingala ang LCP nito bilang modelong polisiya ng US, Germany, Russia at Saudi. Ikalawa, pagtulay sa mga migrante at ang kanilang kaanak sapagkat ang tunay na kalagayan kaugnay ng pasakit at kahirapang nararanasan sa ibang bansa ay karaniwang “kinukubli ng migrante sa kanilang pamilya” sa personal na mga kadahilanan gaya ng pag-iwas ng pag-aalala ng kanilang anak at kamag-anak o kaya ay para maiwasan ang deportasyon. Ikatlo, pagkatok sa pamahalaan ng Pilipinas para sa pakikipagtalastasan hinggil sa problema ng mga migrante sa ilalim ng LEP na karaniwang tinatanggi ng mga tauhan ng gobyerno, sinisisi mismo sa mga migrante o kaya naman ay pinagpalagay na mayroon na itong kasagutan. Sa Scene 9, binaggit ng karakter na Philippine Foreign Affairs Rep:

But it is not the policy to send domestic workers abroad. It is a personal choice to leave the country.

Sa ganitong pananaw rin nakaangkla ang komentaryo ng embahada ng Pilipinas sa Germany na nakapanuod sa palabas nito sa Berlin HAU noong 2009. Sa tingin ng mga mananaliksik-manunulat, ang kanilang reaksyon ay problematiko. Sa pagsusuri naman ng Migrante International, isang alyansa ng mga migranteng Pilipino, ang pananaw na ito ay sistematiko sang-ayon sa estratehiya ng neo-liberal na pag-unlad kung saan ang mahirap na bansa ay nakakawing sa krisis ng mayamang bansa.

Sa pag-uwi ng ‘Nanay’, nais iparating sa manunood ang hinaing ng mga migranteng Pinay at ang kawalang-hustisya sa ilalim ng tambalang LEP-LCP. Ang talab nito ay maaaring mahinuha agad sa Talkback sa dulo ng dula, sa survey at sa iaanak na kolaborasyon , pakikiisa at ugnayan.

How far would you look for childcare? How far would you travel to earn enough to care of your own family?
-Publicity, ‘Nanay’

Mahigit 6,000 milyang layo. Mahigit anim na buwang walang araw sa pagkompleto ng 24 buwang rekisitos ng LCP upang magkaroon ng landed immigrant status. Sa esensiya, “pagtitiis” ng Nanay ng dalawang taon o higit pa gaya ni Joanne na lesensiyadong nars, iniwan ang dalawang anak sa Pinas upang magtrabaho bilang kasambahay at yaya ng matanda at mga bata sa Canada.

Tampok sa dula ang mga kuwento nina Ligaya, Michelle, Jovy at Joanne: mga boses ng pamilyar na kababaihan sa pamilyar na kwento sa pamilyar na mata at ngiti ngunit sa komplikado at dayuhang mundo. Sa mabilisang silip, si Ligaya (Marichu Belarmino) ang Nanay na sadyang may simpleng pangarap sa mga anak; si Michelle (Anj Heruela) ang anak na nawalay sa ina at binabaka ang identidad/pangarap nang ma-reunite sa kanya; si Jovy ang “maswerte” sa LCP at si Joanne ang “minalas” (Joanna Lerio). Hindi naitanghal ang eksena ni Jovy sapagkat hindi natuloy ang artista.

Samantala, natunghayan din ang kuwento ng mag-asawang Canadian na nangailangan ng katuwang sa bahay (Patrick Keating at Hazel Venzon), ng isang ahente na si Carl Hunter na pinagkakakitaan ang mga migranteng walang mga visa/landed status (Ferguson), at ang Rep/Agent mula sa pamahalaan ng Canada at ng Pilipinas (Keating at Lex Marcos).

Sa dula, hinikayat ang mga manunood sa isang paglalakbay sa loob ng kombensyunal na gusaling pangteatro ngunit sa mga espasyo nitong di-karaniwang ginagamit sa pagtatanghal (“unconventional”): sa Lobby, Library, Kitchen, Dressing Room, Studio Room at Rooftop.

Ang kaliwang lobby ng PETA sa mababang palapag ang nagsilbing portal ng manunood para sa iba’t ibang eksenang instalasyon ng mga monologo at diyalogo. Habang nag-antay ng iba pang manunood, maaari silang makinig sa oryentasyon ng LCP sa isang screen o kaya ay sa isang audio-recording ng migrante. Mula dito, nahati ang manunood sa dalawang grupo ng tig-15 sa tulong ng Guide. Ang isa ay tinahak ang ruta ng mga employado (Employer Route) habang ang isa ay tinahak ang ruta ng mga migrante (Domestic Worker Route). Sa bawat instalasyon ay tumitigil ang mga manunuod upang pakinggan o kaya ay tulungan ang kanyang kapwa-manlalakbay / karakter. Verbatim ang mga monologo at diyalogo kaya’t pangunahing wika nito ay Ingles ngunit may pagsalin ang ilang ekspresyon at may improbisasyon/malikhaing interpretasyon ang direktor at mga aktor.

Masasabing mabigat at palasak ang dating ng testimonyang tumatalakay sa “pagiging biktima at bulnerable” ng mga migrante: mga mistulang lumang kuwento ng kaapihan sang-ayon sa palagay ng ibang manunood. Ngunit ang dating na ito ay isa sa mga niresolba ng Talkback na mismong ang kuwentong ito ay buhay na buhay pa rin. Sa masiglang partisipasyon ng manunood sa Talkback, masasabing naabot ng dula ang layon nitong maging daan para mapag-usapan ang mga komplikasyon ng migrasyon at tuloy mamulat ang manunood.

Isang kinaharap na kontradiksyon ng mga karakter na migranteng manggagawa ay ang hamon ng pagbasag sa konseptong para sa mga Pilipino, ang Canada ay “langit” at para sa mga Canadian, ang Pilipino (nanny) ay “hulog ng langit” gaya ng sinasabi ng Nanniesfromheaven.com at Myprice4u.ca.

Tinatayang sa humugit 35 milyong mamamayan sa Canada, 800,000 ay Filipino o may dugong Filipino. Tinatayang 49 porsyento ng mga Filipinong residente ay dumaan sa LCP mula 1993-2009 o humigit 43,907 sa kanila ay LCP ang pangunahing pasaporte, direkta man o hindi, upang makapasok sa bansa at tuluyan nang manirahan. One third sa kanilang bilang ang may iniwang anak sa Pilipinas (TIEDE).

Sa datos ring ito ay lumabas na nangunguna ang Pilipinas bilang tagatustus sa pangangailangan ng caregiver sa Canada. Sa huling tala ng Embahada ng Canada sa Pilipinas, nakapag-isyu ito noong 2012 ng permanent resident visa para sa 33,000 Filipino, humigit 8,000 temporary foreign worker visa at humigit 31,000 temporary resident/visitor visa. Malakas ang hatak ng LCP dahil sa pakete nitong pagkaroon ng permanenteng “tahanan” sa Canada kasama ng pamilya.

Bilang pag-aaral-pagtatanghal sa kalagayan ng mga migranteng manggagawa partikular ang mga kasambahay at taga-alaga ng matanda, may kapansanan at bata, tampok sa dula ang relasyon ng migranteng Pilipino sa kanilang empleyadong Canadian maging ang mga katanungan sa LCP at ang katapat nito sa Pilipinas na LEP. Sa mga salaysay ay mahinuha ang epekto ng dalawang polisiya sa larangan ng ekonomiya at kultura ng dalawang bansa.

Maaaring maipa ang usaping migrasyon sa relasyon ng tagabigay-tagatanggap kung saan ang Canada ay nagbubukas ng trabaho habang ang Pilipinas ay “kusang” tumatanggap sa alok. Sa pagtanggap ng alok, ang Canadian employer ay nakikinabang sa serbisyo (sa murang halaga) ng migranteng Pinay sa domestikong gawain. Sa kabilang banda, nakikinabang ang mga anak/pamilya ng migranteng Pinay sa padalang pera ng kanilang Nanay. Natutustusan ang pangangailangan ng Canada para sa foreign-labor habang ikinatutuwa naman ng Pilipinas ang mito ng pag-unlad gawa ng remittance. Ikatlo ang Pilipinas sa mga bansang may pinakamataas na remittance na umabot sa $24 Bilyon (2012).

Kaya naman, ang migranteng Pilipino ay binansagang “bagong bayani” ng bawat embahada at pangulo ng bansa. Sa tunay na buhay, ang ganitong pagkilala ay problematiko kaya problematiko rin kung ang ugnayang Canada-Pilipinas ay tingnan lamang sa isang mutwal na relasyong bigayan dahil sa aktuwal ang Pilipino ay agrabyado batay sa ilang libong kaso at salaysay na nakalap ng PWC.

Pangunahing kasangkapan ng Canada ang LCP sa paghain ng oportunidad sa mga manggagawang Pinay. Bagamat malinaw sa mga probisyon nito ang obligasyon ng isang employer sa pasahod at benepisyo ng live-in caregiver kung saan ang migrante ay nakatira sa bahay ng employer, maraming naratibo ng Pinay ang nagpapatunay sa mga paglabag dito gaya ng ibinahagi ni Joanne sa dula.

Masalimuot at mabuway kung gayon ang relasyon ng tagabigay-tagatanggap-tagatanggap-tagabigay ng Canada-Pilipinas-Canada-Pilipinas. Kailangang harapin ang tanong: ano ang pangunahing kasangkapan ng Pilipinas para sa “kusang” pagtanggap ng paglisan ng mga Pilipino? Ang panloob na pananaw ang pangunahing kinonsidera sa pag-uwi ng dulang ‘Nanay’ sa Pilipinas noong 2013. Kung gayon, ang paglakbay na ito ay paghanap sa ugat ng pangibambayan. Kaya naman hangad maipatampok sa palabas ang papel ng LEP sa kahinatnan ng mga migrante.

Sa puntong ito, maaaring maipa ang relasyong Pilipinas-Canada sa konseptong tulak-hatak kung saan ang obhetibong internal na kalagayan ng Pilipinas gaya ng kawalan ng lupa at nakabubuhay na trabaho ang siyang puwersang tumutulak sa maraming Pilipino upang mangibambayan habang ang palabas na salik ng krisis sa kakulangan sa lakas paggawa ng Canada ay puwersang humahatak upang lumabas ng bansa ang Pilipino. Hindi tinatanggi ng migrante na ang murang pasahod sa Canada ay higit na mataas kumpara sa pasahod sa Pilipinas ngunit kapalit nito ay pagharap sa mga bulnerableng kalagayan sa paggawa gaya ng karahasan sa kababaihan.

Sa isang banda, isang katotohanan naman ang pagtanggi rin ng pamahalaan sa pag-iral ng LEP sa kabila ng manipestasyon nito mula sa panahon ni Marcos hanggang kasalukuyan sa pamamagitan ng 1974 Omnibus Labor Code Amendments on Overseas Employment.

Bilang sukling serbisyo ay pagkikil ng pondo ng mga migrante gaya ng Gloria Macapagal-Arroyo Scam, walang pangil na Overseas Absentee Voting Law (2003) para makalahok sa eleksyon ang mga OFW, at pagdiskwalipika ng Migrante Sectoral Party (MSP) bilang representasyon ng sektor sa kongreso noong 2010. Ito ay sa kabila ng malaking tax at daming pinapataw na fee sa mga OFW.

Kaya naman hindi ring maiwasang isipin ng migranteng Pilipino na siya ay ginagatasan lamang ng kanyang pamahalaan habang siya ay nagkukumahog sa ibang bansa. Ang pinakamasaklap ay ang di pag-areglo o mabagal na aksyon sa mga kasong idinudulog ng mga migrante. Kabilang dito ang mataas na singil ng ahensiya, trafficking, mababang pasahod, paglabag sa kontrata, paggahasa, pagkakulong at pagkabitay.

Mahaba na ang kasaysayan ng migrasyon ng mga manggagawa mula panahon ng pananakop. Kaakibat naman nito ang pagkilos ng mga migranteng Filipino sa iba’t ibang panig ng mundo. Mula sa mga naisadulang panulat nina Jose Rizal at Andres Bonifacio ay naroon ang pakikibaka ng mga Indiong sapilitang pinatrabaho sa Mexico maging ng mga ilustradong nakapag-aral sa Europa. Ang mga naisadulang kuwento ni Carlos Bulosan gaya ng The Romance of Magno Rubio ni Lonnie Carter (Mayi-Theater, 2002) at Nasa Puso ang Amerika ni Bienvenido Lumbera, o maging ng dulang St. Louis Loves Dem Filipinos ni Floy Quintos (Dulaang UP, 1994/2005) ay nagpahayag ng buhay sa Amerika. Ang Kuwatro Kantos ng Teatro Pabrika (1996) ay tumalakay sa epekto ng globalisasyon at ibayong pangibambayan ng mga Filipino sa Saudi, HK at Taiwan. Ang Care Divas ni Liza Magtoto (PETA, 2011) batay sa pelikulang Paper Dolls ay hinggil sa kalagayan ng mga migranteng Filipinong bakla sa Israel. Tampok sa Imbisibol ni Herlyn Alegre (Virgin LabFest 9, 2013) ang mga migrante sa Japan. Ang Maleta, Kahon at Karatula ni Rommel Linatoc ay isang komentaryo sa pag-uwing de-kahon ng mga OFW (Teatro Ekyumenikal, 2013). Ang pag-aral sa iba pang dulang tumatalakay sa pangingibambayan ay isa pang tunguhin sa pananaliksik ng dulaang Filipino.

Bilang proyektong pansining na “transnasyunal” kung saan tinatalakay ng naratibo nito ang paglikha ng iisang mundo at ang mga komplikasyon nito para sa mga tauhang katutubo ng iba’t ibang bayan, napapanahong itanghal ang karanasan at pakikibaka ng humigit-kumulang 15 milyong migranteng Filipino.

Bagamat hindi tahasang sinabi ng Nanay, isang Dulang Testimonyal na ang LCP at LEP ay magkatambal na programang nagdudulot ng kaapihan at inhustisya sa mga migranteng manggagawa, sa pamamagitan ng pag-alay ng espasyong politikal ay naitambol nito ang hinaing ng mga kababayan sa ibayong dagat. Lalo namang kinumpirma ng mga testimonya ang kawastuhan sa panawagan ng Philippine Women’s Center para buwagin ang Live-in Caregiver Program ng Canada gayundin ang panawagan ng Migrante International para buwagin ang Labor Export Policy ng Pilipinas. Ang pagbasura sa LCP ay isang malaking hakbang sa harap ng maraming kaso ng paglabag sa karapatan ng migranteng manggagawa. Ang pagbasura naman sa LEP ay paghamon sa pamahalaan upang magsilbi para sa sustenableng istratehiya ng pag-unlad ng bansa.

Maalalang ipinasa lamang ang Magna Carta for Overseas Filipino Workers (Republic Act 8042) tatlong buwan matapos binitay si Flor Contempacion sa Singapore. Ito ay bunga ng pagtanghal ng protesta ng maraming Filipino sa loob at labas ng bansa. Samantala, ang International Convention of the Rights of All Migrant Workers and Members of their Families (2003) ay 11 taong gulang pa lamang. Pirmado ito ng Pilipinas ngunit hindi ng Canada. Para sa lokal na 2.5 milyong kasambahay, ang Kasambahay Law/Domestic Worker’s Act ay isang taon pa lamang (Enero 2013).

*     *     *

1780198_10152824545054742_4221878056419718992_oAng mga testimonya ng ‘Nanay’ ay muling matutunghayan kasabay ng lokal na mga kuwento ng migrasyon sa kolaborasyon ng Urban Crawl at Migrante International. Sa direksiyon ni Rommel Linatoc, ang dula ay gaganapin sa Covered Court, Brgy. 150, Bagong Barrio, Caloocan City ngayong Oktubre 11, 2014 (4PM). Para sa dagdag na detalye, makipag-ugnayan kay Boni o bisitahin ang FB Nanay Event.


Sanggunian:

Asia Pacific Mission for Migrants. Global Migration Report 2012: Trends, Patterns and Conditions of
Migration.

E. San Juan. Filipinos Everywhere: Displaced, Transported Overseas, Moving On in the Diaspora. IBON Books: Philippines, 2006.
Ferguson, Alex Lazaridis. Improvising the Document. University of Toronto Press. Canadian Theater Review, Vol. 143, Summer 2010, pp. 35-41

IBON International. Policy Brief: Migration and Development: A Matter of Seeking Justice. October 2013.

Johnston, Caleb at Geraldine Pratt. Taking Nanay to the Philippines: Transnational Circuits of Affect. Theaters of Affect, Playwrights Canada Press, 2014.

Johnston, Caleb at Geraldine Pratt. Translating Research into Theater: Nanay: A Testimonial Play. BC Studies, no. 163, Autumn 2009 pp. 123-132.

Lindio-McGovern, Ligaya at Isidor Wallimann. Globalization and Third World Women: Exploitation, Coping and Resistance. Ashgate Publishing, Ltd. (2013).

Lumbera, Bienvenido. “Dating”: Panimulang Muni sa Estetika ng Panitikang Pilipino.

Migrante International. Kalagayan at Pakikibaka ng Migranteng Pilipino (A Migrant’s Primer), October 2012.

Nicanor Tiongson. Ang Dating ng Dulang Filipino: Panimulang Sulyap sa Estetikang “Palabas”. Presentasyon sa National Conference on Theater Aesthics, Cultural Center of the Philippines, November 8, 2012.

Taylor, Lib. Voice, Body and the Transmission of the Real in Documentary Theater. Contemporary Theater Review, Vol. 23, No. 3 (August 2013) pp. 368-379.

Ubaldo, Lars Raymund (ed.). Paglaya-Paglawud: Paglalayag at Ugnayan ng mga Pamayanan sa Kasaysayang Pilipino. ADHIKA ng Pilipinas. (2012)

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/10/migranteng-pinay-bilang-nars-nanny-nanay/feed/ 0
PH migrants express support for HK protests http://pinoyweekly.org/new/2014/09/ph-migrants-express-support-for-hk-protests/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/ph-migrants-express-support-for-hk-protests/#comments Mon, 29 Sep 2014 16:53:25 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31673 Protesta ng iba't ibang sektor ng mga mamamayan sa Hong Kong. Photo courtesy: <strong>Eman Villanueva</strong>

Hong Kong protests for universal suffrage and democratization swelled to “tens of thousands” even after brutal efforts to purge it. Photo courtesy: Eman Villanueva

Filipino migrants and progressive Filipino organizations in China’s Special Administrative Regions of Hong Kong and Macau expressed their solidarity with massive people’s protests in Hong Kong that call for reforms and democratization amid “worsening economic conditions”.

The group Bagong Alyansang Makabayan Hong Kong & Macau (Bayan-HKM – New Patriotic Alliance) also condemned the governments of HK and mainland China in Beijing for “unleashing brutality and excessive use of force by Hong Kong police” on Sunday, Sept. 28.

“As a people, Filipinos feel for those in Hong Kong who were at the receiving end of the brutality of the government and the police. We also suffered and we continue to suffer from repression when we call for change and for the people’s democratic rights,” said Eman Villanueva, chairperson of Bayan-HKM.

Several other migrant groups expressed support for, and joined, the protests.

“The movement for universal suffrage has been gaining steam for the past years and is further being propelled by the government’s lack of effective response to the problems besetting many of the Hong Kong people. Cuts in social service, disregard of the condition of workers, and the prioritization of the government of the interests of businesses especially in times of crisis have contributed greatly to the desire of the HK people to have a more direct say in the election of the Chief Executive,” stated the Asian Migrants Coordinating Body, an organization of Asian migrants, including Filipinos, in HK.

Villanueva said that the strike started by students who called for full universal suffrage. Then the protests, he said, “swelled (to) tens of thousands of youth and (people from) other sectors.”

As of this writing, the protests reportedly spread out in shopping areas of Causeway Bay and Mong Kok in Hong Kong.

“Protesters on various thoroughfares were repeatedly pepper sprayed and canisters of tear gas were thrown at them. However, undaunted, the public who witnessed the brutality of the police’s actions against the protesters even came out to join the action,” Villanueva added.

The protesters dubbed their actions “Occupy Central with Love and Peace”, after the Occupy protest movement in the US that called on, among others, taking the financial elite to account for its central role in triggering the global financial crisis.

‘Excessive force’

Aside from calls for democratization and universal suffrage triggered by a worsening economic crisis felt even among middle and lower class youths in Hong Kong, some protesters have called on Hong Kong Chief Executive Leung Chun-ying to resign.

The protesters have taken the Beijing government to task for failing to live up to promises of greater democratization and universal suffrage after the former British colony was handed over to China in 1997.

Bayan-HKM also said that the Hong Kong people have right to protest for social change, as inflation continues to rise in this supposedly prosperous capitalist hub.

“The display of discontent by the Hong Kong people and demand for political changes are rooted in the worsening economic condition that includes rising inflation, constricting social services, austerity, privatization and prioritization by the government of big business interests over that of the working people,” Villanueva added.

He said that the HK youth and people have shown “militancy, perseverance and courage” in the protests in the face of state reprisals.

“We call for the HK government to immediately cease from its repressive actions against the legitimate expression of the protester’s demands. Those who were unjustly arrested must be immediately released. The freedom of assembly and speech must be respected,” Villanueva concluded.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/ph-migrants-express-support-for-hk-protests/feed/ 0
What’s up, Hong Kong? http://pinoyweekly.org/new/2014/09/whats-up-hong-kong/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/whats-up-hong-kong/#comments Mon, 29 Sep 2014 16:41:43 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31676 When the request for a column about what is now happening in Hong Kong came in, I was honestly stumped about what to write.

Should I write about the issue, or issues, the protesters are carrying? For indeed, while many may think that life is bliss in Hong Kong, the people here have legitimate issues that have remained unaddressed through the years.

As what everyone following the news knows by now, the major call of the protesters is for full universal suffrage especially for choosing the city’s Chief Executive.

But beneath the political reforms called for are also the concerns on the eroding economic condition of many resulting from a system that prioritizes big businesses over the people’s welfare especially during periods of crisis. Privatization, austerity, widening gap between the haves and have-nots, and the dwindling capacity of the large middle class population – all of these and more have contributed to the drive to see changes in the city’s governance.

Of course, after that most condemnable display of police brutality, the already boiling contempt for the government is probably reaching its tipping point.

Maybe, I should just write about how it feels to be part of the protesters? For indeed, it is an amazing experience.

Thousands of people you do not know surround you but are very much ready to explain what is being chanted to one who doesn’t know their language. Walking quickly but failing to get out of range of the choking smoke of the teargas that burns your eyes; while those you’ve never met in your life give you a bottle of water and a wad of wet tissue to take the discomfort away.

Some may say that it is a sea of black and yellow. But it really is a kaleidoscope of experience: from forcing the police to back away with just their bodies and voices, to listening to an old woman scold poker-faced police officers for their violence; from getting offered with food and drinks to watching how they learned to work collectively to distribute what are needed by their fellow protesters; from getting hugs and firm handshakes for showing up, to listening to migrant leaders express support for the democratic rights of the Hong Kong people.

But maybe I should just write about how this relates to us Filipinos? For indeed, like our own people, the dream of social change is also present amongst many Hongkongers.

Like us, they too experience hardships in a system that serves only a few. They too face seemingly insurmountable tasks for meaningful reforms. Yes, as what we have all seen, they too have to confront brutish state forces that preserve the status quo.

For our families back home worried of the condition of their loved ones here, I will not say don’t be. But based on how warmly the protesters respond to the support of non-locals, I will say that solidarity lives in this beautiful movement for the people’s democratic rights.

So what is really happening in Hong Kong? In a nutshell, I guess, history is.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/whats-up-hong-kong/feed/ 0
Paniningil ng terminal fee, tinutulan ng mga OFW http://pinoyweekly.org/new/2014/09/paniningil-ng-terminal-fee-tinutulan-ng-mga-ofw/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/paniningil-ng-terminal-fee-tinutulan-ng-mga-ofw/#comments Sun, 28 Sep 2014 07:52:49 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=30213 Tinututulan ng mga OFW ang awtomatikong paniningil ng mga terminal fee sa airline tiket simula Oktubre 1. Dapat exempted ang mga OFW sa nasabing buwis.

Tinututulan ng mga OFW ang awtomatikong paniningil ng terminal fee sa airline ticket simula Oktubre 1. Dapat exempted ang mga OFW sa nasabing buwis.  Larawan ng lumang resibo para sa terminal fee mula sa philippineairspace.blogspot.com 

Ipinoprotesta ng grupo ng Overseas Filipino Workers (OFW) ang awtomatikong paniningil ng P550 terminal fee sa airline tickets.

Nabuo ang bagong patakaran sa isang Memorandum of Agreement na nilagdaan ng Manila International Airport Authority o MIAA at mga airline carrier, at agarang ipapatupad sa Oktubre 1.

Ngunit sa ilalim ng Republic Act 10022 o Migrant Workers’ Act, exempted ang mga OFW sa pagbabayad ng terminal fee. Kailangan lamang na ipakita nila ang kanilang mga Overseas Employment Certificate (OEC) para mapatunayan ang kanilang OFW status.

Ayon kay Garry Martinez, tagapangulo ng Migrante International, ang paniningil ng terminal fee sa tiket ay isa na namang iskema ng pangongotong sa mga OFW. Bagaman maaaring i-refund ng mga OFW ang bayarin, tinataya na maraming OFW ang posibleng hindi makakapag-refund ng terminal fee dahil sa perwisyong dulot nito.

“Dapat hindi na sila inaabala pa sa dagdag na bayarin na ito…Ang dami na nilang hirap para makakuha ng mga rekisitos, para makakuha ng kanilang OEC, tapos ngayon ito pa?” ayon kay Martinez.

Karugtong na usapin ng terminal fee ang OEC, na para sa grupo ay dapat na ring buwagin. Isang rekisito ang OEC para sa mga OFW para makalabas ng bansa at magtrabaho.

Idiniin na Martinez na kasangkapan lamang ng gobyerno ang OEC upang makapaningil sa mga OFW. “Hindi na rin tinatanggap ng service providers ang dokumentong ito. Hindi na ito epektibo upang makaseguro ang pangangalaga ng kagalingan ng mga OFW,” aniya.

Sa pag-aaral ng Migrante International, aabot sa tinatayang P31,000 kada OFW ang bayarin sa iba’t ibang rekisitos tulad ng Philhealth premium, NBI clearance fees, e-passport fees, barangay clearance fees, at mga mandatoryong kontribusyon sa Pag-Ibig, OWWA, at iba pa.

Ayon pa sa Migrante, nakakakolekta ang Philippine Overseas Employment Administration (POEA) ng P26,267 kada OFW na ipinoproseso nito mula noong 2010 o simula ng administrasyong Aquino. Mas mataas ito sa average na Php18,000 kada OFW na sinisingil ng POEA bago ang 2010.

Panawagan ni Martinez sa mga OFW, tanggihan ang pagbabayad ng terminal fee sa pagbili nila ng mga airline ticket. “Huwag po tayong pumayag na maisahan tayo sa bagong iskemang pangongotong na ito. Nakasaad sa batas na exempted dapat tayo sa paniningil ng terminal fee,” aniya.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/paniningil-ng-terminal-fee-tinutulan-ng-mga-ofw/feed/ 0
OFWs, namemeligro sa giyerang-sibil sa Libya http://pinoyweekly.org/new/2014/08/kaligtasan-ng-ofws-sa-libya-pinatitiyak/ http://pinoyweekly.org/new/2014/08/kaligtasan-ng-ofws-sa-libya-pinatitiyak/#comments Thu, 07 Aug 2014 11:56:33 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=30831 Mga migrante mula sa iba't ibang lahi, kabilang ang ilang Pilipino, na lumikas mula sa Libya, nasa isang refugee camp sa Choucha, Tunisia. <strong>Mohamed Ali Mhenni / Wikimedia Commons</strong>

Mga migrante mula sa iba’t ibang lahi, kabilang ang ilang Pilipino, na lumikas mula sa Libya, nasa isang refugee camp sa Choucha, Tunisia. Mohamed Ali Mhenni / Wikimedia Commons

Labis na nakukulangan ang Migrante International sa tugon ng administrasyong Aquino sa sitwasyon ng aabot sa 13,000 Pilipino na naiipit ngayon sa lumalalang giyerang-sibil sa Libya.

Sinabi ni Garry Martinez, tagapangulo ng Migrante International, na masyadong pasibo ang mga hakbang ng gobyerno para ilikas ang mga overseas Filipino worker (OFWs) na nanganganib ngayon sa naturang bansa, gayundin sa iba pang bansa sa Gitnang Silangan at Hilagang Aprika na may digmaan.

Halimbawa, wala umanong “aktibong interbensiyon” ang gobyerno ng Pilipinas upang tiyakin ang lokasyon at siguruhing ligtas ang mga Pilipino na nasa conflict areas. Hindi rin gumagawa ng hakbang ang gobyernong Pilipino para tiyakin ang seguridad ng mga Pilipino na bumibiyahe patungo sa mga embahada para lumikas mula sa sigalot.

Inanunsiyo ng Departmeng of Foreign Affairs (DFA) nitong Agosto 2 na nakakuha na ito ng barko na “darating sa susunod na mga araw” sa Libya para ilikas ang mga Pilipino na naiipit sa sigalot doon. Pero sabi ng Migrante, hindi man lang inaalam ng DFA ang kalagayan ng mga Pilipino sa mga lugar na tinitirhan at pinagtatrabahuan nila ngayon, at di rin tiyak ang seguridad ng dadaanang mga kalsada patungo sa lugar na dadaungan ng sinasabing barko.

“Matapos ang maraming subok na kumontak ng mga sasakyang pandagat na siyang tanging paraan ngayon ng repatriation, nakakontak ang DFA ng isang barko na, sa susunod na mga araw, bibiyahe mula Malta para manundo ng mga repatriates mula Benghazi, Misrata, at posibleng Tripoli, bago bumalik sa Malta na siyang transit point para sa mga biyahe patungong Maynila,” pahayag ng DFA, sa wikang Ingles.

“Maliban sa pag-anunsiyo (ng repatriation o paglikas), walang malinaw na blueprint ang gobyerno kung paano dapat ipapatupad ang mandatoryo o sapilitang paglikas sa kanila,” sabi ni Martinez.

Mga migrante sa Libya noong 2011 na galit sa mabagal o di maayos na pagtugon ng mga ahensiya ng gobyerno sa kanilang naipit sa sigalot sa naturang bansa noong panahong iyon. <strong>Migrante</strong>

Mga migrante sa Libya noong 2011 na galit sa mabagal o di maayos na pagtugon ng mga ahensiya ng gobyerno sa kanilang naipit sa sigalot sa naturang bansa noong panahong iyon. Migrante

Mandatoryong paglikas

Nagpahayag ang DFA ng mandatory evacuation sa mga Pilipino na nagtatrabaho sa Libya noon pang Mayo. Nitong Agosto lamang inutos ni Pangulong Aquino na pumunta si DFA Sec. Alberto del Rosario sa karatig na bansang Tunisia para pangasiwaan ang repatriation ng mga Pilipino mula sa Libya.

Sa huling ulat, umabot sa 1,700 OFWs pa lamang ang nagpahayag ng intensiyong umalis sa Libya. Pero 831 pa lang ang napapauwi. Huling ibinalita ang 50 na nakalabas sa Libya-Tunisia border noong Agosto 1.

Inamin ng DFA na karamihan sa mga OFW ang pinipiling huwag umalis sa Libya sa kabila ng panganib. Natatakot silang mawalan ng trabaho, at wala rin namang naghihintay sa kanilang trabaho o kabuhayan pag-uwi nila.

Para kay Martinez, hindi dapat sinisisi ng DFA ang mga OFW sa pagtanggi nilang lisanin ang kanilang mga trabaho sa Libya. Bahagi kasi umano dapat ng repatriation program ng gobyerno ang isang sustenableng programa para sa reintegrasyon ng naturang mga OFW pag-uwi nila mula sa ibang bansa.

“Hindi natin masisisi ang mga kababayan natin kung pinipili nilang di-bumalik sa Pilipinas dahil walang trabaho, kabuhayan at seguridad para sa mga pamilya nila ang naghihintay sa kanila kung babalik sila. Gobyerno rin ang may kasalanan kung bakit nalalagay sa ganitong sitwasyon ang ating mga kababayan,” paliwanag pa ni Martinez.

Larawan ng isang grupo ng Libyan militias, sa Bani Walid, Libya, noong 2011. <strong>WIkimedia Commons</strong>

Larawan ng isang grupo ng Libyan militias, sa Bani Walid, Libya, noong 2011. WIkimedia Commons

Panganib sa Gitnang Silangan, Hilagang Aprika

Sinabi ng Migrante na ganito rin ang kakulangan ng gobyerno sa mga OFW sa ibang bansa maliban sa Libya na nababalot din sa sigalot. Nanganganib din umano ang mga OFW na nasa Gaza sa Palestine, gayundin sa Iraq, Kuwait at Syria.

Ibinalita kamakailan ang kaso ng isang Pilipinang nars na ginahasa sa Libya, at isang Pilipinong construction worker na pinugutan ng ulo noong Hulyo 15.

Nakadagdag din umano sa tensiyon ng mga Pilipino sa Libya ang balitang unti-unti nang nawawalan ng exit points sa naturang bansa para makalikas.

Batay ito sa isang ulat na nagsabing nagsara na ang isang border, partikular ang Ras Ajdir passage. Dahil ito sa kaguluhang naganap nang magtangkang lumabas ang ilang libong Egyptian at ilan pang banyaga na nauwi sa karahasan.

Mula 2011, nang mapatalsik sa poder ang presidente ng Libya na si Muammar Gaddafi, nag-aaway-away na ang iba’t ibang Libyan militias para sa kapangyarihan at kontrol sa iba’t ibang bahagi ng naturang bansa. Ngayong taon, lalong tumindi ang mga labanan, ayon sa mga ulat.

Sinabi ni Martinez na hindi rin nakakatulong sa kaligtasan ng mga Pilipino roon ang pagsuporta ng administrasyong Aquino sa gobyerno ng Estados Unidos (US). Maaari umanong tinitingnan ng ilang militias at kahit ng ordinaryong mga Libyan na naging tagasuporta ang mga Pilipino pagbulusok ng kanilang bansa sa anarkiya.

Matatandaan na noong 2011, direktang nakisangkot ang armadong puwersa ng US sa pagpapabagsak sa nakaraang rehimen ni Gaddafi ang itinuturong nagbunsod sa giyerang sibil na nagaganap ngayon sa Libya.

Maaaring kontakin

Samantala, para makatulong sa mga OFW na nasa bingid ng panganib, inanunsiyo ng Migrante International na nagmamantine sila ng isang crisis hotline na maaaring makontak ng mga Pilipino sa Libya at iba pang lugar na may sigalot.

Maaaring kumontak sila sa mobile number na 0932-3990231 at sa email address menacrisiscenter.migrante@gmail.com. Maaari rin umanong magpadala ng mensahe sa website ng Migrante International, kung saan may online complaint form na maaaring punan.

Sa bahagi ng DFA, maaaring makontak umano ang embahada ng Pilipinas sa address na KM 7 Gargaresh Road, Abu Nawas, P.O. Box 12508, Tripoli, Libya. May telephone number ito na (00218) 918-244-208 . May email addres ang embahada na tripoli.pe@gmail.com at tripoli.pe@dfa.gov.ph. Maaari ring kumontak umano sa 24-hour hotlines numbers ng DFA na (02) 552-7105 / (02) 834-4685 at email address na oumwa@dfa.gov.ph.

PW-Public-Service-Announcement-OFW-crisis-in-Libya

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/08/kaligtasan-ng-ofws-sa-libya-pinatitiyak/feed/ 0
Photos & Text | Fil-Ams have ‘no trust’ in Aquino http://pinoyweekly.org/new/2014/07/photos-text-fil-ams-have-no-trust-in-aquino/ http://pinoyweekly.org/new/2014/07/photos-text-fil-ams-have-no-trust-in-aquino/#comments Thu, 31 Jul 2014 03:17:21 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=30749 Filipino-Americans in San Francisco reading informational materials during a rally held in time for President Aquino's State of the Nation Address. Ryan Sin

Filipino-Americans in New York City reading informational materials during a rally held in time for President Aquino’s State of the Nation Address. Red Voyager Studio

Filipino-American activists held protests across the United States of America during the week of Benigno Aquino III’s State of the Nation Address, pointing out that they have “no trust” in the Philippine president due to corruption.

In a statement, Rhonda Ramiro, BAYAN USA Vice Chairperson said, “Corruption in the Philippines will never be eradicated while the president himself betrays the Filipino people’s trust.”

Bayan USA believes that Aquino has violated the Constitution by implementing the Disbursement Accelerated Program (DAP). “He centralized and controlled public funds through disingenuous acts and practices, and turned [the DAP] into his own presidential pork barrel,” Ramiro added.

Bernadette Ellorin, chairperson of BAYAN USA, meanwhile said, “Following the footsteps of his predecessor, Gloria Macapagal Arroyo, Aquino proves to be just another puppet regime riddled with human rights violations, corruption scandals, and neo-liberal economic policies.”

Aside from the pork barrel and DAP scandal, activists also highlighted the Trans-Pacific Partnership Agreement, which threatens to further destroy the Philippine economy, and Oplan Bayanihan, a counter-insurgency program that results in massive human rights violations.

Gabriela meanwhile scored the failure to address human trafficking due to “Aquino’s lack of commitment to the welfare of Filipinos, which extends to migrant citizens in the USA.”

According to the women’s group, the plight of more than 200 trafficked Filipino teachers still hang in the balance, as the hunt for their trafficker, Isidro Rodriguez, continues after the latter was released from prison in the Philippines.

Ramiro emphasized, “There’s no room for negotiation. Aquino must be held accountable for his actions, because two more years of the same is two years too long!”

More photos of protest actions held in front of Philippine embassies and consulates in the USA:

Children join their parents in SONA protests. Ryan Sin

Children join their parents in SONA protests in San Francisco, California. Ryan Sin

A banner condemning Aquino's neo-liberal economic policies that sell-out the country's resources. Ryan Sin

A banner condemning Aquino’s neo-liberal economic policies that sell-out the country’s resources. Ryan Sin

Outside the Philippine embassy in Los Angeles, California, Fil-Ams give Aquino a failing mark. Eric Tandoc

Outside the Philippine consulate in Los Angeles, California, Fil-Ams give Aquino a failing mark. Eric Tandoc

Calls for Aquino impeachment mount among Filipino migrants. Eric Tandoc

Calls for Aquino impeachment mount among Filipino migrants. Eric Tandoc

Students condemn DAP and militarization policies of Aquino. Eric Tandoc

Students condemn DAP and militarization policies of Aquino. Eric Tandoc

Text by Hiyasmin Quijano

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/07/photos-text-fil-ams-have-no-trust-in-aquino/feed/ 0
Was DAP partly sourced from OFW funds? — Migrante http://pinoyweekly.org/new/2014/07/was-dap-partly-sourced-from-ofw-funds-migrante/ http://pinoyweekly.org/new/2014/07/was-dap-partly-sourced-from-ofw-funds-migrante/#comments Wed, 23 Jul 2014 05:09:02 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=30526 Migrante International held a press conference this morning to present the real state of migrants during the fourth year of the Aquino administration. <strong>Contributed Photo</strong>

Migrante International held a press conference this morning to present the real state of migrants during the fourth year of the Aquino administration. Contributed Photo

Did part of the Disbursement Acceleration Program (DAP) that the Supreme Court declared unconstitutional come from funds of Overseas Filipino Workers?

Migrante International, an organization of Filipino migrants and their families, called on the Aquino administration to reveal the true source of funds used for DAP, and suspects that part of it may have come from OFW contributions for the Overseas Workers Welfare Agency (OWWA) funds.

“Migrant Filipino workers are suspicious as to where the funds may have come from. Sure, the Aquino government says (it came) from so-called savings, but savings from where? We have this nagging feeling that DAP funds may have come from OWWA funds, too,” said Connie Bragas-Regalado, Migrante Sectoral Party chairperson.

The Department of Budget and Management (DBM) stated that the unprogrammed fund used for DAP were “tapped when government has windfall revenue collections, e.g., unexpected remittance of dividends from the GOCCs and Government Financial Institutions (GFIs), sale of government assets.”

Regalado asked that DBM break down “unexpected remittance of dividends from GOCCs”. “Does this include welfare funds, including OWWA funds? We demand a full accounting of where the DAP funds were sourced,” Regalado added.

She wondered how the Aquino government saved funds, even as it slashed funds for OFW welfare services. In recent years, the Aquino administration also closed down embassies and consulates, supposedly to cut costs.

“Government hospitals and educational institutions are now being put up for sale to the private sector, supposedly for lack of funds, to the detriment of the poor. Basic utilities are also being likewise privatized because the government says we lack funds to sustain these industries. So it appears services are being denied of us so that Aquino can have funds for his whims,” Regalado said.

OWWA funds reportedly  reached more than P2 Billion in 2013, as the agency collected a mandatory USD $25 from OFWs.These funds were yet to be subjected to full audit, as allegations of corruption and misuse of these funds continue to plague the agency, Regalado added.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/07/was-dap-partly-sourced-from-ofw-funds-migrante/feed/ 0
Pinay OFW na biktima ng pambubugbog sa Hongkong lumantad http://pinoyweekly.org/new/2014/05/pinay-ofw-na-biktima-ng-pambubugbog-sa-hongkong-lumantad/ http://pinoyweekly.org/new/2014/05/pinay-ofw-na-biktima-ng-pambubugbog-sa-hongkong-lumantad/#comments Mon, 12 May 2014 21:45:29 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=29358 Ang OFW na si Rowena Uychiat Kontribusyon

Ang OFW na si Rowena Uychiat Kontribusyon

Tila hindi natatapos ang listahan ng mga binubugbog na overseas workers  sa bansang Hongkong,  matapos lumantad ang isang Pilipina at ibunyag ang pananakit at pang-aabusong dinanas niya sa kamay ng kanyang  amo.

Tumakas si Rowena Uychiat mula sa pagmamalupit ng kanyang amo at humingi ng tulong sa Mission for Migrant Workers (MFMW), isang organisasyong umaayuda sa kapakanan ng mga migranteng manggagawa sa Hong Kong, at affiliate ng Migrante International.

Sa isang press conference sa Hongkong, sinabi ni Uychiat na isang biyuda at tubong Cadiz, Negros Occidental, na nagpunta siya sa Hongkong noong ika-22 ng Hulyo noong nakaraang taon at namasukan bilang domestic worker kay Yui Anna Hoi Yin, isang Hongkong national mula sa Kowloon. Si Uychiat na may dalawang naiwang anak sa Pilipinas ay nagtrabaho ng siyam na buwan kay Yin.

Isinalaysay niya kung anu-anong pasakit ang dinanas niya sa kanyang amo. “Paulit-ulit akong binubugbog, sinisigawan, tinatawag na inutil (stupid), at minumura,” ani Uychiat. Bukod pa ito sa pagtatrabaho niya ng 21 oras kada araw, mula 6:00am hanggang 4:00am.

Sinabi din niya na hindi rin siya makalabas ng bahay nang hindi kasama ang kanyang amo, gayundin na kinumpiska ng kanyang ahensiya ang kanyang pasaporte.

Ayon pa kay Uychiat, may balanse pa daw siya sa kanyang pinasukang ahensiya. “Nakapagbayad na ako ng Php 50,000 (HK$9,100) sa recruitment agency ko bago pa ako umalis ng Pilipinas,” aniya.

Nakatakas lamang si Uychiat mula sa kanyang mga amo noong Abril 25 habang nagbabakasyon ang mga ito. “Tinulungan ako ng Mission For Migrant Workers, at nasa pangangalaga nila ako ngayon,” sabi ni Uychiat na nagsampa rin ng kasong “common assault” sa Sham Shui Po Police Station.

Sa kasalukuyan, iniimbestigahan pa ng polisya ng Hong Kong ang kaso at hindi pa nakakasuhan ang kanyang amo.

Kaugnay ng kaso nanawagan si Connie Bragas-Regalado, tagapanglo ng Migrante Sectoral Partylist na gumawa ng agarang hakbang ang Hong Kong Labor Department at ang gobyerno ng Pilipinas.

“Malinaw na nilabag ng kanyang amo at ng kanyang ahensiya, ang Gracious Employment Agency Limited, ang Migrant Workers’ Act of 1995, ang ILO Convention on Domestic Work, at ang Hong Kong rules and regulations on Household Workers,” saad ni Bragas-Regalado. Naghahanda sila na dalhin sa Kongreso ang kaso ni Uychiat para magkaroon ng congressional inquiry.   

Nanawagan rin siya sa Overseas Workers Welfare Administration na bigyan ng kaukulang ayuda ang mga anak ni Uychiat.

“Magsisilbing inspirasyon sa lahat ng Pilipinong manggagawa sa ibayong dagat ang kanyang tapang upang lagi’t lagi ay ipaglaban ang kanilang karapatan, at manindigan sa lahat ng anyo ng inhustisya at makabagong pang-aalipin,” ani Regalado.

Samantala, nangako naman ag Department of Labor and Employement o Dole na iimbestigahan ang nasabing kaso ni Uychiat.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/05/pinay-ofw-na-biktima-ng-pambubugbog-sa-hongkong-lumantad/feed/ 0