Pinoy Weekly » OFW Philippine news, analysis, and investigative stories Mon, 06 Oct 2014 18:24:30 +0000 en-US hourly 1 PH migrants express support for HK protests Mon, 29 Sep 2014 16:53:25 +0000 Protesta ng iba't ibang sektor ng mga mamamayan sa Hong Kong. Photo courtesy: <strong>Eman Villanueva</strong>

Hong Kong protests for universal suffrage and democratization swelled to “tens of thousands” even after brutal efforts to purge it. Photo courtesy: Eman Villanueva

Filipino migrants and progressive Filipino organizations in China’s Special Administrative Regions of Hong Kong and Macau expressed their solidarity with massive people’s protests in Hong Kong that call for reforms and democratization amid “worsening economic conditions”.

The group Bagong Alyansang Makabayan Hong Kong & Macau (Bayan-HKM – New Patriotic Alliance) also condemned the governments of HK and mainland China in Beijing for “unleashing brutality and excessive use of force by Hong Kong police” on Sunday, Sept. 28.

“As a people, Filipinos feel for those in Hong Kong who were at the receiving end of the brutality of the government and the police. We also suffered and we continue to suffer from repression when we call for change and for the people’s democratic rights,” said Eman Villanueva, chairperson of Bayan-HKM.

Several other migrant groups expressed support for, and joined, the protests.

“The movement for universal suffrage has been gaining steam for the past years and is further being propelled by the government’s lack of effective response to the problems besetting many of the Hong Kong people. Cuts in social service, disregard of the condition of workers, and the prioritization of the government of the interests of businesses especially in times of crisis have contributed greatly to the desire of the HK people to have a more direct say in the election of the Chief Executive,” stated the Asian Migrants Coordinating Body, an organization of Asian migrants, including Filipinos, in HK.

Villanueva said that the strike started by students who called for full universal suffrage. Then the protests, he said, “swelled (to) tens of thousands of youth and (people from) other sectors.”

As of this writing, the protests reportedly spread out in shopping areas of Causeway Bay and Mong Kok in Hong Kong.

“Protesters on various thoroughfares were repeatedly pepper sprayed and canisters of tear gas were thrown at them. However, undaunted, the public who witnessed the brutality of the police’s actions against the protesters even came out to join the action,” Villanueva added.

The protesters dubbed their actions “Occupy Central with Love and Peace”, after the Occupy protest movement in the US that called on, among others, taking the financial elite to account for its central role in triggering the global financial crisis.

‘Excessive force’

Aside from calls for democratization and universal suffrage triggered by a worsening economic crisis felt even among middle and lower class youths in Hong Kong, some protesters have called on Hong Kong Chief Executive Leung Chun-ying to resign.

The protesters have taken the Beijing government to task for failing to live up to promises of greater democratization and universal suffrage after the former British colony was handed over to China in 1997.

Bayan-HKM also said that the Hong Kong people have right to protest for social change, as inflation continues to rise in this supposedly prosperous capitalist hub.

“The display of discontent by the Hong Kong people and demand for political changes are rooted in the worsening economic condition that includes rising inflation, constricting social services, austerity, privatization and prioritization by the government of big business interests over that of the working people,” Villanueva added.

He said that the HK youth and people have shown “militancy, perseverance and courage” in the protests in the face of state reprisals.

“We call for the HK government to immediately cease from its repressive actions against the legitimate expression of the protester’s demands. Those who were unjustly arrested must be immediately released. The freedom of assembly and speech must be respected,” Villanueva concluded.

]]> 0
What’s up, Hong Kong? Mon, 29 Sep 2014 16:41:43 +0000 When the request for a column about what is now happening in Hong Kong came in, I was honestly stumped about what to write.

Should I write about the issue, or issues, the protesters are carrying? For indeed, while many may think that life is bliss in Hong Kong, the people here have legitimate issues that have remained unaddressed through the years.

As what everyone following the news knows by now, the major call of the protesters is for full universal suffrage especially for choosing the city’s Chief Executive.

But beneath the political reforms called for are also the concerns on the eroding economic condition of many resulting from a system that prioritizes big businesses over the people’s welfare especially during periods of crisis. Privatization, austerity, widening gap between the haves and have-nots, and the dwindling capacity of the large middle class population – all of these and more have contributed to the drive to see changes in the city’s governance.

Of course, after that most condemnable display of police brutality, the already boiling contempt for the government is probably reaching its tipping point.

Maybe, I should just write about how it feels to be part of the protesters? For indeed, it is an amazing experience.

Thousands of people you do not know surround you but are very much ready to explain what is being chanted to one who doesn’t know their language. Walking quickly but failing to get out of range of the choking smoke of the teargas that burns your eyes; while those you’ve never met in your life give you a bottle of water and a wad of wet tissue to take the discomfort away.

Some may say that it is a sea of black and yellow. But it really is a kaleidoscope of experience: from forcing the police to back away with just their bodies and voices, to listening to an old woman scold poker-faced police officers for their violence; from getting offered with food and drinks to watching how they learned to work collectively to distribute what are needed by their fellow protesters; from getting hugs and firm handshakes for showing up, to listening to migrant leaders express support for the democratic rights of the Hong Kong people.

But maybe I should just write about how this relates to us Filipinos? For indeed, like our own people, the dream of social change is also present amongst many Hongkongers.

Like us, they too experience hardships in a system that serves only a few. They too face seemingly insurmountable tasks for meaningful reforms. Yes, as what we have all seen, they too have to confront brutish state forces that preserve the status quo.

For our families back home worried of the condition of their loved ones here, I will not say don’t be. But based on how warmly the protesters respond to the support of non-locals, I will say that solidarity lives in this beautiful movement for the people’s democratic rights.

So what is really happening in Hong Kong? In a nutshell, I guess, history is.

]]> 0
Paniningil ng terminal fee, tinutulan ng mga OFW Sun, 28 Sep 2014 07:52:49 +0000 Tinututulan ng mga OFW ang awtomatikong paniningil ng mga terminal fee sa airline tiket simula Oktubre 1. Dapat exempted ang mga OFW sa nasabing buwis.

Tinututulan ng mga OFW ang awtomatikong paniningil ng terminal fee sa airline ticket simula Oktubre 1. Dapat exempted ang mga OFW sa nasabing buwis.  Larawan ng lumang resibo para sa terminal fee mula sa 

Ipinoprotesta ng grupo ng Overseas Filipino Workers (OFW) ang awtomatikong paniningil ng P550 terminal fee sa airline tickets.

Nabuo ang bagong patakaran sa isang Memorandum of Agreement na nilagdaan ng Manila International Airport Authority o MIAA at mga airline carrier, at agarang ipapatupad sa Oktubre 1.

Ngunit sa ilalim ng Republic Act 10022 o Migrant Workers’ Act, exempted ang mga OFW sa pagbabayad ng terminal fee. Kailangan lamang na ipakita nila ang kanilang mga Overseas Employment Certificate (OEC) para mapatunayan ang kanilang OFW status.

Ayon kay Garry Martinez, tagapangulo ng Migrante International, ang paniningil ng terminal fee sa tiket ay isa na namang iskema ng pangongotong sa mga OFW. Bagaman maaaring i-refund ng mga OFW ang bayarin, tinataya na maraming OFW ang posibleng hindi makakapag-refund ng terminal fee dahil sa perwisyong dulot nito.

“Dapat hindi na sila inaabala pa sa dagdag na bayarin na ito…Ang dami na nilang hirap para makakuha ng mga rekisitos, para makakuha ng kanilang OEC, tapos ngayon ito pa?” ayon kay Martinez.

Karugtong na usapin ng terminal fee ang OEC, na para sa grupo ay dapat na ring buwagin. Isang rekisito ang OEC para sa mga OFW para makalabas ng bansa at magtrabaho.

Idiniin na Martinez na kasangkapan lamang ng gobyerno ang OEC upang makapaningil sa mga OFW. “Hindi na rin tinatanggap ng service providers ang dokumentong ito. Hindi na ito epektibo upang makaseguro ang pangangalaga ng kagalingan ng mga OFW,” aniya.

Sa pag-aaral ng Migrante International, aabot sa tinatayang P31,000 kada OFW ang bayarin sa iba’t ibang rekisitos tulad ng Philhealth premium, NBI clearance fees, e-passport fees, barangay clearance fees, at mga mandatoryong kontribusyon sa Pag-Ibig, OWWA, at iba pa.

Ayon pa sa Migrante, nakakakolekta ang Philippine Overseas Employment Administration (POEA) ng P26,267 kada OFW na ipinoproseso nito mula noong 2010 o simula ng administrasyong Aquino. Mas mataas ito sa average na Php18,000 kada OFW na sinisingil ng POEA bago ang 2010.

Panawagan ni Martinez sa mga OFW, tanggihan ang pagbabayad ng terminal fee sa pagbili nila ng mga airline ticket. “Huwag po tayong pumayag na maisahan tayo sa bagong iskemang pangongotong na ito. Nakasaad sa batas na exempted dapat tayo sa paniningil ng terminal fee,” aniya.

]]> 0
OFWs, namemeligro sa giyerang-sibil sa Libya Thu, 07 Aug 2014 11:56:33 +0000 Mga migrante mula sa iba't ibang lahi, kabilang ang ilang Pilipino, na lumikas mula sa Libya, nasa isang refugee camp sa Choucha, Tunisia. <strong>Mohamed Ali Mhenni / Wikimedia Commons</strong>

Mga migrante mula sa iba’t ibang lahi, kabilang ang ilang Pilipino, na lumikas mula sa Libya, nasa isang refugee camp sa Choucha, Tunisia. Mohamed Ali Mhenni / Wikimedia Commons

Labis na nakukulangan ang Migrante International sa tugon ng administrasyong Aquino sa sitwasyon ng aabot sa 13,000 Pilipino na naiipit ngayon sa lumalalang giyerang-sibil sa Libya.

Sinabi ni Garry Martinez, tagapangulo ng Migrante International, na masyadong pasibo ang mga hakbang ng gobyerno para ilikas ang mga overseas Filipino worker (OFWs) na nanganganib ngayon sa naturang bansa, gayundin sa iba pang bansa sa Gitnang Silangan at Hilagang Aprika na may digmaan.

Halimbawa, wala umanong “aktibong interbensiyon” ang gobyerno ng Pilipinas upang tiyakin ang lokasyon at siguruhing ligtas ang mga Pilipino na nasa conflict areas. Hindi rin gumagawa ng hakbang ang gobyernong Pilipino para tiyakin ang seguridad ng mga Pilipino na bumibiyahe patungo sa mga embahada para lumikas mula sa sigalot.

Inanunsiyo ng Departmeng of Foreign Affairs (DFA) nitong Agosto 2 na nakakuha na ito ng barko na “darating sa susunod na mga araw” sa Libya para ilikas ang mga Pilipino na naiipit sa sigalot doon. Pero sabi ng Migrante, hindi man lang inaalam ng DFA ang kalagayan ng mga Pilipino sa mga lugar na tinitirhan at pinagtatrabahuan nila ngayon, at di rin tiyak ang seguridad ng dadaanang mga kalsada patungo sa lugar na dadaungan ng sinasabing barko.

“Matapos ang maraming subok na kumontak ng mga sasakyang pandagat na siyang tanging paraan ngayon ng repatriation, nakakontak ang DFA ng isang barko na, sa susunod na mga araw, bibiyahe mula Malta para manundo ng mga repatriates mula Benghazi, Misrata, at posibleng Tripoli, bago bumalik sa Malta na siyang transit point para sa mga biyahe patungong Maynila,” pahayag ng DFA, sa wikang Ingles.

“Maliban sa pag-anunsiyo (ng repatriation o paglikas), walang malinaw na blueprint ang gobyerno kung paano dapat ipapatupad ang mandatoryo o sapilitang paglikas sa kanila,” sabi ni Martinez.

Mga migrante sa Libya noong 2011 na galit sa mabagal o di maayos na pagtugon ng mga ahensiya ng gobyerno sa kanilang naipit sa sigalot sa naturang bansa noong panahong iyon. <strong>Migrante</strong>

Mga migrante sa Libya noong 2011 na galit sa mabagal o di maayos na pagtugon ng mga ahensiya ng gobyerno sa kanilang naipit sa sigalot sa naturang bansa noong panahong iyon. Migrante

Mandatoryong paglikas

Nagpahayag ang DFA ng mandatory evacuation sa mga Pilipino na nagtatrabaho sa Libya noon pang Mayo. Nitong Agosto lamang inutos ni Pangulong Aquino na pumunta si DFA Sec. Alberto del Rosario sa karatig na bansang Tunisia para pangasiwaan ang repatriation ng mga Pilipino mula sa Libya.

Sa huling ulat, umabot sa 1,700 OFWs pa lamang ang nagpahayag ng intensiyong umalis sa Libya. Pero 831 pa lang ang napapauwi. Huling ibinalita ang 50 na nakalabas sa Libya-Tunisia border noong Agosto 1.

Inamin ng DFA na karamihan sa mga OFW ang pinipiling huwag umalis sa Libya sa kabila ng panganib. Natatakot silang mawalan ng trabaho, at wala rin namang naghihintay sa kanilang trabaho o kabuhayan pag-uwi nila.

Para kay Martinez, hindi dapat sinisisi ng DFA ang mga OFW sa pagtanggi nilang lisanin ang kanilang mga trabaho sa Libya. Bahagi kasi umano dapat ng repatriation program ng gobyerno ang isang sustenableng programa para sa reintegrasyon ng naturang mga OFW pag-uwi nila mula sa ibang bansa.

“Hindi natin masisisi ang mga kababayan natin kung pinipili nilang di-bumalik sa Pilipinas dahil walang trabaho, kabuhayan at seguridad para sa mga pamilya nila ang naghihintay sa kanila kung babalik sila. Gobyerno rin ang may kasalanan kung bakit nalalagay sa ganitong sitwasyon ang ating mga kababayan,” paliwanag pa ni Martinez.

Larawan ng isang grupo ng Libyan militias, sa Bani Walid, Libya, noong 2011. <strong>WIkimedia Commons</strong>

Larawan ng isang grupo ng Libyan militias, sa Bani Walid, Libya, noong 2011. WIkimedia Commons

Panganib sa Gitnang Silangan, Hilagang Aprika

Sinabi ng Migrante na ganito rin ang kakulangan ng gobyerno sa mga OFW sa ibang bansa maliban sa Libya na nababalot din sa sigalot. Nanganganib din umano ang mga OFW na nasa Gaza sa Palestine, gayundin sa Iraq, Kuwait at Syria.

Ibinalita kamakailan ang kaso ng isang Pilipinang nars na ginahasa sa Libya, at isang Pilipinong construction worker na pinugutan ng ulo noong Hulyo 15.

Nakadagdag din umano sa tensiyon ng mga Pilipino sa Libya ang balitang unti-unti nang nawawalan ng exit points sa naturang bansa para makalikas.

Batay ito sa isang ulat na nagsabing nagsara na ang isang border, partikular ang Ras Ajdir passage. Dahil ito sa kaguluhang naganap nang magtangkang lumabas ang ilang libong Egyptian at ilan pang banyaga na nauwi sa karahasan.

Mula 2011, nang mapatalsik sa poder ang presidente ng Libya na si Muammar Gaddafi, nag-aaway-away na ang iba’t ibang Libyan militias para sa kapangyarihan at kontrol sa iba’t ibang bahagi ng naturang bansa. Ngayong taon, lalong tumindi ang mga labanan, ayon sa mga ulat.

Sinabi ni Martinez na hindi rin nakakatulong sa kaligtasan ng mga Pilipino roon ang pagsuporta ng administrasyong Aquino sa gobyerno ng Estados Unidos (US). Maaari umanong tinitingnan ng ilang militias at kahit ng ordinaryong mga Libyan na naging tagasuporta ang mga Pilipino pagbulusok ng kanilang bansa sa anarkiya.

Matatandaan na noong 2011, direktang nakisangkot ang armadong puwersa ng US sa pagpapabagsak sa nakaraang rehimen ni Gaddafi ang itinuturong nagbunsod sa giyerang sibil na nagaganap ngayon sa Libya.

Maaaring kontakin

Samantala, para makatulong sa mga OFW na nasa bingid ng panganib, inanunsiyo ng Migrante International na nagmamantine sila ng isang crisis hotline na maaaring makontak ng mga Pilipino sa Libya at iba pang lugar na may sigalot.

Maaaring kumontak sila sa mobile number na 0932-3990231 at sa email address Maaari rin umanong magpadala ng mensahe sa website ng Migrante International, kung saan may online complaint form na maaaring punan.

Sa bahagi ng DFA, maaaring makontak umano ang embahada ng Pilipinas sa address na KM 7 Gargaresh Road, Abu Nawas, P.O. Box 12508, Tripoli, Libya. May telephone number ito na (00218) 918-244-208 . May email addres ang embahada na at Maaari ring kumontak umano sa 24-hour hotlines numbers ng DFA na (02) 552-7105 / (02) 834-4685 at email address na


]]> 0
Photos & Text | Fil-Ams have ‘no trust’ in Aquino Thu, 31 Jul 2014 03:17:21 +0000 Filipino-Americans in San Francisco reading informational materials during a rally held in time for President Aquino's State of the Nation Address. Ryan Sin

Filipino-Americans in New York City reading informational materials during a rally held in time for President Aquino’s State of the Nation Address. Red Voyager Studio

Filipino-American activists held protests across the United States of America during the week of Benigno Aquino III’s State of the Nation Address, pointing out that they have “no trust” in the Philippine president due to corruption.

In a statement, Rhonda Ramiro, BAYAN USA Vice Chairperson said, “Corruption in the Philippines will never be eradicated while the president himself betrays the Filipino people’s trust.”

Bayan USA believes that Aquino has violated the Constitution by implementing the Disbursement Accelerated Program (DAP). “He centralized and controlled public funds through disingenuous acts and practices, and turned [the DAP] into his own presidential pork barrel,” Ramiro added.

Bernadette Ellorin, chairperson of BAYAN USA, meanwhile said, “Following the footsteps of his predecessor, Gloria Macapagal Arroyo, Aquino proves to be just another puppet regime riddled with human rights violations, corruption scandals, and neo-liberal economic policies.”

Aside from the pork barrel and DAP scandal, activists also highlighted the Trans-Pacific Partnership Agreement, which threatens to further destroy the Philippine economy, and Oplan Bayanihan, a counter-insurgency program that results in massive human rights violations.

Gabriela meanwhile scored the failure to address human trafficking due to “Aquino’s lack of commitment to the welfare of Filipinos, which extends to migrant citizens in the USA.”

According to the women’s group, the plight of more than 200 trafficked Filipino teachers still hang in the balance, as the hunt for their trafficker, Isidro Rodriguez, continues after the latter was released from prison in the Philippines.

Ramiro emphasized, “There’s no room for negotiation. Aquino must be held accountable for his actions, because two more years of the same is two years too long!”

More photos of protest actions held in front of Philippine embassies and consulates in the USA:

Children join their parents in SONA protests. Ryan Sin

Children join their parents in SONA protests in San Francisco, California. Ryan Sin

A banner condemning Aquino's neo-liberal economic policies that sell-out the country's resources. Ryan Sin

A banner condemning Aquino’s neo-liberal economic policies that sell-out the country’s resources. Ryan Sin

Outside the Philippine embassy in Los Angeles, California, Fil-Ams give Aquino a failing mark. Eric Tandoc

Outside the Philippine consulate in Los Angeles, California, Fil-Ams give Aquino a failing mark. Eric Tandoc

Calls for Aquino impeachment mount among Filipino migrants. Eric Tandoc

Calls for Aquino impeachment mount among Filipino migrants. Eric Tandoc

Students condemn DAP and militarization policies of Aquino. Eric Tandoc

Students condemn DAP and militarization policies of Aquino. Eric Tandoc

Text by Hiyasmin Quijano

]]> 0
Was DAP partly sourced from OFW funds? — Migrante Wed, 23 Jul 2014 05:09:02 +0000 Migrante International held a press conference this morning to present the real state of migrants during the fourth year of the Aquino administration. <strong>Contributed Photo</strong>

Migrante International held a press conference this morning to present the real state of migrants during the fourth year of the Aquino administration. Contributed Photo

Did part of the Disbursement Acceleration Program (DAP) that the Supreme Court declared unconstitutional come from funds of Overseas Filipino Workers?

Migrante International, an organization of Filipino migrants and their families, called on the Aquino administration to reveal the true source of funds used for DAP, and suspects that part of it may have come from OFW contributions for the Overseas Workers Welfare Agency (OWWA) funds.

“Migrant Filipino workers are suspicious as to where the funds may have come from. Sure, the Aquino government says (it came) from so-called savings, but savings from where? We have this nagging feeling that DAP funds may have come from OWWA funds, too,” said Connie Bragas-Regalado, Migrante Sectoral Party chairperson.

The Department of Budget and Management (DBM) stated that the unprogrammed fund used for DAP were “tapped when government has windfall revenue collections, e.g., unexpected remittance of dividends from the GOCCs and Government Financial Institutions (GFIs), sale of government assets.”

Regalado asked that DBM break down “unexpected remittance of dividends from GOCCs”. “Does this include welfare funds, including OWWA funds? We demand a full accounting of where the DAP funds were sourced,” Regalado added.

She wondered how the Aquino government saved funds, even as it slashed funds for OFW welfare services. In recent years, the Aquino administration also closed down embassies and consulates, supposedly to cut costs.

“Government hospitals and educational institutions are now being put up for sale to the private sector, supposedly for lack of funds, to the detriment of the poor. Basic utilities are also being likewise privatized because the government says we lack funds to sustain these industries. So it appears services are being denied of us so that Aquino can have funds for his whims,” Regalado said.

OWWA funds reportedly  reached more than P2 Billion in 2013, as the agency collected a mandatory USD $25 from OFWs.These funds were yet to be subjected to full audit, as allegations of corruption and misuse of these funds continue to plague the agency, Regalado added.

]]> 0
Pinay OFW na biktima ng pambubugbog sa Hongkong lumantad Mon, 12 May 2014 21:45:29 +0000 Ang OFW na si Rowena Uychiat Kontribusyon

Ang OFW na si Rowena Uychiat Kontribusyon

Tila hindi natatapos ang listahan ng mga binubugbog na overseas workers  sa bansang Hongkong,  matapos lumantad ang isang Pilipina at ibunyag ang pananakit at pang-aabusong dinanas niya sa kamay ng kanyang  amo.

Tumakas si Rowena Uychiat mula sa pagmamalupit ng kanyang amo at humingi ng tulong sa Mission for Migrant Workers (MFMW), isang organisasyong umaayuda sa kapakanan ng mga migranteng manggagawa sa Hong Kong, at affiliate ng Migrante International.

Sa isang press conference sa Hongkong, sinabi ni Uychiat na isang biyuda at tubong Cadiz, Negros Occidental, na nagpunta siya sa Hongkong noong ika-22 ng Hulyo noong nakaraang taon at namasukan bilang domestic worker kay Yui Anna Hoi Yin, isang Hongkong national mula sa Kowloon. Si Uychiat na may dalawang naiwang anak sa Pilipinas ay nagtrabaho ng siyam na buwan kay Yin.

Isinalaysay niya kung anu-anong pasakit ang dinanas niya sa kanyang amo. “Paulit-ulit akong binubugbog, sinisigawan, tinatawag na inutil (stupid), at minumura,” ani Uychiat. Bukod pa ito sa pagtatrabaho niya ng 21 oras kada araw, mula 6:00am hanggang 4:00am.

Sinabi din niya na hindi rin siya makalabas ng bahay nang hindi kasama ang kanyang amo, gayundin na kinumpiska ng kanyang ahensiya ang kanyang pasaporte.

Ayon pa kay Uychiat, may balanse pa daw siya sa kanyang pinasukang ahensiya. “Nakapagbayad na ako ng Php 50,000 (HK$9,100) sa recruitment agency ko bago pa ako umalis ng Pilipinas,” aniya.

Nakatakas lamang si Uychiat mula sa kanyang mga amo noong Abril 25 habang nagbabakasyon ang mga ito. “Tinulungan ako ng Mission For Migrant Workers, at nasa pangangalaga nila ako ngayon,” sabi ni Uychiat na nagsampa rin ng kasong “common assault” sa Sham Shui Po Police Station.

Sa kasalukuyan, iniimbestigahan pa ng polisya ng Hong Kong ang kaso at hindi pa nakakasuhan ang kanyang amo.

Kaugnay ng kaso nanawagan si Connie Bragas-Regalado, tagapanglo ng Migrante Sectoral Partylist na gumawa ng agarang hakbang ang Hong Kong Labor Department at ang gobyerno ng Pilipinas.

“Malinaw na nilabag ng kanyang amo at ng kanyang ahensiya, ang Gracious Employment Agency Limited, ang Migrant Workers’ Act of 1995, ang ILO Convention on Domestic Work, at ang Hong Kong rules and regulations on Household Workers,” saad ni Bragas-Regalado. Naghahanda sila na dalhin sa Kongreso ang kaso ni Uychiat para magkaroon ng congressional inquiry.   

Nanawagan rin siya sa Overseas Workers Welfare Administration na bigyan ng kaukulang ayuda ang mga anak ni Uychiat.

“Magsisilbing inspirasyon sa lahat ng Pilipinong manggagawa sa ibayong dagat ang kanyang tapang upang lagi’t lagi ay ipaglaban ang kanilang karapatan, at manindigan sa lahat ng anyo ng inhustisya at makabagong pang-aalipin,” ani Regalado.

Samantala, nangako naman ag Department of Labor and Employement o Dole na iimbestigahan ang nasabing kaso ni Uychiat.

]]> 0
Mga guro, tuloy ang paglaban sa human trafficking Sat, 26 Apr 2014 09:12:58 +0000 Nagsampa ng kaso sa Department of Justice laban sa ilegal na rekruter ang pangalawang batch ng mga gurong nabiktima ng human trafficking. Photo courtesy <strong>Migrante International</strong>

Nagsampa ng kaso sa Department of Justice laban sa ilegal na rekruter ang pangalawang batch ng mga gurong nabiktima ng human trafficking. Photo courtesy Migrante International

Tuloy ang laban ng mga guro na naging biktima ng human trafficking sa Estados Unidos at laban sa ilegal na rekruter nito.

Isang press conference ang isinagawa ng Migrante International kasama ang 20 nabiktimang guro na nasa Pilipinas, at maging ang mga nananatili pa sa US sa pamamagitan ng Skype, sinabi nilang resolbado sila na ituloy ang mga kaso laban kay Isidro Rodriguez.

Si Rodriguez ang ilegal na rekruter na nanloko sa mga guro na pumunta sa US, pero pagdating doon ay napuwersang tumanggap ng iba-ibang trabaho nang walang tamang legal na papeles.

“Una, ang ating mga guro ay resolved na ilaban ang kanilang mga kaso. Resolved sila na hustisya ang kanilang hiling. Hinihiling din nila siyempre na maikulong si Isidro (Rodriguez) at maibalik ang mga perang kinulimbat at ninakaw sa kanila ng taong ito,”  ani Garry Martinez, tagapangulo ng Migrante International, sa panayam ng Pinoy Weekly.

Sinabi ni Martinez na kahanga-hanga ang mga guro sa lakas ng determinasyon nilang ipagpatuloy ang kaso para sa  katarungan, sa kabila ng kakulangan ng aksiyon ng mga ahensiya ng gobyerno para pabilisin ang pagkamit nila ng hustisya.

Paliwanag pa niya na para pa ring bilanggo ang kalagayan ng mga guro na na-deploy na sa US matapos ang apat o anim nilang taon na pananatili roon.

”Hindi naman sila malayang makaikot sa US dahil na rin sa katayuan na rin ng visa nila. Iyong iba, hinihintay ang approval ng trafficking visa. At iyong iba naman po, bagamat nakakuha na ay may limitasyon pa rin, dapat ipagpanalo ’yung kaso doon at iyong kaso dito para po malegalisa ang status nila sa US,” paliwanag pa ni Martinez.

Aminado ang mga guro na mahaba pa ang laban sa legal na larangan. Isang hirap na dinadanas ng mga guro kaugnay ng kaso ay ang pagiging hiwa-hiwalay ng mga pagdinig ng kaso sa US.

“Kaya po nagsisikap ang mga grupo natin doon sa pangunguna ng Gabriela-Washgington DC. At iyong mga guro sa San Francisco ay nagsisikap din na makakuha ng malaking public sympathy,” ani Martinez.

Sinabi ni Martinez na tila mabagal ang pag-usad ng counterpart na kaso dito sa Pilipinas.

Ipinaliwanag pa niya na magandang pagkakataon ang pagtulak ng kaso ng mga guro para mapuwersa ang gobyerno na ipatupad ang Republic Act 10364 o ang Expanded Anti-Trafficking in Persons Act of 2012, sa partikular, iyung section sa attempted human trafficking.

Sinabi pa ni Martinez na dadalhin ng Migrante International at iba pang grupong sumusuporta sa mga guro ang kanilang kaso sa isang malaking anti-human trafficking conference sa Washington DC sa susunod na mga araw.

]]> 0
For Irene Mon, 07 Apr 2014 19:52:15 +0000 Exactly a week ago, Dr. Irene Fernandez died.

Since then, countless messages and tributes have poured in from around the world, offering their condolences to Dr. Fernandez’s family and commemorating her achievements. From national organizations in Malaysia, regional groups in Asia and international formations, the messages were filled with how Dr. Fernandez contributed to the fight for justice, human rights and social changes.

If one is to Google her name, Dr. Fernandez is a giant in the people’s movement.

As for me, I had the chance of hearing Dr. Fernandez speak in various gatherings. From the theme of migration to rural people, Dr. Fernandez eloquently delivered points that hit to the core the fundamental problems that people in the margins face. In her speeches and presentations, one could see that she was not speaking merely from books or journals she had read, but from her very own experiences in interacting with the abused, oppressed and exploited.

She spoke softly but she did carry the proverbial big stick. This one in the form of the empowered movement that she helped to build.

Yesterday, I got the chance to witness this in the tribute that the International Migrants Alliance and its chapter in Hong Kong held for Dr. Fernandez.

Anecdotes and speeches were given by representatives of organizations Dr. Fernandez worked with and some of the speakers were even her personal friends. A moving power point presentation on the life of Dr. Fernandez was also shown as well as cultural presentations celebrating the people’s struggles.

The crowd of more than 100 was a mixed group of migrants and locals, Filipinos and Indonesians, expatriates and Chinese. While there were a few who met Dr. Fernandez in various activities including the IMA’s founding in Hong Kong five years ago, many actually got to know her only because of the tribute.

It did not really matter.

Whether they knew Irene or not, the gratitude for her work and admiration for her commitment and courage were palpable. Whether they met Irene before or not, the sense of affinity and sadness with her passing mixed with joy for her accomplishments, was present. Whether they heard Irene’s talks in the past or not, the inspiration to continue the struggle was evident in the fighting spirit of the crowd.

So yes, Irene died exactly a week ago. But in the movement of migrants and other sectors she helped build and empower, she’ll always be present.



]]> 0
Nang Piniling Magsulat ng Migrante sa Malaking Mansanas Thu, 27 Mar 2014 14:08:21 +0000 “To write is already to choose.”

Hindi ako nag-CEGP (College Editors Guild of the Philippines), pero madalas ko itong naririnig at nababasa noon sa mga kaibigan at kakilalang nagsusulat sa mga pahayagan noong nasa kolehiyo. At dahil mahilig din naman magsulat, at dahil nakapagsulat din naman ng ilang akda noong nasa konseho ng mga mag-aaral sa kolehiyo, isa ito sa mga linyang tumatak sa isip bilang gabay sa pagpili ng mga paksa.

Bilang isang migrante sa New York, maraming maaaring maisulat. Maraming kaganapan dito ang kinakailangang ipamahagi sa iba para mas maintindihan ang mga kalagayan ng mga kababayang narito.

Kuwentong Migrante, Immigrants at Fil-Ams: New York Style<

Hindi natatapos sa mga salitang “I <3 (heart) New York” ang pagtungtong sa Tate. Dahil hindi naman ito kuwento lamang ng kasaganahan at kasiyahan sa hanay ng mga migrante o immigrants, at maging ng Filipino-Americans (Fil-Ams).

Nariyan ang mga kuwento nina Ate Elma Manliguez, Ate Jackie Aguirre, Ate Letty Moratal, Sentosa 27++, Florida 15, Grand Isle Shipyard workers (New Orleans, Louisiana), Washington DC teachers at iba pang biktima ng trafficking at diskriminasyon. Marami sila at dumarami pa ang naglalakas-loob na magsalita laban sa mga abusadong employer at recruiter.

Nariyan ding natagpuan ang mga bangkay ng domestic workers na sila Ate Fely Garcia at Ate Putli Anjali. At nariyan din ang mga Pilipinang biktima ng domestic violence.

Nariyan din ang kuwento ng kabataang Fil-Ams na nag-suicide dahil hindi nakayanan ang pambu-bully ng mga kaklase. Nariyan din ang Fil-Ams na naghahanap ng kanilang mga ugat at cultural identity.

Nariyan ang kabataang Filipino immigrants na nalulong sa droga na maaaring resulta ng matagal na pagkawalay sa mga magulang na nangibang-bansa, peer pressure, o kahirapan o kagustuhang makibagay sa mga kapwa kabataan sa bagong kapaligirang kanilang ginagalawan. At nariyan din ang mga kabataang biktima ng “Stop and Frisk” ng New York Police Department (NYPD).

Mayroon ding mga kuwento ng matatapang na kabataang Pilipino na undocumented o walang papel na nagsusulong ng mga panawagang “Genuine Immigration Reform Now”“No to Deportation” at “Legalization for All”, hindi lamang para sa kanilang mga sarili kundi para sa kanilang mga magulang at buong pamilya.

Lehitimong mga paksa ito na kailangang pag-usapan, bigyang pansin at kapulutan ng mga aral.

Maraming kuwento ng mga migrante, immigrants o Fil-Ams ang maaaring bigyang buhay sa mga panulat. At hindi lamang kuwento ng pagkalugmok, kalungkutan o trahedya, kundi kuwento rin ng paglaban at pakikibaka, ng pagsulong at kolektibong pagkilos.

“Bakit ka pupuntang U.S.? Ayaw mo sa imperyalista, ‘di ba?”

Naalala ko noon, may mga kaibigan ang nagtanong kung bakit daw ako aalis ng Pilipinas at pupunta sa New York gayong galit na galit ako sa mga imperyalista.

Sa totoo lang, sa pareho ring dahilan kung bakit ako narito ngayon at patuloy pa ring lumalaban: dahil ang mga migrante mismo ay biktima ng mga imperyalista. Dahil ang mga migrante ay siya mismong buhay na testamento na ang lakas-paggawa ay ibinebenta ng gobyerno ng Pilipinas sa mga imperyalistang bansa sa pamamagitan ng labor export policy (LEP). Dahil ang mga migrante ang lumilikha ng mga produkto, serbisyo at yaman na kinakamkam ng mga imperyalista para sa interes lamang naman ng iilan. Samantalang ang kapalit na ibinibigay sa mga migrante ay pang-aabuso ng pribadong mga kompanya o employer at kawalang-proteksiyon mula sa mga sangay ng gobyernong siya mismong nagproseso ng kanilang pag-alis.

Sa parehong dahilan kung bakit kinailangang lumisan. Sa parehong dahilan kung bakit kahit nasa ibang bansa ay patuloy pa rin sa paglaban. Lalo ngayong mas tumitindi ang pang-aabuso at atake sa mga migrante kaya’t kinakailangan ding mas pasikhayin ang paglaban, pagmumulat, pag-oorganisa at pagmomobilisa habang nasa ibang bansa.

Kasabay nito ang pakikipag-alyansa rin sa mga migrante at manggagawa ng mga ibang lahi at maging ng mga tubong Tate. Dahil hindi naman ito usapin lamang ng pagkakaiba sa kulay ng balat kundi sa mas malawak na pagtingin, usapin ito ng pagtindig ng uring manggagawa ng iba’t ibang bansa kasama ang uring magsasaka at ang mas malawak na hanay ng lipunang pinagsasamantalahan at inaabuso, laban sa iilang mga imperyalistang ganid at ng mga kasabwat nilang mapang-abusong mga burukrata-kapitalista, burgesya komprador at panginoong maylupa (o kung anuman ang katumbas ng mga ito sa kani-kanilang mga bansa).

Ang paglaban naman sa imperyalista ay hindi naman nangangahulugang ayaw natin sa mga mamamayan ng U.S. (o ng iba pang imperyalistang bansa). Lagi’t lagi ay kailangang magsuri at itaas ang antas sa usapin ng uri at hindi lamang ng lahi.

Hindi naman din natatapos lang sa Pilipinas ang pananamantala at pang-aabuso ng imperyalista sa mga mamamayan. Maaaring lalo pa ngang tumitindi sa imperyalistang bayan at kung minsan ay para lang itong natatakpan ng maskara ng “pag-unlad” kaya’t hindi kaagad o madaling napapansin.

Hindi na rin naman bago ang mga konsepto at teorya. Kailangan lang ilapat sa kongkretong kalagayan at maging bukas sa mga paraan kung paanong haharapin at babakahin ang mga dambuhalang problema ng bayan, saan mang sulok ng mundo mapadpad.

Hindi ko alam kung napagtanto o naintindihan na ng mga kaibigan kung bakit kinailangang umalis ng Pilipinas at manatili sa New York. Pero hindi ko naman ito isinulat para lamang sagutin ang tanong ng mga kaibigan.

Nagsusulat ako ngayon dahil pinili ko ito at pinili kong magsulat para maipamahagi ang mga pakikibakang kinakaharap ng mga kababayan dito sa New York, o maaaring sa iba pang mga states sa susunod. Maaari ring marami pang migrante sa Big Apple (o sa buong U.S.) ang pumiling magsulat ng kanilang mga kuwento sa mga susunod pang mga panahon.

Land of Milk and Honey, Land of the Free?

Sa muling pagsisimula ng pagsulat, nawa’y pagsimulan din ito ng marami pang kuwento ng pakikibaka, lalu rito sa Estados Unidos, na “pusod ng imperyalismo” ngunit kilala rin bilang “land of milk and honey”.

Nawa’y mas makilala at malaman ng mga kababayan ang mga karanasan ng mga nasa Tate — na hindi lamang bilang kasing-puting tulad ng gatas o niyebe at kasing-tamis ng pulot-pukyutan, kundi kasama pati ang makukulay o madidilim na mga karanasan, at maging mga mapapait, na sumasalamin sa kung ano ang tunay na mukha ng ating lipunan.

Bukod dito, mahalaga ring maibahagi kung paanong ang mga migranteng napilitang mangibang-bayan ay natututong lumaban at tumindig para sa kanilang mga karapatan: karapatan sa maayos na pamumuhay; karapatan sa makatarungang sahod at trabahong may dignidad; karapatang makasama ang pamilya at manatili sa mahal na inang bayan. At kung paanong unti-unti, hinuhulma at binabago nila ang mundo, kasama ang iba pang sektor ng lipunan, tungo sa mas malaya at tunay na maaliwalas na kinabukasan.

“To write is already to choose.”

May we choose to write for the oppressed and exploited. 
May we write to free us from the chains of oppression and exploitation.
Wherever we may be. Whenever we can.

]]> 3