Pinoy Weekly » Pambansang Isyu Philippine news, analysis, and investigative stories Mon, 07 Apr 2014 17:44:16 +0000 en-US hourly 1 A question of sincerity Mon, 07 Apr 2014 17:32:00 +0000 Groups call for the resumption of GPH-NDF peace talks. Macky Macaspac

Progressive groups have been calling for the resumption of GPH-NDF peace negotiations. Macky Macaspac

Peace negotiations between the Government of the Philippines (GPH) and organizations waging revolutionary struggles once again hit the headlines after military and police elements arrested Benito Tiamzon and Wilma Austria, two senior leaders of the Communist Party of the Philippines (CPP).

Days after the arrest, the GPH signed the Comprehensive Agreement on the Bangsamoro (CAB) with the secessionist Moro Islamic Liberation Front (MILF). A few people, including pundits in the media, expressed hope that with a peace pact in place for the Bangsamoro, peace and prosperity will thrive in Mindanao at last.

But there is reason for apprehension. While welcoming the peace pact, the Moro Resistance and Liberation Organization (MRLO), a member-organization of the National Democratic Front of the Philippines (NDFP), reminded their fellow Moro brothers and sisters “not to fall into the trap of surrendering and dividing their ranks” and in “accepting US-Aquino regime concessions” in signing the pact. The group raised alarm that the pact will pave way for more foreign plunder of Mindanao’s wealth.

MRLO is not alone in questioning the GPH’s sincerity in implementing peace agreements. Various peace advocates have pointed to the GPH-NDFP peace process, where the Aquino government has refused to implement previous agreements such as the Joint Agreement on Safety and Immunity Guarantees (Jasig) among other GPH-NDFP agreements, as proof that whatever promises of Moro self-determination the Aquino government have promised would ultimately be unfulfilled.

The communist rebels, led in the negotiating table by the NDFP, have a long experience bearing the brunt of Philippine governments’ failure to fulfill previous agreements. The latest of which is, according to peace advocates, blatant violation of Jasig with the arrests of NDFP peace consultants including the Tiamzons.

Promise of peace in Mindanao

NDFP chief negotiator Luis Jalandoni. <strong>Contributed Photo</strong>

NDFP chief negotiator Luis Jalandoni. Contributed Photo

With the signing of the CAB in Malacanang Palace on March 27, the Bangsamoro people are promised “self-determination”. This is through creation of a political entity called Bangsamoro, encompassing Moro-dominated areas in Mindanao and replacing the “failed experiment” that was the Autonomous Region for Muslim Mindanao (ARMM).

CAB envisions a political entity that will be, in parts, governed by Bangsamoro leaders and in others by both the central government and the local leaders, and will be implemented in 2016. In return, the MILF agrees to turn over their firearms and armaments to a third party for safekeeping.

But for Philippine Peace Center (PPC), a nongovernment institution that monitors and assists in the peace process, it remains to be seen if this new agreement will succeed where previous agreements like the 1976 Tripoli Agreement and the 1996 Final Peace Agreement between the government and the Moro National Liberation Front (MNLF) failed.

“It remains to be seen whether the CAB will finally satisfy the aspiration and demands of the Bangsamoro (people) to exercise their right to self-determination, the core issue in the struggles of both the MNLF and MILF,” said Rey Casambre, director of PPC and a peace consultant to the GPH-NDFP peace negotiations.

NDFP’s chairperson in the peace negotiations, Luis Jalandoni, opined that the GPH-MILF peace process has still a long way to go, from charter change in Philippine congress to actual implementation. Jalandoni was clear in pointing out that the NDFP believes that the government’s peace agreement with the MILF has been borne out of decades of Bangsamoro armed struggle. After the CAB signing, the MILF, he said, went out of its way to inform the NDFP negotiation panel that even with such agreement in place, their forces will not fight against the communist rebels.

“(Nevertheless) we think he MILF’s belief (that) Aquino (will faithfully implement the agreements) is misplaced, because we can clearly see the violations of their agreements (with the NDFP),” said Jalandoni.

MRLO, meanwhile, pointed out to the various interests the Aquino government seem keen on protecting while engaged in the peace process with the MILF. Al-Qursi, spokesperson of the Mindanao-based underground group MRLO, said that administration allies in Congress have been using the CAB as a pretext to change the 1987 Constitution. These Aquino allies have been pushing to change the provisions in the Constitution barring 100 percent foreign ownership of land and businesses. At the same that the administration pushes for charter change to accommodate CAB, it will be pushing for allowing for 100 percent foreign ownership of land that will undermine national sovereignty and patrimony, and the right to self-determination of the Bangsamoro peoples.

“Before signing the CAB, there was a memorandum of agreement between the local government of Maguindanao and the Univex Corporation of Malaysia together with its local counterpart the Al Mujahidun Agro Resources Development Inc., for 6,000 hectares of banana plantation. And we know that the United States is interested in Liguasan Marsh which is rich in natural gas,” Jihad Al-Qursi, MRLO spokesperson, pointed out.

The Malaysian government was the third-party facilitator in the GPH-MILF peace negotiations, while the US government has been one of its major supporters.

Who blocks the talks?

In the GPH-NDFP peace negotiations, meanwhile, the revolutionary movement under NDFP have stood firm in taking the GPH to account for failure to honor previous agreements. This failure, according the the NDFP, has put the entire process in virtual limbo for the past few years.

The GPH and the NDFP entered into peace negotiations after signing the Hague Joint Declaration on September 1992, during GPH Pres. Fidel Ramos’ term. It defines the agenda and as a framework for the negotiations between the two parties, namely human rights and international humanitarian law, social and economic reforms, political and constitutional reforms, and end of hostilities and disposition of forces. Since then, only one substantive agenda has been signed: the Comprehensive Agreement on Respect for Human Rights and International Humanitarian Law (Carhrihl) in 1999, during the Estrada administration.

Before the Carhrihl signing, the two parties entered into agreement to protect all personalities from harassments, arrests and surviellance those nvolved in the negotiations. This agreement was the Joint Agreement on Safety and Immunity Guarantees (Jasig), signed on February 24, 1995 and took effect when the principals of both parties signed it. The NDFP chairperson Mariano Orosa on April 10, 1992 and Pres. Fidel Ramos on April 25, 1995.

Since then, after two decades, the peace negotiations between the two parties have not progressed significantly.

Unlike then President Arroyo, who publicly closed its door to peace talks and declared its all-out war against the communist rebels, Aquino—at least as far as his and his officials’ declarations go—opened its door for negotiations. In October 2010, both parties reconstituted their respective panels, and after the December 2010 Hong Kong meeting between GPH Panel Chair Alex Padilla and NDFP Panel Chair Luis Jalandoni, the two parties began preparing for the formal resumption of talks.

The GPH-NDFP negotiations resumed their formal talks in Oslo, Norway in February 2011, and even formed a special track in the absence of regular tracks. Informal talks also transpired for the next two years.

At the onset, however, Presidential Adviser on the Peace Process Teresita Deles and the rest of the government panel pushed for a different agenda for the peace talks other than that outlined in the Hague Joint Declaration. The government panel, during the Feb. 2012 formal talks, described the said declaration as a “document of perpetual division”. This is despite the government’s commitment to implement the declaration as a signatory.

“The Hague Joint Declaration has effectively served as the framework and foundation agreement, has made the negotiations move forward, and made possible the other major agreements such as the JASIG and the CARHRIHL. Previous GPH panels have acknowledged and reaffirmed this as fact,” the NDFP clarified.

The NDFP said that the declaration is such because it clearly outlines how genuine and lasting peace can be achieved in the Philippines – through both parties committing to addressing the root causes of the armed conflict. Former Bayan Muna Rep. Satur Ocampo, himself a former NDFP peace negotiator, said that in 1987, the peace panel of Pres. Corazon Aquino led by Sen. Jose W. Diokno “agreed that we should talk about and address violations of human rights first”.

With Benigno Aquino III as president, the government now wanted a new track. In a move that many peace advocates interpreted as Aquino’s disinterest in addressing the root causes of armed conflict, the GPH, in 2013, pushed for a “new approach” to the peace negotiations. This, they said would involve local peace talks, community-based consultations, and peace zones. The GPH said it will address the issues on the ground, and calls on the NDFP to stop violence.

For the NDFP, this “new approach” is a betrayal of the previously signed agreements like the Hague Joint Declaration of 1992. According to Casambre, “This means that the Aquino government is running away from the GPH commitments and from the Filipino people hoping that the peace talks would lead to just and lasting peace.”

Regarding the NDFP forces’ use of revolutionary violence, Casambre said the Carhihl is the mechanism to check and balance it. Both parties can file cases of abuses and violations to International Humanitarian Law to the Joint Monitoring Committee that should monitor and help implement Carhihl. But until now, the committee has not been convened, despite NDFP’s efforts. “We prodded the GPH to convene the JMC to discuss cases of both parties,” said Casambre.

The NDFP said that the Aquino government’s supposed “new approach” is eerily similar to the US counter-insurgency guide of 2009 – the controversial framework of counter-insurgency operations that the US has been using in their bloody military operations in Afghanistan and Iraq. This guid, asserted the NDFP, is also the framework for Aquino’s own counter-insurgency program, Oplan Bayanihan.

“How can localized talks solve problems that are national in nature?” Casambre said. He said that economic policies do not come from local governments in provinces and regions. Economic reforms, he added, should be examined and reformed in a national scale to achieve genuine peace.

Atty. Rachel Pastores, legal counsel to the NDFP panel: Jasig is operative as long as negotiations are not terminated. <strong>Arkibong Bayan</strong>

Atty. Rachel Pastores, legal counsel to the NDFP panel: Jasig is operative as long as negotiations are not terminated. Arkibong Bayan

Placing negotiators in harm’s way

The arrest of the Tiamzons in March 22, 2014 laid bare GPH’s refusal to implement Jasig. Presidential Spokesman Edwin Lacierda said that the Tiamzons were not accorded immunity from arrest because “there was a failure in the verification process of identities of supposed NDF consultants in the Jasig list.”

Lacierda was referring to the Jasig list of NDFP consultants that were contained in diskettes in the possession of the NDFP that were destroyed in 2007 when the Dutch police, with tacit approval from then Arroyo administration officials, raided the NDFP office in the Netherlands.

“This failure had the effect of rendering the Jasig inoperative for those using aliases and those who are not directly involved in the peace process. If indeed Benito Tiamzon was listed under an alias, he is no longer covered by the Jasig,” GPH negotiating panel stated, after the arrests.

But Rachel Pastores, legal counsel for the NDFP negotiating panel, clarified that as long as peace negotiations are not terminated by either party, Jasig will be operative. This is clear in the agreement’s general provision.

GPH’s Alex Padilla complained in public that the NDFP has been invoking Jasig every time a rebel leader is arrested. But Pastores said this is untrue. “There is no truth to that claim, that every time there are arrests of rebels the NDFP automatically claims they are Jasig holders. There are only 85 names (submitted by the NDFP panel). This can only be supplanted if both sides agree to it,” she explained.

The NDFP clarified their demand to release the couple and the other peace consultants is not a precondition the resumption of talks. What it is merely insisting on, in fact, is that the government comply with Jasig. They also, time and again, proposed to GPH to reconstitute the Jasig list that was destroyed. But the GPH dismissed the proposal. GPH chief negotiator,

Padilla, also said that the rebel leaders, after having been freed due to Jasig, merely go back to the undergound movement and assume tasks of overthrowing the government. But many rebel peace consultants, in fact, were released on the strength of their legal defense (and weaknesses of the cases against them). Among those released were Randy Malayao, who had his cases dismissed despite the government’s non-compliance to his immunity status under Jasig.

Elusive next agenda

Deles, for her part, had been harping on the possibility that peace talks with the communist rebels could prosper “now that the Tiamzons had been arrested.” Padilla added that after the arrests, the NDFP is now proposing informal talks with the Aquino government.

This was belied by Jalandoni, who said the statement is “completely untrue and malicious”.

“He knows that in our meeting in Makati on 27 February 2014, we already stated our willingness to agree with the proposal of the Royal Norwegian Government to hold informal talks or consultations with the Aquino government in May 2014,” Jalandoni said, in a press statement.

The NDFP has been consistent in pushing through with the talks, in whatever means—as long as both parties implement previously signed agreements and continue with the substantive agenda laid out in the Hague Joint Declaration, and carry on with the task of addressing the root causes of armed conflict.

Despite this, there is reason to doubt that the GPH is interested in advancing to the most important part of the peace negotiations, said Randall Echanis, a peace consultant and member of the NDFP Reciprocal Working Committte on Social and Economic Reforms.

Echanis explained that the next substantive agenda after Carhihl is the socio-economic reforms. As early as 1998, after Carhihl was signed by both parties, the NDF submitted its first draft for the Comprehensive Agreement on Social and Economic Reforms (Caser). It conducted national consultations with different sectors before submitting its final draft in 2004.

Echanis explained that the NDFP’s Caser has two principles: the first is upholding the country’s economic sovereignty and independence; and two is achieving social justice. From these two principles, the NDFP Caser draws the two main programs which to them are crucial in addressing the roots of the armed conflict. These are genuine agrarian reform and national industrialization.

The NDFP views that the root cause of the armed conflict is the agrarian unrest in the countryside. Large tracts of lands are still monopolized by a few local landlords, while trade has been dominated by multi- and transnational corporations led by that of the US.

But the Philippine government, from the Arroyo to Aquino administrations, has been opposing the NDFP’s proposals on agrarian reform and national industrialization. The GPH drafted its counterpart proposal only in 2011.

“In 2011, the GPH panel presented a five-page proposal (that states) that the fundamental problem of the Filipino is climate change,” Echanis said. The GPH counter-proposal to agrarian reform is “asset reform” and “industrial policy” that includes more foreign investment as a counterpoint to the NDFP’s national industrialization proposal.

Echanis said the GPH is avoiding fundamental changes in the Philippine society, one of which is land monopoly and exploitation of the peasantry by the landed few. A good example he said, is the case of Hacienda Luisita: despite Supreme Court decisions favoring Luisita farmers, the hacienda land has not been distributed.

“What can we expect from the panel that has a landlord principal,” he said, referring to President Aquino.

The NDFP has said it is ready to wait for the next administration for the continuation of the peace negotiations—even as it does not terminate (yet) peace negotiations with the Aquino administration. The prospects for genuine and lasting peace, based on justice, meanwhile, continue to get dimmer under an administration that, among other things, refuses to abide by its own promises.

With reports from KR Guda

]]> 0
‘Gang of Five’ ng gobyernong Aquino, pinapapanagot sa mga biktima ng Yolanda Tue, 01 Apr 2014 10:35:01 +0000 "Thumbs down" sa imahe ng "Gang of Five" ang ipinakita ng mga miyembro ng People Surge, Tindog, Kadamay at si Bishop Deogracias Iniguez, sa press conference sa Quezon City. <strong>Boy Bagwis</strong>

“Thumbs down” sa imahe ng “Gang of Five” ang ipinakita ng mga miyembro ng People Surge, Tindog, Kadamay at si Bishop Deogracias Iniguez, sa press conference sa Quezon City. Boy Bagwis

“Salamat sa administrasyong Aquino sa pagtugon sa pangangailangan ng mga nasalanta ng bagyong Yolanda.”

Ito ang pakutyang #AprilFools Day na mensahe ng mga biktima ng Yolanda sa ilalim ng People Surge. Kasabay nito, anunsiyo ng grupo ang buong-linggong protesta para panagutin ang administrasyon sa “kriminal na kapabayaan” umano nito sa kanilang mga biktima, maglilimang buwan matapos salantahin ng bagyo ang Eastern Visayas.

“Salamat sa administrasyong Aquino, mas mahirap, mas gutom kami, pero mas mabuting mga tao sa pag-asa sa sarili naming lakas. Kung naghintay pa kami sa mga pangako ng gobyerno, nasa Eastern Visayas pa sana kami sa halip na dinadala sa Maynila ang isyu ng pagpapabaya sa amin,” sabi ni Sr. Edita Eslopor, tagapangulo ng People Surge.

Binansagan ng People Surge ang limang opisyal ng administrasyong Aquino na sina Pangulong Aquino, Interior and Local Government Sec. Manuel “Mar” Roxas III, Social Welfare and Development Sec. Dinky Soliman, Rehabilitation Czar Panfilo Lacson, at Energy Sec. Jerico Petilla bilang “Gang of Five” na pangunahing responsable sa pagpapabaya sa mga bikitma ng Yolanda.

Pabayang lima

Joel Abano ng People Surge. <strong>Boy Bagwis</strong>

Joel Abano ng People Surge. Boy Bagwis

Binigyan-diin ni Eslopor na inamin mismo ni Aquino ang kapabayaan ng kanyang administrasyon sa pagsagip sa mga nasalanta matapos ang bagyo. “Pero walang kahulugan ito (ang paghingi ng paumanhin ni Aquino), hangga’t hindi niya tinutugunan ang kahilingan ng mga mamamayan,” sabi pa niya. Pinagpapanagot din nila si Roxas sa kabiguan niya sa rescue sa mga biktima noong panahon ng bagyo.

Pinatotoo ni Joel Abano, isa sa mga lider ng People Surge, ang pagpapabaya ng mga ahensiya ng gobyerno noong panahon ng bagyong Yolanda. Noong umaga ng Nob. 8, 2013, biglaan daw ang pagtaas ng tubig sa kanilang lugar sa Tacloban. Napaakyat siya sa kawad ng kuryente, kung saan sinagip siya ng mga kabataan.

“Masakit sa kalooban na marami sa mga kapitbahay, kabarangay mo ang patay,” kuwento niya. Ilang araw matapos ang bagyo, grabe ang paghihirap nila dahil walang makain at di sila pinaaabutan ng relief goods kahit taga-Tacloban lang mismo sila.

Binatikos din ng grupo ang DSWD at si Soliman sa di-pag-abot ng relief goods sa mayorya ng mga biktima, ilang buwan matapos ang bagyo. Sa kabila nito, talamak ang mga balita ng pagkabulok ng “trak-trak” na relief goods na nasa pag-iingat ng naturang departamento.

“Nangako si Petilla na magbibitiw siya kung di mababalik ang kuryente sa mayorya ng mga bahay sa Tacloban noong Pasko. Hanggang ngayon, wala pa ring kuryente ang mayorya roon. Hindi pa rin nagbibitiw si Petilla,” ani Eslopor. Binabatikos si Petilla ng mga residente ng Tacloban at iba pang lugar sa Leyte at Samar sa kabiguan ng Dep’t. of Energy na agarang mabalik ang kuryente sa rehiyon.

Isinama rin ng People Surge si Lacson sa “Gang of Five” dahil sa halip umano na pagtuunan ng rehabilitation efforts ng gobyerno ang pag-ayuda sa agrikultura ng Eastern Visayas na pinaka-apektado sa bagyo, imprastraktura at paggawad ng mga kontrata sa malalaking negosyante pa ang inaatupag ng opisina ni Lacson.

Sabi ni Marissa Cabaljao, tagapagsalita ng People Surge, tinatayang umabot sa P65-Bilyon ang pinsala sa agrikultura. “Otsenta porsiyento ng mga mamamayan sa Eastern Visayas ang nakaasa sa agrikultura,” paliwanag ni Cabaljao. Ang malala pa nito, aniya, nasasangkot sa kung anu-anong anomalya ang mga proyektong pang-imprastraktura, kabilang ang pinagawang bunkhouses na di umano matirhan ng karaniwang pamilyang Pilipino.

Bishop Deogracia Iniguez: Kailangang malaman ng madla ang nagaganap ngayon sa Eastern Visayas. <strong>Boy Bagwis</strong>

Bishop Deogracia Iniguez: Kailangang malaman ng madla ang nagaganap ngayon sa Eastern Visayas. Boy Bagwis

Sinabi rin ni Cabaljao na matapos ang dalawang buwan ng mga lider ng People Surge sa Maynila, nananatiling bingi ang administrasyon sa kanilang mga hiling. Ang masama pa raw dito, tila tinatakot pa ng mga ahente ng gobyerno ang mga miyembro nila sa Eastern Bisayas.

“Sa Albura, Leyte, pinatatanong ng militar kung sinu-sino ang pumirma (sa petisyon ng People Surge,” kuwento ni Cabaljao.

Suporta ng madla

Nagpahayag naman ng suporta si Bishop Deogracias Iniguez sa laban ng People Surge para sa katarungan. “Sana patuloy na mabuksan ang mga mata natin sa kung ano talaga ang nangyayari — marami (sa mga kuwentong pinapaabot ng People Surge ay) di-nakakarating sa kaalaman ng madla,” sabi pa niya.

Sinabi naman ni Carlito Badion, pangkalahatang-kalihim ng Kalipunan ng Damayang Mahihirap o Kadamay, na makikiisa ang mga maralitang lungsod sa malaking martsa ng mga biktima ng Yolanda sa Abril 8.Kalahok din sa naturang protesta ang mga kaanak ng mga biktima ng Yolanda sa ilalim ng Tindog Network, sabi ni Maritess Bacolod ng Tindog.

Sa Abril 8, ani Badion, may misang magaganap sa Quiapo Church na pangunguna ni Bishop Iniguez na iaalay sa mga biktima ng Yolanda ng alas-10:30 ng umaga. Matapos nito, tutungo ng Mendiola ang iba’t ibang grupo ng alas-3 ng hapon para doon magprotesta.

Sugod sa DSWD

Galit at dismayado ang mga biktima ng bagyong Yolanda sa ilalim ng People Surge sa DSWD kung kaya muli nilang sinugod ang tanggapan nito para kondenahin ang ahensiya sa mga nabubulok na relief goods sa kabila ng matinding kagutuman sa Eastern Visayas ngayon.

Bitbit din nila ang pitong pangalan ng mga namatay kamakailan sa Leyte dahil umano sa epekto ng kapabayaan ng administrasyong Aquino sa pagtulong dapat sa mga biktima ng bagyo.

Kabilang sa mga namatay sina Herminia Milar, Elizabeth Adoni, at Dameia Lota, na mula sa Brgy. Danao. Kasama rin sa naiulat ng People Surge na namatay kamakailan ay sina Francisco Salico, Anito Tisgado, Felisa Pantin, at isang tatlong buwan na sanggol mula Brgy. Liwayway.

Imbes na tulong umano ang ibigay, nabubulok na relief goods daw ang natanggap ng mga biktima mula sa nasabing ahensya.

“Tao kami. Hindi kami mga hayop na pakakainin ninyo (DSWD) ng bulok na pagkain. Bakit kami tinatrato ng ganito?” ayon kay Jessica Darantinao, biktima ng bagyong Yolanda na kabilang ngayon sa People Surge, sa panayam ng Pinoy Weekly.

Sa panayam sa Pinoy Weekly, sinabi pa ni Eslopor na namatay kamakailan ang mga biktima dahil umano sa epekto ng kapabayaan ng gobyerno sa mga biktima. Namatay naman ang iba dahil sa sakit at walang matinong silungan para sa kanila. Ang iba ay humina ang resistensiya at nagkasakit dahil sa walang makain.

“Kung inayos lamang sana ng ahensiyang ito ang kanyang trabaho, hindi sana ito nangyari. Ayaw na namin itong madagdagan pa at maranasan ng iba,” ayon kay Marissa Cabaljao, biktima ng bagyong Yolanda mula Western Samar na nasa People Surge ngayon, sa panayam ng Pinoy Weekly.

Ayon naman kay Darantinao, walang natupad sa anumang ipinangako umano ni Sec. Soliman sa mga biktima mula noong kanilang dialogo.

Kasama si Darantinao sa nakipagdiyalogo sa DSWD noong Marso 12 para pag-usapan ang mga hinaing ng mga biktima. Nag-walk-out ang People Surge sa nasabing pagpupulong dahil sa pagkadismaya.

“Yung ipinangako niya (Soliman) na magpapatuloy ang pamimigay ng relief goods…ng bigas at cash for work na sinasabi, hanggang ngayon po ay wala pa. Lalo na yung ibang malalayo (na lugar sa Bisayas) na hanggang ngayon di pa rin naaabotan ng tulong,” aniya.

Nabubulok lang

Habang marami pa rin ang nagugutom sa mga lugar na napinsala ng bagyong Yolanda, lumabas naman ang balitang ibinaon na lamang ang mga nabulok na relief goods dahil sa hindi agarang naipamigay sa mga biktima.

Inamin naman ng DSWD ang paratang na ito, pero nasa isang sako lamang daw ng biskwit, 10 instant noodles, kalahating sako ng bigas, at isang sako ng mga damit ang ibinaon sa dump-site ng Palo at hindi trak trak tulad ng naunang napabalita.

“Talagang kakonde-kondena ang pagkabulok ng mga relief goods. Kung talagang nagkaroon lamang ang DSWD ng sistematikong pagtulong at maiparating hanggang sa mga liblib na lugar hindi sana nabulok ang mga relief goods,” ayon kay Eslopor.

Matagal na raw nilang ipinaaabot na hindi nakakarating sa mga malalayo at liblib na lugar ang tulong ng gobyerno. Pero tila hindi umano nagkaroon ng maayos na pakikipag-ugnayan ang DSWD sa mga lokal na pamahalaan dahilan para mabulok umano ang mga relief goods sa mga bodega, dagdag ni Eslopor.

Nagsisinungaling daw umano si Soliman na konti lamang ang nabulok na relief goods. May nakausap umano silang drayber ng isang trak na nagtapon ng nabubulok na relief goods sa dagat. Pero ayaw umano nitong magpakilala dahil sa takot kung magsasalita ito at balikan.

“Kailangan pa rin ang mga relief goods dahil hindi pa rin nagbabago ang kalagayan ng mga biktima mula ng bumagyo dahil sa wala naman daw pangmatagalang tulong na ibinibigay o plano ang gobyerno sa mga nasalanta,” ayon naman kay Marissa.

Maging sa kanilang lugar sa Samar nagugutom pa rin ang mga tao dahil sa wala pa ring kabuhayan, dagdag ni Marissa.

]]> 0
Pulong para sa pagsasapribado ng Orthopedic Center, ipinrotesta Sat, 29 Mar 2014 16:09:26 +0000 "Isa

Isa sa mga ward sa Philippine Orthopedic Center sa Quezon City. KR Guda/PW File Photo

Sinalubong ng protesta ang pulong ng pamunuan ng Philippine Orthopedic Center (POC) at Megawide World Citi Consortium para umano pag-usapan ang nakaambang pagsasapribado nito.

Pinangunahan ng National Orthopedic Hospital Workers’ Union-Alliance of Health Workers (NOHWU-AHW) ang nasabing pagkilos sa loob ng bakuran ng POC kasama ang mga pasyente at mga mamamayan na sumusuporta laban sa pribatisasyon ng POC.

Isinailalim ang POC sa build-operate-transfer o BOT na isang porma ng pribatisasyon. Binigyan-daan ito ng Public-Private Partnership na programa ng administrasyong Aquino. Ang Megawide ang pribadong kompanya na siyang mangangasiwa sa bagong gusali na itatayo sa bakuran ng National Kidney and Transplant Institute sa Quezon City.

“Pagpapakita ito na hindi welcome dito ang mga nais pagkakitaan ang serbisyong pangkalusugan. Hindi welcome dito ang Megawide ni Henry Sy para gawing negosyo ang ospital na takbuhan ng mga mahihirap nating kababayan,” ayon kay Sean Velchez, tagapangulo ng NOHWU-AHW.

Ayon kay Velchez, malinaw na pagnenegosyo ang gagawing modernisasyon diumano ng POC dahil pribado manggagaling ang pondo nito. Tiyak na babawiin nito ang anumang pondong inilagak; pagkakakitaan ang mahihirap na mga mamamayan na tanging sa publikong ospital lamang umaasa.

Dagdag pa ni Velchez, hindi lamang ang mga kawani sa kalusugan at mga pasyente ang maapektuhan nito kundi maging ang maliliit na negosyo at kabuhayan na nakapaligid sa POC. Sinang-ayunan naman ito ng mga naghahanapbuhay sa paligid ng ospital.

Apektado rin sila

“Mahirap para sa amin dahil dito kami nabubuhay. Kung matutuloy na ilipat ang Orthopedic baka humanap na lang ako ng ibang trabaho,” ayon kay Jun Jun Quisoy, 29, traysikel drayber sa POC na nakapanayam ng Pinoy Weekly.

Ayon kay Quisoy, kumikita siya ng P300 kada araw sa loob ng 5 taon niyang pagmamaneho. Pero karamihan sa mga pasahero niya ay mahihirap. Walang pamasahe daw ang kadalasan sa mga ito o kulang ang pambayad.

Para naman kay Joel Quilang, 21, nagtitinda ng kakanin sa paligid ng POC, magiging mahirap para sa kanya dahil kakailanganin niyang lumipat ng pwesto kung saan maraming tao para kumita.

Nilapitan na nang mga kawaning pangkalusugan ang Korte Suprema noong Pebrero para maglabas ito ng temporary restraining order (TRO) laban sa pagsasapribado ng POC, pero hindi pa ito naglalabas sa kasalukuyan.

Nakatakda namang muling magtungo ang mga kawani sa kalusugan sa Korte Suprema sa Biyernes para hilingin na maglabas na ang nasabing korte ng TRO laban sa nakaambang pagsasapribado ng POC.

]]> 0
Cha-cha at pagbenta ng soberanya Fri, 28 Mar 2014 11:00:09 +0000 Kamara de Representantes, Plenary Hall ng Batasan Pambansa Complex, Quezon City. <strong>Wikimedia Commons</strong>

Kamara de Representantes, Plenary Hall ng Batasan Pambansa Complex, Quezon City. Wikimedia Commons

komentaryoSa paspasang pag-apruba ng Kamara sa resolusyon kaugnay ng charter change o Cha-cha noong unang linggo ng Marso, hindi ikinaila ng mga nagsusulong nito na “probisyong pang-ekonomiya” lamang ang gagalawin ng Kongreso.

Hayagang pangmamaliit sa soberanya ng bansa ang ipinangangalandakan ng mga promotor ng Cha-cha. Pinakatampok kasi sa isinusulong nito ang 100% pagmamay-ari ng dayuhang kompanya sa negosyo at lupain sa Pilipinas.

Sa hayag, tinutulan ni Pangulong Aquino ang pag-amyenda sa Konstitusyon. Nangako pa si Espiker Sonny Belmonte na hindi gagalawin ang pulitikal na probisyon sa Konstitusyon para mapaniwala ang taumbayan na walang balak si Aquino na pahabain ang kanyang termino.

Pero isa itong panlilinlang o paglihis sa tunay na isyu.

Bagamat sinasabi ni Aquino na tutol siya sa pag-amyenda ng Saligang Batas, ang pagbabago sa probisyong pang-ekonomiya nito ay sang-ayon sa neoliberal na polisiya ng administrasyon na pangunahing itinutulak ng gobyerno ng US sa malakolonyang mga bansa nito tulad ng Pilipinas.

Soberanya ng bansa ang nakataya sa usaping ito. Pero kung tratuhin ng Kamara ay tila isang maliit na tipak lamang ng usapin. Balak alisin ng mga nagsusulong ng Cha-cha ang makabayang mga probisyon sa Konstitusyon ng Pilipinas para sa dayuhang pamumuhunan.

Kung matutuloy ito, ano ang mangyayari?

Isang magandang halimbawa ang pagkakapasa ng Mining Act of 1995 na 19 na taon nang umiiral ngayong taon.

Niliberalisa ng naturang batas ang pagmimina sa bansa. Halimbawa, ang garantiya sa pamumuhunan ng mga dayuhan at kanilang karapatan na sumuway sa mga regulasyon ng pagmimina sa bansa. Binigyan nito ng opsiyon ang multinasyunal at transnasyunal na mga korporasyon para mag-ari ng 100 porsiyento ng mina kapalit ang limos na buwis sa gobyerno.

Hinahayaan ng batas na ito ang dayuhang mga kompanya na magmina sa loob ng 50 taon sa libu-llibong ektaryang lupain ng bansa. May karapatan din ang dayuhang mga kompanya na iuwi sa kanilang sariling bansa ang tubo mula sa mga minang ito. Bukod pa ang tax holidays na tinatamasa nila. (Habang ang karaniwang mamamayan ay hinahabol kapag hindi nagbayad ng buwis).

Ang kapalit nito, pagkawasak ng likas na yaman at pagyurak sa pambansang soberanya. Ang kapalit nito ay karapatan ng mga mamamayan sa pampublikong lupain at serbisyong panlipunan. Hindi na kaila ang pagkalason ng mga katubigan na dating pinakikinabangan ng mga tao, subalit nalason ng mga duming nagmumula sa mga minahan. Hindi kaila ang pagkaubos ng kagubatan para mapagminahan ng mga dayuhan.

Hindi rin kaila ang paglapastangan sa karapatan ng katutubong mga mamamayan sa kanilang lupaing ninuno o ang kaparatan ng mga magsasaka na bungkalin ang lupa para mabuhay. Kung tumutol sila, ginarantiya rin ng Mining Act of 1995 ang karapatan ng mga kompanya na maglagay ng militar at paramilitar na puwersa para protektahan ang kanilang mina.

Ito’y sa industriya pa lamang ng pagmimina; sa panukalang pag-amyenda sa Konstitusyon, kasama sa mga aritkulong nais na baguhin ang may kaugnayan sa edukasyon, siyensiya, teknolohiya, sining, kultura at isports at pangkalahatang probisyon. Ano pa ang matitira sa taumbayan?

Nang niliberalisa ang industriya ng langis, kuryente, tubig, edukasyon, transportasyon, ospital at iba pang batayang serbisyo, ang resulta nito ay pagtaas ng mga presyo na ibayong nagpahirap at nagpapahirap pa hanggang ngayon sa mga mamamayan.

Tandaang ito rin ang mga bagay na nililiberalisa ni Pangulong Aquino sa neoliberal na polisiya. Ngayon, ano itong pagpopostura ng  pangulo na tutol daw siya sa pag-aamyenda ng Konstitusyon?

]]> 0
Larawan | Kasunduan para sa pagbase ng militar ng US sa PH, ipinrotesta ng progresibong mga grupo Mon, 24 Mar 2014 17:24:23 +0000 Sinugod ng progresibong mga grupo sa ilalim ng Bagong Alyansang Makabayan (Bayan) ang himpilan ng Department of National Defense sa Kampo Aguinaldo, Quezon City para iprotesta ang ika-pitong round ng mga negosasyon para sa "Enhanced Defense Cooperation" sa pagitan ng gobyerno ng Pilipinas at US. Para sa Bayan, lantarang paglabag sa soberanya ng Pilipinas ang naturang kasunduan.

Sinugod ng progresibong mga grupo sa ilalim ng Bagong Alyansang Makabayan (Bayan) ang himpilan ng Department of National Defense sa Kampo Aguinaldo, Quezon City para iprotesta ang ika-pitong round ng mga negosasyon para sa “Enhanced Defense Cooperation” sa pagitan ng gobyerno ng Pilipinas at US. Para sa Bayan, lantarang paglabag sa soberanya ng Pilipinas ang naturang kasunduan. Nasa larawan si Roger Soluta (kaliwa) ng Kilusang Mayo Uno at Leon Dulce ng Kalikasan. Macky Macaspac

Hinamon ni Renato Reyes Jr., pangkalahatang kalihim ng Bayan, ang administrasyong Aquino na isapubliko ang nilalaman ng mga burador para sa kasunduan."Ilegal ang kasunduang ehekutibo na ito para sa de facto na pagbabase (ng militar ng US)," ani Reyes. Inaasahang malagdaan ang naturang kasunduan sa pagbisita ni US Pres. Barack Obama sa Pilipinas sa huling linggo ng Abril.

Hinamon nng Bayan ang administrasyong Aquino na isapubliko ang nilalaman ng mga burador para sa kasunduan.Ilegal umano ang kasunduang ehekutibo na ito para sa de facto na pagbabase ng militar ng US. Inaasahang malagdaan ang naturang kasunduan sa pagbisita ni US Pres. Barack Obama sa Pilipinas sa huling linggo ng Abril. Nasa larawan si dating Bayan Muna Rep. Teddy Casino. Macky Macaspac

]]> 0
Hindi ‘depensibo’ ang panghihimasok ng militar nila Wed, 19 Mar 2014 11:54:03 +0000 May malungkot na kasaysayan ng panghihimasok ang militar ng US sa Timog Silangang Asya. Nasa larawan, mula kaliwa: Vietnam Pres. Nguyen Minh Triet, US Pres. Barack Obama, at Pang. Benigno Aquino III, sa  New York, USA noong 2010. <strong>Malacanang Photo Bureau</strong>

May malungkot na kasaysayan ng panghihimasok ang militar ng US sa Timog Silangang Asya. Nasa larawan, mula kaliwa: Vietnam Pres. Nguyen Minh Triet, US Pres. Barack Obama, at Pang. Benigno Aquino III, sa New York, USA noong 2010. Nasa likod ng tatlong lider ang mga watawat ng mga bansa sa Timog Silangang Asya. Malacanang Photo Bureau

Otsenta porsiyento na raw na tapos ang “Agreement on Enhanced Defense Cooperation,” sabi ni Foreign Affairs Undersec. Pio Lorenzo Batino. Tiyak na minamadali nila ito—bago dumating sa bansa, sa huling linggo ng Abril, si US Pres. Barack Obama. Batay sa mga ulat sa midya, highlight ng bagong kasunduang militar ng mga gobyerno ng Pilipinas at US ang karapatang magbase ng Amerikanong militar sa mga base ng Pilipinas sa buong bansa. Ito lang ang pinakahuli sa mahigit isang siglo na pagkakayupapa ng mga administrasyong Pilipino sa pampulitikang kapangyarihan ng US.

Araw-araw, sa balita sa midya, sinasalaksak sa ating kamalayan: May banta ng pananakop ng bansang China, nambabraso ito para makuha ang mga isla ng Spratly at iba pang teritoryo sa West Philippine Sea (South China Sea). Sa kabila nito, nariyan ang US, na muling nag-aastang pandaigdigang pulis, namamagitan at magsisilbi raw na deterrent (pangontra) sa mapagbantang presensiya ng China.

Madaling paniwalaan ito—kung mangmang tayo sa kasaysayan. Batay sa mga komento sa social media at mainstream media, mula sa mga barberya sa kanto hanggang sa airconditioned na network studios, masasabing marami nga ang naniniwala. Pero tila sinasadyang di-binabanggit sa mga talastasang ito kahit ang kasalukuyang rekord ng militar ng US, sa Latin Amerika, Aprika at Gitnang Silangan—ang rekord ng malawakang paglabag sa karapatang pantao, lantarang pagpasok ng mga kompanyang Kano sa mga lugar na ito para pagsamantalahan ang likas na yaman dito (sa kaso ng Gitnang Silangan, ang langis sa Iraq, Lybia, atbp.).

Sa Timog Silangang Asya, sa ating bahaging ito ng mundo, madalang nang mabanggit ang giyera sa Vietnam.

Mapa ng Gulf of Tonkin at South China Sea (West Philippine Sea). <strong>Wikimedia Commons</strong>

Mapa ng Gulf of Tonkin at South China Sea (West Philippine Sea). Wikimedia Commons

Madalang nang mabanggit ang tinaguriang Gulf of Tonkin Incident, ang kaganapang naging mitsa ng madugong giyera ng Amerika sa Vietnam na kumitil sa buhay ng aabot sa 2,000,000 sibilyang Biyetnames at nagwasak sa kabuhayan ng di-mabilang na mga sibilyan sa buong Timog Silangang Asya.

Ang insidenteng ito ay naganap sa Gulf of Tonkin, na katawan ng dagat na karatig ng North Vietnam at China, at di-kalayuan sa West Philippine Sea / South China Sea. Halos 50 taon na ang nakararaan, noong Agosto 2, 1964, inatake ng barkong militar ng US na USS Maddox  ang tatlong torpedo boats ng North Vietnamese Navy. Pinalabas ni US Pres. Lyndon Johnson na inatake ng naturang torpedo boats ang USS Maddox—kahit na malinaw na nasa teritoryo ng North Vietnam ang naturang barkong Kano. Dalawang araw matapos ito, muling nag-anunsiyo si Johnson na inatake ito ng mga North Vietnamese na barko—kahit na lumabas mula sa na-declassify na mga dokumento ng National Security Agency ng US na gawa-gawa lamang ng USS Maddox ang naturang insidente. Ito ang naging hudyat ng Vietnam War, ang di-deklaradong giyera ng US sa mga mamamayan ng Vietnam.

Pinagsimulan ng madugong Vietnman War ang tinaguriang Gulf of Tonkin Resolution, na ipinasa sa US Congress matapos ang pekeng insidente sa naturang golpo. Sabi sa resolusyong ito, maaaring magsagawa ng mga aksiyong militar ang US sa Timog Silangang Asya batay sa kasunduan nito sa mga bansa sa rehiyon, ang Southeast Asian Collective Defense Treaty na nilagdaan sa Manila, Pilipinas noong 1954.

Layunin ng naturang tratado sa depensa ang “containment” o pagpigil sa paglawak umano ng impluwensiya ng Komunismo sa Timog Silangang Asya, batay sa teorya ng US na domino effect (kapag “bumagsak” sa Komunismo ang isang bansa sa rehiyon, magtutuluy-tuloy ito sa katabing mga bansa).

“Pagdepensa sa rehiyon” ang mismong katagang ginamit ni Johnson noon, para bigyang katwiran ang pananalakay sa Vietnam. Ganito rin ang lengguwaheng gamit ng mga opisyal ng administrasyong Obama: pagpigil sa paglawak ng impluwensiya ng China ang dahilan kung bakit may polisiya itong “US pivot” (o pagpokus ng mayorya ng militar nito sa Asya). Pero malinaw sa kaso ng Vietnam War na hindi depensa, kundi opensa, ang ginawa ng US. Hindi nito pinangalagaan ang demokrasya; lantarang niyurakan nito ang soberanya ng isang mahirap na bansa. Natakot itong mabawasan ng merkado sa Asya para sa surplus goods nito kung lalawak ang impluwensiya ng noo’y Komunistang China at Soviet Union. Sa kaso ngayon, hindi na Komunista ang China kundi kapitalista na—at direktang karibal ng US sa mga merkado at hilaw na materyales (raw materials).

Kasaysayan ng panghihimasok: Mga lider sa Timog Silangang Asya na lumagda sa Southeast Asia Collective Defense Treaty, kasama si US Pres. Lyndon Johnson (una mula sa kanan). Pang-apat mula sa kaliwa si Pang. Ferdinand Marcos. <strong>Wikimedia Commons</strong>

Kasaysayan ng panghihimasok: Mga lider sa Timog Silangang Asya na lumagda sa Southeast Asia Collective Defense Treaty, kasama si US Pres. Lyndon Johnson (una mula sa kanan). Pang-apat mula sa kaliwa si Pang. Ferdinand Marcos. Ang naturang tratado ang naging batayan ng resolusyon ng US Congress na nagpapayag sa direktang panghihimasok militar ng US sa Vietnam mula 1965 hanggang 1975.Wikimedia Commons

Hindi depensa sa soberanya ng Pilipinas ang pakay ng US sa “Enhanced Defense Cooperation”, o kahit sa nakaraang mga kasunduang militar nito na Visiting Forces Agreement at Mutual Defense Treaty. Pakay nito ang magpakita ng kapangyarihang militar; at kung mabubuyo sa digmaan ang China, ang ibig sabihin nito’y masasangkot ang Pilipinas sa madugong sigalot sa pagitan ng dalawang nag-uumpugang superpower.

Maraming eksperto na ang nagsabi na malakas ang kaso ng Pilipinas sa pandaigdigang mga korte para madeklarang pag-aari ng bansa ang mga teritoryo sa Spratlys. Walang duda na batay sa United Nations Convention on the Law of the Sea o Unclos, na nasa loob ng Pilipinas ang naturang mga lugar. Sinabi na rin ng mga ekspertong ito na hindi na sa international courts na ito pinakamalakas ang tsansa ng Pilipinas na makuha ang naturang pinag-aagawang mga teritoryo. Hindi na kailangang muling hayaan ang US na yurakan ang soberanya at kalayaan ng Pilipinas para lang magwagi sa Spratlys, atbp.

Sino mang kumokondena sa bullying ng China habang pumapabor naman sa mas matinding panghihimasok ng puwersang militar ng US sa bansa ay nagpapakita ng kawalan ng muwang sa kasaysayan. O di kaya’y ipokrito—at di naman talaga iniisip ang tunay na ikabubuti ng Pilipinas.

]]> 0
Pananagutan ng DSWD sa di-pag-abot ng relief goods sa mga biktima ng Yolanda Sat, 15 Mar 2014 05:18:06 +0000 DSWD Sec. Dinky Soliman at Sr. Editha Eslopor, tagapangulo ng People Surge. <strong>KR Guda</strong>

DSWD Sec. Dinky Soliman at Sr. Editha Eslopor, tagapangulo ng People Surge. KR Guda

Paulit-ulit na sinabi ni Dinky Soliman, sekretaryo ng Department of Social Welfare and Development (DSWD): Kung namomonitor ninyong di umaabot ang relief goods sa mga biktima, i-text ninyo na lang sa aming hotline. Pero huwag umasa ng reply. Hindi rin puwedeng tawagan ang numero. Umasa na lang na aaksiyunan daw ng kanilang ahensiya ang mga reklamo.

Ganito ang naging tugon ni Soliman at ng DSWD sa paulit-ulit ding ulat ng mga survivor ng bagyong Yolanda sa Eastern Visayas na di-nakakaabot sa kanilang mga bayan ang mga relief, at tumitindi ang gutom sa mga mamamayan ng probinsiya.

Sa diyalogong hiniling sa kanyang opisina ng grupo ng mga survivor ni Yolanda na tumungo ng Maynila, inamin ni Soliman na hindi nila direktang naaabot ang mga biktima sa mga komunidad ng mga nasalanta ng bagyo para ipamahagi ang relief goods. Nagsasagawa sila ng spot checks sa ilang lugar, pero iilan lang ang napupuntahan. “Wala kaming mandate na dumiretso (sa mga komunidad). Ang aming katuwang sa pagbibigay ay ang lokal na pamahalaan. Pero alam po namin na baka magkaproblema ’yun, kaya mayroon po kaming text number na hotline. At dun kami kumukha ng text na complaints,” paliwanag niya.

Sinabi ni Soliman na di sila makakapag-aksiyon kung walang mga ulat. Hindi rin nila kayang galugarin ang mga komunidad ng Eastern Visayas dahil “wala ito sa mandato namin:” Ang mandato lang nila, ibagsak ang relief goods sa mga munisipyo, at iasa sa lokal na pamahalaan ang pamamahala.

Samantala, patuloy ang matinding gutom ng mga mamamayang naging biktima na ng bagyo, tila nagiging biktima pa ng gobyerno.


Buong pagmamalaki

Sa pangunguna ng People Surge, katuwang ang alyansang pangkababaihan na Gabriela, nakipagdiyalogo ang mga biktima ng Yolanda kay Soliman sa tanggapan ng huli sa Quezon City noong Marso 12. Dito muling inihapag ng mga lider ng People Surge ang hiling nila, kabilang ang pagbasura sa “No Build Zone” na polisiya sa tabing-dagat ng Tacloban, pamamahagi ng relief goods sa nagugutom na mga survivor ng bagyo, at paglaan ng P40,000 kada pamilya bilang ayuda para makabangon na sila.

Sa naturang diyalogo, isa-isang tinanggihan ni Soliman ang naturang mga hiling. May pag-aaral umano ang gobyerno na bulnerable sa bagyo ang 12-kilometrong erya malapit sa dagat, kaya may “No Build Zone”. Sa kabila ito ng libu-libong mamamayang nakaasa sa pangingisda, nakatira sa tabing-dagat dahil nakaasa rito ang kanilang kabuhayan. Tinanggihan din ni Soliman – matapos umano iutos ni Pangulong Aquino ang pag-aaral hinggil dito – ang P40,000 suporta sa mga pamilya. Hindi umano ito kaya ng pondo ng gobyerno.

Sa pamamahagi ng relief goods, ipinagmalaki ni Soliman na regular daw nilang ginagawa ito. Sa kabila ito ng pag-amin niyang walang kaseguruhan na umaabot ang relief goods sa mga biktima. Aniya, regular nilang napapamahagian ng 25 kilo ng bigas at iba pang relief goods kada pangalawang linggo ang 171 munisipalidad ng Eastern Samar at Leyte.

Pero pinabulaanan ito ng maraming kuwento ng People Surge mula sa Eastern Samar at Leyte. Ani Marissa Cabaljao, mula sa pamilya ng mga magsasaka sa Eastern Samar at convenor ng People Surge sa lugar, “(Matapos ang bagyo,) dalawang beses kaming kumakain sa isang araw ng kamoteng kahoy, kung anu-ano na lang, para lang mabuhay…Nasaan po iyung tulong? Hindi naming naramdaman.”

Iniulat din, halimbawa, ni Eric Labagala ng People Surge na sa maraming barangay sa Motiong, Samar, hindi rin nakakatanggap ng relief goods ang mga mamamayan. Noong Enero sila unang nakatanggap nito–mula sa organisasyong Migrante International at isang grupo ng mga Koreano, ayon kay Labagala.

Sinang-ayunan ito ng Gabriela. Sinabi ni Joan Salvador, international relations officer ng grupo, na sa dalawang linggo na pamamalagi niya sa Leyte noong Pebrero, nasaksihan mismo niya na walang umaabot na relief goods ng DSWD–kahit sa mga barangay na malapit sa dagat at madaling puntahan mula sa Tacloban.

Bulok na serbisyo, bulok na relief

Diyalogo ng People Surge kay DSWD Sec. Soliman. <strong>KR Guda</strong>

Diyalogo ng People Surge kay DSWD Sec. Soliman. KR Guda

Sa mga lugar na nakakaabot ang relief goods, may mga pagkakataon pang bulok ang pagkaing nakukuha nila. Sinabi ni Sr. Editha Eslopor, tagapangulo ng People Surge, na noong Enero, may ilang mamamayan na nakasaksi sa relief goods na “tinatapon sa dagat”–mga bigas at canned goods.

“May nag-report din sa amin tungkol sa nilibing na bigas at canned goods–mabilisan ang paglibing. Paano ninyo namomonitor na iyung ibinibigay ninyo ay maayos pa, makakain pa ng mga biktima?” tanong ni Espolor kay Soliman.

Itinanggi ni Soliman na may kinalaman sila sa pagtapon ng sirang mga pagkain. “Hindi po kami nagre-release ng panis na bigas. Hindi kami nagbibigay ng bulok na canned goods. Ang pinanggagalingan niyan, (may) quality control,” aniya. Hinggil sa naiulat na “trak-trak” ng nabulok na pagkain na nilibing sa Palo, Leyte, sinabi ni Soliman na pinaimbestigahan niya ito sa regional director ng DSWD. Nalaman niyang ang ibinaon “lamang” ay “isang sako ng assorted biscuits, 10 pieces of cup noodles, one sack of NFA rice, one sack of used clothing.”  Hindi na raw ito “fit for human consumption” dahil nabasa na.

Iginiit ni Soliman na dapat na inuulat ng mga tao, kabilang ang mga miyembro ng People Surge, sa DSWD ang mga kasong katulad ng binabanggit ni Espolor.

Kuwento ni Espolor, isa sa mga nagbahagi sa kanya ng tungkol dito ang drayber ng trak na nagtapon sa sirang mga pagkain. Natatakot umano ang naturang drayber para sa kanyang buhay kung kaya ayaw lumantad sa publiko.

Walang may pananagutan

Sinabi ni Monique Wilson, miyembro ng Gabriela at global director ng One Billion Rising na nangangampanya para sa hustisya sa kababaihan kabilang ang kababaihang biktima ng Yolanda, malinaw na hindi gumagana ang sistema ng pagmomonitor ng DSWD.

“Sa four months (matapos ang bagyong Yolanda), walang nakasuhan. Sino ngayon ang magte-take ng accountability sa goods na di nakakarating? Paikut-ikot lang, walang nagte-take ng responsibility. Nagpapatuloy ang impunity ng di napamimigay (na relief goods),” ani Wilson.

Para sa kanya, “band aid solution” lang at hindi naiuugat ng minsanang spot check at pagbigay ng hotline ang problema.

Samantala, itinanggi ni Soliman ang inaanunsiyo ng DSWD sa Tacloban na ititigil na ang pamamahagi ng relief goods sa katapusan ng Marso. Sinabi kasi ni Eslopor na nagkalat sa buong lungsod ang anunsiyo ng naturang departamento hinggil dito. Nakita rin niya na nakapaskil sa airport ang mga anunsiyong ganito.

“Sinasabi ko po sa inyo categorically, impostor ang mga gumagawa noon (nagkakabit ng mga anunsiyo), at nanggaling ako sa lugar na iyon, wala akong nakita roon,” sabi ni Soliman. Ipinanindigan ni Eslopor na nagkalat ang naturang anunsiyo sa Tacloban; kitang kita niya mismo.

Pero may kaunting bawi si Soliman: Ititigil ang pamamahagi ng relief goods sa mga tao na “kaya nang tumayo sa sarili nilang paa”. Ibig sabihin, iyung may kabuhayan na, may sapat na kinikita para makapamili ng pagkain. DSWD ang magdedetermina nito, katuwang ang “municipal links” daw nila: mga taong nasa ilalim ng Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4Ps), na pangalan ng programang conditional cash transfer ng gobyerno.

Kinuwestiyon ng People Surge at Gabriela ang planong ito ng DSWD. Anila, kung hirap na nga ang ahensiya sa pagmonitor kung nakakarating talaga ang relief goods sa mga mamamayang nangangailangan nito, lalo itong mahihirapan sa makatotohanang pagdetermina kung sino ang “tumatayo na sa sariling paa” o may sarili nang kabuhayan–sa lahat ng barangay, lalo na sa interyor na mga lugar ng probinsiya.

Programang cash-for-work ang iniaalok daw ng gobyerno sa mga nasalanta, sa halip na ang P40,000 bawat pamilya na hinihiling nila. Pangunahing trabaho rito ang paglilinis ng mga kalsada at imprastraktura ng gobyerno. Pero binigyang-diin ni Joms Salvador, pangkalahatang kalihim ng Gabriela, na mula Nobyembre hanggang Disyembre, (sa “first wave,” sabi ni Soliman) umabot lang sa 16,000 katao mula sa konserbatibong figure na 280,000 pamilya ang nabiyayaan ng programa. “Wala pang 10 porsiyento ito,” ani Salvador.

Protesta ng People Surge patungong DSWD sa Quezon City. <strong>KR Guda</strong>

Protesta ng People Surge patungong DSWD sa Quezon City. KR Guda

‘Walang patutunguhan’

Sa diyalogo, isa sa pangunahing kakulangan ng relief operations ng administrasyong Aquino ang kawalan nito ng kakayahan — o interes — na imonitor ang bawat barangay at komunidad na nangangailangan ng agarang relief.

Mahigit apat na buwan na mula nang ragasain ng Yolanda ang Eastern Visayas, wala pa ring makain ang mga mamamayan. Sira ang pananim ng mga magsasaka at hindi agad ito mapapalitan. Nawala ang kanilang mga gamit para sa pagsasaka, pangingisda, at iba pang pang-ekonomikong gawain. Sira at di pa rin inaayos ang mga imprastraktura ng gobyerno, mula sa mga kalsadang nasira, tulay, hanggang sa mga gusali. Samantala, limitado ang naaabot ng nongovernment organizations na namamahagi ng sarili nilang relief goods labas sa ipinamamahagi ng gobyerno.

Sa kabila nito, sinasabi ni Soliman: Hindi nila pinababayaan ang mga biktima ng Yolanda. Hindi kumbinsido ang mga survivor na kinakatawan ng People Surge. Naniniwala silang sa kakulangan pa lamang ng monitoring sa aktuwal na pinatutunguhan ng relief goods (inaasa pa sa mga mamamayan ang pag-report ng di-pag-abot ng relief sa kanila), sa di-pagtugis sa lokal na mga opisyal na di-namamahagi ng relief goods, at kapos-na-kapos na programang pangkabuhayan ng gobyerno–masasabi nilang nagpapabaya nga ang administrasyong Aquino sa kanila.

“Kung wala na kaming maaasahan, wala na tayong dapat pag-usapan,” sabi ni Sr. Eslopor, sabay tayo at lakad palabas ng building ng DSWD, kasunod ang iba pang lider ng People Surge, patungo sa protesta ng mga mamamayan sa labas.

]]> 0
Kumusta ang kababaihan sa ilalim ng administrasyong Aquino? Mon, 10 Mar 2014 11:01:52 +0000 Di-bababa sa 12,000 kababaihan at kalalakihan ang nagmartsa kontra sa administrasyong Aquino noong Pandaigdigang Araw ng Kababaihan. <strong>Macky Macaspac</strong>

Di-bababa sa 12,000 kababaihan at kalalakihan ang nagmartsa kontra sa administrasyong Aquino noong Pandaigdigang Araw ng Kababaihan. Macky Macaspac

Patuloy na krisis at kapabayaan. Ganito ilarawan ng kababaihan ang kanilang kalagayan sa ilalim ng administrasyong Aquino sa mahigit apat na taong panunungkulan nito.

Habang patuloy umanong pinababayaan ng gobyerno ang mga naging biktima ng bagyong Yolanda, patuloy din ang bagyong idinudulot ng administrasyon sa kababaihan at mga mamamayan sa taas-presyo ng mga bilihin at korupsiyon sa gobyerno.

Kaya naman paniningil ang kanilang tugon sa umano’y kapabayaan na ito, sa pagdiriwang ng Pandaigdigang Araw ng Kababaihan noong Marso 8 na nilahukan ng libu-libong kababaihan at mga mamamayan.

“Sa panahon ngayon, tumitindi ang mga atake sa kabuhayan, sa karapatan ng kababaihang anakpawis, lalong kinakailangang gunitain ang Marso 8 at gamitin ito bilang nararapat na araw na inihahayag ng kababaihan ang kaniyang mga suliranin at kahingian, at pagpapanagot sa pamahalaan,” ayon kay Joms Salvador, pangkalahatang-kalihim ng Gabriela, sa panayam ng Pinoy Weekly.

Insulto sa mga biktima

Kasabay ng nasabing pagdiriwang ang ikaapat na buwan mula nang salantahin ng bagyong Yolanda ang Eastern Visayas na ikinasawi ng libu-libong mamamayan. Pero walang makabuluhang nagawa ang gobyerno sa mga biktima hanggang ngayon, ayon sa People Surge, grupo ng mga survivor ng Yolanda.

Insulto umano ang ginawa ni Aquino sa mga biktima ng Yolanda apat na buwan mula nang humagupit ang bagyo tulad ng ginawa niyang pamimigay lamang ng kendi sa mga biktima nang huling sa Eastern Visayas ang pangulo.

“’Yung pagpunta namin sa Malakanyang na hindi kami pinansin. Ang pag-insulto niya na hindi na dapat pumanta na raw sa kanya at hindi na lang maghanapbuhay. Hindi na dapat niya ginagawa, nahirapan na nga pagpunta ng Maynila para lang maipaabot sa kanya tapos ganoon lang ang gagawin,” ayon kay Sis. Edita Eslopor, tagapagsalita ng People Surge, sa panayam ng Pinoy Weekly.

Wala pa umanong naging tugon si Aquino mula nang kanilang dalhin sa Malakanyang kanilang petisyon noong ika-100 araw mula nang manalasa ang bagyo.

“Pero pang-iinsulto ang ibinibigay nya sa amin. Para sa kanya insignificant kami,” ayon kay Eslopor.

Pinaghati-hatian na rin umano ng malalaking negosyante ang rehabilitasyon ng mga nasalanta na nagtataboy sa mga mamamayan sa kanilang mga tirahan tulad ng polisiyang “No Build Zone.”

“Paalisin ang mga tao sa lugar. Ang kanilang rason para mailayo ang mga tao sa kalamidad. Pero sa totoo lang para makapagpatayo sila ng malalaking infrastructure. Ang no built policy ay isang outright land grabbing,” ayon kay Eslopor.

Korupsiyon at krisis

Walang isyu ng bayan na hindi apektado ang kababaihan.

Ganito inilalarawan ni Gabriela Rep. Emmi de Jesus ang pagpapahirap sa kababaihan ng administrasyong Aquino, partikular sa kriminal na kapabayaan ni Aquino sa mga biktima ng bagyong Yolanda.

Pagpapatuloy lamang umano ng pagpapahirap sa kababaihan ang mga patakarang isinusulong ni Aquino. Sa Kamara, bubuksan na umano sa plenaryo ang constitutional amendments na magbibigay ng malaking puwang sa mga dayuhan na lalo umanong magpapahirap sa kababaihan.

“Ang salalayan ng karahasan sa kababaihan ay ang kabuuang istrukturang panlipunan at pang-ekonomiya na siyang (si Aquino) may hawak ng mataas na kapangyarihan. Kailangang ilantad ang pagpapatuloy (ni Aquino) ng deregulasyon, pribatisasyon, at liberalisasyon na nakikita kung sino talaga ng pinaglilingkuran ni Aquino,” ayon kay De Jesus, sa panayam ng Pinoy Weekly.

Kabilang sa mga nagpapahirap umano ngayon sa mga kababaihan ang pagsasapribado ng mga publikong serbisyo tulad ng publikong ospital gaya ng Philippine Orthopedic Center at Fabella Hospital.

Ayon naman kay Lengua de Guzman, deputy secretary-general ng Bagong Alyansang Makabayan o Bayan, pinaiiral pa rin umano nila Aquino ang pork barrel ng mga kongresista. Inaareglo daw sa loob ng Kamara at Senado kung paano magkakaroon ng karagdagang P45 Milyong pork barrel kada kongresista.

“Nagpakana rin si Aquino ng Disbursement Acceleration Program o DAP na may pondong mahigit P150 Bilyon. Saan ginamit ang DAP? Para suhulan ang mga senador para sa impeachment (ni dating Chief Justice Renato Corona). Ginamit para dagdagan ang PDAF (Priority Development Assistance Fund) ng mga mambabatas na nauwi din sa pekeng NGOs (nongovernment organizations),” ayon kay De Guzman.

Para sa taong 2014, may panibagong halos P500-B umano si Aquino, dagdag ni De Guzman.

Nakiisa rin sa pagdiriwang ang kababaihan sa Hacienda Luisita na nagbahagi hinggil sa pandarahas sa kanila ng pamilyang Cojuangco-Aquino sa kanilang mga lupain at pananim. Huwad na mga titulo rin umano ang ipinamahagi sa kanila.

“Pati mga tahanan namin binuldoser, ang mga palay at gulay namin. ‘Yung lupang sinasaka namin, binakuran nila,” ayon kay Florida Sibayan, gumagampang tagapangulo ng Alyansa ng Manggagawang Bukid sa Asyenda Luisita o Ambala.

Ayon naman kay Nitz Gonzaga, vice-chairperson for women’s affairs ng Kilusang Mayo Uno, patuloy umano ang patakarang kontraktuwalisasyon na lalong nagpapahirap sa kababaihan na nakararanas ng mababang sahod at walang kasiguruhan sa trabaho.

Sa datos ng Center for Women’s Resources, nasa mahigit sa isang milyong kababaihan ang walang trabaho. Taong 2013, nasa 9.5 milyong kababaihan ang hindi isinasama bilang bahagi ng labor force. Para naman sa may trabahong kababaihan, nasa 35 porsiyento ang sumasahod ng P150 kada araw sa average.

“Alam natin ang malinaw na adyenda ngayon sa pangunguna ng imperyalismong Estados Unidos na palitan ang ating Saligang Batas sa pamamagitan ng cha-cha (charter change) (para) puwede na ariin ng mga dayuhan ang mga lupa (natin),” ayon kay Liza Maza, chairperson ng International Women’s Alliance.

Patuloy na paglaban

Hindi natatapos ang mga isyu na nagpapabigat sa kalagayan ng kababaihan, ayon kay Salvador. Naririyan pa rin ang patuloy na paglaban sa pagtaas ng presyo ng kuryente, mataas na presyo bigas, at iba pang bilihin at bayarin.

Gayundin, nariyan pa rin umano ang laban sa pribatisasyon ng mga publikong serbisyo gaya ng ospital. Kawalan ng trabaho at kawalan ng lupang sinasaka, ayon kay Salvador.

“Ang Marso 8 ay malaking pagkilos ng kababaihan at hudyat din sa susunod pang malalaking pagkilos, mas matatapang na mga aksiyon, mas matinding paglaban ng kababaihan para sa kaniyang karapatan at kagalingan,” pagtatapos ni Salvador.


]]> 0
‘Kontra-Pilipinong’ Cha-Cha Wed, 05 Mar 2014 11:39:45 +0000 Ka Tonying Flores ng Kilusang Magbubukid ng Pilipinas: Sa halip na tunay na reporma sa lupa, pagbebenta pa sa lupain ng bansa ang inaatupag ng Kongreso, sa uri ng Charter Change. <strong>KR Guda</strong>

Ka Tonying Flores ng Kilusang Magbubukid ng Pilipinas: Sa halip na tunay na reporma sa lupa, pagbebenta pa sa lupain ng bansa ang inaatupag ng Kongreso, sa uri ng Charter Change. KR Guda

Niraratsada ng administrasyong Aquino ang mga pagbabago sa 1987 Konstitusyon. Noong Lunes, ipinasa ng House Committee on Constitutional Amendments ang mga panukala para tanggalin ang natitirang mga probisyon sa Konstitusyon na nagpoprotekta sa ekonomiya ng bansa.

Nagkaroon ng sunud-sunod na mga pagdinig hinggil sa Charter Change noong nakaraang mga linggo, sa pamumuno ng mga kaalyado ni Pangulong Aquino sa Kongreso. Ngunit sa halip na ang boses ng mga mamamayan ang pinakinggan, binigyang-halaga ang makapangyarihang lobby ng dayuhang mga negosyanteng nagtutulak ng Cha-Cha.

Lobby money?

Pinagdududahan tuloy ng makabayang mga mambabatas ang kanilang mga kasamahan na posibleng tumanggap umano ng limpak-limpak na lobby money mula sa dayuhang mga negosyante para maipasa ang Cha-Cha. “Ipinapakita ng pagratsada sa Cha-Cha ang kapangyarihan ng mga lobbyist na ito. Hindi ako magtataka kung milyun-milyong piso ang naging kapalit ng pagpasa sa panukala,” ani Kabataan Rep. Terry Ridon.

Sa House Resolution No. 1 ni House Speaker Feliciano Belmonte, maaari nang magpasa ang Kongreso ng mga batas na pumapayag sa hanggang 100 porsiyentong dayuhang pag-aari ng mga lupa, pampublikong yutilidad, institusyon sa edukasyon, mass media, at iba pa.

Sa ilalim ng 1987 Konstitusyon, ipinagbabawal ang dayuhang pag-aari sa mga sensitibong sektor na ito, habang limitado naman sa 60 porsiyento ang dayuhang pag-aari sa mga korporasyon.

Dinagdagan ng HR No. 1 ng mga salitang “unless otherwise provided by law” ang mga proteksiyonistang probisyon sa Article XII (National Patrimony and Economy), Article XIV (Education, Science and Technology, Arts, Culture, and Sports), at Article XVI (General Provisions) ng Konstitusyon. Ito ay para umano maging “mas pleksible” ito sa pagpasok ng mga dayuhang mamumuhunan sa bansa.

Ngunit ayon  kay Gabriela Rep. Emmi de Jesus, miyembro ng Makabayan bloc na tutol sa Cha-Cha, palalalain nito ang mga problema sa ekonomiya na dulot ng kontrol ng dayuhan sa batayang mga industriya at serbisyo. “Kung aalisin pa ng Kongreso ang natitirang economic provisions na naglalaan sa bansa ng kontrol sa ating yaman, tuluyan nang mawawala ang ating patrimonya. Tayong mga Pilipino ay mauwi sa pagiging alipin na lamang sa dikta ng dayuhang kapitalista,” aniya.

Sa mga pagdinig sa Cha-Cha, tinunggali ng makabayang mga mambabatas ang sinasabi ng administrasyong Aquino na lilikha ng maraming trabaho ang pagpasok ng mga dayuhang mamumuhunan.

Iprinisenta nila ang datos mula sa Ibon Foundation na nagpapakitang hindi lumlikha ng sapat ng trabaho ang pagtaas ng foreign direct investments (FDI). Ayon sa Ibon, mula 1981 hanggang 2013, tumaas nang may 15 beses ang FDI sa ating bansa. Ngunit sa parehong panahon, dumoble rin ang unemployment rate o bilang ng mga walang trabaho sa bansa.

“Hindi nagreresulta ang mataas na FDI ng malakas na lokal na ekonomiya na kayang lumikha ng trabaho at kapital sa isang sustenableng paraan. Hindi umunlad ang ekonomiya ng bansa dahil biased ang ating mga polisiya sa mga dayuhang mamumuhunan, kaysa sa pangmatagalang kaunlaran ng bansa,” pahayag ni Sonny Africa, executive director ng Ibon Foundation.

Ipinunto naman ni Bayan Muna Rep. Neri Colmenares na pinoproteksiyunan ng mauunlad na bansa ang kanilang ekonomiya. Kabilang dito ang Thailand na may 51 porsiyentong domestikong pag-aari sa mga pampublikong yutilidad gaya ng kuryente; Australia na may 65 porsiyentong domestikong pag-aari sa telekomunikasyon; at Brazil na may 49 porsiyentong domestikong pag-aari sa mga lupain.

Pag-aari ng lupa ng mga dayuhang kompanya (gaya ng Australia-New Zealand na kompanyang mina sa Nueva Vizcaya sa litratong ito), posible na kapag natupad ang Charter Change. PW File Photo

Pag-aari ng lupa ng mga dayuhang kompanya (gaya ng Australia-New Zealand na kompanyang mina sa Nueva Vizcaya sa litratong ito), posible na kapag natupad ang Charter Change. PW File Photo

Pagbabagong nais ng mga negosyo

Sa presentasyon sa Kongreso ni Peter Wallace, tagapangulo ng Australian-New Zealand Chamber of Commerce Philippines, nasa 89 porsiyento ng mga lokal at dayuhang business chambers ang pabor sa Cha-Cha.

Bukod sa mga nakasaad nang artikulo sa HR No. 1, kabilang pa umano sa mga nais nilang buwagin o baguhin sa Konstitusyon ay ang mga sumusunod: promotion of security of tenure (Sec. 3, Article XIII); promotion of industrialization based on sound agricultural development and agrarian reform (Sec. 1, Article XII), at promotion of Filipino as a national language (Sec. 6, Article XIV).

Sa presentasyon ni Wallace, sinabi niyang kailangan na mas idebelop ang malalaking plantasyon ang taniman ng high-value crops, kaysa sa smallholder agriculture o agrikultura ng maliliit na magsasaka.

Sinabi rin ni Wallace na ang security of tenure ng mga manggagawa ay magdudulot ng mediocrity sa paggawa, at hindi nakakapanghikayat ng pag-eempleyo.

Gayundin, itinutulak ni Wallace ang paggamit at pagturo ng wikang Ingles, sa halip na ang pambansang wika na Filipino.

Tinawag naman ang mga panukalang ito ng Kilusang Magbubukid ng Pilipinas na kontra-Pilipino. “Karamihan sa mga Pilipino ay mga magsasaka na walang sariling lupa at nais ng tunay na reporma sa lupa,” ani Rafael Mariano, tagapangulo ng KMP. Magdudulot umano ang Cha-Cha ng mas matinding pangangamkam ng lupa mula sa mga magsasaka.

Diin naman ni Mariano, mas kailangan ng mga Pilipino ang tunay na reporma sa lupa at pambansang industriyalisasyon, para makinabang ang mayorya sa pag-unlad ng ekonomiya.

Sinabi ni de Jesus na lalong maghihirap ang sambayanan sa mas mataas na bayarin na dulot ng pagsasapribado ng batayang mga serbisyo.

Ngayon pa lamang, aniya, nasa 45 porsiyento na ang pag-aari ng Indonesian tycoon na si Anthoni Salim sa Manila Electric Corporation (Meralco), na humihirit muli ng taas-singil sa kuryente. Gayundin, aniya, inaakit ng gobyerno ang mga lokal at dayuhang mamumuhunan sa 72 pampublikong ospital na isasapribado at lalong ilalayo sa kakayanan ng mahihirap.

Ayon naman kay Bayan Muna Rep. Neri Colmenares, magreresulta ang Cha-Cha sa lalong pandarambong ng mga likas-yaman ng bansa, at walang ititira ang mga dayuhang kompanya para sa kaunlaran ng Pilipinas sa hinaharap.

“Sa totoo lang, dapat pa nga suportahan ng gobyerno ang mga lokal na industriya, agrikultura, at negosyo dahil hindi natin kayang makipagkumpetensiya sa kompanyang transnasyunal na may subsidyo mula sa kani-kanilang gobyerno….Kailangan palakasin, sa halip na tanggalin, ang mga probisyon ng Konstitusyon na naglilimita sa dayuhang pag-aari sa lupain, midya, at natural na rekurso,” ani Colmenares.

Cha-cha at Obama

Gabriela Rep. Luz Ilagan, sa piket ng mga magsasaka sa Kamara: Itanggi man ng pangulo, malinaw na may basbas ng Palasyo ang Charter Change. <strong>KR Guda</strong>

Gabriela Rep. Luz Ilagan, sa piket ng mga magsasaka sa Kamara: Itanggi man ng pangulo, malinaw na may basbas ng Palasyo ang Charter Change. KR Guda

Sinasabi ni Pangulong Aquino na hindi na umano kailangan ng Cha-Cha, dahil ang kanyang mga polisiya sa ekonomiya ay nakatuon na sa pang-aakit ng dayuhang mga mamumuhunan. Pero pinuna ng mga grupong tutol sa Cha-Cha na hindi rin naman pinipigilan ng pangulo ang pagratsada ng Cha-Cha ng kanyang mga kaalyado.

Naniniwala ang Bagong Alyansang Makabayan na palihim na sinusuportahan ni Aquino ang Cha-Cha, lalo pa at may napipintong pagbisita sa bansa si US Pres. Barack Obama sa Abril.

“Ang pagtanggal sa proteksiyunistang mga probisyon sa Konstitusyon ay isa sa mga rekisito para makasali ang Pilipinas sa Trans Pacific Partnership Agreement ng US, na layong ibayong buksan ang ekonomiya ng mga bansa sa buong mundo,” sabi ni Renato Reyes, pangkalahatang kalihim ng Bayan.

Nangako ang makabayang mga mambabatas, grupo at indibidwal na lalabanan ang Cha-Cha sa plenaryo sa Kamara hanggang sa kalsada, para maigiit ang boses ng sambayanan na umano’y lalong maghihirap at matatapakan ang soberanya sa muling pagratsada ng Cha-Cha. Ilang administrasyon na rin ang nagtatangkang ilusot ito sa pambubuyo ng mga dayuhang negosyo at pansariling interes ng mga nakaupo sa poder, subalit nabigo.

]]> 0
Pagtigil sa pagsasapribado ng POC, hiniling sa Korte Suprema Sat, 01 Mar 2014 07:07:51 +0000 Kampuhan ng mga mamamayan sa harapan ng Korte Suprema laban sa pribatisasyon ng Philippine Orthopedic Center. <strong>Pher Pasion</strong>

Kampuhan ng mga mamamayan sa harapan ng Korte Suprema laban sa pribatisasyon ng Philippine Orthopedic Center. Pher Pasion

Dalawang araw na nagkampo ang iba’t ibang organisasyon ng mga mamamayan, kasama ang mga kawaning pangkalusugan, sa harapan ng Korte Suprema para hilingin ang temporary restraining order (TRO) laban sa nakaambang pagsasapribado ng Philippine Orthopedic Center (POC).

Nobyembre pa noong nakaraang taon nagkasundo ang POC at National Economic and Development Authority (NEDA) Board, kabilang ang Megawide Construction Corp. Para umano isailalim ang POC sa iskemang build-operate-transfer (o isang porma ng pagsasapribado) sa ilalim ng public private partnership (PPP) ng administrasyong Aquino ang nasabing kasunduan.

Gumawa ang mga kawani sa kalusugan ng mga ribbon na tumututol sa pagsasapribado ng mga publikong ospital. <strong>Pher Pasion</strong>

Gumawa ang mga kawani sa kalusugan ng mga ribbon na tumututol sa pagsasapribado ng mga publikong ospital. Pher Pasion

Naglabas naman ang Korte Suprema kamakailan ng kautusan para sa Department of Health (DOH) at Malakanyang para sagutin ang petisyon na inihain sa Korte Suprema.

Pero gayunpaman, hindi pa rin ito kasiguraduhan na mag-iisyu na ang Korte Suprema ng TRO, ayon sa Network Opposed to Privatization (NOP).

Ayon sa DOH, para umano sa modernisasyon ng POC at ikabubuti ng mga pasyente ang nasabing kasunduan.

Pero hindi raw ito ang tunay na hangarin ng modernisasyon, ayon sa Alliance of Health Workers (AHW). Sa ilalim ng pribadong pagpapatakbo, mas magiging mahal o hindi abot-kaya sa mahihirap ang serbisyong pangkalusugan, giit ng naturang grupo.

“Ngayon pa lamang na publiko ang nagpapatakbo sa mga ospital, hindi na kaya ng mahihirap nating kababayaan ang gastos na ultimong karayom at bulak kailangan nilang bayaran. Paano pa kaya kung pribado na?” tanong ni Robert Mendoza, pangkalahatang kalihim ng AHW.

Nananawagan ang mga kawani sa kalusugan na huwag ibenta ang POC sa pribadong sektor. <strong>Pher Pasion</strong>

Nananawagan ang mga kawani sa kalusugan na huwag ibenta ang POC sa pribadong sektor. Pher Pasion

Dagdag ni Mendoza, pabor sila sa modernisasyon ng publikong mga ospital dahil sa kasalukuyang kalagayan ng mga ito na sira-sira at nabubulok na.

Iniuugat ng AHW at iba pang grupo ang pagkabulok ng mga pasilidad ng POC sa kakulangan ng badyet na inilalaan ng gobyerno. Pero tutol sila kung  pribadong sektor at hindi gobyerno ang gagawa ng modernisasyon. Pagkakakitaan lang daw kasi ito ng pribadong sektor.

“Hindi totoong walang badyet ang gobyerno, dahil nakikita natin kung paano ginagamit ang pork barrel at DAP (pork barrel ng pangulo) para sa kani-kanilang interes. Bilyong piso ang nauuwi lamang sa korupsiyon at maling paglalaan sa pondo ng bayan, samantalang binubulok ang mga publikong ospital,” ayon kay Mendoza.

Ayon sa NOP, makikita sa kasaysayan ng pagsasapribado ng pampubliko at panlipunang mga serbisyo sa bansa na nagresesulta ito sa pagsahol ng buhay ng mga Pilipino dahil sa taas ng halaga ng serbisyo.

“Umaasa kami na ang mga hukom natin sa Korte Suprema ay magbubukas ng kanilang mga puso at isipan para sa ating mahihirap na pasyente na pinakamaaapektuhan ng pagbabagong ito,” ayon kay Eleanor Jara, doktor-medikal at tagapagsalita ng NOP.

]]> 0