Sira-sirang PCOS machines. Mahahabang pila. Nawawalang pangalan sa opisyal na listahan ng botante. Nawawalang signal. Mali-maling quick counts.

Ito ang naging eksena ng eleksiyon kahapon, Mayo 13. Hindi pa kasama rito ang mga insidente ng pandarahas, panggigipit, at iba pang iregularidad, mula sa botohan hanggang sa pagsasara ng botohan, pagpapadala ng resulta ng boto sa presinto hanggang sa canvassing ng  Commission on Elections (Comelec) sa lokal at pambansang antas.

Sa ilang nasaklawang mga lugar sa Metro Manila at karatig na bayan, nasaksihan ng istap at mga volunteer ng Pinoy Weekly ang mga problemang ito. Sa Twitter feed mula sa hashtag na #PWvote2013, naiulat din natin ang pagmonitor ng independiyenteng election watchdogs tulad Automated Election System Watch (@AESWatch_PH), Kontra Daya (@kontradaya) at National Movement for Free Elections (@Namfrel), gayundin ang ulat ng iba pang miyembro ng alternative media tulad ng Bulatlat.com, Tudla, Kodao, Davao Today, at iba pa.

Mga palpak na PCOS machines, “napakaliit na bilang” lang daw, sabi ng Comelec? (Macky Macaspac)

Pumasok rin mula rin sa mga probinsiya ang mga ulat ng independiyenteng mga grupo na nagbabantay sa halalan. Sa pamamagitan ng mga ulat na ito naipakita ang hitsura ng halalan na batbat ng iregularidad at problema.

Mahigit isang oras matapos magsara ng botohan, inanunsiyo ng Parish Pastoral Council for Responsible Voting (PPCRV), opisyal na citizen arm ng Comelec sa halalan, ang partial and unofficial results mula sa 1,418 presinto. Sa resultang ito, nakita na mahigit 14 milyon ang nakuhang boto ng kandidato sa pagkasenador may pinakamataas na boto, si Grace Poe.

Agad ang reaksiyon ng election watchdogs, na tinukoy ang statistical improbability ng pagkakaroon ng mahigit 14 milyong boto.

“(T)he PPCRV-KBP transparency server flashed on national television a numerically improbable total of around 10 million votes for the top senatorial spot while reporting only a total of 1,418 precincts. The error is significant, as a maximum of 1,000 voters per precinct should only yield a total of around 1,418,000 maximum votes,” pahayag ng Kontra Daya.

Binawi ng PPCRV ang naturang bilang, at sinabing may formatting error lang daw umano, at naayos na nila ang naturang problema. Iniulat ng Kontra Daya na inayos din agad ng Smartmatic ang source code sa bahagi nila bilang tugon sa paglabas ng napakalaking boto na di makatotohanan.

Nang i-adjust ang boto; humigit-kumulang 4.8 milyong boto na ang nakuha ni Poe matapos ang adjustment. Pero hindi rin sapat na ipinaliwanag ng PPCRV kung paano nakuha ang figure na ito.

Matatandaang nangyari na rin ito noong eleksiyong 2010, nang umabot sa isang punto na umabot sa 153 milyon ang total registered voters sa canvassing server — na mahigit pa sa populasyon ng Pilipinas noon. Mabilis umanong inayos ng Smartmatic ang source code.

Kahina-hinala para sa Kontra Daya ang biglang pag-aayos ng Smartmatic sa source code na ginagamit sa pagbilang at pagproseso ng mga boto. Anila, nakakapangambang akses ang Smartmatic sa source code, at puwede nitong bagu-baguhin ang source code. Sa kabila ito ng kawalan ng totoong source code review ng canvassing and consolidation server (CCS).

“(T)he public can never know what Smartmatic’s system for tallying and canvassing votes really is. It appears that they can also change the source code on the spot, which makes the whole election system a questionable and problematic exercise,” sabi pa ng Kontra Daya.

PPCRV command center sa Pope Pius XII Catholic Center (Macky Macaspac)

Samantala, nakakadagdag ng paghihinala ang presensisya ng isang opisyal ng Smartmatic sa data center ng PPCRV sa Pope Pius Center sa Manila bago naganap ang maling tally noong hapon ng Mayo 13, sabi ng AES Watch.

Sinabi ni Ernie del Rosario, IT expert ng AES Watch at dating IT director ng Comelec, na nakababahala ang presensiya noong hapon na iyon sa PPCRV ni Albert Castro Rico, na global service direct ng Smartmatic sa Asya Pasipiko. Siya rin umano ang project manager ng foreign technology supplier sa automated elections sa Autonomous Region for Muslim Mindanao (ARMM) noong 2008, at isa sa mga pumirma sa kontrata para sa poll automation sa pagitan ng Comelec at Smartmatic.

Sinang-ayunan ni Nelson Celis, co-convenor ng AES Watch at dating pangulo ng Philippine Computer Society, si Del Rosario. Aniya,“Smartmatic has no business dealing with a citizens’ arm that should exercise independence especially from a foreigner. Mr. Castro should explain what he was doing there.”

“There is no other reason I know why Smartmatic’s top operations man was at the PPCRV server – is PPCRV using Smartmatic’s CCS (consolidated canvassing system)?” sabi pa ni Celis.

Sinabi ni Del Rosario na anumang interbensiyon ng isang dayuhang kompanya sa operasyon ng civic arm ng Comelec sa eleksiyon ay kahina-hinala at dapat seryosong imbestigahan. Dating pinuno si Del Rosario ng Comelec Technical Working Group sa Poll Automation noong 2008 na nagbitiw dahil sa di-pagkakasunduo sa mga opisyal ng Comelec hinggil sa istandard ng kalidad ng automated elections na dapat ipatupad.

Sa press conference ng PPCRV ngayong araw, sinabi ni Henrietta de Villa ng PPCRV na hindi dapat umano maging isyu ang presensiya ni Rico ng Smartmatic sa kanilang data center. Dapat daw na nandoon talaga ang Smartmatic para obserbahan ang proseso. Sinabi naman ni Ana De Villa Singson, media director ng PPCRV, na matatagpuan din daw sa mismong data center nila ang transparency server ng Smartmatic.

Sa mga ulat sa midya at sa mga pahayag ng PPCRV, tila sinasabi nilang hindi dapat maging isyu ang naging problema sa maling tally. Sinabi naman ng Comelec na “tiny fraction” lamang ng 78,000 PCOS machines sa parehong bilang ng polling precincts ang nasira. Sinabi ni Comelec Chair Sixto Brillantes na din naman daw aabot sa 200 ang nasira.

Pero mahihinuha sa eksenang nasaksihan ng Pinoy Weekly, ng election watchdog groups at kahit ng midya na higit pa sa “tiny fraction” ang problema ng katatapos-lamang na eleksiyon.

May ulat ni Macky Macaspac

Slideshow: Mga larawan nina Boy Bagwis, Pher Pasion, Darius Galang, KR Guda, Macky Macaspac, King Catoy, Ilang-Ilang Quijano, Soliman A. Santos at Jovianne Figueroa

PCOS machines, atbp. ngayong halalan: Kailangang bantayan. (PW File Photo)

May makabuluhang pagbabago bang magaganap matapos ang halalan? Hindi tayo umaasa. Gayunman, pinahahalagahan natin ang halalan bilang demokratikong ehersisyong nilalahukan ng mga mamamayan — mga mamamayang gustong marinig ang boses, gustong makilahok sa pulitika, gusto ng makabuluhang pagbabago.

Tulad ng nakaraang halalan, sasaklawin ng Pinoy Weekly ang iba’t ibang lugar para imonitor ang mga botohan — lalo na’t inaasahang magkakaroon ng maraming  kalituhan, lokohan, at (posibleng) dayaan.

Gamit ang hashtag na #PWvote2013  iuulat ng mga mamamahayag ng Pinoy Weekly ang mga nasaksihang eksena sa botohan ngayong Mayo 13, 2013.

“Sahod itaas, presyo ibaba” pa rin ang isa sa pangunahing mga panawagan ng mga manggagawa sa Mayo Uno ngayong taon. (Macky Macaspac)

Sinabi ni Pangulong Aquino na dapat daw magdiwang ang sektor ng paggawa sa Mayo 1, Pandaigdigang Araw ng Paggawa, dahil sa “good job” na ginawa ng administrasyon at naturang sektor. Pero ang sagot ng mga manggagawa: mas masidhing protesta at pagkondena.

Humigit-kumulang 30,000 katao, mula sa iba’t ibang unyon, pederasyon at organisasyong masa ang lumahok sa protestang pinangunahan ng Kilusang Mayo Uno (KMU) sa Maynila noong Mayo 1. Muli nilang pinuntirya ang administrasyong Aquino sa mga programa at polisiya nitong “kontra-manggagawa”—kasama na ang pagtanggi na magbigay ng umento sa sahod sa araw ng mga manggagawa.

“Konsistent siya (Pangulong Aquino) sa pagbasura sa panawagang dagdag-sahod,” sabi ni Roger Soluta, pangkalahatang kalihim ng KMU.

Noong nakaraang taon, tumanggi rin si Aquino sa umento, at sa halip nagdeklara ng dagdag na P30.00 na Cost of Living Allowance (COLA). Pero ginagamit umano ng administrasyon ang dagdag na COLA bilang dahilan para di magdagdag ng sahod ngayong Mayo 1. Ayon sa batas, di raw puwede magdagdag ng sahod higit sa isang beses sa loob ng isang taon–maliban na lamang kung may supervening event, o ekstraordinaryong kaganapang magbibigay katwiran sa dagdag-sahod—para ibigay ang umento.

“Ano pa bang supervening event ang hinahanap ng gobyernong ito, gayung kitang-kita na ang sahod ng manggagawa ay napakalayo sa living wage,” sabi ni Roger Soluta, pangkalahatang kalihim ng KMU.

Sinabi ni Soluta na hindi na kasya ang sahod ng mga manggagawa sa nagtataasang presyo ng mga bilihin. Dagdag pa ni Soluta, “black mail” ang ginagawa ni Aquino sa pagsabi niyang magreresulta sa malawakang tanggalan ang anumang dagdag-sahod.

Naunang sinabi ng Malakanyang na P3.1-Trilyon ang mawawala kung pagbibigyan ang hinihiling na P125 dagdag-sahod. Pero sinabi ni Ferdinand Gaite, pangulo ng Confederation for Unity, Recognition and Advancement of Government Employees (Courage), na malilipat lamang ito sa kamay ng mga kawani at manggagawa, palayo sa kamay ng mga kapitalista na dambuhala na ang kita.

Ipinoprotesta rin ng KMU ang pagtanggi ni Aquino na ibasura ang iskemang kontraktuwalisasyon at kawalan ng kaseguruhan sa trabaho ng mga obrero. Mistulang nais ni Aquino na “malubos ang pagsasamantala sa mga manggagawa,” ani Soluta.

Kinondena din ng KMU ang paggamit ni Aquino sa non-wage benefits, dahil galing naman daw sa buwis at kontribusyon ng mga manggagawa ang mga ito. Hindi umano direktang makakapagbigay ginhawa ang non-wage benefits sa mga manggagawa sa harap ng nagtataasang presyo ng mga bilihin at serbisyo.

“Ang kailangan ng mga manggagawa, makabuluhang dagdag-sahod at seguridad sa trabaho. Ito ang kailangan ng pamilya ng manggagawa dahil tumataas ang singil sa kuryente, tubig at iba pang bayarin,” sabi ni Joms Salvador, pangkalahatang kalihim ng Gabriela.

Sinabi ni Salvador na ginagamit ng pangulo ang mag manggagawa at ang araw ng paggawa para pabanguhin ang imahe nito. “Ang kapal ng mukha niya, matagal ng walang ginagawa ang gobyerno para sa mga manggagawa,” aniya.

Sinabi naman ni kandidato sa pagkasenador ng Makabayan na si Teddy Casino na ipinakita ni Aquino ang “kawalang malasakit sa mga manggagawa.”

“Katiting na nga ang kahilingan nila, wala pa siyang itinira,” sabi ni Casino, tungkol sa patuloy na pagtanggi ni Aquino sa makabuluhang dagdag-sahod.

Martsa ng mga manggagawa patungong Mendiola. (Pher Pasion)

Sinabi pa ni Casino na hindi umano maasahan ang gobyerno ni Aquino na magtaguyod sa interes ng mga manggagawa, dahil “ang posisyon ng pangulo’y (laging) pabor sa malalaking employer, mga negosyante at sa mga dayuhang investor.”

“’Yung mga manggagawa, natin hindi man lang niya binigyan ng pagkilala at anumang pagmamalasakit,” sabi ni Casino, na tinaguriang tanging kandidato sa pagkasenador na nanggaling sa hanay ng kilusang manggagawa.

Samantala, sa misang idinaos sa Church of the Black Nazarene sa Quiapo alay sa mga manggagawa, pinasalamatan ni Cardinal Luis Antonio Tagle ang mga manggagawa sa pagpapanday nito (manggagawa) ng lipunan.

“Salamat sa mga manggagawa, kung wala kayo, wala ang ating lipunan,” sabi ni Tagle, sa misang pinangunahan niya kasama ang 25 pang pari.

Ipinanawagan din ni Tagle na dapat umanong ipanguna ang dangal ng tao, ng mga manggagawa bago ang pagkamal ng tubo.

“Kahit nagbago pa ang classification ng manggagawa, ang dangal at karapatan nito’y hindi magbabago,” aniya. Idinagdag pa ni Tagle na kailangan ang sama-samang pagkilos ng mga manggagawa para sa kanilang karapatan at nanawagan sa internasyunal na mga institusyon na tugunan ang isyu ng mga manggagawa.

Slideshow: Larawan nina Boy Bagwis, Darius Galang, KR Guda, Christine Kaye Javier, Macky Macaspac, Pher Pasion, Soliman A. Santos and Emilie Van Limbergen  | Audio: Live recording ng pagkanta ni Ericson Acosta ng “Patay Na Ang Kabayo” sa programa sa Mayo Uno, 2013 sa Liwasang Bonifacio, Manila.

Artikulo ni Macky Macaspac, karagdagang panayam ni Christine Kaye Javier

Infographic mula sa Automated Election System Watch o AES Watch.

Sa kabila ng pagmamalaki ng Commission on Elections (Comelec) na matagumpay ang eleksiyong 2010 at ang mga “mock election” na isinagawa nito at ng kompanyang Smartmatic-TIM, nakita ng maraming election watchdog groups at ng mga eksperto sa information technology (IT) na maraming problemang kinakaharap ang Comelec at Smartmatic. Nakita ng AES Watch at iba pang grupo ang malinaw na discrepancies sa pagbibilang ng Precint Count Optical Scanner (PCOS) Machines sa mga boto noong mock elections. Sa kabila nito, tumanggi ang Comelec na muling magsagawa ng mock elections na nakaiskedyul sana noong Pebrero 2013.

Hindi pa rin ipinapatupad ng Comelec ang maraming rekomendasyon ng election watchdog groups at IT experts. Pangunahin na rito ang masinsinang pagrebyu ng source code ng software na ginagamit sa PCOS Machines para itala ang mga boto. Inirereklamo rin nila ang kawalan ng transparency sa sistema ng pagbibilang at pagtatala ng boto noong nakaraang halalan.

Sa terminal report nito noong Hulyo 2010, inamin na mismo ng National Citizens’ Movement for Free Elections (Namfrel) na walang transparency ang nakaraang halalan. Ayon dito: “The preoccupation with new technology and speedycounting to impress the public came at the expense of greater transparency and accountability of the system.” Sinabi rin ng Namfrel na maliban sa mga problema sa automated elections, nananatili pa rin ang tradisyunal na mga pandaraya sa halalan, tulad ng pagbili ng boto, pagnakaw ng balota, pandarahas, at iba pa.

Nanangamba ang AES Watch, at iba pa, na kung magpapatuloy ang Comelec at Smartmatic sa pagmamatigas na gawing mas transparent ang susunod na halalan, maaaring maging kuwestiyonable ang resulta ng botohan sa Mayo 13.

* * *

Para sa karagdagang impormasyon, basahin ang primer ng AES Watch hinggil sa automated elections.

Para sa mga dahilan kung bakit mahalaga ang “source code review” sa software na ginagamit ng Smartmatic, basahin ang sanaysay na ito mula sa Center for People Empowerment in Governance (CenPEG).

Para sa mga debelopment hinggil sa mga problema sa automated elections, pumunta sa kanilang website o sundan ang AES Watch sa Twitter (@AESwatch_ph) at sa Facebook.

Mga nakawelgang manggagawa ng Pentagon Steel Corp: Makatarungang hiling. (Maricristh Magaling)

Labing apat na taon nang nagtatrabaho sa Pentagon Steel Corporation si Nestle Gabriel, 36. Pero isang araw na papasok na sana siya sa pabrika, hindi na siya pinapasok ng manedsment. Tanggal na raw siya sa trabaho.

Hindi pala siya nag-iisa. Kabilang si Gabriel sa 140 manggagawa ng naturang pabrika ng bakal na sabay-sabay tinanggalan ng hanapbuhay noong Abril 13. Bago ang araw na iyon, nauna nang nagprotesta ang mga manggagawa dahil sa hindi magandang kalagayan sa loob ng pagawaan.

Simpleng kahilingan

Manggagawa sa piketlayn: Pinababayaan ng dilawang unyon. (Maricristh Magaling)

“Simple lang ang hiling namin at naaayon sa batas,” paliwanag ni Gabriel sa Pinoy Weekly, nang puntahan namin ang kanilang piket sa Brgy. Apolonio Samson, Quezon City. Ang tinutukoy niya’y karaniwang benepisyo na dapat na tinatamasa ng isang manggagawa, 13th month pay, overtime pay, at kaligtasan sa loob ng pabrika.

Reklamo ng mga manggagawa ang mga aksidenteng nagaganap sa loob ng pagawaan dahil sa kakulangan ng mga gamit pangkaligtasan.

“Bakal ang ginagawa namin, pero wala kaming safety shoes, mask at iba pang kasuotan na poprotekta sa amin mula sa singaw at pitik ng bakal habang nasa pagawaan.

Mga yero, barbed wire, pako, cyclone wire at iba pang produktong bakal ang minamanupaktura ng Pentagon. Sa paggawa ng yero, singaw ng kumukulong tingga ang nasisinghot ng mga nagtatrabaho sa galvanizing department. Sa paggawa ng iba’t ibang klase ng alambre, naiipit ng makina, napuputulan ng mga daliri, nalalapnos ang mga palad, at napipitikan ng alambreng tumatagos sa kalamnan ang mga hamak na obrero.

Sariwa pa ang sugat sa binti ni Arthur Pagara, 47, habang sila’y nakapiket sa labas ng pabrika. Kasama siya sa mga nawalan ng trabaho.

Sa wire drawing nakadestino si Arthur nang mangyari ang aksidente. Pumasok at tumagos sa kanyang binti ang alambreng napatid na halos kasingkapal ng kanyang daliri. Nang bigyan siya ng pera ng manedsment, ibabawas daw iyon sa kanyang suweldo.

“Sa loob ng pabrika naganap ang aksidente. Bakit ako pa ang magpapagamot sa sarili ko?” himutok ni Arthur. Isa pa iyon sa kanilang inirereklamo—walang maayos na klinika ang pabrika. Ayon sa mga manggagawa, gamot sa sakit ng ulo lang ang mayro’n sa klinika. Walang first aid kit, walang doktor.  Kung maaksidente sila, bahala silang dalhin ang sarili sa ospital.

Ganito ang nangyari kay Estacio Rodolfo, manggagawang 22 taon nang nagtatrabaho sa Pentagon. Halos maputol na ang kanyang hintuturo nang maipit sa makina nito lamang Marso 2. “Pero walang umaasikaso sa akin. Parang diring-diri ang manedsment sa kamay kong puro dugo. Ni walang kumilos. Ako, kasama ng aking asawa, ang nagpagamot sa ospital,” paliwanag ni Rodolfo.

Binigyan naman siya ng perang pampagamot, na halos umabot ng P5,000, pero itinuturing daw iyong “bale” ng manedsment. Ibig sabihin, ikakaltas din sa kanya ang perang ipinampagamot sa sugat na nangyari sa kanya sa loob ng pabrika.

Sariwa pa ang sugat sa binti ni Arthur Pagara, 47, habang sila’y nakapiket sa labas ng pabrika. Kasama siya sa mga nawalan ng trabaho. (Maricristh Magaling)

Malalang kalagayan sa pagawaan

Ilan lamang ito sa kanilang kahilingan kaya sila nagprotesta. Pero may masahol pa. Ayon kay Gabriel, may iba’t ibang uri ng panghaharas na ang ginagawa ng manedsment para takutin silang mga manggagawa at sirain ang kanilang pagkakaisa. Halimbawa nito ang diskriminasyon, pagbawas sa oras at araw ng trabaho at ilegal na suspenyon.

May mga kasong basta na lamang ililipat mula sa isang departamento tungo sa iba ang isang manggagawa. “Mahirap iyan, dahil ako halimbawa, sa galvanizing department ako, mahirap para sa akin na basta na lamang ako ilipat sa wire drawing,” paliwanag ni Gabriel. Isang kasanayan iyon na nangangailangan ng panahon para matutuhan.

Mayroon namang apat na manggagawa na sa halip na anim na araw na nagtatrabaho’y ginawang tatlo na lamang. Malaking bawas ito sa kinikita ng mga manggagawa.

May walong manggagawa naman sa delivery truck ang basta na lamang tinanggalan ng trabaho. Ang dahilan ng manedsment, nasira raw ng walo ang tatlong trak ng kompanya. Ipatatawag na lamang daw sila kapag nagawa ang mga trak. Pero pansin ng mga manggagawa, tumatanggap na ng bagong drayber ang manedsment.

Nabawasang manggagawa, pekeng unyon

Apat na raan dati ang manggagawa sa Pentagon, pero kuwento ni Gabriel, nabawasan sila nang nabawasan dahil tila wala nang makatagal sa loob ng pagawaan. “Ang iba’y kusa nang umaalis, ang masama nito walang separation pay na ibinibigay ang manedsment,” aniya. Binibigyan lamang ng P5,000 hanggang P10,000 ang mga manggagawa gaano man ang itinagal nila sa serbisyo.

“Parang pamasahe lang, naiiba ang ibibigay sa iyo depende sa lugar na uuwian mo. Halimbawa’y kung taga-Mindanao ka, mas malaki ang ibibigay sa iyo kumpara kung sa Bulacan ka lang nakatira,” paliwanag ni Gabriel.

May unyon sa Pentagon, ang Pentagon Workers Union na nasa ilalim ng Trade Union Congress of the Philippines, pero hindi umano ito kumakatawan sa interes ng mga manggagawa sa loob ng pabrika.

Halimbawa’y nang magreklamo sila tungkol sa kanilang mga hinaing sa manedsment, ang itinutugon ng presidente ng unyon: “Kayo na ang bahala diyan. Kaya na ninyo ’yan.”

Kaya hindi na sila nagtatakang hindi nila kasama sa piketlayn ang mga opisyal ng unyon. Hindi sila nagtaka na matapos silang pagsusuntukin at pagpapaluin ng posas ng pinaghalong goons ng manedsment at pulis noong Abril 15 habang nasa piketlayn, hindi man lamang nila nakita ang anino ng mga opsiyal ng unyon na dapat sana’y kakampi nila.

Nagkakaisa

Ngayo’y wala na silang sasandigan kundi ang sariling lakas, ang kanilang pagkakaisa.

Si Gabriel na may asawa’t limang anak ay handang magsakripisyo. Kuwento niya, napaliwanagan na niya ang kanyang asawa tungkol sa kanilang ipinaglalaban. Desidido siya, kasama ng mga katulad niyang mga manggagawa, na ilaban hanggang sa ibigay ng mandesment ang kanilang mga kahilingan.

“Kung hindi, magpapatuloy sa loob ng pabrika, at baka sa susunod pang henerasyon, ang malalang kalagayan ng mga manggagawa, hindi lamang sa Pentagon kundi maging sa iba pang mga pagawaan,” pagwawakas ni Gabriel.

Pres. Noynoy Aquino, during the opening of a resort-casino that caters to foreign tourists and the rich. (Malacanang Photo)

The Benigno S. Aquino III regime is self-congratulatory about government statistics portraying an unusually high (6.6%) growth rate of the country’s Gross Domestic Product in 2012, starting with 6.3% in the first half to 7.1% in the latter part of the year.

The regime is even more titillated that World Bank Country Director MotooKonishi now calls the Philippines a “rising tiger”. The regime attributes such “good grades” to its promotion of the “straight road” and of “good governance”.

Closer, more objective and truthful analysis of data reveals the contrary. Amid  the ”outstanding growth rate” of the country’s GDP, the mass of the people have all the more been suffering,  and the country’s economic base has gotten worse and worse especially at the ground level.

Given the prevailing semi-colonial, semi-feudal, pre-industrial and backward agrarian economy, the Philippines has for a long time been Asia’s socio-economic laggard. The Asian Development Bank has   pointed this out, and the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD) Development Center has confirmed that nothing has really changed despite the present delusional “good grades”.

The OECD Development Center also notes that poverty incidence in the Philippines remains the highest among the ASEAN’s five founding members (including Malaysia, Indonesia, Thailand and Singapore).  The Philippines has some 25 million, or one fourth of the population, living below the world’s poverty threshold of $1/day or P45/day.

In the first place, 2012’s s supposed growth rate of 6.6% is a mirage, as it was computed from a low base — the 3% dismal growth rate of the country’s economy last 2011.

Also, the supposed “growth” (which came to 7.1% in the latter part of 2012) did not show real industrial growth, even if for the first time in many years a significant “boost” was supposed to have come from the industrial sector.  Bulk of the supposed “industrial growth” came from three sources.

First was in construction, jumping by an additional 24.3% from a year earlier.  This was due largely to the rush of later construction activities, principally the rise of new buildings and “property booms” as call center and other business process outsourcing (BPO) activities felt a surge in the country.

There was also a rise in the sale of condominium units boosted principally by the second source, the massive inflow of remittances from the now more than 12 million overseas Filipino workers (OFWs).  Their total remittances sent through banks (excluding via other means) have now reached $21 billion a year, and have already become the third largest in the world after China and Mexico.

Third, also said to be a source of supposed “growth” in the last decade or so, is the re-export (after some labor-intensive processing locally) of semi-conductors and other electronic semi-manufactures.  The last several years have sent the figures soaring to more than $25 billion annually, which is more than 60% of the country’s export.

Hence, the big rise in commerce and services, including the sale of condominiums, over more solid industrial and agricultural production for the benefit of the masses, has been leading the Philippine economy. This came about   since the surge of exports of surplus cheap labor, influx of BPOs and re-export of semi-processed electronic parts.

All these sources of supposed “growth”, however, are characterized by the mere exploitation of cheap labor of Filipinos, whether locally or abroad.  Unfortunately, the windfall of benefits from such exploitation, especially in terms of returns to capital and in terms of economic development and growth, is harvested not by cheap labor but by foreign and local exploiters.

The most that cheap labor gets are crumbs from the table of their imperialist and comprador exploiters. Indeed, it is the height of irony that while all such “growth” based on the exploitation of the country’s surplus cheap labor is building up in the trillions, just a few people are benefiting from the country’s wealth, while the multitudes are being dumped to suffer on the wayside.

This is most notably marked in the continuous rise of unemployment and underemployment (i.e., disguised unemployment) which has already befallen more than 12 million (more than 30%) of the available workforce.  Again, when the country’s GDP supposedly grew by 7.1% in the later part of the year, unemployment increased all the more by 900,000.

Without the huge export of labor overseas, the employment and underemployment rates would practically double, or be even more.

An exceedingly  large unemployment and underemployment makes Philippine labor cheaper and cheaper, and even more expendable. The legal minimum wage is less than half the value of about P1,000 daily wage required for decent living by a family of six. Yet, currently, the actual average wage is worth much less,receding even further as prices of essential commodities rise.

All these and more (including the widespread and increasing landlessness and joblessness of the great majority in the countryside) have made the mass of the people poorer and poorer, while the elite of the country and their foreign masters are fast getting richer and richer.

Attesting even to this is former national economic planning chief Cielito Habito.  Citing a report from Forbes Asia, he said that the country’s 40 richest families’ (see box) aggregate wealth has risen by $13 billion in 2010-2011 — equivalent (in value) to 76.5% of the growth then of the whole country’s GDP (which nominally rose by $17 billion). Habito compared  this with  Malaysia’s, where the equivalent number of richest families  had aggregate wealth equivalent to only 5.6% of the country’s GDP growth, and to Japan, where the figure was put at 2.8% only.

Habito has pointed out correctly that income inequality in our country is much, much worse than that of other countries in the continent.  Clearly, the Philippines big comprador, big bureaucrat and big landlord elite and their imperialist masters have been exploiting the people with more and more greed and disdain, with the people becoming more and more miserable.

What “rising tiger” is the World Bank and the Benigno S. Aquino III regime now talking about?

Drastic fundamental overhaul of the entire bankrupt, unjust, exploitative, rotten and moribund semi-colonial and semi-feudal ruling system in the country will have to be made to reverse the worsening socio-economic crisis that has long overburdened  the Filipino people.

(This article was written by Alan Jazmines, peace consultant of the National Democratic Front of the Philippines (NDFP) and member of the NDFP’s Reciprocal Working Committee on Socio-Economic Reforms.  Since mid-2011, the committee should have been meeting with its counterpart from the side of the Government of the Republic of the Philippines (GPH) for the second round of the formal NDFP-GPH peace talks, supposed to center on socio-economic reforms. The meetings, however, have not taken place because of Jazmines’ arrest on the eve of the first round of the formal NDFP-GPH peace talks on February 14, 2011 and his continued detention since then, and that of more than a dozen other NDFP peace consultants,. The NDFP-GPH Joint Agreement on Safety and Immunity Guarantees (JASIG) is supposed to protect peace consultants of both parties from surveillance, arrest, detention and other antagonistic acts that would prevent or deter in any way their effective participation and work in the peace process. The NDFP demands that, for the formal peace talks to resume and proceed with the substantive agenda, the GPH is obliged to respect and comply first with the JASIG and other NDFP-GPH peace agreements.)

Map of the Korean Peninsula

We are individuals and migrant workers organizations in South Korea who are greatly alarmed and concerned on the possibility of eruption of war of aggression in the Korean Peninsula. We, in the strongest terms oppose and resist any attempt from the contending countries and states to start a direct armed confrontation and the use of both conventional and  high tech war armaments including nuclear weapons to achieve their political-military and economic ends.

The provocations through the Joint US-ROK military exercises should be stopped now. The DPRK responses to the provocations, as we understand them are all on the defensive, for since the Armistice of 1953, the US-ROK joint military exercises have always intended to overthrow the government of the DPRK.

We recall that on March 11, 2013 the Joint US- ROK began its annual “Key Resolve” and “Foal” war games. These, and the “Ulchi” games that took place in August 2012, rehearse invasions of North Korea for several months each year. Far from creating security in the region as those governments claim they do, these games deliberately provoke and stir up animosity towards the Democratic Peoples’ Republic of Korea (DPRK), extend the state of civil war, and promote war as a solution to a conflict instigated and perpetuated by US imperialism with the support of other imperialist countries. This heightened tension has reached an alarming level and people are anticipating at anytime war will broke out, but it seems that the ROK and the diplomatic communities in Seoul are just waiting to evacuate their nationals and are remained silent over the critical situation in the Korean Peninsula.

Very recently, on the first day of April, the advanced, radar-evading F-22 Raptors were deployed to Osan Air Base, the main US Air Force base in the ROK, from Japan to support ongoing bilateral exercises, the US military command in the ROK said in a statement that the DPRK to restrain itself. On Thursday, March 28, the US flew two radar-evading B-2 Spirit bombers on practice runs over the ROK. They flew from the US and back in what appeared to be the first exercise of its kind, designed to show America’s ability to conduct long-range, precision strikes “quickly and at will”, the US military said. Upon knowing of this Kim Jung-Un, leader of the DPRK, responded swiftly by signing the plan on technical preparations of strategic rockets of the Korean People’s Army, ordering them to be on standby for fire so that they may anytime strike the US mainland, its military bases in the operational theatres in the Pacific, including Hawaii and Guam, and those in the ROK,” media sources have disclosed.

Since coming into power in 2009, the ruling Senuri/Grand National Party US subservient government of the ROK has been undoing all the progress to reunify the peninsula and bring about peace worked out by the previous liberal governments, by churches, NGOs and communities. Continuous war games in recent years have caused an escalation of tensions. They have caused the DPRK to hold underground nuclear tests. This year, in fact, the persistent engagement in war exercises has prompted the DPRK to renounce the July 1953 Armistice Agreement and stand ready to make a counter-attack at any time as of March 11. The situation today is therefore extremely volatile.

THEREFORE:

We call on the governments of the sending migrant’s workers and the Republic of Korea as sovereign states to make a resolute resolve and appropriate actions to stop the war games and de-escalate the tensions in the Korean Peninsula.

We call on the government of the United States of America (USA), President Barack Obama, the Congress and Senate to act upon new foreign policies that are based on lasting justice and peace and prevent the US political-military institutions in pursuing military solutions to problems around the world, but rather put the basic humanity of peoples and nations as the top priority.

We support a just and peaceful resolution of the present crisis in the Korean Peninsula by ending the Korean War once and for all with a peace treaty, removing of the United States military from the region, and reunification through dialogue and political process.

We call on all justice and peace loving members of the global community to raise their voices against the war of aggression of the United States and other imperialist countries and to support all efforts and actions to evolve a new, just and peaceful world.

Federation of Filipino Workers Association in Korea
Southern Tagalog Organization
Association of Filipino Workers
Osan Migrant Center

01 April 2013

‘The picture’. A photo identified by the Burgos family as that of Jonas Burgos, the missing activist abducted by military agents in April 28, 2007. Edita Burgos, Jonas’ mother, positively identified Jonas and the white shirt he was supposedly wearing when he was kidnapped in a mall in Quezon City. (photo from the Free Jonas Burgos Movement)

The family of missing activist Jonas Burgos released a picture of Jonas taken by his military captors, again proving that state security agents were behind the abduction in April 28, 2007.

The picture (above) shows a man, with deep circles around his eyes, in white shirt and a scarf around his neck, photographed against a cement wall. The Burgos family positively identified the man in the picture as Jonas.

Edita Burgos, mother of Jonas, speaks to the media after filing a special urgent motion before the Supreme Court. (KR Guda)

“While the family and friends of Jonas unwaveringly pursued the truth (about the disappearance of Jonas), confident in God’s mercy, never before throughout the search has been this kind of evidence been uncovered,” stated Edita Burgos, mother of Jonas.

The Burgos family released the picture as part of a special urgent motion filed before the Supreme Court to compel the Armed Forces of the Philippines, as well as the Aquino government, to reveal the whereabouts of Jonas and bring to justice the military perpetrators.

When asked about the source of the picture, Edita Burgos said it was given by a “friend of a friend, who is very reliable.” She also revealed that they are in possession of other documents that would further implicate military officials directly responsible for Jonas’ abduction.

Included in the documents — all of which are said to be classified Army documents — are an “After Apprehension Report”, as well as a “Psycho Social Processing Report” and a supposed “autobiography” of Jonas.

She said the picture and the other documents were passed on to them “a few weeks ago.” Edita Burgos refused to elaborate on the nature of the source of the documents, saying that doing so would endanger the life  of the source.

The release of the picture comes on the heels of a Court of Appeals decision publicized on March 27 that said the abduction of Jonas Burgos was a case of enforced disappearance, with the Philippine Army as culprit.

Placards with Jonas Burgos’ “mug shot” are placed in front of the Supreme Court seal in Padre Faura, Manila to call for his surfacing, as well as that of other missing activists and people. (KR Guda)

The release of the photo is also only the latest in a series of revelations of evidences pinpointing the Philippine Army. Most of these evidences, submitted before the Court of Appeals, came from the Burgos family. The family has long lamented the lack of support from government agencies in investigating leads of the case.

Edita Burgos, meanwhile, said that the new evidence is a “special gift” to Jonas, who had his 43rd birthday last March 29.

“We offer prayers for those involved that they may be enlightened and they would have the courage to say the truth,” said Edita, who is also chair of Desaparecidos, organization of relatives of victims of enforced disappearances, and widow of Philippine press freedom icon Jose Burgos Jr.

On April 28, 2007, witnesses saw Jonas abducted by armed men in a mall in Quezon City. They heard Jonas shout “Aktibista lang ako!” (I’m just an activist!), while being dragged away. Police and independent investigation, which traced the car plates of the vehicle used in the abduction, also revealed that the vehicle was a military-issued one.

A member of Desaparecidos holds up a placard with the picture of Jonas in military captivity. (KR Guda)

It was revealed that the vehicle was seen in a military camp in Central Luzon.

The human rights organization, Karapatan, asked the Aquino government to punish the military officers and soldiers identified to be involved in the disappearance of Jonas.

Among them is Major Harry Baliaga, who was under the 56th Infantry Battalion of the Philippine Army. 56th IB was once under the command of the notorious Maj. Gen. Jovito Palparan Jr.

Palparan is also accused of various human rights violations, and is currently in hiding after a court ordered his arrest for involvement in the disappearance of student activists Sherlyn Cadapan and Karen Empeno in Central Luzon.

Karapatan also called for a full disclosure of other cases of enforced disappearances that involved military officers, including the current chief of the Intelligence Service of AFP, Gen. Eduardo Año.

“We stand by the Burgos family in this battle. Their strength and courage is an inspiration to us and families of victims of human rights violations,” said Aya Santos of Desaparecidos.

Public service video by the Free Jonas Burgos Movement on the picture of Jonas Burgos:

Nagpanawagan ang mga manggagawa, estudyante, kababaihan at iba pang sektor na labanan ang patuloy na pagtaas ng presyo ng mga serbisyo tulad ng langis, kuryente, tubig at matrikula. (Macky Macaspac)

Isang protestang bayan ang isinagawa kahapon ng iba’t ibang grupo bilang pagtutol sa pagtaas ng singil sa mga serbisyo tulad ng kuryente, tubig, at pamasahe sa tren; pagsasapribado ng mga pampublikong ospital; pagtaas ng presyo ng langis; at pagtaas ng matrikula na nagresulta umano sa pagpapakamatay ni Kristel Tejada, isang estudyante ng University of the Philippines (UP).

“Responsable ang gobyerno sa pagpapakamatay ni Kristel. Ipino-protesta namin ang kakarampot na subsidyo ng gobyerno para sa serbisyong panlipunan, mataas na presyo ng mga batayang bilihin at serbisyo, at ang patakarang pribatisasyon ng gobyerno,” pahayag ni Elmer Labog, tagapangulo ng Kilusang Mayo Uno (KMU).

Tampok sa maghapong protesta ang pagsasagawa ng mga piket sa harapan ng Department of Health (DOH), Philippine Orthopedic Center, sangay ng Meralco, at UP Manila at Diliman; pansamantalang pagharang sa Edsa Ave. ng mga maralita sa North Triangle; at protest caravan ng mga drayber sa Department of Energy (DOE).

Ayon kay Labog, halos wala ng kuwenta ang papaliit na sahod ng karamihang Pilipino dahil sa pagsirit ng mga presyo ng batayang bilihin at serbisyo dulot ng kapabayaan ng gobyerno. “Katumbas din nito ang unti-unti at napakasakit na kamatayan ng mayorya ng mga Pilipino,” aniya.

Pagtutol sa taas presyo, pribatisasyon

Sa kabila ng pahayag ng mga kumpanya ng kuryente at tubig na ibababa ang kanilang singil para sa susunod na buwan dahil sa foreign currency adjustment, hindi kumbinsido ang iba’t ibang grupo.

“Nakakaduda ang pahayag na magbababa sila ng singil ilang araw bago ang protestang bayan. Pero kukunin pa rin ng Maynilad at Manila Water ang kabawasang ito sa Hulyo kapag inaprubahan na ng Metropolitan Water and Sewerage System (MWSS) ang kanilang petisyon na magtaas ng singil,” sabi ni Nere Guerrero, tagapangulo ng Gabriela-Quezon City.

Ayon naman sa Ibon Foundation, walang karapatang magtaas ng singil ang mga kumpanya ng tubig na doble umano ang sinisingil sa magkaparehong foreign currency differential adjustment (FCDA) at currency exchange rate adjustment (CERA). Batay sa concession agreement, pinapayagan ng MWSS ang mga kumpanya ng tubig na baguhin ang kanilang presyo para marekober ang pagkalugi mula sa foreign exchange (forex) at inflation, sa pamamagitan ng FCDA. Sa kabila nito, pinapayagan pa rin ang mga kumpanya na singilin ang CERA para marekober ang pagkalugi sa forex.

Nais ng mga nagprotesta na ibasura ang PPP ng gobyernong Aquino dahil magiging sanhi umano ito ng pagsasapribado ng mga serbisyong dapat na responsibilidad ng gobyerno. (Macky Macaspac)

“Both Maynilad and Manila Water are allowed to charge consumers a fixed rate of Php1.00 per cubic meter for CERA. Thus, even if there is a recent decrease in the FCDA of P0.33 and P0.12 for Manila Water and Maynilad households respectively, the water firms have still been able to compensate forex movements through the CERA. The water firms started collecting the FCDA since 2003 after amendments were made on their concession agreements,” pahayag ng Ibon.

Isa pa sa tinututulan ng grupo ang nakaambang pagtaas ng pamasahe sa tren (MRT/LRT) na dagdag-pasanin ng karamihan sa tumatangkilik dito, lalo na ang karaniwang mga manggagawa, empleyado at estudyante. Pinangangambahan ng Kabataan Party-list na maaring umabot sa P60 ang pamasahe sa oras na maisapribado ang MRT/LRT.

Ngunit ang lalong nagpasidhi sa galit ng iba’t ibang grupo ay ang pagpapakamatay ng isang estudyante ng UP matapos itong tanggihan ng administrasyon ng UP na tapusin ang ikalawang semestre dahil hindi nito nabayaran nang buo ang kanyang matrikula.

“Ang pagkamatay ni Kristel ay bahagi ng mga patakaran tulad ng STFAP, mataas na tuition fee at forced leave of absence. Hindi rin natin maitatanggi na ang kanyang pamilya ay biktima rin ng patuloy na pagtaas ng mga presyo at ang pagsasapribado ng mga serbisyo-sosyal,” ani Terry Ridon, abogado at pangulo ng Kabataan Party-list.

Ganito rin ang sentimyento ng mga estudyante ng Politeknikong Unibersidad ng Pilipinas (PUP). Pangamba nila na matapos itaas nang 100% ang matrikula sa graduate school at open university, kasunod nito ang undergraduate school.

“Nakapasok sa roadmap ng administrasyong Aquino para sa higher education ang Socialized Tuition Fee Scheme (STFS) na katulad din ng STFAP sa UP, nauna lang ang graduate school,” sabi ni Kara Salvador, pangkalahatang kalihim ng League of Filipino Student o LFS sa PUP.

Maliban sa pagtaas ng matrikula sa graduate school, tinututulan din ng grupo ang pagtaas sa miscellaneous fees.

Kuha ni Macky Macaspac

Dagdag pa ni Salvador, nararanasan ng maraming bilang ng estudyante ang naranasang hirap ni Tejada bago ito nagpakamatay. “Maramot ang gobyernong Aquino sa mga estudyante at mamamayan dahil sa pag-abandona nito sa responsibilidad niya sa edukasyon,” aniya.

Isinisi ng mga grupo ang patuloy na pagtaas ng iba’t ibang bayarin sa Private-Partnership Programs ni Pangulong Aquino.

Maliban sa pagsasapribado sa batayang serbisyo tulad ng transportasyon at pagpapaliit sa badyet ng mga pampublikong eskuwelahan, isinasapribado din ang 26 na pampublikong ospital, ayon sa Network Opposed to Privatization (NOP).

Ilan umano sa mga isasapribadong ospital any Philippine Orthopedic Center, National Center for Mental Health, San Lazaro Hospital, Research Institute for Tropical Medicine, at iba pa. Interesado sa mga pampublikong ospital na ito ang mga dayuhan at lokal na mamumuhunan gaya ng Siemens, General Electric at Mega Pacific.

“Sadly, the privatization of public hospitals will bleed the Filipino people dry, especially the poor, as they will spend more for health services that should have been provided for free by the government,” pahayag ni Dr. Darby Santiago, tagapangulo ng Health Alliance for Democracy (HEAD).

“The burden falls squarely on the patients especially the marginalized, who are already reeling from rising prices of basic goods and insufficient wages,” sabi naman ni Dr. Eleanor Jara, tagapag-ugnay ng NOP.

Para naman sa Bagong Alyansang Makabayan (Bayan), malinaw umano na binigo ng gobyerno si Tejada gayundin din ang mamamayang Pilipino, “Yung ipinakitang aktitud ng gobyerno sa problema ng UP, ganito rin ang ipinapakita niya sa mga konsyumer na hinahataw ng mataas na presyo, o sa manggagawang walang mapasukang trabaho,” sabi ni Renato reyes, pangkalahatang kaalihim ng Bayan.

“Bahala ka sa buhay mo, ito ang ibig sabihin ng gobyerno,” sabi pa ni Reyes.

Iba pang larawan:

Protesta ng mga manggagawa sa harapan ng DOH. (Kontribusyon)

Isinisisi ng mga kabataan ang pagbawas ng gobyernong Aquino sa badyet ng edukasyon na sanhi umano ng pagpapatiwakal ni Kristel Tejada. (Macky Macaspac)

Nagsindi ng kandila ang isang estudyante ng UP-Diliman bilang pakikiramay sa namatay na kapwa estudyante ng UP. (Macky Macaspac)

Taas kamaong inawit ng mga estudyante ng UP-Diliman ang himno ng kanilang paaralan habang nagsisindi ng kandila bilang protesta sa diumano’y kapabayaan ng gobyerno sa kanyang mamamayan. (Macky Macaspac)