Pinoy Weekly » Editoryal Philippine news, analysis, and investigative stories Tue, 12 May 2015 22:16:16 +0000 en-US hourly 1 Altermidya Pooled Editorial| Organize! Organize! Fri, 01 May 2015 02:17:14 +0000 ALTERMIDYA_LOGO finalAltermidya, the national network of alternative media organizations and practitioners, stands in solidarity with our colleagues in the GMA-7 regional stations who have recently been laid off.

The mass retrenchment of reporters, desk editors, cameramen and other media workers by a giant media company such as GMA-7 once again demonstrates how big business regards the media as no more than just another money-making enterprise. GMA 7 chairman Felipe Gozon himself said that the layoffs are meant to increase ratings and revenues. For the dominant, corporate media, human capital is solely for exploitation for profit.

PW-editoryal-thumbIn the past few years we have witnessed how big businessmen have bought more and more controlling shares in many of the country’s big media outfits or have established their own. This development has increased the number and intensity of attacks on the rights of many journalists and media workers . The right to form and join unions, the right to a fair salary, and the right to security of tenure, among others, have all been wantonly violated in the name of profit.

Not only the lives and livelihood of journalists and media workers are at stake here but also press freedom. What kind of journalism can we expect from media organizations that treat news as a commodity, their workers as disposable currency and their audience as unthinking consumers? So long as the present situation prevails, trivia will continue to prevail over information the public needs so they can understand what is happening towards making the decisions on public issues that a sovereign people is called upon to make.

We encourage our colleagues not only in GMA 7 but also in other media organizations to organize themselves to fight for their survival and for the people’s right to relevant information. No appeal to the media moguls’ humanity or reason will work; only organization will. The time has come for the work force of every media organization to establish local unions towards forging a coalition that will eventually develop into an industry-wide national union. The history of the country’s labor movement shows us that collective action is our best weapon against oppression and exploitation. Organize, organize!

]]> 0
Resist Aquino’s e-Martial Law Tue, 25 Feb 2014 04:29:27 +0000 PMC-PW cybercrime law memeAT A TIME when criticism of government iniquity is of utmost necessity, the Aquino administration flouts our fundamental rights by pushing for the constitutionality of online libel under Republic Act No. 10175 or the Cybercrime Prevention Act of 2012.

The Supreme Court rightfully removed a few of the patently unconstitutional and repressive aspects of RA 10175, including provisions on giving government the power to collect and monitor real-time data, as well as to take down websites or online content it deems violative of the law without court warrant. We applaud the high court for that. But it alarms us that many other provisions of this draconian law were declared constitutional. Especially alarming is its approval of online libel—this provision now clearly defines the Cybercrime Law.

Members of the press are very familiar with criminal libel as an instrument of the powerful, influential and moneyed to threaten and cow them to silence. Many a journalist have paid a heavy price for defying such threats and simply doing their job. Media groups have been campaigning for years to decriminalize libel, as it creates a “chilling effect” on journalists and impedes on our constitutionally-protected freedom of the press and expression. The United Nations Human Rights Committee, in October 2011, even agreed with the Philippine media advocacy and human rights groups, and called our existing libel law “excessive” and violative of the International Covenant on Civil and Political Rights in which the Philippine government is a signatory.

That the Aquino administration, specifically its Department of Justice, actively campaigned to have the law passed and nodded on by the high court says much about the Presidency’s contempt for criticism. For the past three years, the administration has clearly wielded a strong influence on the dominant media. To bolster its image and deflect criticism, the administration has employed the most cunning of public relations and social media teams to direct the public attention away from the increasing poverty and destitution among Filipinos. Now, with RA 10175, it wields another weapon against criticism: the threat of online libel, the force of criminal prosecution against those who would criticize the President and its policies.

Many journalists and those of the alternative press have strived to be the critical voices in these times. They have put the administration to task for its neoliberal economic policies, its abandonment of its duty to deliver social services, its acquiescence to the increasing US military presence in the country, and many others. The alternative press has consistently criticized the Aquino administration and its allies for enormously benefiting from the corrupt pork barrel system. It has been most pointed in its criticism of the Aquino administration’s criminal neglect of the many victims of calamities and the corruption within government rehabilitation plans. It provides space for marginalized voices in Philippine society.

The Internet, despite its still-limited reach, has been the democratic space where the alternative press often disseminates its stories. Many citizens use it to express their own criticisms of the government and the political and economic system. Workers, for instance, take to the Internet to express their criticism of their employers and their poor labor conditions. Students and the youth have been known to extensively use the Internet to criticize school officials and administrators as well as critique the government’s policy of budget cuts to education. Other sectors have also maximized the Internet to advocate for their basic democratic rights. The online medium, meanwhile, has also been used as a tool for organizing protest, as evidenced by the huge, anti-pork barrel protests last year.

It is clearly because of these practices that the Aquino administration has been pushing hard for RA 10175. It is no stretch to call the law “e-Martial Law”. During the Marcos regime, Martial Law was employed to stifle dissent as the dictatorship instituted policies that paved the way for further deregulation of the economy and privatization of public assets and social services, and reinforcement of the monopoly control of big landlords over agricultural lands.

Similarly, Aquino pressed for the Cybercrime Law as his administration entered into more Public-Private Partnerships, consented to massive land grabbing, paved the way for more US military intervention and pushed for other policies detrimental to people’s interests. It is but the newest addition to the government’s already-stacked arsenal for political repression that includes extrajudicial killings, disappearances, political persecution, and other measures under its counter-insurgency program, Oplan Bayanihan.

The alternative press is one with all freedom-loving Filipinos who have no recourse but fight these measures and uphold our right to criticize government iniquity. Together, we must challenge the Cybercrime Law in all available spaces, from filing a Motion for Reconsideration before the Supreme Court, to taking our campaign to the Internet, and even to the streets.

Let this be the clarion call of our times: Resist Aquino’s e-Martial Law.


Signed (as of 8:20 PM, 11 March 2014):

Bicol Today | Bulatlat | Burgos Media Center | Davao Today | FARDEC – Central Visasyas | FARDEC – Negros Oriental | Kilab Multimedia | Kodao Productions | Mayday Multimedia | NewsDesk.Asia | Northern Dispatch Weekly | Pinoy Weekly | PinoyMedia Center | Southern Tagalog Exposure | Tudla Productions


 Read PMC’s statement on online libel and the SC decision on RA 10175

]]> 0
Bidyo Editoryal: Soberanyang bukambibig lamang Sun, 22 Apr 2012 08:43:51 +0000

Sa gitna ng malawakang Balikatan Exercises at pinaigting na presensiyang militar ng US sa bansa, ang pagpapalayas sa mga tropang Amerikano ang unang hakbang tungong tunay na soberanya.


Voice-over: James Relativo

Pinoy Weekly footage and editing: Ilang-Ilang Quijano

Additional footage:

GMA News

US Army


European Press Association

Romeo Ranoco/Reuters

Mandel Ngan/AFP


]]> 1
Wakasan ang pasikat Sat, 03 Mar 2012 19:10:26 +0000 Habang pasikat ang Malakanyang sa pagpapatalsik sa kabanggang Punong Mahistrado, tahimik nitong inilalatag ang mga kondisyon ng lalong pagpapahirap sa atin.

Araw-araw nitong huling buwan, sa telebisyon, radyo, pahayagan at internet, nakapokus ang atensiyon ng midya sa impeachment trial ng Punong Mahistrado ng bansa na si Renato Corona. Pero tila walang gaanong interes ang masa, dahil malayo sa bituka nila ang impeachment ni Corona.

Ang sabi ng mga komentarista’t brodkaster, makasaysayan daw ang nagaganap na impeachment trial. Pero may ibang makasaysayang pangyayari na mas ramdam natin. Makasaysayan ang kahirapang dinaranas natin. Ang antas ng kagutuman, tindi ng pagsasamantala sa karamihan ng iilan, ay walang kaparis sa kasaysayan. Halos dalawang dekada nang napapako ang sahod ng mga manggagawa samantalang linggu-linggo ang taas-presyo, ng langis, ng mga serbisyo, ng mga bilihin. Dumarami ang walang trabaho, nagugutom, nasasadlak sa desperadong mga sitwasyon.

Sa kabila ng pasikat ng Palasyo, halata na bangayan lang ng mga makakapangyarihan ang impeachment.

Malinaw na bumigwas si Corona kay Pangulong Aquino nang itulak nito ang pagdesisyon pabor sa pamamahagi ng lupa sa mga manggagawang bukid ng Hacienda Luisita. Tama lamang ang desisyong ito, pero siyempre may sariling motibo ang Punong Mahistrado at Korte Suprema at isa na diyan ang pagtatanggol kay Arroyo. Kung kaya gumanti si Aquino, sa pamamagitan ng impeachment. Isang paraan lang para ipresyur ni Aquino si Corona na bumigay sa gusto ng Malakanyang, o kaya’y magbitiw na, para buong makontrol ni Aquino ang mataas na korte, at mabaliktad ang naunang desisyon sa Hacienda Luista na kontra sa kaanak ng Pangulo.

Sa pagdesisyon kontra kay Aquino at sa angkan niya, mandi’y pumanig si Corona sa mga aping sektor tulad ng mga manggagawang bukid ng Luisita. Sa ganitong bangayan ay may pakinabang ang masa. Pansamantala lamang ito, at hindi nangangailangan ng pag-atras sa pagpapanagot sa tiwaling Punong Mahistrado, o, laluna, kay Arroyo.

Pero dahil tanghalan lamang ng labanan  nina Aquino at Corona ang impeachment, siguradong limitado lang ang ganansiya natin dito. Samantala, sa pagsadlak sa atin sa ibayong paghihirap at gutom, lalong nabibigyang-liwanag ang katangian ng pagsasamantala sa karamihan ng mga kauri nina Aquino at Corona, at mga dayuhan. Dito, mas krusyal ang paglaban ng masa.

Nakikita, halimbawa, sa walang-tigil na taas-presyo ng langis ang tumitinding pagsasamantala ng iilan sa ating karamihan. Ito ang kongkretong manipestasyon na kinokontrol ng nagsasabwatang mga kompanya ng langis kung magkano ang ibabayad natin sa langis. Inutil ang gobyerno sa pagkontrol sa sobra-sobrang presyo o overpricing sa mga produktong petrolyo.

Sa harap ng linggu-linggong taas-presyo, pagkakataon na para magkaisa ang mga mamamayan para ipuwersa si Aquino na kontrolin ang presyo ng langis. Kung sa proseso’y kailangang ibasura ang Oil Deregulation Law, kailangan niyang gawin ito. Pero sa ngayon, di pa natitinag ang Palasyo sa isyu ng langis.

Abala ngayon ang Palasyo sa pagtugis kay Corona. Samantala, may iba pa itong pinagkakaabalahan: ang pakikipagkasundo sa gobyerno ng Estados Unidos para sa mas matinding presensiyang militar ng huli sa bansa. Inilatag kamakailan ni US Pres. Barack Obama ang plano ng US na paigtingin ang presensiyang militar sa Asya-Pasipiko. Panakot ng US ito sa bansang Tsina, na may lumalakas na negosyo sa iba’t ibang bansa sa Asya.

Malinaw na para sa interes ng gobyernong US ang presensiyang militar nito sa Pilipinas. Ngayong kailangan ng US ng maraming bagsakan ng mga sobrang produkto dahil sa tindi ng krisis sa ekonomiya nito, mahalagang maagaw nito sa Tsina ang mga merkado sa Asya. At sunud-sunuran lamang ang administrasyong Aquino sa enggrandeng planong ito ng US.  Ito pa ang pangunahing tagapagtambol ng US sa Asya-Pasipiko.

Kailangang maiuugnay ang tumitinding interbensiyong militar ng US sa pang-araw-araw na paghihirap nating sambayanan. Karugtong lamang ang interbensiyong ito ng matagal nang ipinapataw ng US na mga polisiyang neoliberal sa bansa, tulad ng deregulasyon ng langis, at pagsasapribado ng mga serbisyo-publiko. Ang mga polisiyang ito ang nagtutulak ng ibayong pagtaas ng presyo ng langis, pagtaas ng presyo ng mga bilihin, pagkamkam (nagkakamkam) sa mga lupain sa kanayunan, pagkakait ng mga serbisyong dapat iginagawad sa publiko. Dagdag pa rito ang banta sa seguridad ng bansa na dala ng kasundaluhan ng US.

Malinaw na pasikat lang ni Aquino ang ipinamumukhang pagkontra nito sa korupsiyon. Pasikat ito sa paglaban kay Corona, habang di pa rin napaparusahan si Arroyo sa mas matitinding kasalanan nito sa bayan, habang nagpapaka-inutil ito sa pagsirit ng presyo ng langis at mga bilihin, habang nakikipagkutsaba ito sa US para sa lalong pandarambong ng imperyalismo sa bansa.

Pasikat ang Malakanyang habang lalo tayo nitong pinahihirapan. Pero kung may matututunan man ang masa sa kasaysayan, ito ay may hangganan ang pasakit. May panahong magkakaisa tayong mayorya ng sambayanan, at wawakasan ang pagsasamantala ng mga pasikat.

]]> 0
Cha-cha: Sayaw na rin ni PNoy Wed, 05 Oct 2011 06:28:15 +0000 Gaano man niya itanggi, hindi maikukubli: Pabor sa administrasyon ni Benigno Aquino III kung magkakaroon ng Charter Change (Cha-cha).

Hindi maaasahang tututol si Aquino sa pagrepaso sa Saligang Batas. Panahon pa ni Pang. Fidel V. Ramos, panawagan ito ng gobyernong US at ng maraming bilang ng tradisyunal na mga pulitiko, negosyante, kumprador at iba pang maimpluwenisya’t mayayaman sa bansa; tanging malakas na kilusang masa sa lansangan lamang ang nakakapagpapigil nito.

Kung mayroon mang ipinakitang husay at listo ang mahigit isang taong sa puwestong si Aquino, ito ay ang husay at listo niya sa pagtugon sa pangangailangan ng mayayama’t makapangyarihan sa bayan.  Kung sabagay, ika nga ng sikat na beer na pag-aari ng tiyuhin ng Pangulo, iba na ang may pinagsamahan. Tulad ng katapatang ipinakita niya sa interes ng kapwa mga asendero sa isyu ng Hacienda Luisita at ang puno-ng-butas na Comprehensive Agrarian Reform Program-Extension with Reforms o Carper, malamang ay pananatilihin ni Aquino ang pagiging tapat sa interes ng kapwa mga negosyante’t kumprador.

Dahil ito ang interes na pinakaunang matutugunan ng isang Cha-cha, laluna ng isang Cha-cha na naglalayong baguhin ang bahagi ng Saligang Batas na nagpipigil sa dayuhang mga kapitalista na buung-buo (100 porisyentong) makapagmay-ari ng mga negosyo at lupain. Bonus na lamang kung makakalusot ang matagal nang pinaglalawayan ng mga pulitiko na ekstensiyon ng termino ng mga kongresista, senador at pangulo.

Atubili raw si Aquino na sumuporta sa Saligang Batas, sabi sa midya ni House Speaker Feliciano Belmonte Jr., laluna’t wala namang plano ang Pangulo na manatili sa puwesto matapos ang termino sa 2016. Kinailangan pa raw niyang siguruhin kay Aquino na iyung mga probisyong pang-ekonomiya lamang magiging pokus ng pagrepaso sa Konstitusyon.

Sa kabila ng pampublikong deklarasyon ni Aquino na di niya ipaprayoritisa ang mga panukalang Cha-cha, ibang iba ang ikinikilos ng mga kaalyado siya sa Kongreso. Linggu-linggo na ang sesyon ng House Committee on Constitutional Amendments sa Batasan at iba’t ibang probinsiya. Ayon sa ilang tagamasid, pambihira sa mga panukalang batas ang atensiyon na nakukuha ng panukalang Cha-cha sa Kamara. Samantala, kumikilos na rin ang liderato ng Senado, ang matagal-nang-nagtutulak-ng-Cha-cha na si Sen. Juan Ponce Enrile. Sa Senado at Kamara, kapwa dominante ang partido ni Aquino. Malinaw na hindi ito ang hitsura ng isang administrasyon na “atubili” sa Cha-cha.

Sinabi ng tagapangulo ng House Committee on Constitutional Amendments na si Misamis Occidental Rep. Loreto Leo Ocampos na nakapokus nga ang mga diskusyon sa mga “repormang pang-ekonomiya.” Sa pagbukas ng bansa sa dayuhang pag-aari, magagawa raw ng ekonomiya na maiangat ang Foreign Direct Investments (FDI) sa bansa. Isa raw ito sa mga kondisyon ng International Monetary Fund (IMF) at Asian Development Bank (ADB) para patuloy na kapangutang ang gobyerno sa kanila: iangat mula 14 prosiyento tungong 20 porsiyento ang FDI sa bansa.

Samantala, hayagan namang sumusuporta sa Cha-cha si Harry Thomas, embahador ng US sa Pilipinas. Sinabi rin ni Thomas na para makapasok ang bansa sa Trans-Pacific Partnership (isang free trade bloc na pinamumunuan, siyempre, ng US), kailangang amyendahan muna nito ang Saligang Batas.

Gobyernong US, lokal na mga negosyante’t komprador, panginoong maylupa at tradisyunal na mga pulitiko: Sa kanila nanggagaling ang presyur kay Aquino na itulak sa agarang panahon ang pagrepaso sa Saligang Batas. Tulad ng panahon ni Ramos, at ng sumunod na mga administrasyon nina Joseph Estrada at Gloria Arroyo, tanging malakas, maingay at malawak na kilusang protesta laban sa Cha-cha lamang ang nakakapagpapigil dito. Minsan nang nilahukan ng ina ng Pangulo na si dating pangulong Corazon Aquino ang malawak na hanay ng kontra-Cha-cha.

Kaya di-kataka-taka ang pagtanggi ni Aquino na pinaprayoritisa niya ang pagrepaso sa Saligang Batas. Gayunman, hindi niya maikukubli: pabor siya sa Cha-cha.

]]> 0
Sa Pinoy, di kay PNoy Sun, 24 Jul 2011 05:28:14 +0000 Editorial cartoon ni Kendrik Bautista

Editorial cartoon ni Kendrik Bautista

Patatawarin na sana natin ang pag-hijack niya sa pangalang “Pinoy” – kung naging tapat lang siya sa pagtupad sa interes ng mga mamamayang gusto niyang kapangalan. Pero hindi.

Noong 2010, sumakay si Noynoy Aquino sa isang penomenong nilikha ng mahabang paglaban ng mga mamamayan sa isang kinamumuhiang rehimen ni Gloria Macapagal-Arroyo.  Nasa rurok ng galit kay Arroyo ang bayan nang mamatay ang lider-oposisyon na si dating pangulong Cory Aquino. Mula rito, mabilis na lamang na naitulak si Noynoy sa pagkapangulo.

Iyun lamang ang dahilan kung bakit nasa poder si Noynoy: Tulad ng ina, may impresyong ‘malinis’ (sa kabila ng partisipasyon niya sa masaker sa Hacienda Luisita noong 2004), walang alam (pero mabuti raw na iyun kaysa tuso), walang gagawin para yurakan ang alaala ni Cory at amang si Ninoy.

Kaya nang mapakinggan natin ang kanyang unang talumpati sa Luneta Grandstand, at nang ideliber na niya ang unang State of the Nation Address, nangangako na “puwede na muli tayong mangarap” dahil nakaupo na siya sa Malakanyang — hindi tayo agad-agad nakumbinsi. Nangako siya ng kaunlaran, ng pagbabago, ng malinis na gobyerno. Pero simula’t sapul ay pinasilip na ni Noynoy sa atin ang magiging hitsura ng kanyang pagkapangulo: Kamukhang-kamukha ng dating mga umupo.

Iyun ay dahil simula’t sapul, inihayag na niya ang kanyang framework sa paggogobyerno: ang pagpapatuloy ng neoliberal na mga polisiya sa ekonomiya, ang walang-kahihiyang-dependensiya sa gobyernong US (lalo na sa usaping militar) sa pulitika, at ang mas-maamong-mukha-pero-kasimbangis-din-ng-dati na patakaran sa pagsugpo diumano sa insurhensiya.

Wala nang mas bubuti pang ehemplo ng kabangisan ni Noynoy kundi ang pagpapatuloy ng ekstrahudisyal na mga pamamaslang at pagdukot sa mga aktibista at pinaghihinalaang sumisimpatiya sa armadong oposisyon. Walang kasingbangis ang bigwas sa mga maralitang komunidad na dinedemolis, winawasak, sinusunog, at puwersahang “nililinis” para bigyang daan ang mga proyektong “pangkaunlaran” na bunga ng private-public partnerships.

Walang kasingbangis ang pag-tapyas niya sa badyet ng serbisyong panlipunan tulad ng edukasyon, kalusugan, pabahay, serbisyo sa mga migrante at kababaihan, at iba pang serbisyo. Sa pamamagitan ng kanyang appointees sa mga kagawaran ng pinansiya, agrikultura, badyet at pangangasiwa, at iba pa, at sa kanyang nakapuwestong mga kaalyado sa Kongreso, nakaumang na ang pagsasapribado ng 14 ahensiya ng gobyerno na dapat naglilingkod sa mga maralita.

Maiksing panahon lamang ang isang taon, pero mabilis namang nararamdaman ang resulta ng ganitong kabangisan. Nakita sa mga sarbey ngayong taon na mabilis na nahuhubaran si Noynoy sa dumaraming bilang ng mga mamamayan.

Ang kadalasang persepsiyon ng mga nalulugmok sa disilusyon kay Noynoy: walang pagbabago, walang nagagawa, inutil, ang Pangulo.
Ngunit kung tutuusin, nakikita nating hindi ito totoo: hindi inutil si Noynoy, may nagagawa siya, at may pagbabagong nagaganap.

Di inutil si Noynoy sa malalaking negosyante, dayuhan at lokal. Marami siyang nagagawa para lalong buksan ang bansa sa panghihimasok ng militar ng US at dayuhang mamumuhunan sa serbisyong panlipunan. May nagbago sa mga mamamayang Pilipino sa ilalim ni Noynoy: Sumahol ang kanilang kalagayan. Tumaas ang presyo ng mga bilihin at singil sa mga serbisyo, lalong bumaba ang halaga ng di-nadadagdagang sahod ng mga manggagawa at kawani. Dumarami ang nawawalan ng bahay, pagkain sa mesa, pag-asa.

Pana-panahon, nakikita natin ang mga patunay: hindi sa mga pangulong may sikat na apelyido ang tunay na pagbabagong makabubuti sa natin. Isang kilusang protesta ang nagwakas sa rehimen ni Arroyo (nagkataon lamang na nasakyan ni Noynoy). Pagkakaisa, pinakamalawak na posibleng pagkakaisa ng mga mamamayan, ang kailangan.

Kung kaya mainam sabihin: Para sa mabuting pagbabago, kailangang magkaisa ang sambayanang Pinoy at ilantad ang kabulukan ni PNoy.

]]> 1
Katotohanang di mapasusubalian Thu, 28 Apr 2011 17:56:40 +0000 Dibuho ni Kendrik Bautista

Dibuho ni Kendrik Bautista

Sa mga manggagawa at mamamayang naghihirap, hindi na debate pa kung kailangang itaas ba o hindi ang sahod ng mga manggagawa, at kung bakit dapat kontrolin ang presyo ng batayang mga produkto kabilang ang langis.

Hindi na kailangan ng mga teorya sa ekonomiks, kailangan lang pakinggan ang sinasabi ng sikmura: Tumitindi ang gutom at kahirapan ng mga mamamayan. Hindi na kailangang intindihin pa ang mga turo sa akademya, kailangan lang magmasid sa paligid: Araw-araw, lalong nakokonsentra ang yaman ng bansa sa iilang nasa kapangyarihan. Lalong naghihirap ang mahihirap, lalong yumayaman silang mayayaman.

Pero ipinipilit ng nanunungkulan ngayong rehimen na huwag nating paniwalaan ang mga katotohanang ito. Sa press conference, halimbawa, sa Malakanyang kamakailan, sinabi ni Sek. Ricky Carandang na may “masalimuot na batayan sa ekonomiks” ang paninindigan ng Pangulo laban sa P125 dagdag-sahod. Lalong tataas raw ang presyo ng mga bilihin kung tutupdin ang P125 dagdag-sahod. Kapag itataas ang sahod ng manggagawa, titindi raw ang paghihirap ng manggaggawa. Samantala, idinahilan din ng mga tambolero sa Palasyo ang Salary Standardization Law 3 para di ibigay sa mga kawani ng gobyerno ang hinihinging P6,000 umento sa kanilang buwanang suweldo.

Para na ring sinabi nilang lumilipad ang aso, puti ang itim at mahiyain si Kris Aquino. Sino ang mapapaniwala nila?

Nagkakaisa ang mga inaapi sa panawagang ibaba ang presyo at itaas ang sahod.  Nagkakaisa silang hindi nito mapapasama ang ekonomiya (kasi ang mga nasa kapangyarihan, kapag sinabing “ekonomiya,” ang ibig sabihin lang ay “ekonomiya ng mga naghahari”) kundi kahit papaano’y makakaalwan pa. Nagkakaisa silang tungkulin ng gobyernong pumagitna para pigilan ang pagtaas ng presyo ng mga bilihin at tapyasan ang dambuhalang kita ng mga kapitalista para ibigay sa ating manggagawang naglilikha ng yaman.

Nagkakaisa rin silang sa kanilang paninindigang sa kanilang sama-samang pagkilos lamang posibleng mapuwersa ang gobyernong pakinggan ang sambayanan.

]]> 0
Hanggang saan ang pag-asa sa kasalukuyang sistema? Tue, 01 Feb 2011 19:26:24 +0000 Matapos ang anim na taon ng kawalan ng pormal na pag-uusap, mahigit 1,000 pinaslang at mahigit 200 dinukot na aktibista’t kritiko ng gobyerno, at isang madugo at marahas na programang giyera kontra-insurhensiya, matutuloy na rin sa wakas ang usapang pangkapayapaan sa pagitan ng gobyerno ng Pilipinas at rebeldeng National Democratic Front of the Philippines (NDFP).

Sa Pebrero 15 hanggang 21, nakatakdang pormal na ipagpapatuloy ang usapang pangkapayapaan sa pagitan ng dalawang panig. Sang-ayon sa daloy at adyenda na napagkasunduan halos dalawang dekada na ang nakaraan, pag-uusapan na ang adyenda hinggil sa socio-economic reforms, o panlipunan at pang-ekonomiyang reporma sa bansa.

Natapos na, mahigit 12 taon na ang nakararaan, ang huling adyenda ng usapan. Naging resulta nito ang Comprehensive Agreement on Respect for Human Rights and International Humanitarian Law (Cahrhihl), na nilagdaan noong Marso 1998. Pero kahit matagal nang nalagdaan, tila may problema pa sa implementasyon nito.

Matagal na nabinbin ang pormal na usapan, matapos suspendihin ng gobyernong Arroyo noong 2004 ang usapan. Ipinipilit ng gobyernong Arroyo na magdeklara ang NDFP ng “indefinite or prolonged ceasefire,” na mistulang pagsuko ng armadong puwersa ng mga rebolusyonaryo. Samantala, maraming balakid ang humarang sa usapan. Kabilang dito ang pagdeklara ng gobyernong US at European Union na “terorista” diumano ang Communist Party of the Philippines, ang New People’s Army at si Jose Maria Sison, na punong konsultant pampulitika ng NDFP. Umalma rin ang mga rebelde sa lumalaking bilang ng mga biktima ng pampulitikang pamamaslang at pagdukot sa hanay ng mga aktibista at pinaghihinalaang sumisimpatya sa rebolusyonaryong kilusan.

Sa ilalim ng bagong administrasyong Aquino, at sa pamumuno ni Alexander Padilla ng negotiating panel ng gobyerno, binitawan na ng gobyerno ang bansag na “terorista” sa mga rebolusyonaryo. Nagdeklara ng tigil-putukan ang dalawang panig noong nakaraang Kapaskuhan (bagamat may mga naiulat na paglabag ang Armed Forces of the Philippines o AFP sa tigil-putukang ito.).

Optimistiko ang dalawang panig sa usapan. Gayunman, hindi mapagkakailang malayong magkasalungat ang posisyon ng bawat panig sa usapin ng sosyo-ekonomikong reporma.

Sa kanyang State of the Nation Address, inilatag ni Pangulong Benigno Aquino III ang isa sa mga pundasyon ng kanyang pang-ekonomiyang plataporma: ang neoliberal na patakarang pag-akit sa dayuhang mga mamumuhunan at lokal na mga kasosyo nito para pumasok sa “public-private partnerships.” Marami sa mga pampublikong serbisyo at ahensiya ang sinasabing tinatarget ni Aquino na pasukan ng pribadong puhunan at interes. Mahihinuha rin sa kanyang ipinasang pambansang badyet ngayong taon na may intensiyon ang kasalukuyang administrasyon na patuloy na bawasan ang badyet sa pampublikong mga serbisyo, mula edukasyon at pabahay, hanggang kalusugan. Malinaw na bahagi ito ng mga kondisyong ipinapataw ng pandaigdigang mga pampinansiyang ahensiya tulad ng International Monetary Fund, World Bank at Asian Development Bank para patuloy na makapangutang ang gobyerno.

Sa kabilang banda, iginigiit naman ng NDFP na sa pamamagitan lamang ng demokratiko at maka-mamamayang mga reporma sa ekonomiya mapauunlad ang bansa. Sa dalawang saligang programa nakatuntong ang NDFP: sa tunay na repormang agraryo at pambansang industriyalisasyon. Malalimang tinalakay na sa mga artikulo ng Pinoy Weekly ang dalawang mungkahing ito. Gayunman, ang buod ng unang programa ay ang pagbibigay ng karapatan ng mga magsasaka sa lupang pinagtatamnan nila. Ang pangalawang programa’y pagpapaunlad ng batayang mga industriya ng bansa, sa halip na unahin ang pagbukas sa mga rekurso ng bansa sa dayuhang pandarambong.

Sa madaling salita, tila walang komon na pagtutuntungan ang usapan. Sa dalawang panig, tila matagal nang napatunayang bangkarote ang neoliberal na daan. Katunayan, lahat ng mga polisiyang nagpapahirap sa mga mamamayan ngayon (mula Oil Deregulation Law, hanggang Mining Act of 1995, hanggang Expanded- Value-Added Tax Law) ay nakatuntong sa mga preskripsiyong ito ng dayuhang mga institusyong nabanggit. Kahanga-hangang kaoptimistiko pa rin ang NDFP na makukumbinsi nito ang gobyernong Aquino na talikuran ang neoliberal na imposisyon ng IMF atbp.

Hindi maaaring iwasan sa usapan ang adyendang ito. Mahigit 12 taon na ang nasayang, sa pag-iiwas-pusoy ng gobyerno. Batid ng nakaraang mga administrasyon, at mga negosyador nito, na ang adyenda sa sosyo-ekonomikong reporma ang “pinakalaman” (“meat”) ng usapan. Dito pag-uusapan ang paglutas sa ugat ng digmaang sibil. Dito pag-uusapan kung bakit patuloy na nag-aaklas ang maraming bilang ng mga mamamayang nawalan na ng kumpiyansa sa kasalukuyang sistema. Hindi nakapagtatakang noong 2004, biglang nagmungkahi ang negotiating panel ng gobyernong Arroyo ng “final peace agreement” kahit di pa napag-uusapan ang adyenda sa sosyo-ekonomikong reporma at kahit wala ito sa napagkasunduang daloy ng usapan. Naghanap ang nakaraang administrasyon ng “short cuts” sa usapan. Naghanap sila ng katapusan ng digmaan kahit di pa natutugunan ang ugat nito.

Di malayong maulit ito ngayon. Di malayong iwan ng bagong administrasyong Aquino, at ang punong negosasyador nitong si Padilla (na dating abogadong pangkarapatang pantao noong dekada ’80), ang negosasyon. Walang indikasyong nagsasabing matapang na tataliwas ang administrasyong ito sa bigong landas na tinahak sa ekonomiya ng nakaraang mga administrasyon. Lalupa’t patuloy na tumitingala ang administrasyong ito sa gobyernong US (at mga pandaigdigang institusyong kontrolado nito) para sa suporta at tangkilik.

Gayunman, walang masamang mangarap. Sinasabi ni Aquino na kinakatawan niya ang “mapayapang paraan ng pagbabago” sa lipunang Pilipino: hindi na kailangan ng marahas at radikal na rebolusyon para makamit ng mga mamamayang Pilipino ang kalayaan at kaunlarang matagal na nilang pinapangarap. Sa kabilang banda, sinasabi naman ng NDFP na sa armadong rebolusyon lamang matitigil ang pagsasamantala ng iilan at dayuhan sa mayorya ng mga mamamayan.

Sa bahaging ito ng usapang pangkapayapaan, tunay na masusubukan kung may maaasahan pa ba talagang pagbabago sa kasalukuyang sistema. O sa mas radikal, at marahas, na paraan lamang makakamit ang makabuluhang pagbabago para sa mayorya.

]]> 0
Dating gawi Sun, 10 Oct 2010 03:53:13 +0000 Dibuho ni Neil Doloricon

Dibuho ni Neil Doloricon

Di pa kumukupas ang mga istiker ng dilaw na ribbon na nakapaskil sa mga sasakya’t pader sa Kamaynilaan. Patuloy pang ipinapalabas sa telebisyon ang mga patalastas hinggil sa “pagbabago” sa ilalim ng bagong rehimen.  Uso pa rin sa middle class ang mga damit na may dilaw na ribbon at mapa ng Pilipinas.

Ngunit sa mga maralita, sa mga mamamayang naghihirap at pinagsasamantalahan, simula’t sapul ay batid nang gimik lang ang lahat. Ramdam nilang wala namang nagbago, at walang maaasahang pagbabago. Sa unang araw pa lamang ng panunungkulan ni Pang. Benigno “Noynoy” Aquino III, nagpiket na ang mga magsasaka ng Timog Katagalugan at Gitnang Luzon, sa paanan ng Malakanyang sa Mendiola. Gusto lang sana nilang paalalahanan ang bagong pangulo na isa sa pinakamahalagang isyung kailangang tugunan ay ang kawalan ng tunay na repormang agraryo. Makailang-araw, dinispers sila ng mga pulis ng bagong rehimen.

Lalong ikinagalit ng mga magsasaka ang sumunod na mga araw. Isandaang araw na ang lumipas, walang laway na sinayang si Aquino para sa isyu nila. Iwas-pusoy siya sa pakikialam kahit sa tunggalian ng mga magsasaka’t manggagawang bukid at mga kaanak na panginoong maylupa sa Hacienda Luisita. Hindi niyutral ang pagiging pangulo, sabi ng mga magsasaka, laluna’t sinasabi ni Noynoy sa masa na “kayo ang Boss ko.” Ngunit tikom ang bibig ng pangulo. At sa pananahimik pa lamang, pabor na ito sa kasalukuyang kaayusan. Pabor na ito sa pagpapatuloy ng piyudal na pagsasamantala sa magsasaka.

Sa kanyang unang State of the Nation Address, tumahimik din ang Pangulo  kaugnay ng  sahod ng mga manggagawa sa pribadong sektor at suweldo ng mga kawani ng gobyerno. Inihayag niya ang kagustuhan ng administrasyong lumikha raw ng mga trabaho sa “pakikipagsosyo ng gobyerno sa pribadong sektor.” Wala itong ipinagkaiba sa pagsasapribado ng pampublikong assets ng nakaraang mga administrasyon. Ipinagmamalaki pa niya ang planong damihan pa ang call centers sa bansa. Tahimik si Aquino sa kung anong klaseng kaseguruhan mayroon ang mga mamamayang papasok sa trabahong ito. Tahimik siya sa paglaganap ng kontraktuwalisasyon sa paggawa. Tahimik sa matinding atake sa kilusang paggawa na nangangalaga sa karapatan ng mga manggagawa.

Dumaan ang mga araw, lalong nailantad ang kawalan ng pagbabago sa bagong rehimeng Aquino. Nanatili ang matagal nang bangkaroteng mga polisiya sa ekonomiya at ugnayang panlabas. Tumindi ang mga demolisyon sa bahay ng mga maralita, nagpatuloy ang mga panunupil sa lumalabang mga mamamayan, at napalawig pa ang implementasyon ng marahas at madugong giyerang kontra-insurhensiya sa ngalan ng Oplan Bantay Laya. Patuloy ang pamamaslang sa mga aktibista’t sibilyan. Di pa rin natutuklasan ang mga dinukot at nawawalang aktibista’t sibilyan. Nananatiling nakakulong ang “Morong 43,” at ikinulong dahil sa pampulitikang paninindigan nila, tulad nina Angie Ipong, Eduardo Serrano, Jovencio Balweg, Myrna Cruz-Abraham, at iba pa. Hindi pa rin umuusad ang usapang pangkapayapaan sa rebolusyonaryong mga kilusan.

Pati ang ipinagmamalaki niyang laban sa korupsiyon, tila nauuwi sa wala, matapos isiwalat ni Bishop Oscar Cruz, Sen. Miriam Santiago, at iba pa, ang pagkakasangkot umano ng mga opisyal ng gobyernong Aquino sa mga kaso ng katiwalian, pangungulimbat at abuso sa posisyon.

Bilang lider, umani rin ng batikos si Aquino. Hindi niya maayos na napamunuan kahit ang simpleng pakikipagnegosasyon sa nag-aalburutong pulis na nang-hostage ng mga turista. Tumindi ang bangayan ng iba’t ibang pampulitikang kampo na nag-aagawan sa kapangyarihan sa loob ng kanyang administrasyon. Hindi napaghandaan ang inaasahan nang pagragasa ng mga kalamidad.

Dumulo ang unang isandaang araw sa seremonyal na bisita ni Aquino sa US. Ito na marahil ang pinakamalinaw na manipestasyon ng kawalan ng pagbabago sa bagong rehimen. Lahat ng nakaraang mga pangulo ng bansa — mula kay Emilio Aguinaldo at Manuel Quezon, hanggang kay Ramon Magsaysay at Ferdinand Marcos, hanggang kay Joseph Estrada at Gloria Arroyo – ang dumaan sa “ritwal” ng pagmamano sa pangulo ng US. Sa bisitang ito, siniguro ni Aquino ang pagpapatuloy ng di-pantay at mapagsamantalang relasyon sa pagitan ng US at Pilipinas.

Kung kaya sa ika-100 araw ni Aquino sa puwesto, hindi pa rin maaawat ang mga magsasaka, manggagawa at iba pang aping sektor ng lipunang Pilipino. Magmamartsa sila’t daraanan ang  mga sasakya’t pader sa Kamaynilaan na may nakapaskil na mga istiker ng dilaw na ribbon. Magpoprotesta sila, bitbit ang mga panawagan ng masa: tunay na kalayaan, demokrasya, at kaunlarang matatamasa ng malawak na bilang ng mga mamamamayan, hindi lamang ng iilan at dayuhan.

]]> 1
Pagpupugay sa aktibismo ng masa Mon, 21 Jun 2010 04:00:15 +0000 Dibuho ni Neil Doloricon

Dibuho ni Neil Doloricon

Una sa lahat, nagbibigay pugay ang Pinoy Weekly Online sa mga mamamayang Pilipino para sa matagumpay na pagpapaalis sa puwesto kay Gloria Macapagal-Arroyo. Sa kabila ng grandiyosong mga pakana, nabigo si Arroyo  para makapanatili sa kapangyarihan nang lampas sa siyam na taon.

Hindi naging biro para sa masang Pilipino ang pinagdaanang kahirapan at panunupil sa loob ng siyam na taon ng isang pangulong sagad at lantaran ang korupsiyon, pandaraya, pasismo, at kasama ng mga kontra-mamamayang mga polisiya ay naglugmok ng bansa sa pinakamatitinding krisis pang-ekonomiya at pampulitika.

Wala nang hihigit pa sa aktibismong ipinakita nito laban sa rehimeng Arroyo. Sa mahabang panahon, ang mga mahihirap at api ang nasa unahan ng mga pakikibakang nagnanais patalsikin si Arroyo.  Sumakay lamang dito ang mga tradisyunal na pulitiko hanggang  noong eleksiyon na nagkorona sa kanila bilang mga bagong hari’t reyna ng isang sistemang bulok. Naturingang makabago ang teknolohiya sa nakaraang eleksiyon subalit mas masahol pa ang pandaraya dito kaysa luma.

Silang nagpupundar sa yaman ng bansa ngunit walang makatarungang sahod o sariling lupa, silang araw-araw na nagdurusa sa kasalatan ng serbisyong sosyal at pagtaas sa presyo ng mga bilihin, silang nangingibang-bansa ngunit kinukurakot ang kanilang ambag sa kaban ng bayan, silang pinapalayas sa kanilang mga tahanan sa ngalan ng ‘kaunlaran’ na kailanman ay hindi matitikman—sila at ang kanilang mga organisasyon ang tunay na lumaban sa rehimeng Arroyo sa kanayunan man o kalunsuran.

Nagpunyagi silang itulak ang mga lehitimong karaingan at kahilingan. Nagbingi-bingihan man si Arroyo, maraming katulad nila ang nakinig at namulat, naorganisa at nakibaka. Itinaguyod nila ang mga dapat baguhin sa lipunan, at kumilos para dito sa hindi mabilang na mga kilos-protesta, maliit man o malaki, mula sa loob ng mga komunidad, pabrika, o paaralan hanggang sa mga lansangan at paanan ng Malakanyang. Kumilos sila dahil hangad nila ang tunay na mga repormang panlipunan—at dahil hindi ito maibigay ng estado, sila’y binansagang ‘kaaway’.  Mula sa kanilang  hanay daan-daan ang pinatay, dinukot para hindi na muling ilitaw, ilegal na inaresto, tinortyur at sinampahan ng gawa-gawang mga kaso, at sa pangkalahata’y sinupil ang demokratikong mga karapatan.

Sa kabila nito, patuloy nilang sinikap na palakasin ang kanilang mga organisasyon bilang tanda ng kanilang pagkakaisa at prinsipyo. Hindi sila umatras sa anumang labanan, isa na riyan ang labanang elektoral. Itinaguyod nila ang progresibong mga kandidato sa Senado na sina Satur Ocampo at Liza Maza, at party-list ng iba’t ibang sektor. Nangampanya sila hindi lamang para sa puwesto, kundi para ipalaganap ang isang programang pambansa-demokratiko na naglalatag ng pangmatagalang pagbabago. Ang nakabubuhay na sahod, tunay na repormang agraryo, paglikha ng lokal na mga industriya’t trabaho, at pagtataguyod ng pambansang soberanya ang ilan lamang sa mga sangkap ng programang ito.

Nakakuha ng kabuuang tatlong milyong boto ang mga progresibong party-list na Bayan Muna, Gabriela, Anakpawis, Kabataan, ACT Teachers at Akap Bata.  Mas mataas ito sa 2.3 milyong boto na kanilang nakuha noong eleksiyong 2007. Bukod pa rito, nakakuha sina Ocampo at Maza ng halos apat na milyong boto bawat isa. Totoo, hindi naging sapat ang mga boto na ito para mailuklok ang dalawang progresibong mambabatas sa Senado. At, dahil na rin sa pagdagsa ng ‘pekeng’ mga party-list na pinondohan ng Malakanyang at nagpalobo sa kabuuang bilang ng mga boto para sa party-list, tinatayang pito lamang na kinatawan ng mga progresibong party-list ang makakaupo sa Kongreso.

Gayunpaman, maituturing itong malaking tagumpay. Simula’t sapul, ang eleksiyon ay isang tagibang na paligsahan ng salapi at tusong taktika ng tradisyunal na mga pulitiko. Simula’t sapul, naging target ng black propaganda at panunupil ng estado ang mga progresibo. Sa kabila nito, mananatili sa Kongreso ang isang blokeng maaasahang dedepensa sa mga karapatan ng mamamayan, magsusulong ng kanilang lehitimong mga kahilingan, at magsisigurong mapapanagot si Arroyo sa kanyang sanlaksang krimen laban sa taumbayan. At sa masang Pilipino na namulat sa programa ng mga progresibo na inilako noong panahon ng kampanya, siguradong may naghihintay na mga pakikibaka para isulong ito.

Sapagkat walang pundamental na pagbabagong maaasahan mula sa bagong rehimen ni Benigno “Noynoy” Aquino III. Ang totoong makikinabang sa kanyang pagkapanalo ay hindi ang masang Pilipino kundi  ang angkang Cojuangco-Aquino na hahawak muli ng pampulitika at pang-ekonomiyang kontrol sa bansa; ang mga asyendero at negosyante na papaboran ng bagong rehimen; at ang gobyerno ng Estados Unidos na nais na ring maialis sa puwesto ang kinamumuhian-ng-taumbayan na si Arroyo para maproteksyunan ang sarili at dayuhang interes sa bansa.

Asahan nang magbabantay ang mamamayan na tuparin ni Aquino ang mga pangako nito, Asahan nang hihilingin ng masa ang mga pundamental na solusyon sa kanilang mga problema. At asahan nang patuloy ang aktibismo at pagbalikwas sa rehimeng hahadlang sa katuparan ng kanilang mga karapatan at kahilingan.

]]> 0