Pinoy Weekly » Opinyon http://pinoyweekly.org/new Philippine news, analysis, and investigative stories Mon, 06 Oct 2014 18:24:30 +0000 en-US hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0 Reclaim(ing) Metro Manila http://pinoyweekly.org/new/2014/10/reclaiming-metro-manila/ http://pinoyweekly.org/new/2014/10/reclaiming-metro-manila/#comments Mon, 06 Oct 2014 18:24:30 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31755 Sino nga naman bang makakatanggi na “gates of hell” ang Manila/Metro Manila kung, sa araw-araw nga naman, ay impyerno ang kailangang bagtasin ng mga komyuter para lamang makarating sa kanilang trabaho o klase?

Hindi biro ang pagpila sa LRT o MRT na talo pa ang haba ng pila sa mga concert o shows ng mga artista. Nasanay na nga raw tayong mga Pilipino sa pila–magmula sa pagkuha ng mga dokumento sa opisina ng pamahalaan, pagbili ng pagkain, pagtanggap ng relief goods, at maging hanggang sa pagkokomyut.

Ayala Avenue, 1960s <strong>ikaunangpahina.wordpress.com</strong>

Ayala Avenue, 1960s ikaunangpahina.wordpress.com

Araw-araw na perwisyo’t aberya ang dulot ng mabigat na trapik at bulok na mga tren. Wala rin namang ginhawa kahit pa mag-bus o jeep na kakailanganing pa ngang kalimutan ang pakikipagkapwa para lamang hindi mahuli sa paroroonan–unahan a la marathon sa pagsakay, tulakayan/balyahan a la wrestling, at halos magkahalikan na sa sikip sa loob ng sasakyan a la sardinas sa lata.

Bago ka pa man makarating sa eskuwela o opisina, tiyak na pagod na pagod ka na at nasira na ang araw mo. Mas lalong marahas ang sitwasyon kung sasakto pang bubuhos ang malakas na ulan at magbabaha sa mga lansangan. Sino ba naman ang gaganahan pumasok ng trabaho kung ganito ng ganito lang din sa araw-araw?

Hindi ba parang eksena sa end-of-the-world na mga pelikula ang araw-araw na buhay ng mga komyuter sa Metro Manila? Ang masama pa nga, kinasanayan na natin. Lalo pa’t nangunguna ang pamahalaan na gawing lehitimo sa isipan natin ang ganitong kaayusan ng Kamaynilaan. Ilang beses na nga bang nagpahayag ang pangulo at iba pang mga opisyal na ang malalang trapik ay senyales ng paglago ng ekonomiya’t pag-unlad ng bansa?

Legitimating ang gamit ng mga ganitong pahayag ng pamahalaan: Nagtatagumpay silang paniwalain tayo na kaakibat talaga, at wala na tayong magagawa pa, ng buhay sa lungsod ang ganitong mga sakripsiyo’t problema.

Gayunpaman, marami pa rin ang hindi pumapaloob sa diskurso na pagtiisan na lamang ang ganitong kalagayan. Noong mga nakaraang linggo, naging tampok sa social media ang mga usapin ng trapiko at sistema ng transportasyon sa Metro Manila. Dahil lumalala ang sitwasyon, mas nahihirapan ang pamahalaan na pagtakpan ang pag-alingasaw ng nabubulok na Kamaynilaan.

Manila,1980s  <strong>motorcyclephilippines.com</strong>

Manila,1980s motorcyclephilippines.com

Bagama’t kinikilala ng pamahalaan ang problema, ayon sa kanilang mga pahayag, kulang pa rin kung titimbangin ang mga aksiyon na isinasagawa ng pamahalaan. Hindi naman ito nakakapagtaka. Paano nga naman kasi mararamdaman ng opisyales ng pamahalaan ang urgency na lutasin ang problemang ito kung panay de-kotse’t komportable naman sila sa kanilang pag-commute sa araw-araw? Naiipit din ba sila sa mabagal na daloy ng trapiko kung may de-numerong plaka naman ang kanilang sasakyan o kaya wang-wang? Bakit naman sila sasakay ng tren kung lagpas pa sa dami ng daliri ang pagmamay-aring sasakyan?

Kaya nga nagkaroon ng “take the MRT” at iba pang kaparehong mga “challenge” ang netizens sa pulitiko para maramdaman nila mismo ang impyerno na kinasasadlakan ng mga komyuter. May ilang bumaba sa kanilang mga ivory tower at sumubok pero mas madami ang piniling huwag pansinin ang ingay.

Hindi biro ang nawawala sa bansa dahil sa perwisyong mabigat na trapik araw-araw. Sa taya ng Japan International Cooperation Agency (JICA), halos P2.4 Bilyon ang nawawala sa ekonomiya natin dahil dito. Kung sa 2013 Global Competitiveness Report naman ng World Economic Forum (WEF), bagsak tayo sa larangan ng kalidad ng mga imprastraktura lalo na sa sistema ng pampublikong transportasyon. Pero higit pa sa mga ekonomik na kawalan, hindi ba’t sayang din naman ang oras na sana’y kapiling na ang pamilya o nakakapagpahinga na kaysa nakababad sa trapik?

Dahil kung urban life index lang din naman ang pagbabatayan, mahalagang ang lungsod ay nakakatulong sa pagpapayaman at pagpapalalim ng personal at sosyal na relasyon ng mga nakatira dito. Ganito din ba ang masasabi ng mahigit 12 milyong katao para sa Metro Manila o ang halos 25 milyong katao para naman sa Greater Manila Area?

Totoo din naman na malaking bahagi ng problema ng ating mga lungsod ay dahil hindi ito napagplanuhan ng maayos. Bagong penomenon lang naman ang pagkokonsulta ng pamahalaan sa mga urban planners bago magpatupad ng mga patakaran o gumawa ng mga aksiyon. Pero sumasapat bang solusyon, para lutasin ang lahat ng problemang ito, ang “better, efficient and effective urban planning”?

Halimbawa, ibinahagi ni Enrique Peñalosa, dating alkalde ng Bogota, Colombia, na tumatanggap ng teknikal na paggabay mula sa JICA para lutasin ang problema ng kanilang siyudad sa pagsisikip ng mga lansangan, ang kanyang karanasan. Kalakip ng “master plan” para sa syudad, na nagkakahalaga ng $5 Bilyon, ang elevated freeways. Ngunit kritikal siya sa pinalalaganap na kaisipan na ang kaunlaran ng kanilang syudad ay nangangahulugan na kailangang dumami ang pribadong mga kotse. Sino nga ba ang makikinabang sa ganitong “master plan”? Hindi ba’t ang mga may-ari ng mga dambuhalang negosyo ng kotse sa Japan at ang lokal na mga elite na distributor nito sa bansa?

We think it’s totally normal in developing-country cities that we spend billions of dollars building elevated highways while people don’t have schools, they don’t have sewers, they don’t have parks. And we think this is progress, and we show this with great pride, these elevated highways!”

Dagdag pa ng progresibong urban planner na si Jeff Speck, hindi kinikilala ng mga “master plan” na ito ang usapin ng induced demand–na dadami ang bilang ng mga kotse dulot ng pagdami ng mga kalye/freeways/skyways, na sa huling pagsusuri’y hindi din nakabubuti ang pagpapalapad/pagdadagdag ng mga daanan.

Ortigas, 1990s (anonymous)

Ortigas, 1990s (anonymous)

Hindi ba kakatwa na bagama’t 2 porsiyento lamang ng mga Pilipino ang may kotse ay bilyun-bilyon ang pamumuhunang inilalaan ng pamahalaan para rito? Kung pagsasama-samahin ang halaga ng mga proyektong Skyway Stage 3, NLEX-SLEX Connector at NAIA Expressway, papatak na ito sa halos P63.4-B. Magkano pa kaya kung susukatin ang pinagsama-samang halaga ng lahat ng mga proyektong road expansion/construction of new roads/etc ng pamahalaan? Hindi ba’t ang lalabas ay subsidized pa ng mga komyuter ang komportableng daanan para sa may mga kotse?

Ano kayang kalidad ng ating pampublikong tranportasyon–MRT, LRT, PNR, Bus Rapid Transit (BRT)–ngayon kung dito inilaan ng pamahalaan ang bilyun-bilyong pamumuhunan na ang maliit na bilang ng mga de-kotseng Pilipino lamang ang nakinabang?

Sa kabilang banda, kailangan din maging malapit sa mga lugar ng tirahan ang mga serbisyo at opisina ng pamahalaan para hindi na kailanganing lumayo pa at mag-commute. Kung kakayanin nga rin, hindi ba’t mas maganda kung self-sustaining ang mga komunidad at kabahayan? Maaari naman talagang magsama-sama sa iisang lugar ang negosyo, paaralan, serbisyo, simbahan, at iba pa. Sa ganitong pagkakataon at balangkas ng mga komunidad, nagiging pag-aari ng mga mamamayan ang mga komunidad/pampublikong lugar at hindi ng mga dambuhalang land developers o mga may-ari ng malls.

Hindi ba nakaka-alarma para sa atin ang pagkaubos ng pampublikong mga parke dahil tintayuan ito ng mga Savemore ni Henry Sy? O kaya naman ang pagsasara ng mga talipapa’t palengke ng mga komunidad dahil sa pagpasok ng Puregold? Kung ganito ng ganito ang mangyayari, anong lupa ang mananatiling pampubliko sa ating mga lungsod?

Nasa kamay natin ang tadhana ng Metro Manila–ang ganap na pagkabulok nito sa kamay ng pamahalaan na nakikipagsabwatan sa kapital o ang transpormasyon nito bilang mapagkalingang syudad sa kamay ng mamamayan.

Naisip ko nga, bakit ba natin gustong pasakayin ng MRT ang mga makapangyarihan na nagpapatakbo sa pamahalaan? Hindi ba’t mas magiging makubuluhan, at ganap na may pagbawi/reclaiming, kung ang mga komyuter sa MRT araw-araw ang bibigyan naman ng kapangyarihan na patakbuhin ang pamahalaan?

Si Cleve Arguelles ay isang komyuter na naiikot ang Metro Manila sakay ng MRT, LRT, jeep at bus linggu-linggo.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/10/reclaiming-metro-manila/feed/ 0
Poetic Vandalism http://pinoyweekly.org/new/2014/10/poetic-vandalism/ http://pinoyweekly.org/new/2014/10/poetic-vandalism/#comments Mon, 06 Oct 2014 04:58:09 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31733 “Ang mga unang paborito kong manunulat na Pilipino ay sina Amado Hernandez, Nick Joaquin, at Gelacio Guillermo.”
– Jose Maria Sison (blurb, Mga Tula ni Gelacio “Chong Gelas” Guillermo)

*      *      *

Tatlong librong nasa mesa ko ngayon: Mga Tula ni Chong Gelas, Agaw-Liwanag ni Bomen Guillermo, at dalawang kopya ng Sa Pamumulaklak ng mga Talahib ni Rogelio “Ka Roger” Ordoñez.

*      *      *

Parehong ginawaran ng parangal na Makata ng Bayan sina Chong Gelas (2009) at Ka Roger (2011) mula sa Kilometer 64 Poetry Collective.

*      *      *

Noong Setyembre 16, inilunsad ang aklat na Mga Tula ni Chong Gelas. Walang paghahambog ang pamagat. Iyon ay isang koleksyon ng mga tula. Pati ang disenyo ng pabalat. Walang kaek-ekan. Hitsurang manila paper lang na nagpapaalala sa mga tibak ng kanilang sinusulatan kapag nag-i-ED (educational discussion).

May kopya na ako ng Kung Kami’y Magkakapit-bisig: Mga Tula sa Hacienda Luisita ni Chong Gelas. Isang manipis na aklat na nilathala para sa kanyang ika-70 kaarawan noong 2010.

Pero iba itong Mga Tula. Dito may revelation na si Chong Gelas at ang underground writer na si Kris Montanez ay iisa.

Sabi nga ni JMS: “Malugod kong ipinapaabot ang aking rebolusyonaryong pagbati kay Gelacio Guillermo sa paglulunsad ng kanyang aklat ng M” at sa kanyang pagtanggap na siya at si Kris Montanez ay iisa. Kapuri-puri na inakda niya sa tunay na pangalan at nom de plume ang magagandang tula na naglalarawan at nagbibigay kabuluhan sa buhay ng mga anakpawis at sa kanilang pakikibaka para lumaya sa pang-aapi at pagsasamantala.”

*      *      *

Noong 2010, naimbitahan ako ng grupong Artist Arrest para magbigay ng poetry workshop sa 43 health workers na ikinulong noon sa Camp Bagong Diwa. Binansagan silang Morong 43.

Kasama ko noon ang mga visual artist na magsasagawa rin ng workshop, pati ang mga miyembro ng Defend ST at Artist Arrest.

Ipina-repro ko ang 8-pahinang handout ko na kakagamit ko lang noon sa isang poetry workshop sa University of Batangas. Tuwang-tuwa pa nga ang mga estudyante nang sabay-sabay kong pinabigkas sa kanila ang tulang “Kokak” ni Chong Gelas.

*      *      *

Magkahiwalay ang pasilidad ng mga lalaki at babaeng nakadetine sa Camp Bagong Diwa. Sa women’s detention cell, binalasa agad ang handout na gagamitin namin sa workshop. Tinanggal ang huling pahina kung saan naroon ang tula ni Chong Gelas.

Sa men’s detention cell naman, matapos kaming paghubarin at kapkapan mula anit hanggang talampakan, binusisi rin ang mga dala naming materyal para sa mga workshop. Kinumpiska ang buong poetry handout ko. Ang hatol: subersibo!

*      *      *

“Literature should be a kind of revolutionary manifesto against established morality and established society.”
– Guo Moruo

*      *      *

Nagtanghal sa book launching sina Ericson Acosta, BLKD, Lanceta, Chikoy Pura, Pete Lacaba at marami pang ibang manggagawang pangkultura.

Bumili ako ng kopya ng Mga Tula dahil gagamitin ang kikitain nito para makalikom ng pondo para sa Kampanyang Bungkalan ng Luisita Watch. Kailangan din nila ng pondo para sa komemorasyon ng ika-10 anibersaryo ng Hacienda Luisita massacre (#HLMX) sa Nobyembre 16, 2014.

*      *      *

Noong Oktubre 2 naman inilunsad ang Sa Pamumulaklak ng Talahib ni Ka Roger. Naganap ito sa Polytechnic University of the Philippines, Sta. Mesa, Manila. Saktong-sakto, sabi nga niya, dahil tuwing Oktubre namumulaklak ang mga talahib.

Sakto rin na nalathala ito ngayong 2014, sa ika-50 anibersaryo ng Mga Agos sa Disyerto. Sa milya-milyang disyerto, ang unang signos ng buhay ay ang pagtubo ng mga talahib.

*      *      *

Espesyal ang Sa Pamumulaklak ng Talahib para sa akin dahil pinagsulat ako ni Ka Roger ng introduksyon para sa koleksyon. Nasa Iowa ako noon at naghahanap ng silbi ko sa bayan habang nasa malayong lugar.

Kasama ni Ka Roger, pinagtulungan namin nina Mark Joseph Rafal, Emmanuel Dumlao, Rogene Gonzales, Laurence Marvin Castillo, at Tilde Acuña na isalin ang mga tula niya sa Ingles.

*      *      *

“Mene, Mene, Tekel, Upharsin”
– Daniel 5:25

*      *      *

Parehong may mga salin/tula sa Ingles ang mga bagong aklat nina Chong Gelas at Ka Roger.

Sa panahon ng ASEAN integration, sa paghahanap ng mga tulang Filipino na maaaring isalin sa katutubong wika ng mga bansa sa labas ng Pinas, mas karapat-dapat na piliin ang kanilang mga tula.

*      *      *

Pauwi na ako nang mapansin ko ang mga flag ng New People’s Army na nakatulos sa tabi ng flag pole ng PUP at kumukunday sa hangin. Nagulat din ako nang makakita ng mga OP (“operation pinta”) sa gilid ng obelisk at ng pader malapit sa bahay ni Apolinario Mabini.

Kagulat-gulat na nakatayo sa loob ng kampus ang bahay ni Mabini. Kalunos-lunos din na pininturahan ng blue green ang kubo. Pero ibang kuwento na iyon.

Habang umuusad ang programa sa book launching ni Ka Roger, nagkaroon pala ng lightning rally sa loob ng kampus. Nakita ko ang mga litrato sa Facebook status ni Jonathan Caiña.

*      *      *

Signs of the times: naisip ko. Buhay na buhay ang revolutionary optimism (sige, sabihin na nating youthful vitality) sa Sintang Paaralan (mas ok nang ganito ang turing sa PUP kesa sa “Pekeng UP”).

*      *      *

May mga estudyanteng nagalit. Bakit daw sinira ang ganda ng obelisk, eh simbulo iyon ng PUP.

Sa website mismo ng PUP nakalagay, ang unibersidad ay may “long-standing reputation as a vanguard of truth and social justice.” Kahit kailan hindi naging konserbatibo ang PUP. Huli na sa balita ang ilang umaangil na nag-enrol o baka galing sila sa ilalim ng bato.

Iyon bang ganda ng nitsong kinulapol ng pintura pero may nabubulok na bangkay sa loob ang gusto nila o ang paalala na malakolonyal at malapyudal pa rin ang lipunan sa loob o labas man ng kampus?

*      *      *

“Society gets the kind of vandalism it deserves”
– Banksy

*      *      *

Signs of the times.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/10/poetic-vandalism/feed/ 0
LETTER | Luisita landgrabbers cited ‘labor-law compliant’ by DOLE http://pinoyweekly.org/new/2014/10/letter-luisita-landgrabbers-cited-labor-law-compliant-by-dole/ http://pinoyweekly.org/new/2014/10/letter-luisita-landgrabbers-cited-labor-law-compliant-by-dole/#comments Mon, 06 Oct 2014 04:36:55 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31727 Labor Sec. Rosalinda Baldoz helps inaugurate Luisita Industrial Park. Photo courtesy: <strong>DOLE Region III</strong>

Labor Sec. Rosalinda Baldoz helps inaugurate Luisita Industrial Park. Photo courtesy: DOLE Region III

LIHAM iconWhat kind of message is the Department of Labor and Employment (DOLE) Secretary Rosalinda Baldoz sending to the public in conferring unprecedented distinction to the Luisita Industrial Park – a hub widely-known to be part of the still dispute-ridden and controversial Hacienda Luisita estate?

While it is up to the workers themselves in the Luisita Industrial Park (LIP) to contest the ostentatious designation made by the DOLE in naming the LIP as the very first “Labor Law Compliant Eco-zone” in the country, this does not belie the fact that aggressive land grabbing and brazen human rights violations are continuously being perpetrated by the LIP administration under the Luisita Realty Corporation (LRC).

The LRC is one among the many notorious corporate avatars of the Cojuangco-Aquino family in Hacienda Luisita, where presidential sister Ballsy Aquino-Cruz is director while Pinky Aquino-Abellada and Viel Aquino-Dee sit as top stockholders.

DOLE’s conferment may be used to prop up the LRC’s pending application before the Philippine Economic Zone Authority’s (PEZA) Board to incorporate 260.4 hectares of agricultural land in Barangay Balete, Luisita to the existing Luisita Industrial Park complex. The PEZA granted the LRC a pre-qualification clearance on February 13, 2014, barely a week after the Cojuangco-Aquinos ordered the burning of farmers’ homes and the bulldozing of crops within the contested property.

Another Cojuangco-Aquino firm, Tarlac Development Corporation (TADECO) ordered the aggressive attacks against Hacienda Luisita farmers in Balete.  Violent eviction of farmers, bulldozing of ready-to-harvest palay crops and fencing off of the 260-hectare area from its tillers continued even after the Department of Agrarian Reform (DAR) affirmed the agricultural nature of the said property by issuing a Notice of land reform coverage (NOC) on December 17, 2013. The DAR did not lift a finger to stop TADECO’s assaults against Luisita farmers.

The headquarters of the 31st company of the 3rd Mechanized Battalion of the Philippine Army was constructed within this 260-hectare area last year with the blessings of the LRC. Soldiers have, since then, been practically deployed to serve in the Cojuangco-Aquino private army, intermittently mobilized to harass and evict farmers from the area. Bulldozers of the Cojuangco-Aquino family which were used to destroy farmers’ crops and homes are usually  parked right beside the army headquarters.

In successive incidents from September 2013 to March 2014, TADECO was able to evict tillers even without a court order through the deployment of private security guards, local police and fully-armed SWAT teams. The attacks resulted in the death of one of our members, Dennis dela Cruz, several cases of mauling, attempted murder and unlawful arrest, and the filing of harassment suits against hundreds of farmers.

Personnel – thugs – hired by the Cojuangco-Aquino family from the Great Star Security Agency, one of the Luisita Industrial Park’s subcontractors, are directly responsible for the violent attacks against farmers in Barangays Balete and Cutcut.  Great Star Security Services, Inc. was also declared compliant with General Labor Standards and issued Certificates of Compliance (CoC) yesterday, October 1, in a high-profile ceremony at the LIP compound which was graced by Baldoz herself.

Security guards from the Great Star Security Services Inc. are also involved in the shooting of a group of farmers in disputed farmlands in Barangay Maimpis, San Fernando, Pampanga on July 28, 2014. It seems that violation of human rights is their forte.

The Cojuangco-Aquinos are hell-bent on maintaining control of the Luisita estate and in implementing their grand master plan to convert the sugar plantation into a giant commercial hub, in contempt and complete reversal of the 2012 Supreme Court decision for total land distribution.

Ten years after the Hacienda Luisita Massacre, Luisita farmers are still denied land and justice. President BS Aquino’s alter-egos like Baldoz of  DOLE and Gil delos Reyes of DAR, act like extensions of this insatiable landlord family in ruthlessly extracting every last drop of blood, sweat and tears from Luisita farmworkers.

FLORIDA SIBAYAN
AMBALA – Unyon ng mga Manggagawa sa Agrikultura
56 K-9 St., Kamias, Quezon City

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/10/letter-luisita-landgrabbers-cited-labor-law-compliant-by-dole/feed/ 0
What’s up, Hong Kong? http://pinoyweekly.org/new/2014/09/whats-up-hong-kong/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/whats-up-hong-kong/#comments Mon, 29 Sep 2014 16:41:43 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31676 When the request for a column about what is now happening in Hong Kong came in, I was honestly stumped about what to write.

Should I write about the issue, or issues, the protesters are carrying? For indeed, while many may think that life is bliss in Hong Kong, the people here have legitimate issues that have remained unaddressed through the years.

As what everyone following the news knows by now, the major call of the protesters is for full universal suffrage especially for choosing the city’s Chief Executive.

But beneath the political reforms called for are also the concerns on the eroding economic condition of many resulting from a system that prioritizes big businesses over the people’s welfare especially during periods of crisis. Privatization, austerity, widening gap between the haves and have-nots, and the dwindling capacity of the large middle class population – all of these and more have contributed to the drive to see changes in the city’s governance.

Of course, after that most condemnable display of police brutality, the already boiling contempt for the government is probably reaching its tipping point.

Maybe, I should just write about how it feels to be part of the protesters? For indeed, it is an amazing experience.

Thousands of people you do not know surround you but are very much ready to explain what is being chanted to one who doesn’t know their language. Walking quickly but failing to get out of range of the choking smoke of the teargas that burns your eyes; while those you’ve never met in your life give you a bottle of water and a wad of wet tissue to take the discomfort away.

Some may say that it is a sea of black and yellow. But it really is a kaleidoscope of experience: from forcing the police to back away with just their bodies and voices, to listening to an old woman scold poker-faced police officers for their violence; from getting offered with food and drinks to watching how they learned to work collectively to distribute what are needed by their fellow protesters; from getting hugs and firm handshakes for showing up, to listening to migrant leaders express support for the democratic rights of the Hong Kong people.

But maybe I should just write about how this relates to us Filipinos? For indeed, like our own people, the dream of social change is also present amongst many Hongkongers.

Like us, they too experience hardships in a system that serves only a few. They too face seemingly insurmountable tasks for meaningful reforms. Yes, as what we have all seen, they too have to confront brutish state forces that preserve the status quo.

For our families back home worried of the condition of their loved ones here, I will not say don’t be. But based on how warmly the protesters respond to the support of non-locals, I will say that solidarity lives in this beautiful movement for the people’s democratic rights.

So what is really happening in Hong Kong? In a nutshell, I guess, history is.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/whats-up-hong-kong/feed/ 0
To the 58 victims on their 58th month http://pinoyweekly.org/new/2014/09/to-the-58-victims-on-their-58th-month/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/to-the-58-victims-on-their-58th-month/#comments Sun, 28 Sep 2014 12:23:12 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31658 It has been 58 months now since you were mercilessly murdered at Ampatuan town in Maguindanao on November 23, 2009. Thirty two of you were journalists and media workers. I was a journalism freshman then and it made me think if I should still pursue journalism.

After that bloody incident, I was seriously considering shifting my major. Of course, I was afraid that it might happen to me in the future. But I stayed and finished my journalism degree.

It made me ask: Why are journalists getting killed in the Philippines?

I wasn’t able to get the answers inside the four corners of a classroom. I got the answers through reading and discussions with people in the media and human rights advocates. The fear I felt at first became the driving force for me to continue advocating for press freedom and human rights.

We have a different situation compared to Iraq, where journalists are often caught in crossfire. You were killed because of political ambition, the feud between political families fighting over power and control. They maintain the use of private armies to protect their political interests. A paramilitary group of the Ampatuan clan was ordered to massacre you. The country has warlords with active private armies, a clear manifestation of a backward semi-colonial and semi-feudal Philippine society.

You were there to get a story for your respective media organizations. You were just practicing your profession. But you were ruthlessly slain, stripped of your dignity as human beings. Animal slaughter can be considered even more humane compared to what they did to you.

They say we are in a democracy where we enjoy freedom of the press, of speech and of expression. These rights may not be absolute, but that does not mean that the powerful can just shoot us just because they don’t agree with our opinions and views.

Journalists, as well as community leaders and activists, are being incarcerated, abducted and killed just because they are seeking the truth and a better society.

I would like to tell you a story about President Noynoy Aquino, who promised to bring you immediate justice while campaigning for presidency last 2010. In a human rights forum in Belgium during his European tour last week, Noynoy said that not all media killings are related to the job. Would you agree with that? I can certainly say that you probably won’t.

Furthermore, President Aquino has been repeatedly criticizing the media for their negative reporting on his government. In the light of issues of graft and corruption in the bureaucracy under his leadership, the media has the responsibility to bring deliver news and information to the public. As the National Union of Journalists of the Philippines (NUJP) said in its statement, the media are not the President Aquino’s cheering squad.

After your demise, there were many others who were slain.

According to the Center for Media Freedom and Responsibility (CMFR), there are actually 29 media killings after Ampatuan Massacre and 25 media killings as of this writing under President Aquino’s administration. Noynoy exceeded his mother President Cory’s record of 21 media killings during her term. Of the 25 journalists killed under Noynoy, one of the most recent was shot inside her home in front of her son.

In addition to that, 145 media killings were documented since the so-called restoration of “democracy” in the country in 1986. But only 14 out of these murders have convictions.

The trial of your case hasn’t significantly progressed as your death is now approaching its fifth year in less than two months. And yet again, the police and court barred the media from covering the proceedings of the trial last September 17 on the grounds that the courtroom was full at that time, and that the first defense witness was a minor, the 17-year-old daughter of former Autonomous Region for Muslim Mindanao (ARMM) governor Zaldy Ampatuan.

Speedy trial is a constitutional guarantee, but the proceedings are snail-paced. Considering the Philippine justice system, the trial might go on for eons.

As a young activist-journalist, it worries me that journalists, even ordinary people, are being killed for their political standpoint and beliefs.

There can be no genuine justice for you, the victims, if the culture of impunity continues to reign and until the government is not sincere in resolving the cases of human rights violations and in putting the perpetrators of these crimes behind bars.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/to-the-58-victims-on-their-58th-month/feed/ 0
Kulang ang Kalayaang Pang-akademiko http://pinoyweekly.org/new/2014/09/kulang-ang-kalayaang-pang-akademiko/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/kulang-ang-kalayaang-pang-akademiko/#comments Thu, 25 Sep 2014 00:20:05 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31619 Ngayon ko lang talaga nabasa ang kontrobersyal na pahayag ng School of Economics ng Unibersidad ng Pilipinas-Diliman tungkol sa protesta ng mga estudyante noong pumunta si Budget and Management Sec. Butch Abad sa naturang unibersidad noong Setyembre 17. Ito ang ubod ng kanilang pagkondena sa protesta: “Bilang inimbitahang bisita, saklaw si Secretary Abad ng balabal ng kalayaang pang-akademiko at ligtas na pagpunta na ginagarantiyahan ng Unibersidad sa lahat ng tumutuntong sa kampus.” Dagdag pa nito, “Ang silbi ng matayog na pribilehiyong iyan ay ang garantiyahan ang malayang trapiko ng magkakaibang ideya – at ng magkakaibang taong yumayakap sa kanila – na siyang nagbibigay-lakas sa isang liberal na institusyong pang-akademiko.”

Maraming suliranin ang pag-apela ng UPSE sa kalayaang pang-akademiko. Una, tulad ng lahat ng kinikilalang kalayaan ngayon, ang kalayaang pang-akademiko ay nabuo at napatatag sa kasaysayan laban sa mga makapangyarihan sa lipunan – sa Simbahan, sa gobyerno, at maging sa malalaking kapitalista. Sa pahayag ng UPSE, ginagamit ang kalayaang pang-akademiko para ipagtanggol ang isang mataas na opisyal ng gobyerno (at isa sa pinakamakapangyarihan sa gobyernong ito) laban sa mga nagpoprotestang aktibista (na katunggali ng mga makapangyarihang grupo kahit sa loob ng UP). Laban sa mga makapangyarihan dapat bigyang-kahulugan ang “mga ideyang kontraryo at hindi uso,” at panlilinlang ang tawaging ganyan ang mga ideya ng isang Butch Abad.

Ikalawa, bagamat kinikilala ng lipunan ang kalayaang pang-akademiko, hindi ito ligtas sa pagsusuri at kritisismo. Pwede sigurong ihalintulad ito sa kalayaang bumoto, na mas pundamental rito: May kalayaang bumoto, pero pwedeng suriin kung wasto o mali ang paggamit dito ng isang tao o grupo ng tao. Sa pahayag ng UPSE, iwinawasiwas ang kalayaang pang-akademiko na parang hindi ito makukwestyon at dapat kilalanin sa simpleng dahilan na isinabuhay ito. Sa tingin ko, sa mga dahilang ipapaliwanag sa ibaba, mali ang paggamit ng University Student Council sa kalayaang pang-akademiko nang imbitahan nitong magsalita si Abad sa isang porum, at mali rin ang UPSE na gamitin ang kalayaang pang-akademiko para ipagtanggol ang naturang hakbangin.

Ikatlo, at kaugnay ng ikalawa, ang kalayaang pang-akademiko ay pamamaraan lamang na dapat ay naglilingkod sa iba pang prinsipyo labas dito. Halimbawa, dapat itong naglilingkod sa tungkuling panlipunan o social responsibility at sa siyentipikong pag-aaral. Sa pahayag ng UPSE, hindi binigyang-katwiran ang kalayaang pang-akademiko sa mga batayang ito, kundi sa “pagkadahop ng buhay-intelektwal at pagkupot sa debate sa isang monologo” lamang, na nagmumula sa makaisang-panig na paggigiit ng kalayaang pang-akademiko. Kahit sa mga prinsipyo ng UP na “dangal at kahusayan (honor and excellence)” na minsang kinasangkapan ni Prop. Solita Collas-Monsod ng UPSE, mas patungkol ang kalayaang pang-akademiko sa kahusayan, hindi sa dangal.

Mali na imbitahan si Abad para talakayin ang pambansang badyet dahil sa DAP o Disbursement Acceleration Program. Mali na imbitahan si Ferdinand Marcos para talakayin ang pagsusulong ng demokrasya dahil sa Batas Militar. Mali na imbitahan si Jovito Palparan para talakayin ang pagtatanggol sa karapatang pantao dahil sa Oplan Bantay Laya. Mali na imbitahan si Gloria Macapagal-Arroyo para talakayin ang pagtiyak sa malinis at matapat na halalan dahil sa Hello Garci. Mali na imbitahan si Henry Sy para talakayin ang pagtaguyod sa karapatan ng mga manggagawa dahil sa kontraktwalisasyon sa SM. Mali na imbitahan si Kris Aquino para talakayin ang halaga ng privacy dahil sa pag-anunsyo niya sa nangyari sa kanila ni Joey Marquez. At iba pa.

Mali ang pag-imbita sa naturang mga tagapagsalita para sa mga nabanggit na paksa dahil kinakatawan nila ang kabaligtaran o pagkasira ng mga nabanggit na paksa. Mali dahil ginamit na nila ang dominanteng midya para ilahad ang kanilang mga ideya. Mali dahil sila ang dapat pangaralan tungkol sa paksa nila, at wala silang awtoridad na talakayin ang naturang mga paksa. At ang pahintulutan silang talakayin ang naturang mga paksa ay ang magpagamit sa kanilang panlilinlang, sa halip na maging instrumento ng kaliwanagan para sa lipunan. Halimbawa, magyayabang si Abad tungkol sa pagpapalahok sa publiko sa proseso ng pagbabadyet, gayung ipinaglalaban niya ang kapangyarihan ng iilan na baguhin ang aprubadong pambansang badyet.

Pero may kaibahan ang pag-imbita kina Abad, Marcos, Palparan at Arroyo sa mga kahalintulad sa itaas kumpara sa pag-imbita kina Henry Sy at Kris Aquino. Ang mga tao sa unang bungkos, itinuturing ng lipunan na mga kriminal sa mga usaping nabanggit, habang ang mga nasa ikalawang bungkos ay hindi, o hindi pa. Dito mailulugar ang agresibong pagkondena – kalabisan ang tawaging “karahasan” – ng mga aktibista sa pagpunta ni Abad: hindi siya karaniwang bisitang tagapagsalita o panauhing pandangal kundi isang kriminal sa bayan. Dito rin mailulugar ang mariing pagkondena ng UPSE, at Malakanyang, sa ginawa ng mga aktibista: kinukwestyon nila ang hatol na kriminal si Abad at ipinupwersa ang isang reperendum tungkol sa kanya.

Isang sintomas ang pagwasiwas sa kalayaang pang-akademiko ng kaguruan ng UPSE nang walang pagsaalang-alang sa tungkuling panlipunan. Hindi ito papasa sa pamantayan ng tungkuling panlipunan: sa kasaysayan, ginamit nito ang kalayaan ng akademya para isulong ang kawalang-kalayaan sa lipunan. Ang maramihang pagpirma nito ay patunay ng mala-kulto nitong pagbubuklod para sa paglilingkod sa iilan, silang mga nangangaral ng indibidwal na interes sa mga klasrum at sulatin. Maliban sa pagkondena nito sa diktadurang Marcos sa bisperas ng pagbagsak ng huli, wala nang kaguruan sa UP na mas tampok at tuluy-tuloy na naglilingkod sa gobyerno at sa malalaking kapitalista at haciendero liban sa UPSE. Natural, ipagtatanggol nito si Abad.

Instrumento lamang ang kalayaang pang-akademiko sa paghahanap ng katotohanan, at kakatwa ang paggigiit ng UPSE ng kalayaang pang-akademiko sa kabila ng pagtambad ng mga katotohanan bunsod ng protesta: Hinahatulan ng papalaking seksyon ng lipunan si Abad na kriminal – “magnanakaw” sa salita ng mga nagprotesta. Dapat katambal ng kalayaang pang-akademiko ang tungkuling panlipunan; kung hindi, magiging instrumento ito ng pagtatangka ng mga kriminal na manlinlang. At kung mangyari ang huli, susugod ang protesta para agresibong kumondena. Sa bayang ito kung saan bulok ang sistemang pangkatarungan, gagawa at gagawa ng paraan ang mga walang kapangyarihan para idiin at isakdal ang mga gumawa ng krimen sa bayan.

Sabi ng mga nangangaral ng kalayaang pang-akademiko, “kaaway ng unibersidad” ang mga aktibista. Para sa marami at dumarami sa lipunan, kakampi sila ng katotohanan.

25 Setyembre 2014

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/kulang-ang-kalayaang-pang-akademiko/feed/ 0
Sad Few Notes on Creative Writing http://pinoyweekly.org/new/2014/09/sad-few-notes-on-creative-writing/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/sad-few-notes-on-creative-writing/#comments Wed, 24 Sep 2014 05:50:38 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31584 One striking fact about Philippine Literature (English or Filipino) is that our creative writers have been, and still are, suffering a very unpopular verdict from the reading public. This kind of notoriety is quite appalling, considering the professed literacy of our society.

The situation strikes us sharply. For between a choice, say, of Emile Loring’s “What Then Is Love?” or some novels in comics form of Carlo Caparas on one hand and, on the other hand, of Nick Joaquin’s “The Woman With Two Navels” or Ninotchka Rosca’s “Twice Blessed” (1993 American Book Award) or her novel “State of War” that clearly depicts the lives of ordinary people under the Marcos dictatorship, the choice is decidedly ready-made: Joaquin and Rosca suffer the tyranny of unpopularity not because they are unacceptable writers but, simply, their elegant style does not excite the taste buds of ordinary readers. This is also true as regards literary pieces written in Filipino vis-a-vis romance and fantasy novels and short-stories proliferating in leading commercial magazines or publications.

This situation which exists between the creative writers and their reading public is indeed disheartening and, by and large, may be considered as the fundamental problem of creative writing today.

The problem of the Filipino creative writers is how to communicate their crops without sacrificing the literary quality. Their evaluation of human life, especially of the downtrodden and the oppressed, their indictment of the greediness and exploitative nature of the ruling class, their appreciation of rural scene and of country life or, simply, the down-to-earth manners and attitudes of Filipino society are still inept to touch the sensibilities of the readers. This finds its incipient in the seeming neglect of creative writing to focus its attention to the inviting scenes of country life and the continuous struggle of the Filipino masses for a just and prosperous society.

Creative writing’s attempt to discover the image of country life is still weak, if at all. The feeble attempt to rediscover the lost image has failed to provide the link between the creative writers and the reading masses. This circumstance has brought several literary setbacks, dragging the writer’s prose into the dungeon of commercialism.

Some short-story and novel writers have tainted the noble mission of creative writing into a commercialized plot. The atmosphere of creativity afouls with the smell of cold cash and, as such, an illusion of creativity is unavoidably created in commercial magazines of note.

But, unfortunately, an honest appraisal of short-stories and novels clashing in commercial streets reveals unmistakably that they are pieces of writing which creativity is not. There is not even a color of meritorious literary. Most often than not, these novels and short-stories appearing in commercial magazines do not even deserve a cent of passing comment.

Commercial fictions, we are told, are written basically on one formula, and they rest simply on that. They don’t even move in three dimensions and do not possess what we call the “living soul” of the story. They are plot stories but without any color of creativity nor craftmanship. The style is very much toned down as if afraid that the readers will not grasp what the writer wants to impart. The writer, in himself, of such pieces — I am sure — does not find satisfaction in his work. The author must first feel the inner satisfaction of his art before he can transform it into a readable prose.

It is the policy, however, of commercial magazines to satisfy first the lust for entertainment of the reading public by virtually denying the literary merits of the story. And as long as the readers are contented, for business sake, the story must go on!

But this scheme must stop.

The writer must not primarily write for money’s sake. He must write because he wants to write. The taste of the reader is only secondary, if at all. For unless he is ready to sacrifice the reader’s predisposition to value judge the writer’s work on the scale of popularity — not on literary merits — the creative writer loses his social purpose, his creative writing.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/sad-few-notes-on-creative-writing/feed/ 0
Flame of Recca http://pinoyweekly.org/new/2014/09/flame-of-recca/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/flame-of-recca/#comments Thu, 11 Sep 2014 16:06:46 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31417 Isa siyang magaan, masaya at maliwanag na presensya sa mga taong nakapaligid sa kanya. Sa kanyang mga magulang, na dumulog at namanata kay Sto. Niño para sa kalusugan niya. Sa kanyang ate, na lubos ang suporta sa kanya mula pagiging aktibista hanggang pamumundok. Sa kanyang mga batchmates sa Manila Science High School, na noong pabiro niyang sinabing “Hindi na ako aalis basta ibili ninyo ako ng franchise ng French Baker” ay sumang-ayon, pero nabigong pumigil sa kanya. Sa kanyang mga kapwa-aktibista sa kampus na giliw na giliw sa kanya, na ang ilan, kapanalig na’t lahat, ay pumigil rin sa kanyang umalis. “What about friendship?” tanong ng iba sa kanila.

Kakaiba siyang karakter, at napakarami ng alaala sa kanya ng mga napalapit. Nakilala siya ng isang kapwa-aktibista sa debut ng isang kaibigan nila pareho, sumasayaw ng “Miami” ni Will Smith at “Sweetheart” ni Mariah Carey. Masayahin siya, bungisngis, at malambing magsalita. Maganda siya, pero hindi iyung tawag-pansin, kundi iyung tumitining sa pagtagal. Maaliwalas ang mga ngiti at ngumingiti rin ang mga mata. Huwag kang magkamaling pindutin ang ilong dahil hahabulin ka niya at sasapakin nang paulit-ulit sa balikat, na ikinakatuwa ng marami niyang tagahanga. Parang lagi siyang may matamis na cologne. O iyung paligid lang ba iyun kapag dumadaan siya?

Mahilig siya sa musika at magaling kumanta. Nakikipag-usap siya sa isang kaibigan nang maghapon tungkol sa musika – na tipong “jologs” para sa iba. Paborito niya si Patti Austin, at isa sa unang hinanap niya sa Youtube ang “Through the Test of Time” sa isang dalaw. Kapag may videoke, nakikipag-duet siya ng “Especially for You” ni Kylie Minogue, at kapag wala, ng “I’m Real” nina Jennifer Lopez at Ja Rule. Romantik para sa kanya ang “Underneath the Stars” ni Mariah Carey at pinakamalungkot naman ang “The Day You Went Away” ni Wendy Matthews. Malinaw niyang nasabi sa isang kaibigan na gusto niyang mapatugtog ang “Breathless” ng The Corrs sa burol niya.

Kakatwa iyun, ang hilig niya at mga kaibigan niyang aktibista na pag-usapan ang kani-kanilang burol. Biruan nila ang pagkakaroon ng “parangal picture” kapag maganda ang isang larawan. Kung ano ang mga kantang papatugtugin at tema, pati kung sinu-sino ang dapat magsalita. Parang may unawaan na magandang parangal lang ang kagyat na maibibigay ng isa’t isa sa mamamatay, at ang bawat isa’y mamamatay nang kasimbigat ng Sierra Madre, wika nga. Pero may isa pa silang katuwaang pangarap: Sama-samang magretiro sa kung saang palayan, may maggagantsilyo, magpapakain ng manok. Sobrang mahal nila ang isa’t isa, gusto nilang makita ang isa’t isa na tumanda.

Kaya noong natanggap ng isa sa kanila ang tawag ng isa pa na umiiyak at nagsabing patay na si Recca, hindi agad makapaniwala ang tinawagan. Kahit noong sinabing pupunta na ang pamilya para kunin ang bangkay, umasa ang tinawagan na mistaken identity lang, hindi si Recca ang patay. Naisip pa niyang pagtatawanan nila ni Recca ang kwento sa hinaharap. Pero hindi nagtagal at bumuhos ang text, mensahe sa Facebook, at maging larawan. Sa dulo, napagtanto niyang hindi pala talaga niya naisip na mamamatay si Recca – na puno ng buhay, puno ng kapasyahan at lakas, at puno ng saya. Lagi niyang iniisip na magkikita pa sila ni Recca at magkakasama nang matagal.

Pero hindi man handa ang mga kaibigan niya, handa si Recca. May pagdadalawang-isip man siyang ipinakita, malinaw ang pagpapasya niya. Mula pa sa pagiging malambot ang puso at minsa’y mababaw ang luha pagdating sa mga maralita at nangangailangan. Sa pagiging masigasig na propagandista, organisador, at edukador sa kampus. Sa masaya at matalas na pakikipagpulong para sa pagsusulong ng pakikibaka. Sa walang takot na pangunguna sa mga protesta, kahit may banta ng dispersal at pag-aresto. Sa paglubog sa masang manggagawa at magsasaka. Sa pagsuong sa maraming sakripisyo at pagpapakumbaba. Sa pagtitiwala sa masa at optimismo sa pakikibaka.

Hanggang sa noong 2003, nagpasya si Recca na sumapi sa New People’s Army o NPA. Bisaya siya, pero ni hindi naging usapin na sa Kordilyera siya pupunta. Sa kanyang pana-panahong pagdalaw simula noon, ipinakita niya ang isang pagpapasya na lalong tumitibay. Naging matatas siya mag-Ilocano at natuto na rin ng tabako at nganga ng mga katutubo. Kaya niyang magreklamo nang todo sa hirap ng kalupaan – sa taas ng mga bundok, tarik ng mga palusong, at posibilidad ng kamatayan kapag nabagsakan ng puno – at maging sa tindi ng lamig. Hinarap niya kahit ang hirap ng pagiging ina, at kabiyak ng isang rebolusyonaryo. Pero sa lahat ng ito, wala siyang bahid ng pagsuko.

Ikinwento niya ang tindi ng kahirapan ng mga pambansang minorya at ang laki ng yaman ng kalikasan na ninanakaw sa kanila. Nahahabag man siya sa kalagayan nila, namamangha siya sa kasaysayan at kakayahan nilang lumaban at ipagtanggol ang kanilang mga komunidad – kahit wala ang NPA pero lalo’t naroon. Pinatotohanan niyang napalayo man siya sa kanyang sariling pamilya ay niyakap siya ng maraming maraming pamilya. Kung may naibubulong man siyang kakulangan, iyan ay nasa larangan ng mga dapat at maaaring gawin para isulong at isulong pa ang mga gawain sa armadong pakikibaka, rebolusyong agraryo, at pagbubuo ng baseng masa.

Tiyak na marami pang lalabas na kwento kung paano si Recca bilang si Ka Tet ng NPA sa Kordilyera. Pero sa pauna pa lang, makikita nang kahit doon, naging kagiliw-giliw na presensya at pwersa siya sa mga kasama niya at sa masang katutubo. Nahalal siyang S-4 ng yunit, tagapag-ingat ng suplay, tulad din ni Erica Salang noon sa Bicol, nangangailangan ng paghawak sa patakaran at malasakit sa mga kasama. Nang hinarap niya ang pinakamatinding problema niya habang naroon, may panahong ayaw niyang kumain. Nang umabot sa masa ang balita, tinambakan nila si Recca ng paunti-unti ng masasarap na pagkaing kinakaya nila, bagay na tiyak na hindi niya inasahan.

Minahal ng marami si Recca, at sa pamamagitan niya, marami ang nagmahal sa kanyang pangarap at adhikain para sa bayan – ang matapos ang gutom at hirap sa bansa nating maraming yaman na ninanakaw ng iilan. Isang simpleng pangarap na nangangahulugan na mga maralita at ang sambayanan mismo ang humawak ng kapangyarihan, hindi ang iilang mayaman at makapangyarihan. Na maaaring tingnang paglubos sa prinsipyo ng demokrasya pero tiyak na pagbaklas sa hindi demokratikong kaayusang gumagamit sa demokrasya bilang ilusyon. At nangangahulugan ng paghawak ng armas, dahil hindi isusuko ang kapangyarihan ng mga nakikinabang.

Sa dulo, isa si Recca Noelle Monte (1981-2014) sa mga iskolar ng bayan na pumiling ialay ang talino at talento sa sambayanan, at hindi tumanggap ng yaman, pagkilala o kapangyarihan kapalit. Isa siya sa may maalwang buhay at maaaring mariwasang hinaharap na pumiling talikuran ang mga ito para sa isang hinaharap na walang mahirap. Isa siya sa pinakamamahal ng mga kaanak, kaibigan, at kasama sa kalunsuran na nagpasyang tumungo sa kanayunan dahil sa pagmamahal sa sambayanan. Tulad marahil ng panghalina ng mga mata at ngiti niya sa mga kakilala, ang buhay niya ay imbitasyon sa lahat na kilalanin at yakapin ang kanyang mga prinsipyo at pakikibaka.

Pinakamataas na pagpupugay!

12 Setyembre 2014

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/flame-of-recca/feed/ 0
PMC STATEMENT | House Bill 4807: An Intrusion on Press Freedom http://pinoyweekly.org/new/2014/09/pmc-statement-house-bill-4807-an-intrusion-on-press-freedom/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/pmc-statement-house-bill-4807-an-intrusion-on-press-freedom/#comments Tue, 09 Sep 2014 11:40:06 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31350 Cameras laid down the ground in front of Batasan Pambansa as photojournalists' sign of protest against House Bill 4807. <strong>Kodao Productions</strong>

Cameras laid on the ground in front of Batasan Pambansa as photojournalists’ sign of protest against House Bill 4807. Kodao Productions

STATEMENT icon

We join photojournalists, photographers, videographers, filmmakers, and ordinary citizens who are appalled at the House of Representatives’ passage on second reading of House Bill 4807 or the Protection Against Personal Intrusion Act, also called as the “Anti-Selfie Act.”

Ludicrous as the moniker, or popular name, of the said bill may sound, it is actually an indicator of how overly broad and vague the provisions of HB 4807 are. The bill makes it unlawful “to capture, any type of visual image, sound recording, or other physical impression of any individual, personal or family activity for commercial purposes.” It is supposedly meant to protect an individual’s privacy by punishing those who use cameras and other recording devices to capture private moments, even if it is done on public property (or even if there is “no physical trespass” on private property).

HB 4807 is another repressive media law in-the-making, one that masquerades as being for the protection of individual privacy, but actually serves as a tool to inhibit freedom of expression and of the press. It has no place in a society that claims to be democratic, and especially in an age when digital information communication devices are now part of the everyday lives of citizens, and are being used as valuable tools for self-expression and active participation in society.

Like the Right to Reply Bill that came before it, and the Anti-Cybercrime Act that was treacherously passed by the president and Congress in 2012, HB 4807 criminalizes acts of expression and reportage. It is unnecessary and prone to abuse. It would create a “chilling effect” on media practitioners and ordinary citizens alike.

There is reason to believe that HB 4807 is motivated by the desire of corrupt public officials to shield themselves from the watchful eyes of the media and the public. These past two years, citizens especially have been very successful in exposing the extravagant lifestyles of individuals and public officials involved in the pork barrel scam. Photos of officials, including the president himself, with Janet Lim-Napoles in so-called private gatherings have surfaced. Are these the kinds of “intrusion to privacy” that our legislators are trying to prevent? We cannot help but think so.

Let the public be reminded that too many repressive media laws already exist–libel, including online libel, remains a criminal offense under the Revised Penal Code and the newly-passed Anti-Cybercrime Act. The killings of journalists remain unabated. Furthermore, the Aquino administration continues to twit and pressure the media, including citizen media, whenever it reports on issues and realities that challenge the government’s rhetorics on change and progress.

It is the citizens and the media who must protect themselves against such legislation that intrude onto our most cherished freedoms and rights. Junk HB 4807! Uphold freedom of expression and of the press! No to repressive media laws!

 

pmc2

*PMC is publisher of Pinoy Weekly and Pinoy Weekly Online

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/pmc-statement-house-bill-4807-an-intrusion-on-press-freedom/feed/ 0
Lumuluha Tayo’t Nananaghoy http://pinoyweekly.org/new/2014/09/lumuluha-tayot-nananaghoy/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/lumuluha-tayot-nananaghoy/#comments Mon, 08 Sep 2014 05:56:58 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31347 lumuluha tayo’t nananaghoy
hindi dahil ipinagdaramdam natin
ang sarili nating mga kasawian
o dinudurog ang sarili nating mga puso
ng mga dagok ng karalitaan
lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil napagmasdan natin
ang mga aninong walang masulingan
at mga katawang ginagahasa ng karimlan
sa mga gabi ng ating paglalakbay at paglalamay
sa paghahanap ng liwanag sa gubat ng dilim at sagimsim
lalo’t walang kumikindat ni isang bituin
sa papawirin ng ating sagradong mithiin
lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil patuloy na binubukalan ang ating mga mata
ng mga luha ng dalamhati ng lahi
habang naglilingkisan sa telon ng balintataw
mga eksena ng malagim na pelikula
sa ating pinakasisintang la tierra pobreza.

lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil hitik sa matimyas na pagmamahal ang ating mga puso
hindi para sa ating sarili
hindi para sa ating sikmura’t katawang dinudusta
sa maalindog na mga templo’t palasyo ng mga pinagpala
bawat araw, namumukadkad ang pagmamahal
sa himaymay ng ating laman
dahil mga ugat nati’y karugtong ng mga ugat
ng mga sawimpalad, ng uring dayukdok at binubusabos
silang walang habas na ikinakadena
ng mga diyus-diyosan sa bilangguan ng dalita’t dusa
lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil dugo nila’t dugo nati’y nagmumula sa iisang batis
ng sagradong mga pangarap at adhikain
at kapwa natin nakikita ang mabining pagdausdos ng hamog
sa dila ng naninilaw na mga damo
sa burol man o sabana ng pakikibaka
oo, tigib ng pagmamahal ang ating mga puso
para sa laya’t ligaya ng bayang pinakasisinta.

oo, lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil hitik ang ating puso sa matimyas na pagmamahal
dinadaluyan ng malasakit at pakikiramay
sa lahat ng naglalagos ang mga titig
sa mga bubong na pawid sa kabukiran
sa inaagiw na mga eskinita sa kalunsuran
at nagdarasal na mga barungbarong
sa balikat ng nagbalatay na estero
mulang tripa de gallina hanggang canal de la reina.

lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil bumubulwak sa ating mga puso
matimyas na pagmamahal
ngunit nag-aalab ang ating mga utak
habang nagdiriwang sa mesa
ng karangyaan at mapagsamantalang kapangyarihan
silang mga diyus-diyosan ng balintunang lipunan
at titiguk-tigok naman ang lalamunan
ng gumagapang na masang sambayanang ibinubulid
sa kumunoy ng kahimahimagsik na karalitaan
oo, lumuluha tayo’t nananaghoy
ngunit ito’y hindi magpakailanman
kapag tuluyang naglagablab ang mga apoy
ng sigang sinindihan sa ating dibdib
ng mga aninong kalansay na ngayon
magbabanyuhay rin ang lahat
bawat patak ng ating luha’y huhulmahin
sa pandayan ng layang dakila
at magiging mga palasong itutudla
sa puso’t lalamunan ng uring baligho
para sa ganap na katubusan
ng uring alipin at dayukdok
at ganap ding kasarinlan
ng lugaming la tierra pobreza!

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/lumuluha-tayot-nananaghoy/feed/ 0