Pinoy Weekly » Opinyon http://pinoyweekly.org/new Philippine news, analysis, and investigative stories Sun, 28 Sep 2014 12:30:09 +0000 en-US hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0 To the 58 victims on their 58th month http://pinoyweekly.org/new/2014/09/to-the-58-victims-on-their-58th-month/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/to-the-58-victims-on-their-58th-month/#comments Sun, 28 Sep 2014 12:23:12 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31658 It has been 58 months now since you were mercilessly murdered at Ampatuan town in Maguindanao on November 23, 2009. Thirty two of you were journalists and media workers. I was a journalism freshman then and it made me think if I should still pursue journalism.

After that bloody incident, I was seriously considering shifting my major. Of course, I was afraid that it might happen to me in the future. But I stayed and finished my journalism degree.

It made me ask: Why are journalists getting killed in the Philippines?

I wasn’t able to get the answers inside the four corners of a classroom. I got the answers through reading and discussions with people in the media and human rights advocates. The fear I felt at first became the driving force for me to continue advocating for press freedom and human rights.

We have a different situation compared to Iraq, where journalists are often caught in crossfire. You were killed because of political ambition, the feud between political families fighting over power and control. They maintain the use of private armies to protect their political interests. A paramilitary group of the Ampatuan clan was ordered to massacre you. The country has warlords with active private armies, a clear manifestation of a backward semi-colonial and semi-feudal Philippine society.

You were there to get a story for your respective media organizations. You were just practicing your profession. But you were ruthlessly slain, stripped of your dignity as human beings. Animal slaughter can be considered even more humane compared to what they did to you.

They say we are in a democracy where we enjoy freedom of the press, of speech and of expression. These rights may not be absolute, but that does not mean that the powerful can just shoot us just because they don’t agree with our opinions and views.

Journalists, as well as community leaders and activists, are being incarcerated, abducted and killed just because they are seeking the truth and a better society.

I would like to tell you a story about President Noynoy Aquino, who promised to bring you immediate justice while campaigning for presidency last 2010. In a human rights forum in Belgium during his European tour last week, Noynoy said that not all media killings are related to the job. Would you agree with that? I can certainly say that you probably won’t.

Furthermore, President Aquino has been repeatedly criticizing the media for their negative reporting on his government. In the light of issues of graft and corruption in the bureaucracy under his leadership, the media has the responsibility to bring deliver news and information to the public. As the National Union of Journalists of the Philippines (NUJP) said in its statement, the media are not the President Aquino’s cheering squad.

After your demise, there were many others who were slain.

According to the Center for Media Freedom and Responsibility (CMFR), there are actually 29 media killings after Ampatuan Massacre and 25 media killings as of this writing under President Aquino’s administration. Noynoy exceeded his mother President Cory’s record of 21 media killings during her term. Of the 25 journalists killed under Noynoy, one of the most recent was shot inside her home in front of her son.

In addition to that, 145 media killings were documented since the so-called restoration of “democracy” in the country in 1986. But only 14 out of these murders have convictions.

The trial of your case hasn’t significantly progressed as your death is now approaching its fifth year in less than two months. And yet again, the police and court barred the media from covering the proceedings of the trial last September 17 on the grounds that the courtroom was full at that time, and that the first defense witness was a minor, the 17-year-old daughter of former Autonomous Region for Muslim Mindanao (ARMM) governor Zaldy Ampatuan.

Speedy trial is a constitutional guarantee, but the proceedings are snail-paced. Considering the Philippine justice system, the trial might go on for eons.

As a young activist-journalist, it worries me that journalists, even ordinary people, are being killed for their political standpoint and beliefs.

There can be no genuine justice for you, the victims, if the culture of impunity continues to reign and until the government is not sincere in resolving the cases of human rights violations and in putting the perpetrators of these crimes behind bars.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/to-the-58-victims-on-their-58th-month/feed/ 0
Kulang ang Kalayaang Pang-akademiko http://pinoyweekly.org/new/2014/09/kulang-ang-kalayaang-pang-akademiko/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/kulang-ang-kalayaang-pang-akademiko/#comments Thu, 25 Sep 2014 00:20:05 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31619 Ngayon ko lang talaga nabasa ang kontrobersyal na pahayag ng School of Economics ng Unibersidad ng Pilipinas-Diliman tungkol sa protesta ng mga estudyante noong pumunta si Budget and Management Sec. Butch Abad sa naturang unibersidad noong Setyembre 17. Ito ang ubod ng kanilang pagkondena sa protesta: “Bilang inimbitahang bisita, saklaw si Secretary Abad ng balabal ng kalayaang pang-akademiko at ligtas na pagpunta na ginagarantiyahan ng Unibersidad sa lahat ng tumutuntong sa kampus.” Dagdag pa nito, “Ang silbi ng matayog na pribilehiyong iyan ay ang garantiyahan ang malayang trapiko ng magkakaibang ideya – at ng magkakaibang taong yumayakap sa kanila – na siyang nagbibigay-lakas sa isang liberal na institusyong pang-akademiko.”

Maraming suliranin ang pag-apela ng UPSE sa kalayaang pang-akademiko. Una, tulad ng lahat ng kinikilalang kalayaan ngayon, ang kalayaang pang-akademiko ay nabuo at napatatag sa kasaysayan laban sa mga makapangyarihan sa lipunan – sa Simbahan, sa gobyerno, at maging sa malalaking kapitalista. Sa pahayag ng UPSE, ginagamit ang kalayaang pang-akademiko para ipagtanggol ang isang mataas na opisyal ng gobyerno (at isa sa pinakamakapangyarihan sa gobyernong ito) laban sa mga nagpoprotestang aktibista (na katunggali ng mga makapangyarihang grupo kahit sa loob ng UP). Laban sa mga makapangyarihan dapat bigyang-kahulugan ang “mga ideyang kontraryo at hindi uso,” at panlilinlang ang tawaging ganyan ang mga ideya ng isang Butch Abad.

Ikalawa, bagamat kinikilala ng lipunan ang kalayaang pang-akademiko, hindi ito ligtas sa pagsusuri at kritisismo. Pwede sigurong ihalintulad ito sa kalayaang bumoto, na mas pundamental rito: May kalayaang bumoto, pero pwedeng suriin kung wasto o mali ang paggamit dito ng isang tao o grupo ng tao. Sa pahayag ng UPSE, iwinawasiwas ang kalayaang pang-akademiko na parang hindi ito makukwestyon at dapat kilalanin sa simpleng dahilan na isinabuhay ito. Sa tingin ko, sa mga dahilang ipapaliwanag sa ibaba, mali ang paggamit ng University Student Council sa kalayaang pang-akademiko nang imbitahan nitong magsalita si Abad sa isang porum, at mali rin ang UPSE na gamitin ang kalayaang pang-akademiko para ipagtanggol ang naturang hakbangin.

Ikatlo, at kaugnay ng ikalawa, ang kalayaang pang-akademiko ay pamamaraan lamang na dapat ay naglilingkod sa iba pang prinsipyo labas dito. Halimbawa, dapat itong naglilingkod sa tungkuling panlipunan o social responsibility at sa siyentipikong pag-aaral. Sa pahayag ng UPSE, hindi binigyang-katwiran ang kalayaang pang-akademiko sa mga batayang ito, kundi sa “pagkadahop ng buhay-intelektwal at pagkupot sa debate sa isang monologo” lamang, na nagmumula sa makaisang-panig na paggigiit ng kalayaang pang-akademiko. Kahit sa mga prinsipyo ng UP na “dangal at kahusayan (honor and excellence)” na minsang kinasangkapan ni Prop. Solita Collas-Monsod ng UPSE, mas patungkol ang kalayaang pang-akademiko sa kahusayan, hindi sa dangal.

Mali na imbitahan si Abad para talakayin ang pambansang badyet dahil sa DAP o Disbursement Acceleration Program. Mali na imbitahan si Ferdinand Marcos para talakayin ang pagsusulong ng demokrasya dahil sa Batas Militar. Mali na imbitahan si Jovito Palparan para talakayin ang pagtatanggol sa karapatang pantao dahil sa Oplan Bantay Laya. Mali na imbitahan si Gloria Macapagal-Arroyo para talakayin ang pagtiyak sa malinis at matapat na halalan dahil sa Hello Garci. Mali na imbitahan si Henry Sy para talakayin ang pagtaguyod sa karapatan ng mga manggagawa dahil sa kontraktwalisasyon sa SM. Mali na imbitahan si Kris Aquino para talakayin ang halaga ng privacy dahil sa pag-anunsyo niya sa nangyari sa kanila ni Joey Marquez. At iba pa.

Mali ang pag-imbita sa naturang mga tagapagsalita para sa mga nabanggit na paksa dahil kinakatawan nila ang kabaligtaran o pagkasira ng mga nabanggit na paksa. Mali dahil ginamit na nila ang dominanteng midya para ilahad ang kanilang mga ideya. Mali dahil sila ang dapat pangaralan tungkol sa paksa nila, at wala silang awtoridad na talakayin ang naturang mga paksa. At ang pahintulutan silang talakayin ang naturang mga paksa ay ang magpagamit sa kanilang panlilinlang, sa halip na maging instrumento ng kaliwanagan para sa lipunan. Halimbawa, magyayabang si Abad tungkol sa pagpapalahok sa publiko sa proseso ng pagbabadyet, gayung ipinaglalaban niya ang kapangyarihan ng iilan na baguhin ang aprubadong pambansang badyet.

Pero may kaibahan ang pag-imbita kina Abad, Marcos, Palparan at Arroyo sa mga kahalintulad sa itaas kumpara sa pag-imbita kina Henry Sy at Kris Aquino. Ang mga tao sa unang bungkos, itinuturing ng lipunan na mga kriminal sa mga usaping nabanggit, habang ang mga nasa ikalawang bungkos ay hindi, o hindi pa. Dito mailulugar ang agresibong pagkondena – kalabisan ang tawaging “karahasan” – ng mga aktibista sa pagpunta ni Abad: hindi siya karaniwang bisitang tagapagsalita o panauhing pandangal kundi isang kriminal sa bayan. Dito rin mailulugar ang mariing pagkondena ng UPSE, at Malakanyang, sa ginawa ng mga aktibista: kinukwestyon nila ang hatol na kriminal si Abad at ipinupwersa ang isang reperendum tungkol sa kanya.

Isang sintomas ang pagwasiwas sa kalayaang pang-akademiko ng kaguruan ng UPSE nang walang pagsaalang-alang sa tungkuling panlipunan. Hindi ito papasa sa pamantayan ng tungkuling panlipunan: sa kasaysayan, ginamit nito ang kalayaan ng akademya para isulong ang kawalang-kalayaan sa lipunan. Ang maramihang pagpirma nito ay patunay ng mala-kulto nitong pagbubuklod para sa paglilingkod sa iilan, silang mga nangangaral ng indibidwal na interes sa mga klasrum at sulatin. Maliban sa pagkondena nito sa diktadurang Marcos sa bisperas ng pagbagsak ng huli, wala nang kaguruan sa UP na mas tampok at tuluy-tuloy na naglilingkod sa gobyerno at sa malalaking kapitalista at haciendero liban sa UPSE. Natural, ipagtatanggol nito si Abad.

Instrumento lamang ang kalayaang pang-akademiko sa paghahanap ng katotohanan, at kakatwa ang paggigiit ng UPSE ng kalayaang pang-akademiko sa kabila ng pagtambad ng mga katotohanan bunsod ng protesta: Hinahatulan ng papalaking seksyon ng lipunan si Abad na kriminal – “magnanakaw” sa salita ng mga nagprotesta. Dapat katambal ng kalayaang pang-akademiko ang tungkuling panlipunan; kung hindi, magiging instrumento ito ng pagtatangka ng mga kriminal na manlinlang. At kung mangyari ang huli, susugod ang protesta para agresibong kumondena. Sa bayang ito kung saan bulok ang sistemang pangkatarungan, gagawa at gagawa ng paraan ang mga walang kapangyarihan para idiin at isakdal ang mga gumawa ng krimen sa bayan.

Sabi ng mga nangangaral ng kalayaang pang-akademiko, “kaaway ng unibersidad” ang mga aktibista. Para sa marami at dumarami sa lipunan, kakampi sila ng katotohanan.

25 Setyembre 2014

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/kulang-ang-kalayaang-pang-akademiko/feed/ 0
Sad Few Notes on Creative Writing http://pinoyweekly.org/new/2014/09/sad-few-notes-on-creative-writing/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/sad-few-notes-on-creative-writing/#comments Wed, 24 Sep 2014 05:50:38 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31584 One striking fact about Philippine Literature (English or Filipino) is that our creative writers have been, and still are, suffering a very unpopular verdict from the reading public. This kind of notoriety is quite appalling, considering the professed literacy of our society.

The situation strikes us sharply. For between a choice, say, of Emile Loring’s “What Then Is Love?” or some novels in comics form of Carlo Caparas on one hand and, on the other hand, of Nick Joaquin’s “The Woman With Two Navels” or Ninotchka Rosca’s “Twice Blessed” (1993 American Book Award) or her novel “State of War” that clearly depicts the lives of ordinary people under the Marcos dictatorship, the choice is decidedly ready-made: Joaquin and Rosca suffer the tyranny of unpopularity not because they are unacceptable writers but, simply, their elegant style does not excite the taste buds of ordinary readers. This is also true as regards literary pieces written in Filipino vis-a-vis romance and fantasy novels and short-stories proliferating in leading commercial magazines or publications.

This situation which exists between the creative writers and their reading public is indeed disheartening and, by and large, may be considered as the fundamental problem of creative writing today.

The problem of the Filipino creative writers is how to communicate their crops without sacrificing the literary quality. Their evaluation of human life, especially of the downtrodden and the oppressed, their indictment of the greediness and exploitative nature of the ruling class, their appreciation of rural scene and of country life or, simply, the down-to-earth manners and attitudes of Filipino society are still inept to touch the sensibilities of the readers. This finds its incipient in the seeming neglect of creative writing to focus its attention to the inviting scenes of country life and the continuous struggle of the Filipino masses for a just and prosperous society.

Creative writing’s attempt to discover the image of country life is still weak, if at all. The feeble attempt to rediscover the lost image has failed to provide the link between the creative writers and the reading masses. This circumstance has brought several literary setbacks, dragging the writer’s prose into the dungeon of commercialism.

Some short-story and novel writers have tainted the noble mission of creative writing into a commercialized plot. The atmosphere of creativity afouls with the smell of cold cash and, as such, an illusion of creativity is unavoidably created in commercial magazines of note.

But, unfortunately, an honest appraisal of short-stories and novels clashing in commercial streets reveals unmistakably that they are pieces of writing which creativity is not. There is not even a color of meritorious literary. Most often than not, these novels and short-stories appearing in commercial magazines do not even deserve a cent of passing comment.

Commercial fictions, we are told, are written basically on one formula, and they rest simply on that. They don’t even move in three dimensions and do not possess what we call the “living soul” of the story. They are plot stories but without any color of creativity nor craftmanship. The style is very much toned down as if afraid that the readers will not grasp what the writer wants to impart. The writer, in himself, of such pieces — I am sure — does not find satisfaction in his work. The author must first feel the inner satisfaction of his art before he can transform it into a readable prose.

It is the policy, however, of commercial magazines to satisfy first the lust for entertainment of the reading public by virtually denying the literary merits of the story. And as long as the readers are contented, for business sake, the story must go on!

But this scheme must stop.

The writer must not primarily write for money’s sake. He must write because he wants to write. The taste of the reader is only secondary, if at all. For unless he is ready to sacrifice the reader’s predisposition to value judge the writer’s work on the scale of popularity — not on literary merits — the creative writer loses his social purpose, his creative writing.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/sad-few-notes-on-creative-writing/feed/ 0
Flame of Recca http://pinoyweekly.org/new/2014/09/flame-of-recca/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/flame-of-recca/#comments Thu, 11 Sep 2014 16:06:46 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31417 Isa siyang magaan, masaya at maliwanag na presensya sa mga taong nakapaligid sa kanya. Sa kanyang mga magulang, na dumulog at namanata kay Sto. Niño para sa kalusugan niya. Sa kanyang ate, na lubos ang suporta sa kanya mula pagiging aktibista hanggang pamumundok. Sa kanyang mga batchmates sa Manila Science High School, na noong pabiro niyang sinabing “Hindi na ako aalis basta ibili ninyo ako ng franchise ng French Baker” ay sumang-ayon, pero nabigong pumigil sa kanya. Sa kanyang mga kapwa-aktibista sa kampus na giliw na giliw sa kanya, na ang ilan, kapanalig na’t lahat, ay pumigil rin sa kanyang umalis. “What about friendship?” tanong ng iba sa kanila.

Kakaiba siyang karakter, at napakarami ng alaala sa kanya ng mga napalapit. Nakilala siya ng isang kapwa-aktibista sa debut ng isang kaibigan nila pareho, sumasayaw ng “Miami” ni Will Smith at “Sweetheart” ni Mariah Carey. Masayahin siya, bungisngis, at malambing magsalita. Maganda siya, pero hindi iyung tawag-pansin, kundi iyung tumitining sa pagtagal. Maaliwalas ang mga ngiti at ngumingiti rin ang mga mata. Huwag kang magkamaling pindutin ang ilong dahil hahabulin ka niya at sasapakin nang paulit-ulit sa balikat, na ikinakatuwa ng marami niyang tagahanga. Parang lagi siyang may matamis na cologne. O iyung paligid lang ba iyun kapag dumadaan siya?

Mahilig siya sa musika at magaling kumanta. Nakikipag-usap siya sa isang kaibigan nang maghapon tungkol sa musika – na tipong “jologs” para sa iba. Paborito niya si Patti Austin, at isa sa unang hinanap niya sa Youtube ang “Through the Test of Time” sa isang dalaw. Kapag may videoke, nakikipag-duet siya ng “Especially for You” ni Kylie Minogue, at kapag wala, ng “I’m Real” nina Jennifer Lopez at Ja Rule. Romantik para sa kanya ang “Underneath the Stars” ni Mariah Carey at pinakamalungkot naman ang “The Day You Went Away” ni Wendy Matthews. Malinaw niyang nasabi sa isang kaibigan na gusto niyang mapatugtog ang “Breathless” ng The Corrs sa burol niya.

Kakatwa iyun, ang hilig niya at mga kaibigan niyang aktibista na pag-usapan ang kani-kanilang burol. Biruan nila ang pagkakaroon ng “parangal picture” kapag maganda ang isang larawan. Kung ano ang mga kantang papatugtugin at tema, pati kung sinu-sino ang dapat magsalita. Parang may unawaan na magandang parangal lang ang kagyat na maibibigay ng isa’t isa sa mamamatay, at ang bawat isa’y mamamatay nang kasimbigat ng Sierra Madre, wika nga. Pero may isa pa silang katuwaang pangarap: Sama-samang magretiro sa kung saang palayan, may maggagantsilyo, magpapakain ng manok. Sobrang mahal nila ang isa’t isa, gusto nilang makita ang isa’t isa na tumanda.

Kaya noong natanggap ng isa sa kanila ang tawag ng isa pa na umiiyak at nagsabing patay na si Recca, hindi agad makapaniwala ang tinawagan. Kahit noong sinabing pupunta na ang pamilya para kunin ang bangkay, umasa ang tinawagan na mistaken identity lang, hindi si Recca ang patay. Naisip pa niyang pagtatawanan nila ni Recca ang kwento sa hinaharap. Pero hindi nagtagal at bumuhos ang text, mensahe sa Facebook, at maging larawan. Sa dulo, napagtanto niyang hindi pala talaga niya naisip na mamamatay si Recca – na puno ng buhay, puno ng kapasyahan at lakas, at puno ng saya. Lagi niyang iniisip na magkikita pa sila ni Recca at magkakasama nang matagal.

Pero hindi man handa ang mga kaibigan niya, handa si Recca. May pagdadalawang-isip man siyang ipinakita, malinaw ang pagpapasya niya. Mula pa sa pagiging malambot ang puso at minsa’y mababaw ang luha pagdating sa mga maralita at nangangailangan. Sa pagiging masigasig na propagandista, organisador, at edukador sa kampus. Sa masaya at matalas na pakikipagpulong para sa pagsusulong ng pakikibaka. Sa walang takot na pangunguna sa mga protesta, kahit may banta ng dispersal at pag-aresto. Sa paglubog sa masang manggagawa at magsasaka. Sa pagsuong sa maraming sakripisyo at pagpapakumbaba. Sa pagtitiwala sa masa at optimismo sa pakikibaka.

Hanggang sa noong 2003, nagpasya si Recca na sumapi sa New People’s Army o NPA. Bisaya siya, pero ni hindi naging usapin na sa Kordilyera siya pupunta. Sa kanyang pana-panahong pagdalaw simula noon, ipinakita niya ang isang pagpapasya na lalong tumitibay. Naging matatas siya mag-Ilocano at natuto na rin ng tabako at nganga ng mga katutubo. Kaya niyang magreklamo nang todo sa hirap ng kalupaan – sa taas ng mga bundok, tarik ng mga palusong, at posibilidad ng kamatayan kapag nabagsakan ng puno – at maging sa tindi ng lamig. Hinarap niya kahit ang hirap ng pagiging ina, at kabiyak ng isang rebolusyonaryo. Pero sa lahat ng ito, wala siyang bahid ng pagsuko.

Ikinwento niya ang tindi ng kahirapan ng mga pambansang minorya at ang laki ng yaman ng kalikasan na ninanakaw sa kanila. Nahahabag man siya sa kalagayan nila, namamangha siya sa kasaysayan at kakayahan nilang lumaban at ipagtanggol ang kanilang mga komunidad – kahit wala ang NPA pero lalo’t naroon. Pinatotohanan niyang napalayo man siya sa kanyang sariling pamilya ay niyakap siya ng maraming maraming pamilya. Kung may naibubulong man siyang kakulangan, iyan ay nasa larangan ng mga dapat at maaaring gawin para isulong at isulong pa ang mga gawain sa armadong pakikibaka, rebolusyong agraryo, at pagbubuo ng baseng masa.

Tiyak na marami pang lalabas na kwento kung paano si Recca bilang si Ka Tet ng NPA sa Kordilyera. Pero sa pauna pa lang, makikita nang kahit doon, naging kagiliw-giliw na presensya at pwersa siya sa mga kasama niya at sa masang katutubo. Nahalal siyang S-4 ng yunit, tagapag-ingat ng suplay, tulad din ni Erica Salang noon sa Bicol, nangangailangan ng paghawak sa patakaran at malasakit sa mga kasama. Nang hinarap niya ang pinakamatinding problema niya habang naroon, may panahong ayaw niyang kumain. Nang umabot sa masa ang balita, tinambakan nila si Recca ng paunti-unti ng masasarap na pagkaing kinakaya nila, bagay na tiyak na hindi niya inasahan.

Minahal ng marami si Recca, at sa pamamagitan niya, marami ang nagmahal sa kanyang pangarap at adhikain para sa bayan – ang matapos ang gutom at hirap sa bansa nating maraming yaman na ninanakaw ng iilan. Isang simpleng pangarap na nangangahulugan na mga maralita at ang sambayanan mismo ang humawak ng kapangyarihan, hindi ang iilang mayaman at makapangyarihan. Na maaaring tingnang paglubos sa prinsipyo ng demokrasya pero tiyak na pagbaklas sa hindi demokratikong kaayusang gumagamit sa demokrasya bilang ilusyon. At nangangahulugan ng paghawak ng armas, dahil hindi isusuko ang kapangyarihan ng mga nakikinabang.

Sa dulo, isa si Recca Noelle Monte (1981-2014) sa mga iskolar ng bayan na pumiling ialay ang talino at talento sa sambayanan, at hindi tumanggap ng yaman, pagkilala o kapangyarihan kapalit. Isa siya sa may maalwang buhay at maaaring mariwasang hinaharap na pumiling talikuran ang mga ito para sa isang hinaharap na walang mahirap. Isa siya sa pinakamamahal ng mga kaanak, kaibigan, at kasama sa kalunsuran na nagpasyang tumungo sa kanayunan dahil sa pagmamahal sa sambayanan. Tulad marahil ng panghalina ng mga mata at ngiti niya sa mga kakilala, ang buhay niya ay imbitasyon sa lahat na kilalanin at yakapin ang kanyang mga prinsipyo at pakikibaka.

Pinakamataas na pagpupugay!

12 Setyembre 2014

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/flame-of-recca/feed/ 0
PMC STATEMENT | House Bill 4807: An Intrusion on Press Freedom http://pinoyweekly.org/new/2014/09/pmc-statement-house-bill-4807-an-intrusion-on-press-freedom/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/pmc-statement-house-bill-4807-an-intrusion-on-press-freedom/#comments Tue, 09 Sep 2014 11:40:06 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31350 Cameras laid down the ground in front of Batasan Pambansa as photojournalists' sign of protest against House Bill 4807. <strong>Kodao Productions</strong>

Cameras laid on the ground in front of Batasan Pambansa as photojournalists’ sign of protest against House Bill 4807. Kodao Productions

STATEMENT icon

We join photojournalists, photographers, videographers, filmmakers, and ordinary citizens who are appalled at the House of Representatives’ passage on second reading of House Bill 4807 or the Protection Against Personal Intrusion Act, also called as the “Anti-Selfie Act.”

Ludicrous as the moniker, or popular name, of the said bill may sound, it is actually an indicator of how overly broad and vague the provisions of HB 4807 are. The bill makes it unlawful “to capture, any type of visual image, sound recording, or other physical impression of any individual, personal or family activity for commercial purposes.” It is supposedly meant to protect an individual’s privacy by punishing those who use cameras and other recording devices to capture private moments, even if it is done on public property (or even if there is “no physical trespass” on private property).

HB 4807 is another repressive media law in-the-making, one that masquerades as being for the protection of individual privacy, but actually serves as a tool to inhibit freedom of expression and of the press. It has no place in a society that claims to be democratic, and especially in an age when digital information communication devices are now part of the everyday lives of citizens, and are being used as valuable tools for self-expression and active participation in society.

Like the Right to Reply Bill that came before it, and the Anti-Cybercrime Act that was treacherously passed by the president and Congress in 2012, HB 4807 criminalizes acts of expression and reportage. It is unnecessary and prone to abuse. It would create a “chilling effect” on media practitioners and ordinary citizens alike.

There is reason to believe that HB 4807 is motivated by the desire of corrupt public officials to shield themselves from the watchful eyes of the media and the public. These past two years, citizens especially have been very successful in exposing the extravagant lifestyles of individuals and public officials involved in the pork barrel scam. Photos of officials, including the president himself, with Janet Lim-Napoles in so-called private gatherings have surfaced. Are these the kinds of “intrusion to privacy” that our legislators are trying to prevent? We cannot help but think so.

Let the public be reminded that too many repressive media laws already exist–libel, including online libel, remains a criminal offense under the Revised Penal Code and the newly-passed Anti-Cybercrime Act. The killings of journalists remain unabated. Furthermore, the Aquino administration continues to twit and pressure the media, including citizen media, whenever it reports on issues and realities that challenge the government’s rhetorics on change and progress.

It is the citizens and the media who must protect themselves against such legislation that intrude onto our most cherished freedoms and rights. Junk HB 4807! Uphold freedom of expression and of the press! No to repressive media laws!

 

pmc2

*PMC is publisher of Pinoy Weekly and Pinoy Weekly Online

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/pmc-statement-house-bill-4807-an-intrusion-on-press-freedom/feed/ 0
Lumuluha Tayo’t Nananaghoy http://pinoyweekly.org/new/2014/09/lumuluha-tayot-nananaghoy/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/lumuluha-tayot-nananaghoy/#comments Mon, 08 Sep 2014 05:56:58 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31347 lumuluha tayo’t nananaghoy
hindi dahil ipinagdaramdam natin
ang sarili nating mga kasawian
o dinudurog ang sarili nating mga puso
ng mga dagok ng karalitaan
lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil napagmasdan natin
ang mga aninong walang masulingan
at mga katawang ginagahasa ng karimlan
sa mga gabi ng ating paglalakbay at paglalamay
sa paghahanap ng liwanag sa gubat ng dilim at sagimsim
lalo’t walang kumikindat ni isang bituin
sa papawirin ng ating sagradong mithiin
lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil patuloy na binubukalan ang ating mga mata
ng mga luha ng dalamhati ng lahi
habang naglilingkisan sa telon ng balintataw
mga eksena ng malagim na pelikula
sa ating pinakasisintang la tierra pobreza.

lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil hitik sa matimyas na pagmamahal ang ating mga puso
hindi para sa ating sarili
hindi para sa ating sikmura’t katawang dinudusta
sa maalindog na mga templo’t palasyo ng mga pinagpala
bawat araw, namumukadkad ang pagmamahal
sa himaymay ng ating laman
dahil mga ugat nati’y karugtong ng mga ugat
ng mga sawimpalad, ng uring dayukdok at binubusabos
silang walang habas na ikinakadena
ng mga diyus-diyosan sa bilangguan ng dalita’t dusa
lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil dugo nila’t dugo nati’y nagmumula sa iisang batis
ng sagradong mga pangarap at adhikain
at kapwa natin nakikita ang mabining pagdausdos ng hamog
sa dila ng naninilaw na mga damo
sa burol man o sabana ng pakikibaka
oo, tigib ng pagmamahal ang ating mga puso
para sa laya’t ligaya ng bayang pinakasisinta.

oo, lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil hitik ang ating puso sa matimyas na pagmamahal
dinadaluyan ng malasakit at pakikiramay
sa lahat ng naglalagos ang mga titig
sa mga bubong na pawid sa kabukiran
sa inaagiw na mga eskinita sa kalunsuran
at nagdarasal na mga barungbarong
sa balikat ng nagbalatay na estero
mulang tripa de gallina hanggang canal de la reina.

lumuluha tayo’t nananaghoy
dahil bumubulwak sa ating mga puso
matimyas na pagmamahal
ngunit nag-aalab ang ating mga utak
habang nagdiriwang sa mesa
ng karangyaan at mapagsamantalang kapangyarihan
silang mga diyus-diyosan ng balintunang lipunan
at titiguk-tigok naman ang lalamunan
ng gumagapang na masang sambayanang ibinubulid
sa kumunoy ng kahimahimagsik na karalitaan
oo, lumuluha tayo’t nananaghoy
ngunit ito’y hindi magpakailanman
kapag tuluyang naglagablab ang mga apoy
ng sigang sinindihan sa ating dibdib
ng mga aninong kalansay na ngayon
magbabanyuhay rin ang lahat
bawat patak ng ating luha’y huhulmahin
sa pandayan ng layang dakila
at magiging mga palasong itutudla
sa puso’t lalamunan ng uring baligho
para sa ganap na katubusan
ng uring alipin at dayukdok
at ganap ding kasarinlan
ng lugaming la tierra pobreza!

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/lumuluha-tayot-nananaghoy/feed/ 0
Gaza Siege http://pinoyweekly.org/new/2014/09/gaza-siege/ http://pinoyweekly.org/new/2014/09/gaza-siege/#comments Tue, 02 Sep 2014 16:55:48 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31303 “the dead will they
speak to the silences swallowed
with bulldozed earth”
The Gift of Memory, Suheir Hammad

*    *    *

Ang unang lapit ko sa sitwasyon ng Gaza ay mula sa mga libreng magasin na ipinapadala sa akin ng isang denominasyong Kristiyano sa US.

Bukod sa mga paliwanag at pagbanggit sa Bible verses, naglalaman din ang mga magasin ng scanned photos ng news clippings.

*    *    *

Madalas nilang isama ang larawan ng noon ay Israeli prime minister Yitzhak Rabin at Palestinian leader Yasser Arafat na kinakamayan ang isa’t isa.

Sa gitna nina Rabin at Arafat si dating US president Bill Clinton. Ang okasyon: pirmahan ng Oslo I peace accords, sa pagitan ng rehimeng Israel at ng Palestine Liberation Organization (PLO), noong 1993.

Si Uncle Sam na naman ang nagbalik ng kaayusan sa isang bahagi ng mundo.

*    *    *

“I come bearing an olive branch in one hand, and the freedom fighter’s gun in the other. Do not let the olive branch fall from my hand.”
– Yasser Arafat

*    *    *

Matapos ang dalawang taon, iniligpit (in-assassinate) si Rabin. Noong 2004, namayapa si Arafat. Napakaraming haka sa dahilan ng kanyang pagkamatay, kasama na ang pagkalason.

*    *    *

“To our land, and it is a prize of war,
the freedom to die from longing and burning”
To Our Land, Mahmoud Darwish (salin ni Fady Joudah)

*    *    *

Huminto ang pagdating ng mga libreng babasahin galing sa US. Pero muli kong natagpuan ang PLO sa mga halimbawa ng nagsusulong ng armadong pakikibaka sa mundo, kasama ng Moro Islamic Liberation Front (MILF).

Sa katunayan, nagbigay ng parangal si Gregorio “Ka Roger” Rosal, spokesperson ng Communist Party of the Philippines, kay Arafat at maging kay Hashim Salamat na siyang nagtatag ng MILF.

*    *    *

Paano haharapin ang Hamas? Wala ito sa listahan ng mga grupong nagsusulong ng armadong pakikibaka. Hindi gaya ng Fatah (dating Palestine National Liberation Movement).

Ito ang madalas ipanakot sa mga nakikiisa sa panawagan para itigil na ang pambobomba sa Gaza: na teroristang organisasyon ang Hamas, kaya dapat silang tirisin.

*    *    *

“Children children children children of Gaza
Streets, markets, houses are full of children
Gaza is a giant by the shades of children fighting with foes
Children sing a song in the arms of death”
Gaza, Metín Cengíz (salin ni Volkan Hac?o?lu)

*    *    *

Ginagawa lang daw human shield ang mga bata. Mga larawan ng mga patay na bata ang ipinakakalat ng Hamas, para maawa tayong lahat. Para sila ang kampihan natin.

*    *    *

Sa isang episode ng TV series na Tyrant, pinagbabaril ang mga binatilyong nakaisip na i-hostage ang manugang na babae ng presidente ng rehimeng Abbudin.

Mabuti na raw iyon, sabi ng army general. Kung papalayain ang mga binatilyo, lalaki lang silang mga terorista at baka ang mga lider pa ng rehimen ang mapatay.

*    *    *

“The difference between the revolutionary and the terrorist lies in the reason for which each fights. For whoever stands by a just cause and fights for the freedom and liberation of his land from the invaders, the settlers and the colonialists cannot possibly be called terrorist, otherwise the American people in their struggle for liberation from the British colonialists would have been terrorists; the European resistance against the Nazis would be terrorism, the struggle of the Asian, African and Latin American peoples would also be terrorism, and many of you who are in this Assembly hall were considered terrorists.”
– Yasser Arafat, talumpati sa 1974 UN General Assembly

*    *    *

Noong nakaraang buwan, sumakay sa mga subway train sa New York City ang grupong Librarians and Archivists with Palestine. Nagpamigay sila ng mga bookmark at bumigkas ng mga tulang Palestino para ipanawagan ang agarang pagtigil pagsalakay sa Gaza Strip.

*    *    *

Sa mga panahong nagagawa nating tulaan ang mga bituin, ang mga bulaklak; maging ang mga kaldero at ang naunsiyami nating pag-ibig, sigurado kong may lugar sa puso natin para mag-alay ng tula sa mga biktima ng patuloy na pagbomba ng Israel sa Gaza; isang dasal ng pakikiramay at pakikiisa.

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/09/gaza-siege/feed/ 0
Magwawakas Din Ang Naghaharing-Uri http://pinoyweekly.org/new/2014/08/magwawakas-din-ang-naghaharing-uri/ http://pinoyweekly.org/new/2014/08/magwawakas-din-ang-naghaharing-uri/#comments Fri, 29 Aug 2014 08:12:50 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31249 demonyo! impakto!
sa tierra pobreza, madudurog din
magwawakas din ang imperyo
at pagiging diyos ng naghaharing-uri…
sa sementeryong kabukiran at asyenda
sa kabaong na pabrika at empresa
sa morgeng simbahan at kapilya
demonyo! impakto!
santa maria, madre de dios…
sa bawat pihit ng granahe
sa bawat baon ng turnilyo
sa bawat pakong minartilyo
sa bawat nilagaring tabla
at inihulmang bisagra
sa bawat ibinuhos na semento
sa bawat gusaling dinisenyo
demonyo! impakto!
naririnig ko
ang langitngit ng mga ngipin
ang singasing ng hininga
at atungal ng binalumbong bituka
naliligis tuloy ang utak ko
sa oda ng dalita’t dusa.

diyos ama, diyos anak,
diyosa espiritu santa…
sa bawat kagat ng araro
sa bukid na tinamnan
sa bawat hagkis ng machete
sa masukal na damuhan
at malawak na tubuhan
sa bawat lupaing binungkal
demonyo! impakto!
por dios por santo…
nakikita ko
ang bumubukal na pawis sa noo
at pagdausdos sa sentido
ang paggapang sa dibdib at tiyan
ang paglalandas sa gulugod
at paglulundo sa kuyukot
o, diyos ni abraham…
agua benditang ihihilamos
sa singit at bayag ng indio
nabubutas tuloy ang puso ko
sa ulos at taga ng pang-aabuso!

demonyo! impakto!
magwawakas din ang naghaharing-uri
kuta ng pang-aalipi’y mapupulbos din…
sa di malipad-uwak na asyenda
maninikluhod din ang mga don at donya
hahagulhol din ang mga panginoon
sa mga pabrika at empresa
mamumulaklak din ang mga talahib
sa dalisdis at talampas ng kabundukan
sa tumana’t sabana ng kapatagan
sunugin man nang sunugin at abuhin
parang phoenix na mabubuhay
at muli’t muling magbabanyuhay
at sa lawiswis ng sumisikdong habagat
muli’t muling iindak ang puting bulaklak
di mananatiling bulag ang mga alipin
pagpitada ng rumaragasang umaga
sa la tierra pobreza
demonyo! impakto!
bibingihin ang mga diyus-diyosan
ng lagunlong ng matinis na trumpeta
at kalansing ng naputol na kadena!

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/08/magwawakas-din-ang-naghaharing-uri/feed/ 0
Ang kaugnayan ng mga bato sa buhay na mga bagay http://pinoyweekly.org/new/2014/08/ang-kaugnayan-ng-mga-bato-sa-mga-buhay-na-bagay/ http://pinoyweekly.org/new/2014/08/ang-kaugnayan-ng-mga-bato-sa-mga-buhay-na-bagay/#comments Thu, 28 Aug 2014 04:26:15 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31239 Sino ang mag-aakala na ang mga bato sa dalampasigan ay makatutulong sa ating pang-unawa sa katangian at pag-unlad ng Buhay?

Ang mga bato na kinahihiligang kolektahin, tingnan, at pag-aralan ng mge heolohiko (geologist) ay maituturing na pinakamalinaw na halimbawa ng isang di-buhay na bagay (non-living thing). Walang hindi sasang-ayon na ang mga bato ay hindi nanganganak, hindi lumalaki, at hindi gumagalaw, mga katangiang likas na inuugnay natin sa mga buhay na bagay tulad ng mga hayop, halaman, at mga mikrobyo. Ang mga bato ng heolohiko ay walang buhay, ngunit ang mga imbestigasyong ginawa ng mga unang heolohiko tungkol dito ang siyang nagbigay ng malaking patunay sa Teorya ng Ebolusyon na gumagabay sa mga biyolohiko, ang mga eksperto sa mga buhay na bagay.

Ang mga fossil ay mga batong may nakaukit na mga iniwang bakas o matitigas na bahagi tulad ng buto ng hayop at katawan ng puno ng hayop o halaman. Matagal nang napansin ng mga tao ang kakaibang disenyo ng mga batong ito, ngunit hindi agad naunawaan ang kanilang pinagmulan. Ang mga nakamamanghang detalye sa mga disenyong nakaukit sa mga bato ay hindi malayong makapagbibigay ng kakaibang pakiramdam na ang mga ito ay ginawa ng mga makapangyarihang espiritu o puwersang pangkalawakan.  Marahil dala ng kaalaman ko sa materyal na basehan ng mga espesyal na batong ito kaya wala akong naramdamang ganito noong una kong masilayan ang mga fossil na nakadisplay sa Paleontology Museum sa Munich, bagamat ang pagkamangha ay nariyan.  Pagkamangha sa tiyaga, panahon, at lakas na ginugol ng mga paleontolohiko upang masistematisa at maisaayos ang sobrang daming kaalamang ibinunga ng mga fossil.  

Ang doktrina tungkol sa di-organikong pinagmulan ng mga fossil ay namayani sa kaisipan maging ng mga siyentista noong ika-17 siglo. Kahit hanggang sa nakaraang siglo, ang ilang mamamayan sa Shantung, Tsina ay naniniwalang ang mga nakaimprintang dahon sa maninipis na tipak ng bato (shale) sa malapit na mga burol ay mga sinaunang pagsubok (attempt) ng mga diyos sa sining at pagsusulat. Malaking impluwensiya sa pag-iisip ng mga siyentista at pilosopo bago ang pag-usbong ng modernong pananaw tungkol sa mga fossil ang mga turo at doktrina ng Simbahang Katoliko. Sa Teoryang Delubyo, tinanggap ng Simbahan ang organikong pinagmulan ng mga fossil, na ang mga ito ay mula sa mga natabunang totoong halaman at hayop, ngunit nangyari ito noong delubyo sa panahon ni Noah, ang tinuturing sa Bibliya na siyang Ama ng sangkatauhan. Ang ideya na ang mga fossil ay mula sa akumulasyon ng mga halaman at hayop sa napakahabang panahon ay tumampok at nagkaroon ng siyentipikong basehan dahil sa mga tuklas ni William Smith ng Inglatera pagpasok ng ika-19 na siglo.

Si William Smith ay isang surveyor ng mga lupain sa Inglatera.  Una niyang napansin ang regularidad  ng mga strata, isang istrukturang bato na karaniwan nang pinag-aaralan ngayon ng mga heolohiko, sa kanyang ginawang obserbasyon sa Somersetshire noong 1791 bilang paghahanda sa gagawing survey at pagpapatag ng lupa para sa linya ng gagawing Somerset Coal Canal.

Sa kanyang gawain bilang inhinyero para sa kanal, nagkaroon siya ng pagkakataong masuyod ang mga lupain at nabigasyong inland sa Inglatera. Taong 1794 nang ginawa niya ang kanyang pinakaunang geological map ng mga lupain sa paligid ng Lungsod ng Bath na nagpapakita ng samu’t saring strata sa naturang lugar. Ang mga pag-aaral ni Smith ng mga strata ay nagtulak sa Ingles na inhinyero na pansinin ang fossils na makikita sa mga strata na kanyang inaral, at inilabas niya ang kanyang mga obserbasyon sa isang libro noong 1799:  Order of the Strata, and their embedded Organic Remains, in the neighbourhood of Bath; Examined and Proved Prior to 1799. Lalo pa niyang inayos ang kanyang teorya tungkol sa ugnayan ng mga fossil at ng mga strata sa publikasyong Strata Identified By Organised Fossils noong 1816.  Binago ng mga ideya at pananaliksik ni Smith and buong pag-aaral ng paleontolohiya, ang pag-unawa sa mga fossil. Dahil sa kanyang mga pananaliksik, si Smith ang itinuturing na ama ng heolohiya sa Inglatera.

Ang pagkakahati-hati ng mga bato sa Bath ay may kinalaman sa magkakaibang mineral na bumubuo sa mga ito.  Ang mga magkakapatong na makakapal na batong clay, sandstone, limestone, at iba pang komposisyon ay madaling napaghihiwalay ni Smith, kung saan niya kinolekta ang iba’t ibang fossil. Napansin niya na ang bawat mineral na pormasyon ay may natatanging fossil na hindi makikita sa ibang layer. Ibig sabihin nito’y kayang malaman kung kailan nabuo ang mga bato kung malalaman lang ang panahon kung kailan nabuhay ang mga nilalang na nakaimprenta sa fossil.  Ang mga fossil, kung gayon, ay puwedeng gamiting tagamarka ng panahon (time marker) ng pagkabuo ng mga bato.

Marami pang mga pananaliksik sa mga pormasyong heolohikal ang naging tuntungan ng mga paleontolohiko upang paunlarin ang kanilang pang-unawa sa mga fossil. Sa isang hiwalay na inisyatiba, pumasok sa eksena ang mga biyolohiko sa pangunguna ni Georges Cuvier, isang Pranses na eksperto sa mga hayop o zoolohiko at bihasa sa anatomiya ng mga vertebrata. Sa kanyang lathalain noong 1812, Reserches sur les ossements fossiles de quadrupédes, inilahad niya ang detalyadong obserbasyon sa mga ngipin at buto ng mga fossil na mammal at reptilya.  Maraming mga hayop na fosilisado na ang hindi kilala ng mga zoolohiko. Ibig sabihin, wala na ang mga ito sa mundo o extinct, na ang mga ito.  Ang mga pag-aaral ng mga paleontolohiko sa mga fossil ay yumanig sa kaisipang namamayani sa panahong iyon hinggil sa katangian at pagbabago ng mga hayop at mga halaman. Sa larangang paleontolohiya, humigpit ang ugnayan ng mga bagay na buhay at mga bagay na di-buhay. Sa di-inaasahang pagkakataon, ang mga eksperto sa bato ay nagkaroon ng malaking kontribusyon sa pag-unlad ng agham ng mga buhay na bagay.

Humantong ito, kasama ng iba pang obserbasyon ng mga biyolohiko o mga naturalista, sa Teoryang Ebolusyon ng mga organikong materyal ni Charles Darwin at ni Alfred Russel Wallace.  Sa Origin of Species, isinalaysay ni Darwin ang prosesong dinaanan ng klase-klaseng hayop at halaman. Ang mga obserbasyon ng mga paleontolohiko ay tila naging batong pundasyon ng mga ideya ni Darwin , na nagbigay naman ng payo sa mga paleontolohiko upang masisistematisa nila ang kanilang larangan. Ang Teorya ng Ebolusyon ni Darwin ay naging gabay ng mga eksperto sa paleontolohiya ng mga vertebrata upang mas mapatibay at mapaunlad ang kanilang pag-unawa sa mga hayop, nasa mundo pa man ito o matagal nang extinct tulad ng mga dambuhalang reptilya, ang mga dinosaur.

Sa pamamagitan ng mga fossil bilang time marker ng mga pormasyon ng mga bato, kayang pag-ugnayin ang mga lupain sa magkakaibang kontinente o isla. Kaya rin nitong ibigay ang wastong pagkakasunud-sunod ng pagkabuo ng mga lupain at mga matitigas na layer nito, kahit pa ilang beses na itong binaligtad ng mga paggalaw ng mga lupa.  Bagama’t hindi nito kayang ibigay ang eksaktong tagal at panahon ng pagkakabuo, may kapangyarihan itong isalaysay sa atin kung aling hayop o halaman ang unang umusbong sa mundo at kung saang bahagi ng mundo. Halimbawa, ang mga fosilisadong halaman at puno sa panahong Carboniferous (pinangalan sa saganang coal na puno ng carbon sa mga lupaing pinagmulan ng mga naturang fossil) ay nabuhay sa panahon bago ang mga dinosaur na nabuhay naman bago pa umusbong ang pinakaunang tao. Ibig sabihin, napakaraming fossil pala ang naipon  bago pa nabuhay si Noah at binaha ang sanlibutan.

Ang ganitong kaalamang napipiga sa pag-aaral ng mga strata at mga fossil, gayunman, ay hindi kayang magbigay ng eksaktong tagal ng mga pangyayari.  Kailangan pang paunlarin ng  mga liknayano ang mga pamamaraang gumagamit ng kaalaman sa radioactivity upang maisagawa  ito, isang larangang heokronolohiya na gumagamit din ng iba pang kaalaman sa liknayan, kemistri, at iba pang sanga ng agham.

(Pasasalamat kay Ina Alleco Silverio sa pag-encode ng kolum na ito at kay John Warner Carag, isang geologist ng Agham, sa pagrebyu.)

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/08/ang-kaugnayan-ng-mga-bato-sa-mga-buhay-na-bagay/feed/ 0
Hating the Left http://pinoyweekly.org/new/2014/08/hating-the-left/ http://pinoyweekly.org/new/2014/08/hating-the-left/#comments Wed, 20 Aug 2014 06:56:42 +0000 http://pinoyweekly.org/new/?p=31118 Pareho lang kayo.” Iyan, sa ordinaryong pananalita ng karaniwang tao, ang mensahe ni Patricio N. Abinales, nagsulat ng napakaraming artikulong kontra-Kaliwa na nagpapakilalang intelektwal, sa kanyang artikulong “Hating Palparan.” Ginamit niya ang pa-intelektwal at pa-sikolohikal na praseng “mirror image” para sabihing pareho lang ang kilusang Komunista o Kaliwa at si dating Major General Jovito Palparan: parehong may “panatisismong ideolohikal at pagmamahal sa baril,” sa mga salita niya.

Kakatwa ang paggamit ni Abinales ng sikolohiyang pop. Pseudo-teoretikal ang kanyang pagtatapos, para bang gumagaya sa mga intelektwal na kapwa niya gradweyt sa Cornell University pero hindi matularan: “At halos lagi, ang pagnanasa (desire) na wasakin ang nagpapaalala sa iyo ng sarili mo ang nagiging priyoridad.” Naks! Hindi natin alam kung kaya niyang humalaw sa mga sulatin nina Sigmund Freud o Jacques Lacan para sa deklarasyong iyan. O batay lang ba iyan sa danas niya sa kanyang magulang at kaanak?

Anu’t anuman, sa artikulong ito, nagboluntaryo si Abinales na maging tagapagsalita ni Palparan kontra sa Kaliwa. Wala siyang mabuting masabi tungkol sa Kaliwa pero nagpaulan siya ng papuri kay Palparan. Inuulit niya sa pamamagitan ng pagpapalagay ang linya ni Palparan: na lahat ng biniktima ng berdugo ay mga Komunista o mga tagasuporta nila. Ni hindi mabanggit ni Abinales ang praseng “human rights violations,” dahil tila pawang lehitimong target para sa kanya ang mga biniktima ng berdugo.

At naroon ang dahilan kung bakit galit ang Kaliwa kay Palparan, na pangunahing historikal at hindi sikolohikal. Napakarami niyang ginawang paglabag sa karapatang pantao – na hindi dapat sa mga aktibista at kahit sa mga miyembro ng New People’s Army. At para saan? Para ipagtanggol ang rehimen ni Gloria Macapagal-Arroyo at ang sistemang pinaghaharian ng iilang mayaman at makapangyarihan. Sa pagtinging ito, masyado nang banat at abstrakto na sabihing magkapareho ang Kaliwa at si Palparan.

Pero lumang tema na ang umano’y pagiging magkapareho ng Kaliwa at Kanan. Sa Kanluran, maraming kilusang intelektwal at may iilang kilusang panlipunan na umusbong sa posisyong kontra sa “pasismo ng kapwa Kaliwa at Kanan.” Makikita sa hanay na ito ang mga nagpapakilalang liberal pero sumulpot din dito ang marami sa mga neo-konserbatibo. Mula sa hanay ng huli, marami ang nagtanggol sa mga gerang agresyon ng US laban sa mga bansang umano’y nagkakanlong ng mga terorista.

Dahil sa galit ni Abinales sa Kaliwa, ginamit niya ang temang ito sa isyu ni Palparan, at lalo tuloy nakita ang labis na pokus sa dahas. Dahil sa Pilipinas, napakalayo ng Kaliwa sa Kanan, at ang huli lang ang kilalang may “panatisismong ideolohikal at pagmamahal sa baril.” Sa Pilipinas, ang Kaliwa ay kalahok sa paglaban sa dayuhang mananakop, gulugod ng paglaban sa Batas Militar ni Marcos, at nangunguna sa paglaban sa mga pangulong kontra-maralita. Kapag lumalaban ang masa, ang kasama nila ay ang Kaliwa.

Eh ang Kanan? Maganda lang sa kahibangan ni Abinales, tagapagsalita ni Palparan.

20 Agosto 2014 / Nirebisa: 21 Agosto 2014

]]>
http://pinoyweekly.org/new/2014/08/hating-the-left/feed/ 0