Pinoy Weekly » Editoryal Philippine news, analysis, and investigative stories Tue, 12 May 2015 22:16:16 +0000 en-US hourly 1 Betrayal, and a war foretold Sat, 31 Jan 2015 17:15:01 +0000 piece cloth

PW-editoryal-thumbBy now, outrage is widespread and unequivocal on the commander-in-chief’s role in the botched mission that claimed the lives of 44 Special Action Forces, 18 Moro Islamic Liberation Front fighters, and at least seven civilians. The kindest public opinion on the stories that have come out is that President Aquino is an unfeeling coward, one who refuses to take command responsibility and who couldn’t even take time off his schedule to receive and mourn his fallen “sons.” The most scathing is that Aquino willingly betrayed his sons by sending them into an ill thought-of battle, waiting in the wings with accolades in mind, and when the killing started couldn’t even raise a finger to stop it for fear of messing up a peace deal that was also supposed to be his administration’s crowning glory.

Majority of Filipinos indeed strongly feel the sting of this betrayal. Some have even called “treachery” the president’s apparent collaboration with suspended PNP chief Alan Purisima and potential grounds for impeachment. Many have called or revived calls for Aquino’s resignation or ouster, out of disgust over this latest show of arrogance, incompetence, and blatant disregard of the welfare of the Filipino people.

Betrayal is an apt term to describe not just today’s collective sentiment over the tragedy; it also describes where Aquino’s true loyalty lies. The Mamasapano incident shows he is loyal not to his troops, not to the Filipino people, but to his own interest, and to that which serves it the most: the US.

It will be an injustice to all those who died if the direct role of the United States government in the mission is glossed over or dismissed. The government’s admission that the US provided intelligence on the whereabouts of terror suspects Zulkifli bin Hir (a.k.a. Marwan) and Abdul Basit Usman, which caused the SAF to act, is only the tip of the massive iceberg that is US military intervention in the “war on terror” in Mindanao. Philippine Daily Inquirer reported that the mission was planned as early as September 2014 by ranking police officials and the Federal Bureau of Investigation, which also holds office inside Camp Crame. The US used spy drones–with questionable legality–to establish the terror suspect’s location, and gave reward money to a supposed informant within the MILF. Based on eyewitness accounts, our own report indicates that at least one US soldier was killed in the mission. Other news outfits meanwhile reported that the US military was among the first on the scene to retrieve the dead. It is quite possible that this is because the dead included one of their own.

This is unsurprising, given the fact that the SAF has been training under a Military Police Transition Team by the US 78th Military Police Batallion since 2010. And while US soldiers are prohibited by the law from engaging in direct combat, time and again stories of their engagement in combat–against the bandit group Abu Sayyaf, the MILF, and even the revolutionary New People’s Army–have surfaced.

That the SAF possibly allowed the US soldiers’ illegal participation in combat is enough cause for grave concern. Even more concerning is the statement of sacked SAF chief Getulio Napeñas. “Why, was the Pakistani government informed about the operation that got Bin Laden? No, right? This is the same. We received information that required action and it was our duty to take action,” he said. The gravity of this statement already seems lost in the tragedy’s aftermath, but is worth weighing for its implications. Operation Neptune Spear, in which Osama Bin Laden ostensibly died, was a purely US military act done without coordination with or involvement of the Pakistan government. Since this is prohibited under Philippine law, the SAF instead served as pawns in carrying out Operation Wolverine, which the SAF chief pretty much admitted is a similar covert US mission. And the president, a loyal US ally and probably excited over the achievement of capturing or killing “Southeast Asia’s most wanted terrorist,” saw no reason not to give his permission.

Except that there are all the reasons to say no. Topping the list is the ongoing peace process with the MILF, which many still pin their hopes on. Reports say that the SAF did not coordinate with the MILF out of fear that some members might tip off Marwan. This hawkish mindset is reflective of US military behavior in foreign countries: pursue “terrorists” at all costs, including human lives and a future of peace. Others are saying that the MILF knew about the terrorists’ presence and should have turned them over to the government in good faith (the group’s leadership denies this). But one thing is for sure: the government knew about the terrorist suspects’ presence and failed to coordinate in good faith. Worse, it allowed the US to give reward money, reducing the mission to a bounty hunt, instead of turning it into a sincere effort to flush out terrorists.

Given that, there is actually nothing sincere or heroic about the US “war on terror.” The Jemaah Islamiyah, of which Marwan is supposedly a top leader, was originally trained by the US against Soviet forces. And as bloody US interventionist wars across the globe increased, so did jihadists, some real, some bogies created by the US itself to justify its imperial presence. It does not help that the body of Marwan has not been actually recovered (and that he has “died” once before, in 2012), and that Usman has purportedly escaped.

It is no wonder that so-called achievements in the “war on terror”–especially those that result in a great loss of lives–always feel empty and full of foreboding. The enemy never seems real, and yet has the capacity to multiply, in numbers and in problems created for the people. Already, there are reports that Marwan had trained 300 bomb makers in Mindanao, and that they are ready to avenge his death and have pledged allegiance to the Islamic State of Iraq and Syria. Just as alarming are the calls for an all-out war against the MILF, and the spreading anti-Muslim sentiments among Filipinos.

Even with Aquino’s declared commitment to pursue the peace process and the MILF’s pledge to demobilize its commanders and hold those responsible into account, it is unlikely that peace in Mindanao will be achieved. It is clear now more than ever that Muslim Mindanao–a land of rich resources historically denied to the Moro people–is not controlled by the people, but by ill-motivated rulers who talk peace but wage war. And as in any war, those who deem themselves oppressed fight back. This is a fact known to the US, who has always used war for political and economic positioning and domination.

That Aquino lets them do so–on our own soil, using our own people–is the greatest betrayal of all.

]]> 0
Altermidya Pooled Editorial | Fight for genuine freedom of information law Fri, 05 Dec 2014 18:18:33 +0000 ALTERMIDYA_LOGO finalThere is no reason to rejoice over the recent approval of the consolidated bill on Freedom of Information (FOI) in the House, and the approval of the Senate version earlier this year.

We, alternative media practitioners united under Altermidya, believe that the FOI versions restrict rather than enhance public access to information.

The consolidated bills, both in the Lower House and the Senate, fail to meet the minimum international standards set by Article 19 for an FOI law to be effective. These include, among others, the following:

• a strong presumption in favor of disclosure (the principle of maximum disclosure);
• broad definitions of information and public bodies;
• positive obligations to publish key categories of information;
• clear and narrowly drawn exceptions, subject to a strong harm test and a public interest override; and
• effective oversight of the right by an independent administrative body.

Both FOI bills adopted all of the exceptions proposed by Malacañang in its own version. Contrary to Palace claims that these are necessary, the list institutionalizes the absence of transparency and accountability.

PW-editoryal-thumbExempting from public access the minutes, drafts of resolutions, orders, memoranda etc., including drafts of bilateral and multilateral agreements from public scrutiny, precludes citizen participation in decision-making on issues of public interest.

Subjecting access to income tax returns, and statement of assets, liabilities and networth (SALN) of public officials to existing laws, rules and regulations further undermines efforts to curb corruption.

The provision exempting from disclosure matters involving national security is also so broad that it could be used to hide cases of human rights violations perpetrated by state agents.

With regard to the public interest override, both bills state that “The President, the Supreme Court, the Senate, the House of Representatives, and the Constitutional Commissions may waive an exception with respect to information in the custody of offices under their respective supervision or control, when they deem that there is an overriding public interest in disclosure.” (Emphasis supplied)

This provision does not provide a mechanism for checks and balance. In both bills, no independent administrative body that will have effective oversight of the right to information will be created.

Journalists and ordinary citizens have been demanding enactment of a genuine freedom of information law. We cannot settle for a law that will make truth telling even more difficult: a bad law is worse than no law at all.

]]> 0
Altermidya Pooled Editorial |Five years after the Ampatuan Massacre, Aquino must be held responsible Sat, 22 Nov 2014 10:19:32 +0000 impunity king


PW-editoryal-thumbFive years after the massacre of 58 men and women including 32 journalists in Ampatuan town in Maguindanao, justice remains elusive and impunity still reigns. The promise of President Benigno Aquino III to help speedily resolve the case that has put the Philippines in the limelight as one of the most dangerous places for journalists not only remains unfulfilled; through his statements and actions he has downplayed the killing of journalists and ignored the possible accountability of military officers in the Massacre.

Something is already terribly wrong with the country’s justice system when a warlord clan can murder 58 people in broad daylight and still get away with flooding the courts with petitions and motions so as to delay the proceedings, and worse, probably cause the murder of four probable witnesses to the crime.

The majority of the suspects, mostly police officers and members of the private army of the Ampatuan clan, remain at large. Forty-one, including the policemen who flagged down the convoy on November 23, 2009, have been granted bail. The government prosecutors are accused of accepting bribes. Just four days before the fifth year of the Ampatuan massacre, another possible witness was again gunned down.

All these favor the Ampatuan clan, allowing it to show the families of the victims and the witnesses that they are still in power and can play with the courts until public interest on the case wanes so that they can forge out- of- court settlements and strike deals with the government.

A welcome development in the midst of many disappointments is the Supreme Court’s release of guidelines in December 2013 to expedite the case. However, there is still no cause for celebration as the case continues to drag on.

The Ampatuan Massacre is a key issue in the Filipino people’s struggle against the culture of impunity that has afflicted the country for so long. A decision favourable to the masterminds and killers will encourage more killings of and human rights violations against journalists, activists, and other sectors.

Time is of essence. It has long been recognized that it will take the intercession of President Aquino himself to speed up the case. But instead, the Aquino administration promoted the two military officers who refused to provide security to the victims at the time of the incident—Col. Medardo Geslani and Lt. Gen. Alfredo Cayton, who were promoted to brigadier-general and major-general respectively, thus sending across the country and to the armed forces and police that the Aquino administration is not interested in putting an end to the culture of impunity.

Under the Aquino administration, 25 journalists have been killed for their work since 2010., making the Aquino record second only to that of the Gloria Macapagal Arroyo regime. Instead of recognizing the political nature of the killings, Aquino has also blamed the victims themselves and dismissed the cases of journalists killed as merely the consequence of personal disputes. This does not only aggravate the pain of the bereaved families whose lives are also at risk amid the lack of meaningful government support, but more alarmingly feeds the culture of impunity and the reign of injustice in the country.

For these reasons, the President and his administration should be held accountable as well.

Despite the declarations of President Aquino that his administration has been implementing “reforms” in the country’s system of governance, traditional patronage politics still characterize the policies and official acts of the Aquino administration, and political dynasties and local warlords still lord it over the country.

Attaining justice for all those killed not only in the Ampatuan massacre but in the many cases of extra judicial killings as well lies in the hands of the Filipino people. The people and not only the journalism and media community must remain vigilant. They need to monitor developments in the Massacre trial and other cases closely, exert pressure on the government, and demand justice for the victims of the Ampatuan massacre and other killings of journalists as well as those of activists and human rights defenders. But even more crucially should they continue to monitor the policies, acts and statements of the Aquino regime towards holding it to account for helping perpetuate the culture of impunity.

Altermidya is a nationwide network of independent and progressive alternative media practitioners in the Philippines that promotes journalism for the people.

]]> 0
`Impunity King’ President Aquino perpetuates culture of impunity Tue, 19 Nov 2013 11:10:36 +0000 Down with the "impunity king": Press conference by human rights advocates, media groups, academics, students, and land reform advocates, to announce activities commemorating the November 23 Ampatuan massacre. (KR Guda)

Down with the “impunity king”: Press conference by human rights advocates, media groups, academics, students, and land reform advocates, to announce activities commemorating the November 23 Ampatuan massacre. (KR Guda)

It has been four years since 58 individuals, including 32 journalists and media workers, were brutally killed in Ampatuan town, Maguindanao.

To date, no one has been convicted of murder charges since the hearing began on January 5, 2010. Even as three of the primary suspects are detained, relatives of the victims fear that Unsay, Andal Sr. and Zaldy Ampatuan are receiving special treatment and that their political clout is still intact. Ninety other suspects remain at large.

President Noynoy Aquino did not heed any of the recommendations of various human rights groups here and abroad in the aftermath of the Ampatuan massacre. He failed to dismantle paramilitary groups. He also did not investigate the alleged use of public funds by the Ampatuans for their private army.

While the world witnesses the legal battle against one of the most powerful clans and their cohorts, media killings continue with impunity and justice for the victims remain elusive. As regards murder of environmentalist and broadcaster Gerry Ortega, just to cite an example, the Court of Appeals acquitted on a mere technicality former Palawan governor Joel Reyes, the alleged mastermind behind the killing.

There is a simple explanation to call President Aquino the country’s “Impunity King”: He allows the perpetuation of the culture of impunity as he has not done anything to end it. This is the main reason why the killings and harassment of journalists continue. According to the Center for Media Freedom and Responsibility, 19 have been killed in the line of duty under the Aquino administration.

Indeed, Aquino who campaigned and won on promises of reforms has miserably failed to stop the killings not only of journalists but also of other human rights advocates and civilians. Based on documentation by human rights watchdog Karapatan from June 2010 to August 2013, there are 152 victims of extrajudicial killings, 18 victims of enforced disappearances, 80 victims of torture, more than 31,000 victims of forced evacuation and thousands more victims of other human rights violations.

Impunity persists because Aquino has refused to punish – and instead rewarded – the most rabid perpetrators of human rights violations. Gen. Eduardo Ano (implicated in the abduction of peasant activist Jonas Burgos) and Gen. Aurelio Baladad (charged with criminal and civil cases in relation to the arrest and detention of the 43 health workers or the Morong 43) are but two faces of impunity under Aquino.

Impunity is alive because there are whistleblowers of corruption who get harassed and intimidated, if not permanently silenced, and the masterminds remain unpunished. Our colleagues Gerry Ortega (who exposed the misuse of Malampaya funds) and Marlene Esperat (who investigated the P728-million fertilizer fund scam) were killed because the perpetrators do not want them to report the truth. Indeed, there is no accountability as corruption continues and freedom of information is denied.

As we commemorate the fourth year of the Ampatuan massacre and the third year of the International Day to End Impunity on November 23, we refuse to let our call for justice be continuously ignored by those in power. We refuse to bequeath this culture of impunity to the future generations.

Justice for the victims of Ampatuan massacre! Stop media killings and other human rights violations! Prosecute perpetrators of abuses! End impunity!

End Impunity Alliance
Pinoy Weekly
PinoyMedia Center
Kodao Productions
Tudla Productions
Northern Dispatch
Davao Today
News Desk Asia
Radyo ni Juan 783 AM
One Radio News FM
Burgos Media Center
College Editors Guild of the Philippines (CEGP)
Student Alliance for Democratic Rights in UP (STAND-UP CMC chapter)
Union of Journalists of the Philippines-UP (UJP-UP)
UP College of Mass Communication (represented by Dean Roland Tolentino and Associate Dean Danilo Arao)
National Union of Peoples’ Lawyers (NUPL)
Prof. Harry Roque, Director, Institute of International Legal Studies, UP Law Center and Chairman, CENTERLAW

]]> 0
PPP: Planong Pagpapahirap ni PNoy Sun, 21 Jul 2013 13:32:25 +0000 Kartun ni Romel Mendez

Dibuho ni Romel Mendez

Dahil lalong naghirap ang taumbayan sa ilalim ng tatlong taon ni Pang. Benigno Aquino III, walang dahilan para asahan na magdudulot ng kaunlaran ang mga planong ibabandera ng pangulo pa ra sa nalalabing niyang termino.

Sa darating na State of the Nation Address (SONA), siyempre’t susubukan ni Pnoy na kumbinsihin ang madla na bumuti ang ating kalagayan. Maaari niya itong gawin gamit ang piniling mga case study na hindi naman sumasalamin sa karanasan ng nakararami, o piniling mga estadistika sa ekonomiya na wala namang kinalaman sa tunay na pag-unlad ng bansa.

Halimbawa, dulot lamang ng napakalaking gastos at panunuhol ng mga pulitiko noong kampanya sa eleksiyon ang ipinagmamalaki ni Pnoy na 7.8% porsiyentong growth rate noong unang kuwarto ng taon. Samantalang sa parehong panahon, lumago ang bilang ng mga walang trabaho–sumirit ang unemployment rate sa 7.5% ngayong Abril, ang pinakamataas sa ilalim ng administrasyon.

Kung anu-ano ang paliwanag ng mga ekonomista ni PNoy para sabihing pansamantala lamang ang kawalang trabaho at kahirapang nararanasan ng napakarami, na para bang aberya lamang ito ng panahon. At iyon na nga ang sinisi nila nitong huli: dahil daw sa tagtuyot (El Niño), maraming manggagawang-bukid sa kanayunan ang nawalan ng trabaho. Kasing-absurdo ito ng pagsabing kapag tag-ulan, bumabaha rin ang trabaho para sa mga mamamayan.

Gaya ng naunang mga administrasyon, ayaw kilalanin ni PNoy ang tunay na sanhi ng kawalang trabaho: ang kawalan ng tunay na reporma sa lupa, ang kawalan ng mga pambansang industriya, ang kawalan ng pang-ekonomiyang pagpaplano na nakatugon sa pangangailangan ng mga mamamayan. Ayaw kilalanin dahil ayaw naman talagang solusyunan.

Sa halip, pilit niyang ipinatatanggap na mayroon lamang pag-unlad kapag nakasandig ang bansa sa malalaking lokal at dayuhang kapitalista. Mga kapitalista na lumikha at nagsamantala sa mura at disposable na lakas-paggawa, sumira at dumambong sa likas-yaman ng bansa, at ginawang negosyo ang dapat ay libreng mga serbisyo ng gobyerno: kuryente, tubig, pabahay, edukasyon, at kalusugan. Mga kapitalista na paglago ng tubo ang tanging habol, at hindi ang tunay na pag-unlad ng bansa.

Ang malalaking lokal at dayuhang kapitalistang ito ang kinakatawan at pinanggalingan ng marami sa economic team ni Pnoy. Sila rin ang nagpondo sa kampanya, kundi man galing sa hanay nila, ang mga pulitiko na nanalo noong eleksiyon at magiging katambal ng pangulo.

Sa darating na SONA, inaasahang ihahayag ng pangulo ang mas marami pang mga Public-Private Partnership (PPP). Hindi niya babanggitin na makikinabang ang mga kaanak niya at iba pang nakaupo sa puwesto, gaya ng MRT-7 na nakopo ng tiyuhing si Danding Cojuangco at mga Araneta, pamilya ni Mar Roxas. Hindi niya babanggitin na mapapalayas ang mga magsasaka. Hindi niya babanggitin na tataas ang singil sa mga serbisyo, halimbawa sa mga ospital na isasapribado. Hindi niya babanggitin na uutang muli sa mga dayuhan. Hindi niya babanggitin na ang mga trabahong lilikhain ay kontraktuwal lamang. Sa halip, kukumbinsihin niya tayong magdudulot ang mga PPP ng kaunlaran.

Pero hangga’t patuloy na nangingibang-bansa ang libu-libong manggagawang Pilipino dahil sa kawalan ng trabaho, hangga’t pataas nang pataas ang presyo ng batayang mga bilihin at serbisyo, at sa kanayuna’y walang sariling lupa ang mga magsasaka, mahihirapan ang taumbayan na paniwalaan siya.

Mas kapani-paniwala na ang ibabanderang mga PPP ay mga Planong Pagpapahirap ni PNoy, na dapat labanan at pigilan.

]]> 0
Malungkot na balita ngayong pasukan Sun, 02 Jun 2013 18:07:43 +0000 Dibuho ni Kendrik Bautista

Dibuho ni Kendrik Bautista

PW-editoryal-thumbPasukan na naman. Tapos na ang bakasyon, pati ang eleksiyon. Balik-eskuwela ang mga bata. Balik-pasakit sa mga nakatatanda.

Aabot sa 24 milyong kabataan ang pumasok sa mga paaralan ngayong pasukan. Ang mga inulat sa midya: ang paghahanda ng mga bata, magulang at mga eskuwela para sa pagbubukas ng bagong akademikong taon. Pero ang kulang sa ulat, iyung problemang kinakaharap ng mga bata, guro at magulang ngayong pasukan. Kasama na rito ang kakulangan ng mga guro, klasrum, libro, pasilidad sa pag-aaral, at maraming iba pa.

Naikukubli sa mga ulat hinggil sa paghahanda ng Department of Education (DepEd) para sa pasukan ang grabe at malungkot na mga problemang ito. Sa maraming pampublikong mga eskuwelahan, umaabot sa puntong pinaghahati ang mga klasrum sa dalawa, para maipagkasya ang dalawang klase. Umaabot sa puntong sa ilalim ng puno na lamang nagkaklase. Umaabot sa puntong pinagdadala na lang ng sariling bangko ang mga bata, dahil kulang na kulang sa upuan ang siksikan nang mga klasrum.

Pasakit sa mga guro ang pagkalaki-laking mga klase. Hamon ng mga guro sa elementarya sa DepEd at maging sa nagmamarunong na mga opisyal ng administrasyong Aquino, subukan nilang magturo sa isang siksikang klasrum na may 50 malilikot na estudyante sa elementarya. Napakalubha na ng problema ng kakulangan sa guro, halos itinuturing na ito sa midya at sa gobyerno na pangkaraniwan. Pero hindi pangkaraniwan ang problemang ito. Kaya sanang masolusyonan. Pero ang problema, napalalala pa ng mga polisiya ng administrasyong Aquino.

Nitong nakaraang buwan, matapos ang eleksiyon, minadaling ipasa ni Aquino ang batas sa programang K-12. Bagamat kinikilala ng progresibong organisasyon ng mga guro tulad ng Alliance of Concerned Teachers o ACT na may pangangailangan ngang iangat ang kalidad ng edukasyon sa bansa, malinaw sa kanila at sa iba pa na hindi solusyon dito ngayon ang pagdagdag ng taon ng pag-aaral ng mga bata. Malinaw sa oryentasyon ng K-12 na nakatuon ito sa pagtugon sa mumurahing lakas-paggawa (cheap labor) para sa dayuhang mga kompanya, sa loob at labas ng bansa.

Samantala, ipinagpapatuloy ng administrasyong Aquino ang neoliberal na polisiya nito sa edukasyon – ang pagbigay ng maliit, at di kasya, na badyet sa sektor ng edukasyon. Nasa likod ng polisiyang ito ang tunguhing itulak ang mga instisusyong pang-edukasyon na maghanap ng paraan para mapunan ang kakulangan sa badyet. Ibig sabihin, itinutulak nito ang mga pampublikong eskuwelahan at institusyon na magsapribado, bawasan ang akses dito ng dumaraming mahihirap at ituring na prebilehiyong maaaring pagkakitaan ang edukasyon.

Ipinagmamalaki ni Aquino ang record growth daw ng Gross Domestic Product ng ekonomiya ng bansa (isang “pag-unlad” na malayo sa katotohanan ng pangkaraniwang mga mamamayan). Pero ang hindi niya sinasabi, umaabot lamang sa 2.26 porsiyento ng GDP ang nakukuhang badyet ng DepEd (mula taong 2001 hanggang ngayong 2013). Gamilya ang layo nito sa sinasabi ng United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization o Unesco na dapat daw gumastos ng di-babaa sa 6 porsiyento ng GDP sa edukasyon ang mga bansa.

Hindi tumataas ang sahod ng mga manggagawa, at pati na ang mga guro. Samantala, sa pribado at pampublikong sektor ng edukasyon, inaprubahan ng Commission on Higher Education ang taas-matrikula sa 354 na kolehiyo at pamantasan, at ng DepEd ang taas-matrikula sa 260 eskuwela sa elementarya.

Siksikan sa pampublikong mga paaralan at nagtataasan ang matrikula sa mga pribado, di nakapagtatakang halos 4.6 milyong kabataan na ngayon ang out-of-school youth. Sabi ni ACT Teachers Rep. Antonio Tinio, mayroon lamang isang hayskul sa bawat limang elementarya. Ibig sabihin, tanggap at kinukunsinti ng gobyerno na di lahat ng nag-aaral sa elementarya ang makakatuntong ng hayskul. At higit pang liliit ang bilang ng makakapagkolehiyo.

Ang gusto ng administrasyong Aquino, magtapos na lamang ng vocational courses o mag-enrol ng skills training sa Tesda ang mahihirap na walang pangmatrikula sa hayskul at kolehiyo. Ginigiya ng gobyerno ang maraming bilang ng maralitang Pilipino na maging alipin – kung hindi man sa ibang bansa, kahit dito.

Mahigit dalawang buwan na ang nakaraan, naganap ang isang nakalulungkot na balita: Winakasan ng isang Iskolar ng Bayan ang kanyang buhay. Ayaw niyang maging alipin, pero dahil sa kahirapan, itinutulak siya ng sistema ng edukasyon na magpakaalipin na lamang.

Malungkot na balita sa mga magulang at mga mamamayan na may mga trahedya pang nangyayari tulad ng trahedya ni Kristel Tejada. Panahon na marahil para iwaksi ang ating lungkot at wakasan ang sistema ng edukasyon na ito na nagpapalungkot sa atin at sa ating kabataan.

]]> 0
Wala naman talagang maaasahan Thu, 30 May 2013 17:17:26 +0000 Dibuho ni Leonilo Doloricon

Dibuho ni Leonilo Doloricon

PW-editoryal-thumbIsang eleksiyon na naman ang nagdaan. Balik sa dating gawi ang mga nasa kapangyarihan.

Hindi kaiba sa nakaraang mga eleksiyon ang ehersisyong pulitikal na isinagawa ng bansa noong Mayo 13. Itinambol ng masmidya ang pangangailangang bumoto, at iparinig daw ang boses ng masa sa pamamagitan ng balota. Pero natapos na ang halalan, ipinroklama na ang pagkawagi ng ilang kandidato, wala pa ring tinatanaw na pagbabago ang mga mamamayan.

Lalo pa nang sinimulan noong 2010 ang  automated elections sa pagboto at pagbilang. Sa suri ng maraming tagamasid at eksperto, higit pang batbat ng anomalya ang eleksiyong 2013. Sa kabila ito ng inasahan-na-nating papuri ng Commission on Elections (Comelec), lalo na ang mayabang na tagapangulo nitong si Sixto Brillantes Jr., at ng Malakanyang, sa mahusay daw na pagpapatakbo ng halalan. Hindi na bago ang dayaan sa mga eleksiyon. Pero ang kakaiba ngayon, lalong naikubli sa publiko ang paraan ng pandaraya. Huling sandali na lang bago ang halalan nilabas ng Comelec ang source code (ang code ng computer program na nagsasagawa ng pagbasa at pagbilang ng boto), at wala nang panahon para uriratin pa ito ng mga eksperto sa information technology (IT) at election watchdogs.

Hindi na nasilip pa kung tama nga ba talaga ang pagbibilang ng PCOS (Precinct Count Optical Scanner) machines at ng mga programa sa kompiyuter ng Smartmatic Inc. sa ating mga boto. Ang masama pa, noong panahon mismo ng eleksiyon, laganap ang ulat ng pumalpak na PCOS machines. Dahil mas maliit ang bilang ng mga makinang ito sa dating bilang ng mga poll precinct sa bansa, nabuo ang 78,000 clustered precincts na nagdulot ng mahahabang pila sa mga polling center. Naganap din ang dati nang problema ng pamimili ng boto, pandarahas at pananakot sa mga botante at iba pang kalahok sa eleksiyon.

Nang magsara ang botohan noong Mayo 13, iisa ang pahayag ng Comelec, Malakanyang at midya — tagumpay ang eleksiyon.

Totoo, kasi sila ang nagtagumpay. Batay sa resulta, makikita nating walang napala ang mga mamamayan sa halalang ito. Mahigit 70 porsiyento ng mga kandidatong nagwagi sa lahat ng antas, mula sa distrito, munisipyo’t lungsod, hanggang probinsiya at pambansa, ay kumakatawan sa datihan—mga mayayamang asendero’t kumprador, mga miyembro ng mga pamilyang dinastiya sa pulitika, mga kinatawan (at sinuportahan) ng mayayaman at maimpluwensiya sa bansa.

Nakonsolida ng pangkatin ni Benigno Aquino III  ang kapangyarihan sa pamamagitan ng halalang ito. Naipuwesto sa Kamara at Senado ang mayorya sa mga kaalyado nito. Inaasahang sa pagbubukas ng sesyon ng Kongreso, maitutulak na ang matagal nang itinutulak ng mga chamber of commerce ng US at iba pang imperyalistang bansa na pagrepaso sa Saligang Batas. Partikular dito ang pagtanggal ng probisyong bawal ang 100 porsiyentong pag-aari ng dayuhang mga kapitalista sa mga empresa, negosyo at lupain sa bansa. Itutulak  din nila ang neoliberal na mga polisiya ni Aquino tulad ng pagkaltas ng badyet sa mga serbisyong panlipunan, pagsasapribado sa mga ospital, ahensiya at pampublikong eskuwela, at ibayong pagpasok sa  Public-Private Partnerships na alam nating dehado ang mga mamamayan. Maaasahang itutulak din nila ang higit na pagbubukas ng bansa sa malalaking komersiyal na pagmimina.

Nauna pa sa halalang ito, binigo na ng Palasyo ang pagnanais ng mga mamamayan ng magkaroon ng pagbabago sa bansa nang ianunsiyo ni Aquino ang pagtatapos ng usapang pangkapayapaan sa National Democratic Front of the Philippines (NDFP). Sa balangkas ng programang Oplan Bayanihan nito, nais lamang ng gobyerno na pasukuin ang NDFP at walang hakbang na ginagawa para lutasin ang ugat ng armadong paghihimagsik ng mga mamamayan.  Sa halip, tinanggihan pa ng gobyerno ang pagharap sa usapin ng tunay na reporma sa lupa at pambansang industriyalisasyon. Ang  gobyerno na mismo ang nagbibigay ng dahilan para tumindi pa ang armadong sigalot sa bansa at patuloy na linlangin ang bayan.

Samantala, batay sa mga ebidensiya, masasabing isa sa mga nabiktima ng pandaraya ang  progresibong mga party-list at kandidato, na nagdadala ng alternatibong plataporma na tutugon sa kongkretong mga suliranin ng mga mamamayan. Sa kabila ng paglakas ng mga partidong ito, nabawasan pa ang boto nila ngayong eleksiyon. Lumalabas din na nabawasan ang boto ni Teddy Casino sa pambansang antas dahil sa pag-iral ng kahina-hinalang 60-30-10 pormula na pabor sa mga kandidato ng administrasyon sa pagkasenador. Sa pamamagitan nito, binawasan ni Aquino ang mga banta sa kanyang mga kontra-mamamayang polisiya sa Kongreso.

Dating gawi ang mga nasa kapangyarihan. Pero tayong mga mamamayan ay patuloy na magkakaisa at aabot ng mas marami pang bilang para itulak ang pagbabagong kailangan ng bayan. Hindi ito mapipigilan ng anumang pandaraya sa halalan o mga panlilinlang.

]]> 0
Free the new media, defy e-martial law Tue, 09 Oct 2012 02:31:29 +0000 As outrage against the Cybercrime Prevention Act of 2012 continues to snowball and create unprecedented unity and defiance among netizens, the Aquino administration has not backed down in its resolve to implement a clearly draconian measure designed to curtail our most basic civil liberties—the right to freedom of expression, of speech, and of the press.

As alternative media practitioners, filmmakers, bloggers, and artists who maximize the new media to bring to the public information, opinion and analysis, as well as works of art that serve to illuminate social conditions and present ideas for social change, we believe that the government’s repression of the medium is the message. With the Cybercrime Act, the government wants to ensure that no avenue for expression exists that is free from control by the rich and powerful elite.

The existing law on libel has long been used by powerful public figures mostly to harass and prosecute journalists for doing their job. Instead of decriminalizing libel as urged by international human rights and media institutions, the government has even increased penalties. Worse, it now considers each and every citizen who uses Information and Communications Technology (ICT) as potential criminals.

With the rise of new media, ordinary citizens have been given the extraordinary power to reach large audiences, a power that has previously been the monopoly of the government and corporate media. The new media has been the recourse of citizens who see, report, and interpret social realities that traditional institutions ignore, hide or obliterate. Citizens have long been marginalized from discourse on national issues through the agenda-setting powers of the government and corporate media. Through the new media, citizens have the opportunity to counter this marginalization—to give voice to the poor and oppressed, to gain an audience without the need for huge capitalization, to criticize freely and creatively.

We believe that the Cybercrime Law is primarily a tool that exploits the rise of the new media and the use of ICT to suppress dissent and spy on citizens. The way the law is being defended by those who crafted it, and especially by the President who signed it, reveals that they enjoy, and will use to their own interest, the immense powers that the Cybercrime Law has given the government, such as the ability to take down websites, undertake surveillance, and seize electronic data.

Abuses that will surely arise from such powers will undermine any gains that this law claims to have against “cybercrimes.” For instance, online child pornography and sex trafficking should be addressed by the strict implementation and strengthening of existing laws to reflect the developments in ICT. It is still debatable if hacking and cracking, spamming, online piracy, and cyberbullying are indeed crimes or if they can be covered under a single piece of legislation. What is clear is that these “cybercrimes” will not be addressed by a law makes expressing oneself online punishable by a jail term, or one that assumes that authorities can dip their hands into private electronic communication. In other words, a law that throws us back to the dark ages won’t protect our women and children, nor our personal identities and safety. On the contrary, it makes every citizen using ICT vulnerable to abuse by the biggest band of criminals: a government that is corrupt, loathes criticism (as can be judged by President Aquino’s reaction to the online phenomenon ‘Noynoying’), and uses all of its resources to crush dissent.

Even the US government—the footsteps of which the government only follows—did not confer such broad powers unto itself when it attempted, but failed, to pass its Stop Online Piracy Act and Protect Intellectual Property Act. However, the Cybercrime Law probably pleases the US government, as it strengthens their existing network of surveillance in the country, and boosts the counter-insurgency program Oplan Bayanihan. The said law also pleases local and foreign big businesses that operate in utter secrecy in this country, further shielding them from public accountability and oversight while penalizing those who use ICT to expose wrongdoing and abuses in the private and public sectors.

For e-martial law only reflects the de facto martial law already in place. Under Oplan Bayanihan, more than 100 citizens have been killed for their advocacies, forever silenced by bullets. More than 350 are imprisoned for their political beliefs. The Cybercrime Law makes it even easier to slap dissidents with trumped-up charges and send them to jail. After all, it now takes so little to be considered a cybercriminal.

Repression and lack of freedom is a daily reality for millions of Filipinos in the militarized countryside, violently demolished urban poor communities, and highly controlled workplaces and schools. Now it has become a daily reality as well for netizens who seek comfort in the freedom, however limited, of the new media.

As poverty, exploitation, and repression worsen, the duty to speak up and express ourselves through new media is more necessary than ever. As we begin to feel the grip of Aquino’s iron fist rule, it becomes more urgent to struggle to break free through actions both online and offline. E-martial law has been declared, and as those who fought the Marcos dictatorship taught us, the only way to end it is to start defying it.

Junk the Cybercrime Prevention Act of 2012!
Don’t criminalize criticism!
Defend our freedom of expression, speech and the press!
Resist tyranny!

UPDATE: The Supreme Court on Tuesday morning, October 9, unanimously issued 120-day a temporary restraining order (TRO) on the implementation of RA 10175. This is a temporary victory for all who advocate freedom of expression, speech and the press. Still, we must be vigilant until the law is junked altogether, as President Aquino has still not reneged on his defense of RA 10175 and its repressive provisions.

Signatories as of 10/09/2012

Media & Audio-Visual Organizations:

Pinoy Weekly Online/ PinoyMedia Center
Davao Today
Northern Dispatch Weekly
Burgos Media Center
Mayday Multimedia
Tudla Productions
Kodao Productions
Southern Tagalog Exposure
UPLB Zoomout

Artists & Filmmakers:

Ricky Lee
JL Burgos
King Catoy
Renan Ortiz
Katsch SJ Catoy
EJ Mijares
Tom Estrera III
Adjani Arumpac
Kiri Dalena
RJ Mabilin
Sigrid Andrea Bernardo
Datu’s Tribe (band)
Bobby Balingit
Dino Concepcion
Bonifacio P. Ilagan
Rogelio Ordoñez
Marie Boti
Ji-An Manalo, Artists for Change
Rommel Mendez, Panday Pira Professionals
Camille P. Sueno
Carlos Piocos
Patrick Bilog
R. Jordan P. Santos
Sari Lluch Dalena
Keith Sicat

Journalists & Media Workers:

Melanie Pinlac, Center for Media Freedom and Responsibility
Rupert Mangilit, National Union of Journalists of the Philippines
Nonoy Espina, NUJP Director/
Jeffrey Tupas, TV5/
Karlos Manlupig, Philippine Daily Inquirer
Alaysa Escandor, GMA-7
Edmalynne Remillano, GMA-7
Richard Gappi, Rizal News Online
Alex D. Lopez, Davao Today
Marilou Aguirre Tuburan
Rizle Saligumba
Cong Corrales, Freelance
Ritchie Salgado, Freelance
Pigeon Lobien, Cordillera Today
Silvestre Quintos, Baguio Chronicle
Thom Picaña, GMA Baguio
Antonio Pekas, ZigZag Weekly
Gregory Taguiba, Mountain Province Exponent
Samuel Bautista, Sunstar Baguio
Alfred Dizon, Northern Philippine Times
Kathleen T. Okubo, Northern Dispatch Weekly
Fred Villareal, The Voice
Maureen A. Hermitanio, Philippine Online Chronicles
Jonathan B. Canchela, The Philippine Reporter (Toronto)


Jes Aznar
Raymond Panaligan
Angelica Carballo
Buck Pago
Boy Esclanda
Alex Felipe
Medel Hernani
Oliver Garcia
Candice Reyes
Leonard Reyes


Dean Rolando B. Tolentino, UP College of Mass Communication
Prof. Danilo Arao, UP Asst. Vice-President for Public Affairs
Former UP CMC Dean Luis V. Teodoro
Former UP Fine Arts Dean Leonilo Doloricon
Prof. Paul Grant, University of San Carlos Cebu
Prof. Edwin Padrilanan, Adamson University

Artists Organizations:

Pixel Offensive
Artists Arrest
Baluarte Artists Collective
Hiringgilya Collective
Habi Arts Collective


Tonyo Cruz (
Vencer Crisostomo (
Kenneth Keng (
Teo Marasigan (

Student Publications:

College Editors Guild of the Philippines

CEGP chapters in Central Luzon, Pangasinan, Tarlac, Cagayan, Baguio, Cordillera, La Union, Ilocos Sur, Bicol, Southern Tagalog, Palawan, Romblon, Samar, Tacloban, Bacolod, Cebu, Panay, Cagayan de Oro, Lanao, Bukidnon, Greater Cotabato, Davao & Socksargen

Solidaridad (UP publications alliance)
Philippine Collegian (UP Diliman)
Kalasag (UP Diliman)
The New Frontier (National College of Business and Arts)
Trinity Observer (Trinity University of Asia)
aSTIg (STI Araneta)
The Torch (Philippine Normal University)
Manila Collegian (UP Manila)
The Scholastican (St. Scholastica’s College)
EARIST Technozette (EARIST Manila)
Alyansa ng Kabataang Mamamahayag (PUP publications alliance)
The Catalyst (PUP Manila)
Business Torch (PUP Manila)
The Communicator (PUP Manila)
Paradigm (PUP Manila)
The Warden (Pamantasan ng Lungsod ng Muntinlupa)
The Philippine Artisan (TUP Taguig)
The Chronicler (PUP Taguig)
Atenews (Ateneo de Davao)
The Pillars (Ateneo de Naga)
UP Outcrop (University of the Philippines – Baguio)
Lorma Highlights (Lorma Colleges)
Technoscope (Pangasinan State University – Urdante)
The Pioneer (Palawan State University)
Tolentine Star (University of Negros Occidental – Recoletos)
The Angelite (Holy Angel University)

]]> 2
Kalunus-lunos na estado Sun, 22 Jul 2012 08:41:53 +0000 Dibuho ni Leonilo Doloricon

Dibuho ni Leonilo Doloricon

Nasa tuwid na daan na ang Pilipinas! Bumubuti na ang ekonomiya! Aahon na tayo sa kahirapan!

Ito ang magandang balitang laman ng talumpati ng lahat ng presidenteng tumuntong sa entablado ng Kongreso para sa kanilang State of the Nation Address (SONA). Ito rin ang inaasahang ibubuladas ni Pang. Benigno Aquino III sa harap ng bayan, sa Hulyo 23. Pero ang masamang balita: hindi ito totoo. Hindi tuwid ang daang binabagtas ng administrasyon ni Aquino. Hindi bumubuti ang ekonomiya. At sa kasalukuyang pamamalakad at sistema, hindi tayo aahon sa kahirapan.

Sa totoo lang, wala namang pinag-iba talaga si Aquino sa nakaraang mga presidente. Kahit sa kanyang nakaraang dalawang SONA, walang pinag-iba si Aquino: Tulad ng iba, tulad ni Arroyo,  ibinida niya ang kanyang sariling administrasyon. Ibinandera niya ang “kawastuhan” daw ng landas na tinatahak niya patungong “kaunlaran.” Binatikos niya ang mga bumabatikos sa kanya.

Inaasahang ipagyayabang ni Aquino ang pagpapatalsik kay Renato Corona bilang Chief Justice ng Korte Suprema. Pero kung di ka pinanganak kahapon at di ka taga-Akbayan, tiyak na di ka maniniwalang nasugpo na ang korupsiyon, o kahit nahuli na ang “big fish” nang matanggal si Corona. Kung mayroon mang tagumpay na nakamit sa pagpaptalsik kay Corona, nabalewala ito dahil nakonsolida naman ni Aquino ang kanyang kapangyarihan sa ehekutibo at lehislatibo. At kalauna’y mapupuno na rin ni Aquino ng appointee niya ang hudikatura. Hindi ba ganito ang kahulugan ng diktadura?

Sa simula pa ng impeachment, malinaw nang galit sa desisyon ng Korte Suprema na bawiin sa mga Cojuangco ang Hacienda Luisita ang nagtulak sa Pangulo na puruhan si Corona. Sa akto ng desperasyon at sa pangungunyapit sa puwesto, nagmatigas si Corona sa usapin ng Luisita. Sa maikling panahon, nagawa pa ni Corona na yugyugin ang reaksiyonaryong liderato ni Aquino at naghaharing sistemal piyudal sa pagbatikos sa rehimen ng “asenderong pangulo.”

Kung tutuusin, ito ang tunay na korap na pulitika: ang pagkiling ni Aquino sa interes ng kanyang pinagmulang uri.

Samantala, inaasahang ibabandera rin ni Aquino sa SONA ang pagkamit ng 6.4 porsiyentong pagtaas daw sa Gross Domestic Product sa unang kuwarto ng taong 2012. Pero sino ba ang nakararamdam ng “kaunlarang” ito? Hindi siyempre ang mayorya ng mga mamamayan.

Hindi ang milyun-milyong manggagawa at mamamayang walang trabaho, na tumaas nang 7.2 porsiyento noong 2011 kumpara sa 7 porsiyento noong 2010. Hindi ang 15 milyong Pilipino na natulak na mangibang-bansa para may maipakain sa pamilya. Hindi ang mahigit kalahati sa mga Pilipino na ayon sa Social Weather Station noong Hunyo ay mahihirap ang turing sa sarili.

Kung mayroon mang nakaramdam ng “pag-unlad”, ito’y ang mga dayuhang kapitalista at burges kumprador na nagpapakasasa sa tumataas nilang kita habang pinananatiling barya ang sahod ng mga manggagawa. Ito’y ang mga panginoong maylupa na patuloy ang saya dahil protektado ang kanilang monopolyo sa lupa sa ilalim ng Comprehensive Agrarian Reform, Extended with Reforms (Carper) na personal na sinuportahan ni Aquino.

Ramdam ang “kaunlarang” ito ng 40 “pinakamayayamang Pilipino” na, ayon sa Forbes Magazine, ay kumita nang $47.4 Bilyon noong 2011, mula sa $13 Bilyon noong nakaraang taon. Lalo nang hindi ang mga tulad nina Henry Sy at Lucio Tan, at 13 iba pang bilyonaryo sa Pilipinas. Ayon sa Ibon Foundation, katumbas ng yaman ng 25 pinakamayayamang Pilipino na $21.4-B ang kabuuang yaman ng tumataginting na 11.1 milyong pinakamahirap na Pilipino.

Ramdam rin ng gobyernong US ang “pag-unlad” na ito. Umabot sa $2.5-B ng investments ang ipinangako sa bansa ng mga kompanyang US at UK matapos ang pagbisita ni Aquino sa naturang mga bansa noong nakaraang buwan. Pero lumalabas na walang benepisyo para sa mga mamamayan ang pangakong investments na ito: Malinaw na hindi para sa pag-iindustriyalisa sa bansa ang naturang mga investment, kundi para lalong magkamal ng kita ang mga dayuhang kompanyang ito mula sa murang lakas-paggawa at makakuha ng hilaw na materyales tulad ng mga produktong mina.

Mangyari pa, kapalit ng naturang investments ang ibayong pangangayupapa ni Aquino sa utos ng US, na gustong magpalakas ng presensiyang militar sa Asya Pasipiko. Hangarin ng US na dominahin ang pangangalakal sa naturang rehiyon sa kabila ng lumalakas na impluwensiya at pagnenegosyo ng China sa rehiyon.

Samantala, madalas ding ibinibida sa SONA ng nakaraang mga Pangulo ang nagawa nila sa pakikipagnegosasyong sa National Democratic Front. Sa usaping ito, tila inihahabol ng negotiating panel ng gobyerno na maipagpatuloy ang negosasyon, kahit na di pormal na usapan kundi “meaningful discussions.” Tiyak na ibibida ito ni Aquino sa SONA. Pero wala siyang maibabalitang “tagumpay” sa larangan ng negosasyong pangkapayapaan, sa pagitan man nito at ng NDF, o kahit ng Moro Islamic Liberation Front. Nababalam ang negosasyon, dahil mismo sa hindi seryosong pagharap ng gobyernong ito ang mga usaping nakakabalakid sa usapang pangkapayapaan. Sa kaso ng NDFP, hindi pa rin ito nagkokomit na magpalaya ng mga bilanggong pulitikal, laluna ng mga bilanggong konsultant ng NDFP, sa kabila ng mga pangako nito.

Sa pagharap sa NDFP, tumatangging magpalaya ang gobyerno ni Aquino ng iba pang mga dinakip at ikinulong nitong konsultant ng NDFP, taliwas sa obligasyon nito sa Joint Agreement on Safety and Immunity Guarantees (Jasig) at komitment nito sa February 2011 Oslo Joint Agreement. Tinangka pa nitong baliktarin at balewalain ang mga mayor na kasunduang pinirmahan nito mula noong 1992. Higit sa lahat, patuloy itong nagpapatupad ng mga patakaran at programa na nakasasama sa interes ng mga mamamayang Pilipino at Moro, at tumatanggi sa pagsasagawa ng anumang makabuluhang repormang pang-sosyoekonomiko at pampulitika.

Kung kaya walang dapat na ipagmalaki si Aquino pagsapit ng araw ng SONA.Tiyak na papaunti na ang naniniwala sa kanyang paghahambog. Ramdam ng mga mamamayan ang paghihirap at pagsasamantala sa kanila ng iilang kinikilingan ni Aquino. Ito ang pinakamalakas na testamento ng kalunus-lunos na State of the Nation ng Pilipinas.

]]> 0
Coronavela Mon, 28 May 2012 11:53:27 +0000 Impeachment trial ni Chief Justice Renato Corona: Kailangang maging kritikal na suriin ng mga mamamayan. (Edward Ganal/Senate Pool)

Tunay na pakay ng administrasyong Aquino sa impeachment trial ni Chief Justice Renato Corona: Kailangang kritikal na suriin. (Edward Ganal/Senate Pool)

Boboto na ang mga senador ng kanilang hatol sa kasong impeachment laban kay Chief Justice Renato Corona. Kailangang maging mapagmatyag at mapanuri ang sambayanan, taliwas sa kuwento ng dominanteng midya na simpleng labanan ito ng Mabuti bersus Masama. Hindi mabuti ang layunin ng administrasyong Aquino sa pagtutulak ng impeachment at hindi rin puro masama ang ginawa ni Corona sa paglaban dito.

Noong una, malawak ang suporta sa pag-impeach kay Corona. Tampok na dahilan ang papel niya sa tangkang pagtakas sa bansa – at sa pananagutan sa mga krimen – ni dating Pang. Gloria Macapagal-Arroyo noong Nobyembre. Nabalikan pa ng tanaw ang pagbasura ng Korte Suprema sa Truth Commission na itinayo umano para imbestigahan ang mga krimen ni Arroyo. Gayundin ang maanomalyang pagkakatalaga niya sa puwesto. Malinaw sa lahat: Kasapakat siya ni Arroyo, malaking hadlang sa pagpapanagot dito.

Pero sa takbo ng impeachment, napaliit ang asunto sa kanya kaugnay ng tangkang pagtakas ni Arroyo. Napokus ang lahat sa kanyang Statement of Assets, Liabilities and Net Worth o SALN, partikular sa hindi niya pagdedeklara ng kanyang dollar account deposits. Dito, nakapagbuo ng depensa si Corona: Mas maliit ang kanyang deposito kumpara sa akusasyon ng gobyerno. May batayang legal ang kanyang ginawa. May galit sa kanya ang Ombudsman kaya tumestigo laban sa kanya.

Sa simula ng impeachment, lantad ang kapalpakan ng prosekusyon at kahinaan ng kaso nito. Marami ang sumisi sa pag-aapura ng rehimen na isampa ang kasong impeachment, sa gitna ng usap-usapang may pagsuhol at pagbabanta na ginawa sa mga kongresista. Pero lahat ng kapalpakan ng prosekusyon, pinunuan ng malakas na propaganda ng rehimen gamit ang dominanteng masmidyang kakampi nito. Kung mahatulan mang maysala si Corona, malaking dahilan ang galaw ng gobyerno, pati na rin ng masmidya.

Ang malinaw sa tinakbo ng impeachment: Hindi umabante ang pagpaparusa kay Arroyo. Sa halip na ikulong, pinahintulutan ang hospital arrest. Pati ang pagdalaw sa namatay na bayaw, bagay na hindi karaniwan sa mga may kasong kriminal. Hindi umabante ang kasong isinampa sa kanya para hindi siya makaalis ng bansa noong Nobyembre. Hindi nagsampa si Ombudsman Conchita Carpio-Morales, na itinalaga ni Aquino, ng kasong pandarambong laban kay Arroyo. Ang nakasampa na, ginawa pa niyang simpleng graft.

Matatandaang lumipas pa ang mahigit 500 araw matapos maging pangulo ni Aquino bago niya nasampahan ng kaso si Arroyo. Sa kabila iyan ng matamis na pangako niya ng  “pagbabago.” Mahina pa ang kasong isinampa: ang pagsabotahe sa eleksiyong 2007, hindi sa kontrobersiyal na eleksiyong 2004. Napuwersa lang ang administrasyong Aquino na magsampa nito para pigilan si Arroyo na umalis ng bansa – hindi para parusahan si Arroyo kundi iwasan ang pagsambulat ng galit ng sambayanan kapag nakatakas ang dating pangulo.

Sa mga aksiyon ng administrasyong Aquino, malinaw na hindi ito seryoso sa pagpapanagot kay Arroyo. Hindi pa ito nagsasampa ng malalaking kaso ng pandarambong at paglabag sa karapatang pantao, na siyang mga tatak ng rehimeng Arroyo. Hindi rin nito naipapanagot ang maraming opisyal ng pamahalaan na nakinabang sa nakaraang rehimen at nagpatupad ng brutal nitong mga polisiya. Katunayan, nagawa pa nitong yakagin sa sariling Partido Liberal ang dating mga kaalyado ni Arroyo. Mayroon ding nakabalik sa matataas na posisyon sa administrasyon. At siyempre, nariyan pa rin, at nabigyan pa ng promosyon, ang matataas na opisyal sa militar na salarin sa malaganap na abuso sa karapatang pantao noon at ngayon.

Sa pagpapatalsik kay Corona, sigurado ito: Makokontrol din ni Aquino ang lahat ng sangay ng pamahalaan, kasama ang hudikatura. Hindi maitatanggi ang panganib na dala ng senaryong ito. Sa pagpapatalsik kay Corona, epektibong nasa kontrol na ng pangkatin ni Aquino ang lahat ng sangay ng gobyerno. Malaki ang tsansang mabaliktad ang desisyon ng Korte Suprema na nag-uutos ng pamamahagi ng lupain ng Hacienda Luisita sa mga magbubukid. Mapanganib ang rehimeng kontrolado ang ehekutibo, lehislatura at hudikatura, di lamang dahil walang checks-and-balances, kundi dahil mas magkakaroon ang rehimen ng kumpiyansang bumigwas sa itinuturing nitong mga kaaway. Kung nagawa nitong ibuhos ang buong makinarya ng pamahalaan kontra kay Corona, mas lalong kayang gawin ito ng rehimen kontra sa militanteng oposisyon.

Sa nagdaang impeachment trial, nakita na ang pagiging brusko at barumbado ng gobyerno. Bukod sa mga akusasyon ng panunuhol at pagbabanta sa Kongreso, may akusasyon din ng panunuhol sa Senado. Labag sa batas nitong pinalabas ang mga dokumento laban kay Corona mula sa Anti-Money Laundering Council (AMLC) kahit walang court order. Sa kabilang banda, lantad nitong sinabing mabagal na maipapatupad ang desisyon ng Korte Suprema kaugnay ng Hacienda Luisita.

Resulta ng desperasyon ang paggamit ng rehimen sa mga dokumento mula sa AMLC. Bago lumabas ang mga ito, nagmukha nang palpak at namimingwit lang ng ebidensiya ang prosekusyon. Dahil dito, hindi malakas ang pagkondena sa Temporary Restraining Order na nauna nang inilabas ng Korte Suprema sa pagbubukas ng dollar account ni Corona. Pero dahil pursigido ang rehimen na tanggalin si Corona sa puwesto, itinulak nito ang paglabas ng mga dokumento mula sa AMLC, at sinikap pagbitawin si Corona.

Sa paglaban niya sa rehimeng Aquino, dulot tiyak ng desperasyon, nilabanan din ni Corona ang naghaharing sistema. Sa pamumuno niya, inilabas ng Korte Suprema ang makasaysayang desisyong ipamahagi ang lupa ng Luisita sa magbubukid – na hamon din sa mga panginoong maylupa. Hinamon niya ang 188 kongresista at si Sen. Franklin Drilon na isiwalat ang kanilang bank accounts at dokumento sa pinansiya.

Nang tumanggi sila, ipinakita niya ang pagiging ipokrito nila sa kusang paglalantad ng kanya. Noong Biyernes, Mayo 25, pumayag si Corona na pumirma ng waiver sa pagsiwalat ng laman ng kanyang bank accounts, nang walang kondisyon. Kung seryoso sana ang prosekusyon at administrasyong Aquino na makita ang katotohanan, malugod sana nitong tinanggap ang paanyayang silipin ang dollar accounts ng Punong Mahistrado. Kaso hindi: Tiniyak ng prosekusyon at ng mga senador na hindi mayayanig ang sistema. Kung papayag silang silipin ang bank accounts ni Corona, hindi malayong mahikayat ang publikong ipresyur din ang iba pang pulitiko tulad nila na buksan din ang bank accounts nila. Hindi pakay ng administrasyon ang pagyanig sa bulok na sistema. Pakay nilang ipreserba ang sistema kung kaya pinupuruhan lang si Corona.

Totoong kailangang managot sa sambayanan ang mga nagkasala rito. Kasama na sa dapat mapanagot si Corona, kung mapapatunayan ngang nangulimbat siya mula sa kabang-yaman ng bayan, o nagsubi ng di-maipaliwanag na kayamanan. Nangangarap ang mga mamamayan ng isang gobyernong — at hudikaturang — tunay na naglilingkod sa bayan. Ngunit malinaw sa itinakbo ng impeachment trial na hindi pagsugpo sa sistematiko at malawakang korupsiyon ang pakay ng administrasyon sa pagtugis kay Corona. Ni hindi nga nito pinananagot si Corona sa alegasyong tinulungan nito si Arroyo na muntik nang makatakas.

Pinagkaabalahan ng administrasyong Aquino ang impeachment habang kibit-balikat ito sa batayang mga kahilingan ng mga mamamayan, mula sa pagkontrol sa walang habas na taas-presyo ng langis at batayang mga bilihin, pagtigil sa mararahas na mga demolisyon sa mga maralita, hanggang sa panawagang dagdag-sahod ng mga manggagawa at kawani ng gobyerno. Ipinagpatuloy nito ang programang kontra-insurhensiya na Oplan Bayanihan na target ang mga lumalaban sa rehimeng ito at kahit mga sibilyan. Nagpapatuloy ang impunity o kawalang-pananagutan sa mga paglabag sa karapatang pantao at abuso, mula sa extra-judicial killings at pagdukot, hanggang sa karahasan sa kababaihan at bata.

Malinaw na di-hamak na mas may maraming dapat sagutin ang administrasyong ito, at si Aquino mismo, sa mga mamamayan. Kung nais nating pagpanagutin ang tiwaling mga nasa poder, pagpanagutin natin, hindi lamang ang mga tulad ni Corona — na sa desperasyon ay kumilos din para labanan ang rehimeng Aquino — kundi maging ang mga nakikinabang, nangungulimbat at nagpapakasasa sa kasalukuyang administrasyon.

Kailangang maging mapagbantay at mapanuri ang sambayanan. Gusto nating mapanagot ang mga maysala sa bayan. Pero kasabay nito, dapat pagbantayan ang mga panganib kapag natanggal na si Corona.

]]> 0