Salamat sa ipinadala ninyong sketchpad at pencils. Pero ito rin ang may kasalanan kung bakit di pa natatapos ang mga ipinangako kong sulatin. Drawing lang kasi ako nang drawing at ang mga kosa naman ay gusto syempreng magpradowing. Meron pa ngang kaibigan yung mga trustee at guards na babae na nakatira sa malapit dito na nagpapa-isked na ring magpadrowing.
Kahapon, nadulas sa pagbulalas ang isa sa aking mga dalaw: “Happy first anniversary mo rito.” Wala naman sa akin ‘yon, pero agad-agad din, bago pa man ako mangiti o makatawa, napagtanto niya marahil ang maaaring pagkawala-sa-lugar ng magiliw sana nilang pakli.
Liham ni Ericson kina Alan Jazmines, Edong Sarmiento, Ed Serrano (mga bilanggong pulitikal) at kay Gang Badoy ng Rock Ed Philippines, sa kalagitnaan ng paglulunsad niya ng hunger strike.
Binabati ko kayo at nakikiisa rin sa inyong hunger strike at iba pang kaugnay na mga aktibidad sa panahon ng International Day of Solidarity for Political Prisoners hanggang sa International Human Rights Day. Matagumpay ninyo itong naisagawa sa kabila ng mga pagbabanta sa inyo ng mga awtoridad. Sa inyo ang paghanga ko at pagsaludo sa ipinapakita ninyong tapang at giting.
Marami na ngang nawala sa akin. Drowing, kwaderno, panyo. Script, magasin, medyas. Tape, libro, t-shirt. Marami pa. Pero walang problema. Hindi naman ninakaw sa akin ang mga iyon. Leksyon na nga lamang ito marahil sa kung paano pangingibabawan ang pana-panahong pagiging burara.
Marami pa sana akong gustong sabihin dito tungkol sa paksa ng eksena, tungkol sa punk, tungkol sa rakenrol, tungkol kay Ely, tungkol kay Dong at iba pa – pero saka na lang. Huli na lang kaugnay nito: Isang beses ay nakasama ko sa Berouz ang buong Eraserheads, si Ann Angala (ang kanilang manager) at at si Chickoy Pura.
Nung isang araw ko lang natanggap ang sulat n’yo. Nabasa rin ito ng mga kaselda at nakaabot pa nga sa at least dalawa pang selda. Kung na-touch ang mga kakosa, paano pa kaya ako? Damo nga salamat ngan damo pa lewat nga salamat!
Taong 1990, second year college ako , nakipag-jamming ako sa banda nina J Gatmaitan at Peter S. Laking-Japan si J at si Peter ay kaklase ko mula 2nd year hanggang 4th year high school.
The way Ka Jun explained all this to me, however, in a language so concise and unaffected, in effect trying to tell me how my very first appearance in court – stirred up as I already was about the whole thing – could very well turn out to be just as uncomplicated and uneventfully brief after all.
Pagkatapos ng unang taon sa kolehiyo, pumasok ako isang tag-araw sa isang palihan sa pagsulat ng dula sa ilalim ng yumaong Rene Villanueva sa CCP. Apat o lima lang yata kaming nagsanay sa batch na iyon, malayung-malayo sa bilang ng sinundang batch na kinabilangan nina Capino, Lana, at Martinez.
Loading ...
