Pinoy Weekly » Komentaryo Philippine news, analysis, and investigative stories Tue, 12 May 2015 22:16:16 +0000 en-US hourly 1 #FiringSquadforCeliaVeloso: New low for PH journalism Sat, 02 May 2015 18:39:12 +0000 komentaryoI almost do not want to type the words #FiringSquadforCeliaVeloso. It brings for me an avalanche of shame and anger—shame for my countrymen, who have seemingly lost all sense of decency, and anger at, well, almost everything that brought Mary Jane Veloso to the brink of death and moved sympathizers around the world to act up until the last-minute reprieve, early morning of April 29.

Three days after, Philippine Daily Inquirer comes out with a report that “the tide has shifted”–from overwhelming support for Mary Jane and her family, to that of disdain and outright violent calls for their execution. All  simply because the Velosos dared to criticize President Aquino—a right of every citizen, more so of those who have been highly aggrieved.

It is “public opinion” that is difficult to swallow: #BitayinNaYan sounds something like only a soulless person would say, and I refuse to believe that that many Filipinos have traded their souls for access to the internet and the opportunity to trend on Twitter. So I took a peek at the timelines of some of these “netizens” to try to get to know how these people think, as their apparent barbarism confused me.

The first “netizen” that PDI quoted was a certain Stewart Sotto, who supposedly used the hashtags #ItuloyAngBitay and #IsamaSiNanay.  This is the whole of his Facebook post:

"Stewart Sotto"

So he’s an obvious anti-communist—that was conveniently omitted in the Inquirer report. I then took to Twitter to randomly search for netizens advocating #FiringSquadforCeliaVeloso and stumbled upon @JMiguelO, who has for his profile a photo of a guy’s naked chest and no further information. With a total of 10.7K tweets, he sure does have a lot of time on his hands, spewing vitriol like this:


Interestingly, he also often takes to attacking what the media calls “militant groups,” with no other basis than the anti-communist line.


Also using the hashtag #ItuloyAngBitay is @lehmargaretjoy1. She created her account on April 16, and of the 31 tweets that she has sent, almost half bashes the Veloso family. Her cover photo is that of a Japanese cartoon, and no other information is available.

Dream Pearl

Aside from anti-communist posts, another thing these “netizens” have in common–if you scroll down their timelines far enough–is an enormous amount of anti-Binay posts. Most likely, these are the same “yellow trolls” most active in vilifying the vice-president online (thus making sure he poses no threat, politically, to the president).

This is not to say that everyone who bashed Celia Veloso was a troll—I did see real persons posting, expressing close to the same sentiment, using the hashtag #Ingrata. But it does seem highly plausible that the most vicious attacks on the Veloso family was a move instigated by trolls, also known as “government shills” in social media.

According to a research paper entitled Practical Steps for Dealing with Government Shills in Social Media by Hadrian Mâr Élijah Bar Israël of the Libertarian Center for Peace and Justice, “The United States and other governments are now using advanced propaganda campaigns, aided by years of psychological studies to train shills to troll the Internet and actively change our national (and international) narrative….these are ‘seemingly random antagonizers who always end up diverting the conversation in an online chat room or article comment section away from the issue at hand, and towards a much different agenda.’”

Israël lists several ways to identify government shills. First, “Their profiles rarely have photos of themselves on their profiles or much personal information.” Second, “They use foul, offensive and often racist language without needing to. In part to overcompensate for their lack of knowledge or interest in the specific subject, and in part to stigmatise those weaker persons who are scared to be called names online.” (In the case of Celia Veloso, the victim is so marginalized she doesn’t even have her own social media account to defend herself.)

That the online demonization of Celia Veloso is a desperate and calculated move by government shills mobilized by the Aquino government’s communications team (the former head of which you have suddenly appearing out of the blue and being quoted by PDI), seems to me the only logical explanation to the seemingly abrupt shift in public sentiment–unless we are ready to accept that we are, indeed, a nation of heartless schizophrenics.

But the question begs to be asked–will such an online smear campaign succeed without the participation of big media outfits? I think not. Fact is, things that go “viral” on social media are only legitimized once picked up by the “reputable” mainstream media.

And this is where Philippine journalism–at least the one that splashed the hashtag #FiringSquadForCeliaVeloso all over its front page–utterly failed us. If there is one thing taught in journalism school that I agree with wholeheartedly, it is that the media has an obligation to lead and responsibly shape public opinion. Instead, for breakfast, it made us digest as legitimate news and views the kind of irresponsible and insensitive trash talk usually only found in troll havens, or the comments section of online news articles.

One could have chalked it up to a merely sensationalist bent– after all, this is the same newspaper that “killed” Mary Jane in their April 29 headline, a major blunder that will go down infamously in journalism history. But then came another headline, Militants use Velosos in labor protest rallies. The story itself is faultless, a fair account of the Labor Day protests and the Veloso family’s participation. The story itself served to amplify the lack of basis and maliciousness of how the headline was written. This is, I think, a new low for the newspaper, the obvious making not so much of its reporters, but those in its highest echelons.

With disregard for the most obvious facts of the Veloso case (a conviction based on government neglect), and in violation of even the most formalist standards of journalism (which says you do not put in the headline what is not in your story), the Philippine Daily Inquirer allowed itself to drown in the very muck of “public opinion.” At worst, it allowed itself to be “used” (employing their own term) by government spinners. At best, it was remiss in its basic duty to enlighten the public, instead pandering to the vulgar and the uninformed.

The thing that saddens me most about what has transpired online since I first joyfully typed the hashtag #MaryJaneLives, is the disunity that it has sown among the same people who just a few days ago exhibited an inspiring show of unity. For a few, brief elatory moments, we Filipinos were on top of the world. We saved from imminent death our kababayan Mary Jane, who symbolizes the deepest exploitation of our most commonly-held dreams. We made 200,000 individuals from more than a hundred countries rally to our cause. We caught the attention of celebrities like Angelina Jolie and Axl Rose. Indonesians interceded and cried in front of their own president, for us. Through everyone’s effort—yes, including President Aquino’s, when it was obvious that he needed to step it up—we made a foreign government listen and act.

What was the first thing Aquino did the next day? Instead of taking the chance to unite the nation over a rare collective victory, instead of thanking everyone around the world who helped save Mary Jane (and his sagging popularity, following the Mamasapano tragedy), he was ungrateful. Instead of begging the Veloso family for forgiveness over their years of neglect that led to such a close call, the government unleashed an army of trolls, and otherwise did everything in its power to make it seem that the people were willing to shoot in the head victims who have just been through the wringer, in defense of a president who acted only at the very last minute. Imagine that.

To be fair, not all media outfits played Aquino’s blatantly cruel game. In fact, I think only PDI did, for reasons I will not pretend to know. It gives me a sense of relief that other big media outfits seem to be pressing on with reports on the developments of the case. Lest anyone forget, Mary Jane is still on death row—so are 87 other Overseas Filipino Workers. The duty of every journalist is to uncover and report all facts truthfully, to dispel the lack of information that allowed an innocent woman to languish in jail for five years, as well as the disinformation that has further brought her family unnecessary pain, and which may yet lead Mary Jane to the firing squad.

The real people who have called Celia Veloso “ingrate” say that they are apparently miffed and baffled over her statement that Aquino owes their family (“maniningil kami”). To journalists, this makes some sense. Even the most cursory study of Mary Jane’s case–the details of which were brought to light only by their “handlers,” Migrante and National Union of People’s Lawyers, mind you–reveals the extent of neglect that the Veloso family has suffered. And yet this information seemingly has not reached the larger public that the mainstream media is supposed to serve.

Is that the fault of migrant groups, the lawyers, or the Veloso family? Or is that the fault of the government–which covered up for its own negligence, which ordered the Velosos not to speak about the case, and which even maligned the family and Mary Jane herself? And what of the media–how has it treated the information it has received from both sides? Did it verify? Did it discredit the information it certainly knew not to be true? Did it surface the most relevant facts? Did it help enlighten, or did it contribute to the obfuscation of the truth, the sensationalism of lies, leading to where we are now?

The only good news is there is no new low after #FiringSquadForCeliaVeloso. There couldn’t and shouldn’t be. All those who claim to be sincere in helping Mary Jane must now work to bring her back home. For the media, this means at least bringing decency back to the headlines.

]]> 0
‘Let us not let them down again’ | Monique Wilson on Nanay Celia Veloso Sat, 02 May 2015 08:56:15 +0000 Monique with Nanay Celia in Cilacap, Indonesia. Photo courtesy of the author.

Monique with Nanay Celia in Cilacap, Indonesia. Photo courtesy of the author.

(Yesterday, May 1, the day the Veloso family arrived back in Manila after a successful worldwide campaign to secure a stay of execution of Mary Jane Veloso, Mary Jane’s mother, Celia and the Veloso family became a subject of a vicious social media “hate” campaign to discredit them and the Filipino migrants’ organization Migrante International. Celia, in a press conference at the Migrante office in Quezon City in the morning, criticized the Aquino administration for its five-year, foot-dragging on Mary Jane’s case. The family, then, graced the huge rally in Mendiola commemorating Labor Day, and once again spoke about the injustices done to Mary Jane and her family by embassy and government officials. Renowned theater artist and activist Monique Wilson was in Indonesia when the Veloso family, some of their supporters and members of their legal team arrived in Jakarta to make last-ditch legal and political efforts to save Mary Jane from the firing squad. Monique accompanied the family and the support team until Mary Jane’s successful stay of execution. Here is an article she wrote about it, in response to the hate campaign against the Velosos. -Ed.)

I was with Nanay Celia, Mary Jane Veloso’s mother, when I spent three days with the family in Cilacap, Indonesia, in the the days leading up to and right after, the scheduled execution that got suspended.

I am in utter shock, disbelief and disgust at the lack of compassion, comprehension of facts, and empathy of some people who are hitting the Veloso family for having the courage to speak the truth, and for holding our government accountable for their criminal neglect and abandonment of Mary Jane — when it is their right to do all these after everything their family has suffered. They have a right to their rage and to their pain, and a right to expose all the obstructions to justice caused by our government that kept Mary Jane languishing in jail for five years and where she continues to sit. Five years that Nanay will never get back with her “bunso“, and five years young Macmac and little Darren will never get back with their Mama.

I urge netizens not just to know the full story first (and the story does not merely begin in the hour leading up to her suspended execution), but to look at the entire CONTEXT of the case, to more importantly, to also IMAGINE if this happened to you and to your loved one. Would your pain not make you rage too? Would you not be shouting even louder than Nanay Celia for what you felt were your privileges?

I met Nanay Celia for the first time last Monday when I arrived to be with my close friends at Migrante. She cried for almost thirty minutes in my arms, this amazing woman whom I did not know but who could have been my own mother, and whose pain I could touch but whose depths of sorrow and suffering I could really only imagine. I have never been inside all the stories she shared with me for the next three days: The extreme poverty, one hardship after the other, the blatant class discrimination the family experienced their whole lives, and leading up to the hands of government officials who mishandled the case. From being patronized, being given the run around, being ignored, being blamed, and where their own Philippine lawyer, Atty Edre Olalia was being kept from them — and much of this I myself witnessed in Cilacap — the way they were treated by government and embassy officials — like the family had no agency over their decision making, how they were talked down on as if they had no value, how they were always being made to feel grateful for the food, for the hotel, for the van — when in fact, this is all owed to them and much more.

Temporary reprieve, temporary respite. Fight not yet over. The Veloso family with Connie Bragas-Regalado of Migrante International, Atty.Edre Olalia of the National Union of Peoples' Lawyers, Ini Iwenk of Indonesian migrant group ATKI and other Indonesian colleagues and Monique Wilson of One Billion Rising and Gabriela. Taken in Yogjakarta, Indonesia. Photo courtesy: <b>Save the Life of Mary Jane Veloso</b> FB page

Temporary reprieve, temporary respite. Fight not yet over. The Veloso family with Connie Bragas-Regalado of Migrante International, Atty.Edre Olalia of the National Union of Peoples’ Lawyers, Ini Iwenk of Indonesian migrant group ATKI and other Indonesian colleagues and Monique Wilson of One Billion Rising and Gabriela. Taken in Yogjakarta, Indonesia. Photo courtesy: Save the Life of Mary Jane Veloso FB page

The way they were treated, condescendingly and with little or no value, truly and honestly because they are poor. (The deplorable patronizing ways of the Department of Foreign Affairs people and embassy officials towards them which I witnessed there is another long story which I will share shortly). I have never seen any other family go through what I witnessed the Veloso family go through in the three days I was with them. The intense roller-coaster ride of every conceivable emotion, over and over again. And the grace and humility and love and gratitude in which they went through all that with moved me to tears the whole time, and deepened my respect for the family who behaved with so much DIGNITY despite their ordeal and their unimaginable pain.

They are real people, and simply with aspirations for their daughter, for their children and grandchildren, to live some life of dignity and respect and value. Everything we, those of us who were born with privilege, take for granted everyday because we know they are our right. Because we have always lived with them and never had to fight or struggle to gain them.

Nanay Celia and the Veloso family deserve our support. They have been through hell and back. Let us not be part of their continued suffering by casting judgments and aspersions on their experience and pain, of which we have no right to speak. Let us not let our petty bourgeois upbringing, from our perches of privilege, lead us to do even more classist, discriminatory attacks, the likes of which they have already been experiencing all their lives.

Let us not be the ones to let them down again.

The article was originally posted in Monique Wilson’s Facebook account.
]]> 3
Bakit Tuloy Ang Mga Rebelyon At Karahasan? Sun, 01 Feb 2015 15:25:19 +0000 Imahe mula sa

Imahe mula sa

Nang dumalaw sa Pilipinas sa ilalim noon ng rehimen ni dating Pres. Ferdinand E. Marcos ang ekonomistang taga-Sweden na si Gunnar Myrdal, at nakita niya’t nasuri ang napakasamang kalagayang panlipunan dito, hindi namin maiwasang umukilkil sa alaala ang sinabi niya: “Isang paliligo na lamang ng dugo ang makalulunas sa mga sakit na panlipunan ng bansang ito.”

Bakit nga ba tuloy pa rin ang mga rebelyon at karahasan?

komentaryoBakit matapos ang maigting, madugo’t marahas na rebelyon ng mga Huk sa ilalim ng liderato ni Supremo Luis Taruc noong dekada ’50, at maituturing na nawakasan sa rehimen ng yumaong Pres. Ramon Magsaysay, agad namang sumiklab at tuluy-tuloy pa rin ang mahigit nang apat na dekadang rebolusyonaryong pakikibaka ng CPP-NPA?

Bakit tuluy-tuloy pa rin ang mga rebelyon at karahasan ng Muslim nating mga kapatid sa Mindanaw? Kuwestiyon ba lamang ito ng kultura’t relihiyon at usapin sa teritoryo? Maaalaala, matapos magkaroon ng kasunduang pangkapayapaan ang gobyerno at ang MNLF (Moro National Liberation Front) ni Nur Misuari, nagrebelde naman ang MILF (Moro Islamic Liberation Front) ni Al-Haj Murad Ebrahim,. gayundin ang bagong tatag na BIFF (Bangsamoro Islamic Freedom Fighters) na humantong nga kamakailan sa madugong sagupaang ipinagbuwis ng buhay ng 44 na tauhan ng PNP-SAF, 18 miyembro ng MILF, at nadamay na 7 pang sibilyan.

Kaugnay ng mga rebelyon at karahasang ito, hindi rin namin maiwasang dumaluhong sa gunita ang binigyan-diing mga punto noon ni Padre Camilo Torres, isang paring taga-Colombia na sumapi sa kilusang rebolusyonaryo sa kanilang bansa dahil na rin sa napakasama’t tiwaling kalagayang panlipunan doon.

Sabi nga, magpapatuloy ang mga rebelyon at karahasan hanggang malaganap ang inhustisya’t karalitaan sa ilalim ng anumang rehimen, hanggang abusado sa kapangyarihan at naglulublob sa pribilehiyo at kontrolado ng iilang hari-harian sa lipunan ang pambansang pulitika’t ekonomiya at, dahil sa gahaman at makasariling mga interes, higit pang pinaglilingkuran ng pambansang liderato ang mapanghuthot na dayuhang mga interes, ibenta man ang soberanya o kasarinlan ng bansa, sa kapinsalaan ng masang sambayanan.

Magpapatuloy ang mga rebelyon at karahasan hanggang inaalipin at itinatanikala sa lupa ng mga propiyetaryo’t asendero ang mga magsasaka at hindi naman ipinatutupad ng gobyerno ang tunay na reporma sa lupa. Hindi masusugpo ang mga rebelyon at karahasan hanggang binubusabos nang husto ng mga kapitalista ang mga manggagawa sa iba’t iba nilang mga korporasyon, pabrika’t empresa.

Hindi masusugpo ang mga rebelyon at karahasan hanggang inutil ang Estado na matugunan ang pangunahing mga pangangailangan ng mga mamamayan: pagkain, lupa’t pabahay, pangmadlang mga ospital at paaralan, trabaho at makatarungang suweldo.

Hindi masusugpo ang mga rebelyon at karahasan hanggang patuloy lamang ginagatasan ng Estado ang sambayanan sa pamamagitan ng pagpapataw ng di makatarungan at sobra-sobrang mga buwis para mapalamon at mabundat ang mayayaman at may madambong ang tiwaling mga opisyal ng pamahalaan.

Magpapatuloy ang mga rebelyon at karahasan hanggang doble-kara at nagbibingi-bingihan at usad-pagong ang katarungan at, kung kumilos man, kalimitang pumapabor lamang sa mga maimpluwensiya’t makapangyarihan at, sa kabilang banda, mapanikil sa mga kakaning-itik o karaniwang mga mamamayan.

Hindi masusugpo ang mga rebelyon at karahasan hanggang ang tinatawag na demokrasya ay para lamang sa iilang pinagpala at ginagamit pang instrumento ng mga diyus-diyosan sa lipunan para patuloy na mapagsamantalahan ang masang sambayanan. Magpapatuloy ang mga rebelyon at karahasan hanggang hindi pambansa ang tunay na demokrasya at, sa aba naming palagay, hanggang hindi lubusang umiiral sa kahabag-habag na lupaing ito ng mga Indio ang lantay na hustisya sosyal!

]]> 1
Matalas na pagbatikos ni Pope Francis sa korupsiyon sa gobyerno Fri, 16 Jan 2015 07:12:54 +0000 'May hindi nakangiti'. Screen grab ng photo-op ni Pangulong Aquino at Pope Francis. Mula sa <b>PTV4</b>

‘May hindi nakangiti’. Screen grab ng photo-op ni Pangulong Aquino at Pope Francis. Mula sa PTV4

PW-POPE-FRANCIS-SA-PINAS-iconKumakalat sa social media, pero hindi sa dominanteng midya, ang bidyo ng unang pagtatagpo ni Pope Francis at Pangulong Aquino. Tinagpo ng pangulo ang Santo Papa sa paanan ng hagdan mula sa eroplano sa Villamor Airbase. Kinuha niya ang kamay ni Pope Francis—at hinalikan. Pero sa bidyo, mukhang di sumagi ang labi ni Aquino sa singsing o kamay ng Santo Papa. Katunayan, ilang pulgada rin ang layo ng labi ng pangulo sa kamay ng Papa.

“Nagpigil si Pope Francis,” ang sabi ng ibang malisyoso sa social media. Pero posible ring di naman talaga plano ni Aquino na humalik sa kamay ng Santo Papa.

Ano ang halaga nito sa kalukuyang bisita ng pinuno ng Simbahang Katoliko na ang pagdating kagabi’y walang kasing-init na tinanggap ng mga mamamayang Pilipino? Wala masyado, marahil. Marami rin namang iba pang posibleng dahilan, tulad ng pagiging awkward lang talaga ng mga kilos ni Aquino. Maaaring nagulat din ang Santo Papa (bagamat siguro nama’y sanay na siyang hinahalikan sa kamay). Hindi rin naman siguro tamang bigyan ng sobrang kahulugan o mag-overread sa naganap na ito—bagamat kung papanoori’y medyo nakakatawa at/o nakakahiya para kay Aquino.

komentaryoHindi rin naman dapat bigyan ng malaking kahulugan ang pagsimangot ni Pope Francis—o sabihin na nating hindi niya pagngiti—tuwing nasasabak sa photo opportunity kasama si Aquino. Halimbawa nito ang pagdating niya sa Villamor. Gayundin, batay sa maraming bidyo at larawan, ang photo-op niya kay Aquino sa Malakanyang.

Pero ibang usapin ang talumpati ni Pope Francis sa Malakanyang.

Sa welcome ceremony doon sa pagbisita ng isang head of state (dahil itinuturing ding pinuno ng estado ng Vatican ang Santo Papa), humarap sa midya ang dalawa matapos ang isang pulong para ibigay ang kani-kanilang pahayag. Tulad ng inaasahan, pinapurian ni Aquino si Pope Francis. Binanatan din niya ang ilang miyembro ng Katolikong clergy na aniya’y laging bumabatikos sa kanya–at sa kanyang buhok.

Ang talumpati ni Pope Francis, hindi nakitaan ng ano mang papuri kay Aquino. Sinabi niyang nasa Pilipinas siya para ipagdiwang ang ikalimang sentenaryo ng unang proklamasyon ng Ebanghelyo ni Kristo sa Pilipinas. Pero maliban dito, gusto niyang makipagkaisa sa mga mamamayang Pilipino na sinalanta ng bagyong Yolanda. Hinangaan umano niya ang mga Pilipino na humarap sa matinding kalamidad, pati ang mga kapwa-Pilipino na umayuda—marami sa kanila’y mga Kristiyano—sa mga biktima.

Hindi pinalagpas ni Pope Francis ang pagkakataon para makapagkomento hinggil sa pulitika sa Pilipinas. Malinaw sa kanyang talumpati na alam niya na may kinakaharap na isyu ng malawakang korupsiyon ang gobyerno. Mababatid ito sa mismong mga salita niya, at sa pagbibigay-pokus niya sa isyu ng korupsiyon. Aniya (salin mula sa Ingles), “Tulad ng sinasabi ng maraming boses sa inyong bansa, higit kailan man, kinakailangang maging katangi-tangi ang pampulitikang mga lider ninyo sa pagiging matapat, may integridad at komitment para sa kabutihan ng lahat. Sa ganitong paraan nakakatulong sila sa pagpreserba ng mayamang rekursong likas at rekursong tao na ipinagkaloob ng Diyos sa bansang ito.”

Malinaw sa talumpating ito na narining ni Pope Francis ang “maraming boses sa inyong bansa” na nananawagan ng pagbaka sa korupsiyon. Naging mainit nitong huling mga taon ang isyu ng korupsiyon dahil sa pagkakalantad sa paggamit ng pork barrel ng mga mambabatas para sa sariling kapakanan.

Pero sinabi rin ng Santo Papa, sa susunod na quote, na “lahat ng porma ng korupsiyon”. Sabi niya: “Umaasa akong magiging hamon ang propetikong panawagan ito, sa lahat ng antas ng lipunan, na ibasura ang lahat ng porma ng korupsiyon na naglilihis ng rekurso mula sa mahihirap, at gumawa ng sama-samang hakbang para maseguro ang pagiging bahagi ng bawat lalaki, babae at bata sa buhay ng komunidad.”

Kailangang pawiin ang “lahat ng porma ng korupsiyon” (parang panawagang “Abolish all forms of pork barrel”) sa “lahat ng antas ng lipunan (parang panawagang “Lahat ng sangkot, dapat managot”).

Sa ating suri, direktang pinatutungkulan ni Pope Francis ang malaganap na korupsiyon sa ilalim ng administrasyong Aquino na nasiwalat matapos ang eskandalo sa pork barrel at Disbursement Acceleration Program (DAP). Hindi ito nakakagulat, dahil aktibong kalahok ang maraming obispo at miyembro ng Katolikong clergy sa People’s Initiative to Abolish All Forms of Pork Barrel (PIAP). Samantala, sinabi kamakailan ni Manila Archbishop Luis Antonio Tagle na malay si Pope Francis sa mga isyung pambayan sa Pilipinas dahil madalas niya (Tagle) na pinadadalhan sa email ang Santo Papa ng updates hinggil sa Pilipinas.

Malamang, na abala ngayon ang grupo sa midya ng Malakanyang para gawan ng spin ang talumpati ni Pope Francis para sabihing sinusuportahan nito ang “paglaban sa korupsiyon” ng administrasyon. Malamang na marami rin ang magbabalewala sa pagsusuri natin na pinatutungkulan ng Santo Papa ang korupsiyon sa gobyerno—dahil hindi naman dinirekta ni Pope Francis ang kritisismo kay Aquino.

Pero hindi maitatanggi na may kontekstong pinatutungkulan ang mga pahayag na ito ni Pope Francis. Bilang bisita ng Malakanyang at pinuno ng Vatican City, marami siyang puwedeng sabihin sa kanyang talumpati. Puwede sanang naging mas safe ang kanyang talumpati, at hindi na magbanggit ng anumang kontrobersiyal na isyu. Pero sadya siyang nagbigay-diin sa isyu ng korupsiyon.

Nawa’y maging hudyat ito sa lahat ng nananampalataya, at tulad nating tagahanga ni Pope Francis, para lumahok at paigtingin ang laban kontra sa lahat ng porma ng korupsiyon, sa lahat ng porma ng pork barrel, sa lahat ng antas ng gobyerno, sa lahat ng sangkot.

]]> 0
Welcome, Pope Francis! Fri, 16 Jan 2015 00:34:35 +0000 komentaryoSa Pilipinas lamang marahil nagaganap ang parang piyestang pagsalubong sa isang Santo Papa. Sa kabila ng matagal na paghihintay sa iba’t ibang lokasyon sa ruta na dadaanan ni Pope Francis, ang taumbayan ay di magkamayaw at walang pagsidlan ng tuwa, galak, at excitement sa balitang paparating na ang Papa. Parang hindi man lang sila nakakaramdam ng pagod, gutom, at pagka-inip gayong maaga pa’y nakapuwesto na sila.

Madaanan, masilayan, mangitian, makawayan ng Papa ay sapat nang bendisyon at biyaya para sa mga mamamayan. At ano pa kaya kung makamayan, mayapos, mahalikan? Lumalanding pa lang ang eroplano ay nagtatakbuhan na lalo ang kabataan. At sabay-sabay ding kumalembang ang mga kampana sa buong bansa bilang hudyat ng pagdating ng Papa.

PW-POPE-FRANCIS-SA-PINAS-iconNgunit higit sa lahat, liban sa ang saya-saya ng masa ay disiplinado sila sa pagsalubong sa Papa. Tiyak aangkinin ng rehimeng Aquino ang tagumpay na ito. Pero ang totoo, hindi pa ang pagsunod sa mga utos ng mga awtoridad ang nangyari, na kung tutuusi’y overkill sa mga regulasyong pangseguridad, kundi dahil walang masamang tinapay ang mga Pilipino kay Pope Francis, at sa halip iginagalang nila ito, hinahangaan, at inaasahang tutulong sa kanilang mga karaingan. Walang dahlian para gumawa sila ng kaguluhan, o karahasan na para bang inaasahan na ng gobyerno mula sa taumbayan.

Security nightmare,” sabi ng mga pulis at militar. Iyon naman talaga ang unang iisipin ng rehimeng Aquino dahil sa sarili nito’y takot ito sa mamamayan at maraming kasalanang dapat pagbayaran sa bayan.

Sabihin pa, marunong kumilala ang mga mamamayan kung sinong lider ang dapat igalang at proteksiyunan. Dahil ipinakita ni Pope Francis na isa siyang lider na simple, mapagkumbaba at malapit sa mamamayan, inaani niya ang taus-pusong suporta ng bayan. Sabi nga ng iba, para siyang “artista” o “rockstar.”

Pero hindi niya inani ang bansag na ito dahil kumikinang siya sa kagarbuhan, kayabangan o kayamanan, kundi ipinakita niya sa salita at gawa ang pakikiisa sa karaniwang mamamayan. Kaya naman ang Popemobile niya ay bukas na bukas kumpara, halimbawa, sa magagara, tinted at bullet-proof na sasakyan ng mga bulok na pulitiko o masasamang tao na ayaw lumantad sa publiko.

Sabihin pa, kung mataas ang moral at pagpapahalaga ng mga lider ng lipunan sa kanilang mga pinamumunuan o sinasaklawan, aanihin nila ang respeto, proteskyon at pagmamahal ng bayan.

At kung hindi, ang aanihin nila ay ang galit ng sambayanan hanggang sa mapatalsik sila sa katungkulan.

]]> 0
Halaga ng kanyang bisita Tue, 13 Jan 2015 19:29:23 +0000 Ibinibentang Pope Francis paraphernalia, bago ang simula ng Pista ng Poong Nazareno. <b>KR Guda</b>

Ibinibentang Pope Francis paraphernalia, bago ang simula ng Pista ng Poong Nazareno sa Quiapo, Manila. KR Guda

PW-POPE-FRANCIS-SA-PINAS-iconKung mayroon mang pagkakataon sa modernong kasaysayan ng Metro Manila na literal na tumitigil ang halos lahat ng gawain at natipon ang mga tao sa isang lugar, ito’y tuwing bumibisita ang Santo Papa—ang lider ng Simbahang Katoliko. Walang sinabi ang mga panahon ng laban ni Manny Pacquiao. At kahit pa milyon din ang dumadalo sa enggrandeng mga pagtitipon ng Iglesia ni Cristo, nananatiling Katoliko pa rin ang mayorya ng mga Pinoy—at may matinding pagmamahal sa Santo Papa.

Pang-apat na beses pa lang ngayon na bumibisita ang Papa sa Pilipinas. Isang beses ko pa lang malay na naranasan ang pagbisita. Noong 1995, katulad ko ang milyun-milyong kabataan noon na lumahok sa World Youth Day sa Maynila. Freshman ako sa kolehiyo, at noo’y naisama ng mga kaibigan sa isang study center ng konserbatibong grupong Katoliko na Opus Dei para lumahok sa nasabing event. Ala-Woodstock—pero walang sex, drugs o rock n’ roll—na ilang-araw na nagkampo ang mga tao sa parke. Lahat siguro ng tindera, nasa Luneta. Walang pasok sa mga eskuwela. Pati petty criminals, sabi noon ng PNP, pansamantalang hininto ang trabaho.

opinyon-iconMahigit tatlong oras din kaming naghintay sa harap ng Papal Nuncio sa Taft Avenue para sa ilang segundong pagkaway ni Pope John Paul II sa bintana. “Viva Il Papa,” ang sigaw namin noon. At sa Luneta, nang paikutin ni John Paul II ang kanyang tungkod na para siyang si Charlie Chaplin, makabasag-eardrum ang sigaw ng kabataan. Higit sa sinumang artista ang turing ng mga Pilipino sa Papa. Kung milyun-milyon ang taun-taong halos magpakamatay para sa Poong Nazareno sa Maynila, Our Lady of Penafrancia sa Bikol, at maraming iba pa, lalo pa sa isang buhay na Santo Papa.

Hindi mahirap ipaliwanag ang penomenong ito. May dahilan kung bakit nananatili ang mga pamahiin sa mga Katolikong Pilipino kahit 21st century na. Ngayon, higit kailanman sa kasaysayan ng bansa, matindi ang kahirapan at pagsasamantala. Kung paniniwalaan ang mga sarbey, masasabing halos wala nang nakikitang pag-asa ang mga Pilipino para makaahon sa hirap. Isa sa natitirang source ng pag-asa ang kanilang pananampalataya at pamahiin.

Nagbabaka-sakali ang milyun-milyong Pilipino na magka-campout sa Luneta at Tacloban na may milagrong dumating sa buhay nila kung makikita nila ang Papa. Sa sistemang panlipunan na nagpapanatili sa kanilang kahirapan, sa gobyernong di nila nakikitaan ng pag-asa, saan sila kakapit kundi sa relihiyon? “Kumapit ka lang sa Panginoon” ang bukambibig ng mga relihiyoso tuwing may matinding krisis sa buhay. Mayorya sa kanila, hindi pa naaabot ng mga organisasyong masa na may rebolusyonaryong bersiyon ng “Magandang Balita”. Karamihan sa kanila, tumimo ang turo ng simbahang Katoliko na “mapalad” silang mahihirap dahil mas malapit sila sa Kaharian ng Diyos. At kung di nila makuha ang hustiya na hangad sa mundong ito, makukuha nila ito sa kabilang-buhay.

Si Pope Francis sa World Meeting of Popular Movements sa Roma, Italya noong Oktubre 2014. Larawan mula sa publikasyong Vatican na  <b>L’Osservatore Romano</b>

Si Pope Francis sa World Meeting of Popular Movements sa Roma, Italya noong Oktubre 2014. Larawan mula sa publikasyong Vatican na L’Osservatore Romano

Hindi pa siguro nakakaabot sa kanila ang karagdagang turo ni Pope Francis: Hindi sapat ang maging banal para lumigaya sa kabilang-buhay; dapat ding makibaka para sa kabutihan ng kasalukuyang buhay. Kaya naman sinuportahan niya, halimbawa, ang pandaigdigang pagtitipon ng mga kilusang masa (tinaguriang World Meeting of Popular Movements, na naganap noong Oktubre 2014 sa Roma). Sa kanyang mga pahayag, lumalabas na mas sangkot si Francis sa mga problemang panlipunan kaysa sa nakaraang mga Santo Papa. Kinikilala niya ang pangangailangan ng pagmumulat, pag-oorganisa at pagkilos (“arouse, organize, mobilize,” wika ng mga aktibsita) para makamit ang mas makatungan at maunlad na lipunan. Siyempre, hindi pa rin binibitiwan ni Pope Francis ang dating mga turo ng Simbahan. Pero madalas, mas madiin siya sa nabanggit na “bagong” turo.

Sa kabila ng progresibong mga pahayag ni Pope Francis, hindi mapipigilan ang milyun-milyong Pilipino na maging mapamahiin sa pagbisita niya. Hindi nito mapipigilan na pagkakitaan ng malalaking negosyante, kasama ang nasa media networks, ang Papal Visit—na labag sa mismong mga pahayag ni Pope Francis kontra sa pagsasamantala sa mahihirap. Pero habang nakatipon ang milyun-milyong Pilipino na umaasa sa milagro sa kanilang buhay kapag nakita nila ang Kabanalan, pagkakataon na ng mga grupong progresibo na maabot ng kanilang “Magandang Balita” ang mga Katolikong nananampalataya. Habang tigil ang mundo ng mga Katolikong Pilipino, at gamit ang mismong mga turo at salita ni Pope Francis, pagkakataon na para maihayag sa kanila ang mensaheng ito:

Hindi sapat na maging Banal at masilayan ang Kabanalan. Kailangan ding aktibong lumahok para sa pagbabago ng mundong ito.

]]> 0
EDCA ng Pagbabago? Fri, 09 May 2014 17:58:32 +0000 Pang. Aquino at US Pres. Barack Obama noong Abril 28 sa Malakanyang: isinabay sa pagpirma ng DFA at US embassy sa EDCA. <strong>Malacanang Photo</strong>

Pang. Aquino at US Pres. Barack Obama noong Abril 28 sa Malakanyang: isinabay sa pagpirma ng DND at US embassy sa EDCA. Malacanang Photo

komentaryoSa pagpirma nina Defense Sec. Voltaire Gazmin at Philip Goldberg, embahador ng US sa Pilipinas, noong Abril 28 sa Enhanced Defense Cooperation Agreement (EDCA), tila nagbabalik ang base militar ng Estados Unidos (US) sa Pilipinas.

Walang dudang isinabay ito sa pagbisita ni US Pres. Barack Obama sa Pilipinas na buong pusong tinanggap ni Pang. Benigno Aquino III kahit pa lumalabas na ni hindi alam ng una kung anong pangalan ang itatawag niya sa huli. Kasabay rin nito ang pagpoprotesta ng mga mamamayan laban sa bagong kasunduan.

Pero ano nga ba itong kasunduan sa kooperasyon ng US at Pilipinas? Pinalakas na depensa? Para kanino?

Layunin at saklaw

Sa unang artikulo ng EDCA, layunin nito na labanan ang anumang armadong atake sa Pilipinas. Ibinatay pa ito sa Mutual Defense Treaty (MDT) noong Agosto 1951 at sa konstekto ng Visiting Forces Agreement (VFA) na umiiral mula pa noong Pebrero 1998.

Pero sa pagsusuri ng Center for People Empowerment in Governance (CenPEG), isang nongovernment institution, walang batayan para gamitin ang MDT dahil ito ay isang instrumento noong panahon pa ng “cold war” para labanan ang umano’y “banta mula sa labas” na tumutukoy sa Rusya, Tsina at North Korea.

Sa konstekto ng EDCA, nilinaw ng CenPEG na walang napipintong atakeng panlabas, na pinalalabas ng gobyerno ng Pilipinas na mula sa Tsina. Ipinangangalandakan ng pangulo na ipagtatanggol ng US ang Pilipinas mula sa panghihimasok ng Tsina. Pero nang bumisita si Obama sa bansa, tila kinumpirma nitong wala silang balak na lumaban para sa panig ng Pilipinas dahil pinananatili nito ang “konstruktibong” relasyon sa Tsina.

Nakasaad din sa artikulo ang “matagalang modernisasyon” ng Armed Forces of the Philippines (AFP), pagmintine at pagpapaunlad ng seguridad sa baybayin ng Pilipinas at pagtulong sa panahon ng kalamidad o sakuna.

Pero tulad ng ipinunto ng maraming eksperto, ang ilang dekada ng pakikipagkasundong militar ng Pilipinas sa US – nariyan ang  Military Bases Agreement (MBA, 1947), MDT, VFA, at Mutual Logistics Support Agreement (MLSA) – tila wala namang “modernisasyon” na naibigay ang US. Kung mayroon, bakit hanggang ngayon ay nakadepende pa rin ang bansa sa Amerika sa usapin ng depensa?

Sa usapin ng pagtulong sa panahon ng kalamidad, ngayong buwan ay kalahating taon nang naganap ang hagupit ng bagyong Yolanda sa Visayas. Pero nagpoprotesta pa rin ang mga biktima dahil sa kawalang-aksiyon ng administrasyong Aquino kahit pa nga tumulong din ang mga sundalong Amerikano noong unang mga buwan matapos ang sakuna.

Pirmahan nina DND Sec. Gazmin at US Amb. Philip Goldberg ng EDCA. Mula sa <strong>DND Facebook page</strong>

Pirmahan nina DND Sec. Gazmin at US Amb. Philip Goldberg ng EDCA. Mula sa DND Facebook page

Labag sa Konstistusyon

Labag din sa Konstitusyong 1987 ang EDCA, ayon sa CenPEG.

Kaugnay ng pagbabawal ng pagpasok ng armas nukleyar na nakasaad sa Konstitusyong 1987, maaari na umanong makapasok ang armas nukleyar dahil hinahayaan ng EDCA na pumasok sa teritoryo ng Pilipinas ang mga barkong pandigma, eroplano at submarino ng US – na nagtataglay ng armas nukleyar.

Ibinigay na halimbawa ng CenPEG ang pagkakabunyag noong 1995 na nag-imbak ng 70 armas nukleyar ang US sa Pilipinas noong panahon ng cold war. Posible pa rin umano itong mangyari dahil walang kapangyarihan ang mga awtoridad na Pilipino na pigilan ang pagpasok ng mapamuksang mga armas na ito dahil malaya silang makapasok sa bansa at walang silang karapatang inspeksiyunin ang mga ito.

Binibigyan din umano ng ekstrateritoryal na karapatan ng EDCA ang US na labag din sa Konstitusyon at iba pang batas pansoberanya. Sa kasunduan, hindi saklaw ng batas ng Pilipinas ang sinumang magkakasala dahil ang mga “pinagkasunduang lokasyon” sa EDCA ay nasa ilalim ng kontrol ng mga Amerikano at walang Pilipino na makakaalam sa anumang nangyayari sa mga lokasyong ito.

Pangangayupapa sa dayuhan

Sa pagpirma ng gobyerno sa EDCA, hinahayaan nitong gamitin ng mga sundalong Amerikano, sa tulong ng mga sundalong Pilipino, ang mga pampublikong lupa at pasilidad, kabilang ang mga kalsada, daungan at paliparan, gayundin ang mga lupaing paga-aari o kontrolado ng lokal na mga pamahalaan. At lahat ng mga “napagkasunduang lokasyon,” na gagamitin ng US ay dapat na ibigay ng Pilipinas ng walang bayad.

Bagamat nakasaad sa ikalimang artikulo ng EDCA na lahat ng napagkasunduang lokasyon ay mananatiling pag-aari ng Pilipinas, anumang istruktura o konstruksiyon na ginawa ng US ay kailangan munang pag-usapan bago isauli kabilang na ang usapin ng kompensasyon. Ibig sabihin, pababayaran pa rin ng US sa Pilipinas ang anumang naitayo nila sa bansa.

Ang mga kagamitan ng US na maaaring ituring na “labis” ay posibleng ilipat o ipagbili sa Pilipinas kung ito’y hahayan ng batas at mga regulasyon ng US.

Malinaw sa mga nakasaad sa kasunduang ito ang di-pantay na mga benepisyo. Isang kasunduan na isang panig lamang ang makikinabang. At tila hindi naman ito inaalintana ng gobyernong Aquino basta’t magampanan lamang ang tungkuling iniaatas ng gobyernong US – ang maging lunsaran ng lakas-militar nito sa Asya-Pasipiko.

Ang susunod na sampung taon ang magpapatunay sa pangangayupapa ng gobyerno ng Pilipinas sa amo nitong Amerikano.

]]> 0
Cha-cha at pagbenta ng soberanya Fri, 28 Mar 2014 11:00:09 +0000 Kamara de Representantes, Plenary Hall ng Batasan Pambansa Complex, Quezon City. <strong>Wikimedia Commons</strong>

Kamara de Representantes, Plenary Hall ng Batasan Pambansa Complex, Quezon City. Wikimedia Commons

komentaryoSa paspasang pag-apruba ng Kamara sa resolusyon kaugnay ng charter change o Cha-cha noong unang linggo ng Marso, hindi ikinaila ng mga nagsusulong nito na “probisyong pang-ekonomiya” lamang ang gagalawin ng Kongreso.

Hayagang pangmamaliit sa soberanya ng bansa ang ipinangangalandakan ng mga promotor ng Cha-cha. Pinakatampok kasi sa isinusulong nito ang 100% pagmamay-ari ng dayuhang kompanya sa negosyo at lupain sa Pilipinas.

Sa hayag, tinutulan ni Pangulong Aquino ang pag-amyenda sa Konstitusyon. Nangako pa si Espiker Sonny Belmonte na hindi gagalawin ang pulitikal na probisyon sa Konstitusyon para mapaniwala ang taumbayan na walang balak si Aquino na pahabain ang kanyang termino.

Pero isa itong panlilinlang o paglihis sa tunay na isyu.

Bagamat sinasabi ni Aquino na tutol siya sa pag-amyenda ng Saligang Batas, ang pagbabago sa probisyong pang-ekonomiya nito ay sang-ayon sa neoliberal na polisiya ng administrasyon na pangunahing itinutulak ng gobyerno ng US sa malakolonyang mga bansa nito tulad ng Pilipinas.

Soberanya ng bansa ang nakataya sa usaping ito. Pero kung tratuhin ng Kamara ay tila isang maliit na tipak lamang ng usapin. Balak alisin ng mga nagsusulong ng Cha-cha ang makabayang mga probisyon sa Konstitusyon ng Pilipinas para sa dayuhang pamumuhunan.

Kung matutuloy ito, ano ang mangyayari?

Isang magandang halimbawa ang pagkakapasa ng Mining Act of 1995 na 19 na taon nang umiiral ngayong taon.

Niliberalisa ng naturang batas ang pagmimina sa bansa. Halimbawa, ang garantiya sa pamumuhunan ng mga dayuhan at kanilang karapatan na sumuway sa mga regulasyon ng pagmimina sa bansa. Binigyan nito ng opsiyon ang multinasyunal at transnasyunal na mga korporasyon para mag-ari ng 100 porsiyento ng mina kapalit ang limos na buwis sa gobyerno.

Hinahayaan ng batas na ito ang dayuhang mga kompanya na magmina sa loob ng 50 taon sa libu-llibong ektaryang lupain ng bansa. May karapatan din ang dayuhang mga kompanya na iuwi sa kanilang sariling bansa ang tubo mula sa mga minang ito. Bukod pa ang tax holidays na tinatamasa nila. (Habang ang karaniwang mamamayan ay hinahabol kapag hindi nagbayad ng buwis).

Ang kapalit nito, pagkawasak ng likas na yaman at pagyurak sa pambansang soberanya. Ang kapalit nito ay karapatan ng mga mamamayan sa pampublikong lupain at serbisyong panlipunan. Hindi na kaila ang pagkalason ng mga katubigan na dating pinakikinabangan ng mga tao, subalit nalason ng mga duming nagmumula sa mga minahan. Hindi kaila ang pagkaubos ng kagubatan para mapagminahan ng mga dayuhan.

Hindi rin kaila ang paglapastangan sa karapatan ng katutubong mga mamamayan sa kanilang lupaing ninuno o ang kaparatan ng mga magsasaka na bungkalin ang lupa para mabuhay. Kung tumutol sila, ginarantiya rin ng Mining Act of 1995 ang karapatan ng mga kompanya na maglagay ng militar at paramilitar na puwersa para protektahan ang kanilang mina.

Ito’y sa industriya pa lamang ng pagmimina; sa panukalang pag-amyenda sa Konstitusyon, kasama sa mga aritkulong nais na baguhin ang may kaugnayan sa edukasyon, siyensiya, teknolohiya, sining, kultura at isports at pangkalahatang probisyon. Ano pa ang matitira sa taumbayan?

Nang niliberalisa ang industriya ng langis, kuryente, tubig, edukasyon, transportasyon, ospital at iba pang batayang serbisyo, ang resulta nito ay pagtaas ng mga presyo na ibayong nagpahirap at nagpapahirap pa hanggang ngayon sa mga mamamayan.

Tandaang ito rin ang mga bagay na nililiberalisa ni Pangulong Aquino sa neoliberal na polisiya. Ngayon, ano itong pagpopostura ng  pangulo na tutol daw siya sa pag-aamyenda ng Konstitusyon?

]]> 0
Hindi ‘depensibo’ ang panghihimasok ng militar nila Wed, 19 Mar 2014 11:54:03 +0000 May malungkot na kasaysayan ng panghihimasok ang militar ng US sa Timog Silangang Asya. Nasa larawan, mula kaliwa: Vietnam Pres. Nguyen Minh Triet, US Pres. Barack Obama, at Pang. Benigno Aquino III, sa  New York, USA noong 2010. <strong>Malacanang Photo Bureau</strong>

May malungkot na kasaysayan ng panghihimasok ang militar ng US sa Timog Silangang Asya. Nasa larawan, mula kaliwa: Vietnam Pres. Nguyen Minh Triet, US Pres. Barack Obama, at Pang. Benigno Aquino III, sa New York, USA noong 2010. Nasa likod ng tatlong lider ang mga watawat ng mga bansa sa Timog Silangang Asya. Malacanang Photo Bureau

Otsenta porsiyento na raw na tapos ang “Agreement on Enhanced Defense Cooperation,” sabi ni Foreign Affairs Undersec. Pio Lorenzo Batino. Tiyak na minamadali nila ito—bago dumating sa bansa, sa huling linggo ng Abril, si US Pres. Barack Obama. Batay sa mga ulat sa midya, highlight ng bagong kasunduang militar ng mga gobyerno ng Pilipinas at US ang karapatang magbase ng Amerikanong militar sa mga base ng Pilipinas sa buong bansa. Ito lang ang pinakahuli sa mahigit isang siglo na pagkakayupapa ng mga administrasyong Pilipino sa pampulitikang kapangyarihan ng US.

Araw-araw, sa balita sa midya, sinasalaksak sa ating kamalayan: May banta ng pananakop ng bansang China, nambabraso ito para makuha ang mga isla ng Spratly at iba pang teritoryo sa West Philippine Sea (South China Sea). Sa kabila nito, nariyan ang US, na muling nag-aastang pandaigdigang pulis, namamagitan at magsisilbi raw na deterrent (pangontra) sa mapagbantang presensiya ng China.

Madaling paniwalaan ito—kung mangmang tayo sa kasaysayan. Batay sa mga komento sa social media at mainstream media, mula sa mga barberya sa kanto hanggang sa airconditioned na network studios, masasabing marami nga ang naniniwala. Pero tila sinasadyang di-binabanggit sa mga talastasang ito kahit ang kasalukuyang rekord ng militar ng US, sa Latin Amerika, Aprika at Gitnang Silangan—ang rekord ng malawakang paglabag sa karapatang pantao, lantarang pagpasok ng mga kompanyang Kano sa mga lugar na ito para pagsamantalahan ang likas na yaman dito (sa kaso ng Gitnang Silangan, ang langis sa Iraq, Lybia, atbp.).

Sa Timog Silangang Asya, sa ating bahaging ito ng mundo, madalang nang mabanggit ang giyera sa Vietnam.

Mapa ng Gulf of Tonkin at South China Sea (West Philippine Sea). <strong>Wikimedia Commons</strong>

Mapa ng Gulf of Tonkin at South China Sea (West Philippine Sea). Wikimedia Commons

Madalang nang mabanggit ang tinaguriang Gulf of Tonkin Incident, ang kaganapang naging mitsa ng madugong giyera ng Amerika sa Vietnam na kumitil sa buhay ng aabot sa 2,000,000 sibilyang Biyetnames at nagwasak sa kabuhayan ng di-mabilang na mga sibilyan sa buong Timog Silangang Asya.

Ang insidenteng ito ay naganap sa Gulf of Tonkin, na katawan ng dagat na karatig ng North Vietnam at China, at di-kalayuan sa West Philippine Sea / South China Sea. Halos 50 taon na ang nakararaan, noong Agosto 2, 1964, inatake ng barkong militar ng US na USS Maddox  ang tatlong torpedo boats ng North Vietnamese Navy. Pinalabas ni US Pres. Lyndon Johnson na inatake ng naturang torpedo boats ang USS Maddox—kahit na malinaw na nasa teritoryo ng North Vietnam ang naturang barkong Kano. Dalawang araw matapos ito, muling nag-anunsiyo si Johnson na inatake ito ng mga North Vietnamese na barko—kahit na lumabas mula sa na-declassify na mga dokumento ng National Security Agency ng US na gawa-gawa lamang ng USS Maddox ang naturang insidente. Ito ang naging hudyat ng Vietnam War, ang di-deklaradong giyera ng US sa mga mamamayan ng Vietnam.

Pinagsimulan ng madugong Vietnman War ang tinaguriang Gulf of Tonkin Resolution, na ipinasa sa US Congress matapos ang pekeng insidente sa naturang golpo. Sabi sa resolusyong ito, maaaring magsagawa ng mga aksiyong militar ang US sa Timog Silangang Asya batay sa kasunduan nito sa mga bansa sa rehiyon, ang Southeast Asian Collective Defense Treaty na nilagdaan sa Manila, Pilipinas noong 1954.

Layunin ng naturang tratado sa depensa ang “containment” o pagpigil sa paglawak umano ng impluwensiya ng Komunismo sa Timog Silangang Asya, batay sa teorya ng US na domino effect (kapag “bumagsak” sa Komunismo ang isang bansa sa rehiyon, magtutuluy-tuloy ito sa katabing mga bansa).

“Pagdepensa sa rehiyon” ang mismong katagang ginamit ni Johnson noon, para bigyang katwiran ang pananalakay sa Vietnam. Ganito rin ang lengguwaheng gamit ng mga opisyal ng administrasyong Obama: pagpigil sa paglawak ng impluwensiya ng China ang dahilan kung bakit may polisiya itong “US pivot” (o pagpokus ng mayorya ng militar nito sa Asya). Pero malinaw sa kaso ng Vietnam War na hindi depensa, kundi opensa, ang ginawa ng US. Hindi nito pinangalagaan ang demokrasya; lantarang niyurakan nito ang soberanya ng isang mahirap na bansa. Natakot itong mabawasan ng merkado sa Asya para sa surplus goods nito kung lalawak ang impluwensiya ng noo’y Komunistang China at Soviet Union. Sa kaso ngayon, hindi na Komunista ang China kundi kapitalista na—at direktang karibal ng US sa mga merkado at hilaw na materyales (raw materials).

Kasaysayan ng panghihimasok: Mga lider sa Timog Silangang Asya na lumagda sa Southeast Asia Collective Defense Treaty, kasama si US Pres. Lyndon Johnson (una mula sa kanan). Pang-apat mula sa kaliwa si Pang. Ferdinand Marcos. <strong>Wikimedia Commons</strong>

Kasaysayan ng panghihimasok: Mga lider sa Timog Silangang Asya na lumagda sa Southeast Asia Collective Defense Treaty, kasama si US Pres. Lyndon Johnson (una mula sa kanan). Pang-apat mula sa kaliwa si Pang. Ferdinand Marcos. Ang naturang tratado ang naging batayan ng resolusyon ng US Congress na nagpapayag sa direktang panghihimasok militar ng US sa Vietnam mula 1965 hanggang 1975.Wikimedia Commons

Hindi depensa sa soberanya ng Pilipinas ang pakay ng US sa “Enhanced Defense Cooperation”, o kahit sa nakaraang mga kasunduang militar nito na Visiting Forces Agreement at Mutual Defense Treaty. Pakay nito ang magpakita ng kapangyarihang militar; at kung mabubuyo sa digmaan ang China, ang ibig sabihin nito’y masasangkot ang Pilipinas sa madugong sigalot sa pagitan ng dalawang nag-uumpugang superpower.

Maraming eksperto na ang nagsabi na malakas ang kaso ng Pilipinas sa pandaigdigang mga korte para madeklarang pag-aari ng bansa ang mga teritoryo sa Spratlys. Walang duda na batay sa United Nations Convention on the Law of the Sea o Unclos, na nasa loob ng Pilipinas ang naturang mga lugar. Sinabi na rin ng mga ekspertong ito na hindi na sa international courts na ito pinakamalakas ang tsansa ng Pilipinas na makuha ang naturang pinag-aagawang mga teritoryo. Hindi na kailangang muling hayaan ang US na yurakan ang soberanya at kalayaan ng Pilipinas para lang magwagi sa Spratlys, atbp.

Sino mang kumokondena sa bullying ng China habang pumapabor naman sa mas matinding panghihimasok ng puwersang militar ng US sa bansa ay nagpapakita ng kawalan ng muwang sa kasaysayan. O di kaya’y ipokrito—at di naman talaga iniisip ang tunay na ikabubuti ng Pilipinas.

]]> 0
Online libel: A tool of repression ready for use Mon, 24 Feb 2014 04:43:34 +0000 no to cybercrime law memeStatement of PinoyMedia Center on the Supreme Court ruling on the Cybercrime Prevention Act

With the decision to uphold the Cybercrime Prevention Act and its provision on online libel as constitutional, the Supreme Court and the Aquino administration have dealt one of the most serious blows to press freedom and freedom of expression of the Filipino people.

As a media institution committed to fully democratizing the practice of journalism to include the voices of the most marginalized sectors of society, PinoyMedia Center is one with journalists and citizens who continue to oppose the Cybercrime Act.  Online libel under the Cybercrime Act  is but the latest addition to the ruling elite’s growing arsenal of tools with which to silence criticism and suppress dissent.

It must not be forgotten that repression has always been the intent of politicians who crafted and passed the law, and of the president who signed it in the most hasty and non-transparent manner. It must not be forgotten that Filipinos just woke up one day in the grip of this draconian law; and while due to our collective show of outrage and resistance the court struck down certain provisions that most brazenly assault our democratic rights (such as the power to take down websites, real-time collection of traffic data), the law remains as undemocratic as the institutions that made it.

More than any other provision in the Cybercrime Act, it is online libel that actually defines the law.  The decision to uphold libel as a criminal offense, and to provide even stricter penalties for online libel (from a minimum of six months imprisonment under the Revised Penal Code, to a minimum of six years under the Cybercrime Act) is more than enough reason to continue to oppose the said law.

Relative to traditional media, the new media has been a freer space for independent journalists and ordinary citizens. The threat of online libel now produces a “chilling effect” not only among journalists, but also among citizens who have as much as a right to report facts and express their views freely. It makes marginalized sectors who often take their advocacies to the internet even more vulnerable to harassment by those in power. Historically, libel has always been used to harass and intimidate journalists; now it can be used against anyone who chooses to share their knowledge or opinion online.

By criminalizing free speech and expression, the Cybercrime Act  attempts to draw our attention away from the real criminals lurking among those in power. But it will never succeed in doing so. More must be done to oppose this law and criminal online libel as tools of repression now ready for use.

PinoyMedia Center is a non-profit media organization that is the publisher of Pinoy Weekly. It is part of the #NoToCybercrimeLaw Alliance, an alliance of journalists and citizens opposed to the said law in defense of press freedom and freedom of expression.

]]> 0