Brillantes is just making the legal motions of complying with Sec. 14 of RA 9369 – compelled as he was after AES Watch individual members and other eminent voters filed a Petition against Comelec through the GPH with the UN Human Rights Committee on May 3; and on the same day, reelectionist Sen. Gordon filed a mandamus against Comelec before the SC on the source code issue.

We have demanded from Mr. Brillantes to reveal the terms and conditions that defined the negotiation with Dominion (brokered by the Comelec chairman himself), like, how much in taxpayers’ money was paid yet again? More importantly, is this move in effect paving the way for the Dominion to be the dominant player in the 2016 automated elections (Smartmatic phasing out because of its bungling)? Smartmatic’s Cesar Flores had revealed in a recent JCOC hearing that Dominion wanted to take over the Philippine market in election automation.

 Prof. Bobby Tuazon
UP Manila professor
AES Watch co-convenor

UP Cebu graduates, together with Staff Regent Jossel Ebesate, Student Regent Cleve Arguelles, some teachers and non-graduates, raised placards and held a streamer calling on the graduates to “serve the people” who funded their education.

Note from the writer: This is the unabridged version of the speech. I was to deliver the shortened version (shortened due to time constraints) but to no avail because we were blocked by the marshals from our way towards the stage. Nonetheless, SR Arguelles did his job well by delivering a speech, instead, though the microphone was turned off while he was speaking. Translated version is after this note.

May we request everyone to offer a moment of silence, respect and prayer for our fellow Iskolar ng Bayan Kristel Tejada on her 40th day after her death last March 15 and for all Filipino youth, as well, who have been deprived of their fundamental right to quality and accessible education.

Usa ka mapula ug taas-kumong pagsaludo kanatong tanan, mga Iskolar ng Bayan, sa atong mga magtutudlo ug kawani, ug labi na sa atong mgaginikanan ug sa uban pang mga nagpaskwela kanato labi na ang masang katawhan.

Sa katapusan, kita ni-graduate na jud human sa upat ka-tuigo labaw pa, di lamang bahin sa acads kon dile apil na ang pagraduate nato sa mga ginaproblema sa usa ka Isko ug Iska susama sa pagpangita’g mga paagi aronmakakwarta para ibayad sa matrikula; ang paghulat sa taas nga linya sa STFAP Application arun ipamatuod nga probe pa ta’s tanang pobre; ang pagbalanse sa pagtuon, trabaho ug panlawas para sa mga working students; ang pagpasar-pasar sa pagkaon aron makatipid; ug uban pa.

Sulod sab sa upat ka tuig o labaw pa, kita nagkauban saatong mga pakigbisog alang sa atong mga katungod ug kaayuhan ug nagkauban sabkita sa pag-ani sa mga bunga aning atong mga pakigbisog sama sa padayon ngaoperasyon sa UP High, dugang nga badyet sa UP ug sa State Universities andColleges (SUCs), pagpahawa sa usa ka undemocratic dean, pagpaabli sa duha kagates, pagpatukod sa mga tambayan, ug uban pa.

Pero bisan pa’g kita nakakab-ot ug mga kadaugan, padayongihapon ang bulok nga sistema sa pagpig-ot kanatong nga mga estudyante ugkabatan-unan. Bisan pa ma’g gipanghambog sa administrasyong Aquino angpagdugang niya sa badyet sa UP ug SUCs, aduna gihapo’y 17B pesos nga pagkaltas sa proposed budget sa SUCs para karung tuiga. Padayon gihapon ang pagsaka sa mga matrikula ug uban pang balayrunon sa mga publiko ug pribadong tunghaan ubos sa komersyalisado nga sistema sa edukasyon. Gani, kita nakasaksi sa giunsa pagpatay sa bulok nga sistema gamit ang mga mekanismo niini susama sa Tuition Increases, STFAP, Student Loan, ug uban pa, ang atong kauban nga Iskolar ng Bayan nga si Kristel Tejada ug ang pagpatay sa mga damgo sa tanang mga kabatan-unang gihikawan sa ilang katungod sa edukasyon.

Isip mga graduates, makaingon kita nga luwas na kita aningmga problemaha. Apan dili. Ig-gawas nato aning Unibersidad, labi na sa pagpanarbaho nato, kita na usab ang makasinati sa mga kalisdanan sa atong mga ginikanan ug sa katawhan — kita na usab ang masakitan sa kamahal sa mga palalitunon, sa kalisod sa pagpangita’g trabaho ug ang pag-abuso sa mga employers, sa kamahal sa plete kay dile na man kita pwede makaingon nga “estudyante, Nong, estudyante”, ug sa kalisod sa pagpangita’g kwartaaron igasto sa pagpa-eskwela sa atong mga anak puhon. Dinhi na gayod nat omakita ug mapamatud-an nga ang mga problema sa mga estudyante, dile gayod hilayo sa mga problema sa katilingban sa kinatibuk-an. Sulod ug gawas man sa tunghaan, kitang tanan apektado sa mga kontra-katawhan nga polisiya sa Daang Matuwid ni Aquino nga tataw kaayo nga para lamang sa imperyalistang US ug sa mga tuta niining mga lokal nga adunahan.

Mga Iskolar ng Bayan, ig-gawas nato ngadto sa atongkatilingban, aduna lang kita’y duha nga mga kapilian: ang mutrabaho ugmuserbisyo sa mga namig-ot o sa mga gipig-ot? sa mga nang-abuso o sa mgagipang-abuso? sa mga nanghimulos o sa mga gipanghimuslan? sa Daang Matuwid o saTamang Daan? sa pagpabilin sa kasamtangang kahimtang o sa pagduso ogkabag-uhan?

Nan, nasayod ang tanan nga kita ganahan og kabag-uhan saatong katilingban. Apan, labaw pa sa atong partisipasyon sa umaabot na eleksyonpinaagi sa pagpili sa mga makabayan ug makamasang lider, mahitabo lamang angtiunay nga kabag-uhan kon kita musalmot sa nasudnong-demokrasyang kalihukanalang sa pagbag-o sa katilingban. Atong ihiusa ang atong mga kusog sa kusog samasang katawhan.

Isip mga Iskolar ng Bayan nga gipa-eskwela sa katawhan,responsibilidad nato nga ubanan ang katawhan sa pagpangita’g tiunay ngahustisya ug kauswagan. Responsibilidad nato nga ubanan sila:

• sa pagduso sapag-apud-apod sa yuta ngadto sa atong mga mag-uuma sama sa mga mag-uuma saHacienda Luisita ug Aloguinsan;
• sa pagduso sa dugang nga suweldo ug benepisyo sa atong mgaginikanan ug sa tanang mga mamumuo;
• sa pagduso sa dugang ug sakto nga badyetalang sa edukasyon, healthcare, housing ug uban pang mga batakang serbisyo;
• sa pagprotektar sa atong mga kababayen-an ug kabataan;
• sa pagprotektar sasoberanya sa atong nasod gikan sa mga langyaw ug imperyalista; ug,
• sa pagprotektar sa atong kalikupan alang usab sa mga musunod nga kaliwatan.

Kay kita, dile lamang Iskolar para sa Bayan. Kita, gitawagnga mga Iskolar NG Bayan kay KAUBAN dapat kita sa katawhan sa pakigbisog alang sakatungod ug kaayuhan sa tanan ug alang sa tinuod nga kagawasan ug demokrasya saatong nasod Pilipinas. Ug ang masang katawhan ang mao’y katapusang hukom konkita, matinud-anon ba sa atong paka-Iskolar ng Bayan.

Busa, ang dakong hagit sa ato-a, bisag asa man kita muadto: be a true Iskolar ng Bayan!

Mga Isko ug Iska, humayo’t gamitin ang talino at husay at ialay ang buhay sa paglilingkod at pagtatanggol sa sambayanan!
Para sa tunay na demokrasya’t kalayaan!
Mabuhay tayong mga Pag-asa ng Bayan!
Serve The People!

* * *

[Salin sa Pilipino mula sa ilang bahagi na Bisaya]

Pasa at sugat na natamo ng awtor na naggiit na makapagsalita sa entablado, matapos marahas na itaboy ng mga guwardiya ng commencement exercises sa UP Cebu kamakailan.

May we request everyone to offer a moment of silence, respect and prayer for our fellow Iskolar ng Bayan Kristel Tejada on her 40th day after her death last March 15 and for all Filipino youth, as well, who have been deprived of their fundamental right to quality and accessible education.

Isang mapula’t taas-kamaong pagsaludo sa ating lahat, mga Iskolar ng Bayan, sa ating mga guro at kawani, at lalo na sa ating mga magulang o kung sinu-sino man ang nagpaaral sa atin, lalo na ang masang Pilipino.

Sa wakas, tayo’y nagtapos din matapos ang apat na taon o higit pa di lamang sa usaping akademiko kundi pati na rin ang pag-gradweyt natin mula sa mga suliraning kinakaharap ng bawat Isko at Iska gaya ng paghahanap ng mga paraan para makapera pambayad sa matrikula; ang paghihintay sa mahabang linya ng STFAP application upang patunayan na tayo’y mahirap pa sa lahat ng mga mahihirap; ang pagbalanse sa pag-aaral, trabaho at kalusugan para sa mga working students; ang sobrang pagtitipid sa pagkain; at iba pa.

Sa loob din ng apat na taong ito o higit pa, tayo’y nagsama-sama sa ating mga laban para sa ating mga karapatan at kapakanan at nagsama-sama rin tayo sa pag-ani ng mga bunga ng mga labang ito gaya na lamang ng patuloy na operasyon ng UP High, dagdag na badyet sa UP at sa State Universities and Colleges (SUCs), pagpatalsik sa isang undemocratic dean, pagpabukas ng dalawang UP gates, pagpatayo ng mga tambayan at iba pa.

Subalit, kahit nakasungkit tayo ng mga kapanalunan, patuloy pa rin ang bulok na sistema sa pagsupil sa atin na mga estudyante at kabataan. Kahit pa man na ipinalalandakan ng administrasyong Aquino ang dagdag na badyet sa UP at SUCs, mayroon pa ring 17B pesos na pagkaltas sa badyet na ipinanukala ng mga SUCs sa taong ito. Patuloy pa rin ang pagtaas nga mga matrikula at iba pang mga bayarin sa mga publiko’t pribadong paaralan sa ilalim ng komersyalisadong sistema ng ating edukasyon. Sa katunayan, atin pong nasaksihan nitong Marso kung paano pinatay ng bulok na sistema, gamit ang mga mekanismo nito gaya ng Tuition Increases, STFAP, Student Loan at iba pa, ang ating kapwa Iskolar ng Bayan na si Kristel Tejada at kung paano rin pinatay nito ang mga pangarap ng mga kabataang ninakawan ng kanilang karapatan sa edukasyon.

Bilang mga gradweyt, inaakala nating tayo’y ligtas nga sa mga sularining ito. Subalit, hindi. Sa paglabas natin mula sa Unibersidad na ito, lalo na sa ating pagtatrabaho, tayo na naman ang makakaranas ng lahat ng mga paghihirap ng ating mga magulang at ng sambayanan — tayo na naman ang masasaktan sa pagtaas ng presyo ng mga bilihin, sa kahirapan sa paghahanap ng trabaho at pang-aabuso ng mga employers, sa mahal na pamasahe dahil di na tayo pwedeng magsabi ng “estudyante po Kuya, estudyante po“,  at sa kahirapan sa paghahanap ng perang pantutustos para sa pag-aaral ng mga magiging anak natin. Dito na natin makikita at mas mapapatunayan na ang mga problema ng mga estudyante ay tunay na di hiwalay sa mga problema ng lipunan. Nasa loob o labas man ng paaralan, tayong lahat ay apektado sa mga kontra-mamamayan na mga polisiya sa Daang Matuwid ni Aquino na klarung-klaro na para lamang sa imperyalistang US at ang mga tuta nitong nanggagaling sa naghaharing-uri ng ating lipunan.

Mga Iskolar ng Bayan, sa paglabas natin patungo sa lipunang ating ginagawalan, tayo ay may dalawang pagpipilian lamang: ang magtrabaho’t maglingkod para sa mga nanunupil o sa mga sinusupil? sa mga nang-aabuso o sa mga inaabuso? sa mga nagsasamantala o sa mga pinag-sasamantalahan? sa Daang Matuwid o sa Tamang Daan? sa pagpapanatili ng status quo o sa pagsulong nga pagbabago sa lipunan?

At alam naman ng lahat na gusto natin ng pagbabago sa lipunan. Datapuwa’t, mas higit pa sa ating partisipasyon sa darating na eleksyon sa pamamagitan ng pagboto sa mga makabayan at makamasang lider, magaganap lamang ang tunay na pagbabago kung tayo ay lalahok sa pambansang demokratikong kilusan para sa pagbabago sa lipunan. Ating ipagsama ang ating mga lakas sa lakas ng masang Pilipino.

Bilang mga Iskolar ng Bayan na pinag-aral ng taumbayan, responsibilidad natin na samahan ang taumbayan sa pagkamit ng tunay na hustisya at kaunlaran. Responsibilidad natin na samahan sila:

• sa pagsulong ng pamamahagi ng mga lupain sa ating mga magsasaka gaya ng mga magsasaka sa Hacienda Luisita at sa Aloguinsan;
• ang pagsulong ng dagdag na sahod at benepisyo sa ating mga magulang, guro at sa lahat ng mga manggagawa;
• ang pagsulong ng dagdag at saktong badyet para sa edukasyon, healthcare, pabahay at iba pang mga batayang serbisyong-panlipunan;
• ang pagtatanggol sa ating mga kababaihan at kabataan;
• ang pagatanggol sa ating soberanya mula sa mga dayuhan at mga imperyalista; at,
• ang pagtatanggol sa ating kalikasan mula sa mga pang-aabuso para sa mga susunod na henerasyon.

Sapagka’t tayo ay hindi lamang mga Iskolar para sa Bayan. Kundi, tayo ay tinaguriang mga Iskolar NG Bayan dahil tayo ay KASAMA ng taumbayan sa bawat laban para sa karapatan at kapakanan ng lahat at para sa tunay na kalayaan at demokrasya sa ating bansang Pilipinas. At ang taumbayan ang silang huling maghuhusga kung tayo ba ay tunay ngang mga Iskolar ng Bayan.

Bagkus, isang malaking hamon sa ating lahat, kahit saan man tayo mapunta o pumunta: be a true Iskolar ng Bayan!

Mga Isko ug Iska, humayo’t gamitin ang talino at husay at ialay ang buhay sa paglilingkod at pagtatanggol sa sambayanan!
Para sa tunay na demokrasya’t kalayaan!
Mabuhay tayong mga Pag-asa ng Bayan!
Serve The People!

Ni-repost mula sa Facebook note ng awtor

Map of the Korean Peninsula

We are individuals and migrant workers organizations in South Korea who are greatly alarmed and concerned on the possibility of eruption of war of aggression in the Korean Peninsula. We, in the strongest terms oppose and resist any attempt from the contending countries and states to start a direct armed confrontation and the use of both conventional and  high tech war armaments including nuclear weapons to achieve their political-military and economic ends.

The provocations through the Joint US-ROK military exercises should be stopped now. The DPRK responses to the provocations, as we understand them are all on the defensive, for since the Armistice of 1953, the US-ROK joint military exercises have always intended to overthrow the government of the DPRK.

We recall that on March 11, 2013 the Joint US- ROK began its annual “Key Resolve” and “Foal” war games. These, and the “Ulchi” games that took place in August 2012, rehearse invasions of North Korea for several months each year. Far from creating security in the region as those governments claim they do, these games deliberately provoke and stir up animosity towards the Democratic Peoples’ Republic of Korea (DPRK), extend the state of civil war, and promote war as a solution to a conflict instigated and perpetuated by US imperialism with the support of other imperialist countries. This heightened tension has reached an alarming level and people are anticipating at anytime war will broke out, but it seems that the ROK and the diplomatic communities in Seoul are just waiting to evacuate their nationals and are remained silent over the critical situation in the Korean Peninsula.

Very recently, on the first day of April, the advanced, radar-evading F-22 Raptors were deployed to Osan Air Base, the main US Air Force base in the ROK, from Japan to support ongoing bilateral exercises, the US military command in the ROK said in a statement that the DPRK to restrain itself. On Thursday, March 28, the US flew two radar-evading B-2 Spirit bombers on practice runs over the ROK. They flew from the US and back in what appeared to be the first exercise of its kind, designed to show America’s ability to conduct long-range, precision strikes “quickly and at will”, the US military said. Upon knowing of this Kim Jung-Un, leader of the DPRK, responded swiftly by signing the plan on technical preparations of strategic rockets of the Korean People’s Army, ordering them to be on standby for fire so that they may anytime strike the US mainland, its military bases in the operational theatres in the Pacific, including Hawaii and Guam, and those in the ROK,” media sources have disclosed.

Since coming into power in 2009, the ruling Senuri/Grand National Party US subservient government of the ROK has been undoing all the progress to reunify the peninsula and bring about peace worked out by the previous liberal governments, by churches, NGOs and communities. Continuous war games in recent years have caused an escalation of tensions. They have caused the DPRK to hold underground nuclear tests. This year, in fact, the persistent engagement in war exercises has prompted the DPRK to renounce the July 1953 Armistice Agreement and stand ready to make a counter-attack at any time as of March 11. The situation today is therefore extremely volatile.

THEREFORE:

We call on the governments of the sending migrant’s workers and the Republic of Korea as sovereign states to make a resolute resolve and appropriate actions to stop the war games and de-escalate the tensions in the Korean Peninsula.

We call on the government of the United States of America (USA), President Barack Obama, the Congress and Senate to act upon new foreign policies that are based on lasting justice and peace and prevent the US political-military institutions in pursuing military solutions to problems around the world, but rather put the basic humanity of peoples and nations as the top priority.

We support a just and peaceful resolution of the present crisis in the Korean Peninsula by ending the Korean War once and for all with a peace treaty, removing of the United States military from the region, and reunification through dialogue and political process.

We call on all justice and peace loving members of the global community to raise their voices against the war of aggression of the United States and other imperialist countries and to support all efforts and actions to evolve a new, just and peaceful world.

Federation of Filipino Workers Association in Korea
Southern Tagalog Organization
Association of Filipino Workers
Osan Migrant Center

01 April 2013

Bonifacio Ilagan of SELDA speaks for human rights victims under Martial Law, during the signing of the Human Rights Violation Victims Reparation and Recognition Act of 2013 on the 27th anniversary of EDSA People Power (Lui Quiambao Manansala)

Twenty seven long years after the fall of the Marcos dictatorship, a law confirming the atrocities and human rights violations under martial law is finally signed into law.  The Samahan ng Ex-Detainees Laban sa Detensyon at Aresto or SELDA, which led the filing of the historic class suit by the martial law victims against Ferdinand E. Marcos in a Hawaii court, welcomes the passage of the Human Rights Violation Victims Reparation and Recognition Act of 2013.

This is another victory of the Martial Law victims in their continuing struggle for justice. Through their relentless efforts, finally and officially recognized are the heroism and sacrifices of all Filipinos who fought the dictatorship and were victims of human rights violations – summary execution, torture, enforced disappearances and all other gross forms of violations. They faced adversity, but took the courage to stand up and defend, not only theirs, but the people’s rights.

The struggle was protracted.  The process was agonizing and tedious. Scores of members of the Philippine Congress, in cahoots with the Marcoses and the military who vehemently opposed the passage of the law, tried to block its passing.  In some instances, they deliberately delayed the process or watered down the crafted bill.

Now, with a regime posturing as a “champion of human rights” and trying to score credits for its passage, the law was passed but mainly due to the persistent efforts of the martial law victims themselves.  Tirelessly working hand-in-hand with progressive party-lists and likeminded legislators, the bill was finalized and ratified.  Generally, the law is acceptable to the victims and survivors of martial law.

We take this opportunity to commend and express our gratitude to Bayan Muna Reps. Neri Colmenares and Teddy Casiño, who stood with us since the filing of the bill, pursuing the most pro-victim provisions, and consistently pushing, on behalf of the victims, the legislature to finally approve the bill. We also appreciate the support of Senators Chiz Escudero and TG Guingona, and Reps. Edcel Lagman and Erin Tañada.

Here and abroad, we were supported by various peace, justice and human rights advocates in the campaign for the bill’s passage. We extend our solidarity and gratefulness to solidarity groups in the United States, Hong Kong and Switzerland who warmly supported and mobilized in the campaign for the passage of the law, as well as in helping the victims every step of the way. We also thank the members of Parliament of Switzerland as well as its mission in Geneva for lending an ear to the victims’ pleas every time we lobby for their support. Most of all, we commend and deeply thank the members of the peace panel and consultants of the National Democratic Front of the Philippines (NDFP) who tirelessly asserted, in the process of all peace negotiations with the Philippine government, that the victims of Martial Law should attain justice.

It is with pain and regret for us to witness the passage of this law at a time when many of our fellow victims and colleagues, who took part in the struggle against martial rule, have gone ahead of us. Also, there are still attempts to distort, sometimes even completely erase in the memory of our people, the dark days of the dictatorship. There are those among the architects of martial law who remain scot-free and unpunished. The most notorious culprits have been allowed to regain their political power and influence.

Under the law, the Philippine government is obliged to recognize and give reparation to the victims of human rights violations during martial law. While all the sacrifices and heroism of the Filipino people during martial law is priceless, we see these both as an affirmation to the people who struggle for justice, and as a warning to those who will continue to impose fascism and terror upon the Filipino people.

We dedicate this small victory to all martial law martyrs and heroes who have gone before us. We will continue to honor them, as we ensure that this law shall be implemented to the best interest of the victims and the Filipino people who survived martial law.

We may be jubilant, but we continue to watch with vigilance. To fully ensure that the law will serve the rightful victims and claimants, we will try to make sure that the HRV Victims Claims Board shall be composed of individuals who, in one way or another, know and can feel with the victims and have been involved in the struggle against the Marcos dictatorial regime.

We take cognizance that SELDA is part of the recommending entities to the Claims Board. We challenge the administration to appoint nominees of SELDA despite some government officials’ bias given SELDA’s political stands.

Also, it should be ensured that those who are included in the master list of the 9,539 victims and those who will consequently file their claims are those who were genuinely part of the struggle against martial law. We should guard against unnecessary bureaucratic processes and scams which will deprive the victims of just indemnification.

We should also take the opportunity to make the younger generation learn, understand and take on the challenge of having the same daring, vigilance, militancy and commitment to justice and human rights.

It has been 40 years after martial law but human rights violations continue to be committed, and with impunity. There has not been much change except for the worse under the dispensations that succeeded the U.S.-Marcos regime. The Marcos laws and executive orders were retained by the succeeding administrations.  The militarist mindset and fascist machinery remain intact especially with the continuous implementation of the US-backed counter-insurgency programs

As long as human rights violations continue, with or without martial law, we stand with the people for justice, democracy and human rights. NEVER AGAIN will we allow the enemies of the people to perpetuate the same injustices, oppression and exploitation against the majority of the Filipino people.

Marie Hilao-Enriquez

Chairperson, SELDA (Samahan ng Ex-Detainees Laban sa Detensyon at Aresto)

Mga estudyante ng Cavite State University at miyembro ng College Editors Guild of the Philippines-Southern Tagalog, nagsagawa ng candle lighting para gunitain ang ika-3 anibersaryo ng masaker sa Ampatuan. (Contributed Photo)

THE FAMILIES of the 58 victims of the Nov. 23, 2009 Ampatuan Massacre are starting to lose hope in the justice system, and the government has only itself to blame.

As we commemorate the third anniversary of the Ampatuan Massacre, where 32 journalists and media workers were among the murdered, only two of the eight Ampatuan clan members in jail have been arraigned. Some witnesses have died. Some relatives of the victims have fled their hometowns following receipt of death threats.

In August 2010, President Benigno S. Aquino III promised five crucial reforms to help speed up the quest for justice. Among these were improvements to the Witness Protection Program, the formation of quick-response teams to investigate media killings, measures to speed up the pace of the trial, and a review of the Rules of Court to mitigate possible abuse and manipulation.

The problems raised are hardly imaginary. As a Center for Media Freedom and Responsibility (CMFR) study shows, some 100 warlords continue to rule areas in the country that have chalked up the most number of media killings.

Even as fear of reprisals continue to haunt witnesses and plaintiffs in the case, the government of Mr. Aquino and other major political parties in the country have embraced the Ampatuan clan.

At least 72 Ampatuan clan members are candidates in the May 2013 elections, nine of them running under the Liberal Party, and 34 others under the United Nationalist Alliance of Vice President Jejomar Binay.

The big number of candidates from the clan bares an intact financial and power infrastructure. In fact, the Philippine Center for Investigative Journalism (PCIJ) shows that Andal Ampatuan Jr. has managed to sell eight prime properties, an outrage when the government has pledged to forfeit wealth that multiplied many times as the clan consolidated its powers with help from successive administrations that wooed the clan’s formidable voting machine.

Nov. 23 is also the International Day to end Impunity. A Southeast Asian Press Alliance report shows the Philippines, supposedly the region’s most vibrant democracy, remains the most dangerous place for journalists.

A total of 153 journalists have been killed since 1986. Of these, at least 14 had been murdered during the administration of Mr. Aquino. Of the total cases, only 10 cases have won partial convictions. No mastermind has ever been brought to trial.

A survey of all cases of media killings will show that half of the suspects are state actors – policemen, soldiers, and elected officials. The Aquino administration’s embrace of a clan long known for warlordism only highlights how state policy can fuel impunity.

Aside from the killings, Mr. Aquino has consistently exhibited a penchant for proposals to curtail press freedom and freedom of expression.

Despite his avowed pledge to implement “tuwid na daan,” he has reneged on a promise to prioritize the passage of the Freedom of Information bill – an initiative that could help his government fulfil its promise to rid the country of corruption.

What he has supported instead is the patently unconstitutional Cybercrime Prevention Act, a law which grants the state draconian powers to crack down on dissent and critical expression on digital space.

Lately, the President has even mentioned in glowing terms the Right to Reply initiative, which would force the press to hand over its space to the whims of politicians and other powerful individuals and groups seeking to manage the flow of information.

Taken together, the acts of commission and omission by the Aquino administration betray sheer lip service to justice and press freedom, and a dangerous tendency to sacrifice both to the exigencies of power.

Signed:

Center for Community Journalism and Development

Center for Media Freedom and Responsibility

Freedom Fund for Filipino Journalists

National Union of Journalists of the Philippines*

Philippine Center for Investigative Journalism

Philippine Press Institute

University of the Philippines-College of Mass Communication

*Ang Pinoy Weekly ay tsapter ng NUJP, ang pinakamalaking organisasyon ng mga mamamahayag sa bansa

Orly Marcellana ng Kasama-TK (Darius Galang)

Naninindigan ang militanteng kilusang magbubukid sa rehiyon ng Timog Katagalugan na tama at lehitimo ang mainit na panawagang huwag pahintulutan ang grupong Akbayan na tumakbo sa party-list elections.

Sa pagdami ng maralita sa kanayunan na nabuklod at naorganisa sa militanteng tradisyon ng pakikibaka sa lupa, desperado pa rin ang estado sa pagsuporta at paghahasik sa mapanlinlang na kaisipan sa pamamagitan ng mga nagpapanggap na samahang magsasaka (pseudo-farmer’s organization).

Kabungguang-balikat ng AKBAYAN ang mga grupong tulad ng UNORKA, PAKISAMA, PARRDS, PARAGOS, PAMMBUKID-KA, KASAKA-TK, KMBP, CARET, AR NOW, CENTRO-SAKA at PEACE Foundation (Araro PL) sa mga nagkukunwaring maka-magsasakang organisasyon.

Ang mga samahang ito ang nagsisilbing espesyal na ahente sa psywar ng gobyerno at AFP para ilihis ang landas ng masang magsasaka sa mapagpalayang adhikain nito at panatilihin ang paghaharing pyudal at mala-pyudal sa kanayunan.

Nakapagtala ng may dalawampung (20) maliliit na grupo ng repormista at nagpapanggap na organisasyong magbubukid sa rehiyon. Nagtatangka silang ibulid sa repormismo ang uring magsasaka – wasakin ang base ng militanteng kilusan at pagkakaisa ng maralita sa kanayunan upang  patuloy na makapagsamantala at makapaghari ang mga panginoong maylupa at mga kasabwat nito.

Mahaba ang rekord ng panlilinlang ng Akbayan at mga kasapakat nitong pseudo-farmer’s organization sa masang magsasaka sa bansa.

Matutuyuan ng tubig ang mga irigasyon sa kanayunan, pero hindi ang maruming listahan ng panlilinlang, panggagantso at pangungulimbat ng Akbayan at mga kagrupo nito sa kakapurit na ngang kabuhayan ng magsasaka.

Ang mga nalilinlang na magsasaka ang pangunahing balon ng pinagpapasasaang pondo at pekeng-kapangyarihan ng Akbayan!

Ahente ng Lupa

Laganap ang bentahan ng lupa at pagpapasuko sa karapatan ng mga magsasaka sa Southern Tagalog na pinangunahan ng Akbayan. Kunwang oorganisahin ang magsasaka, ibubuyo sa komprontasyon sa Department of Agrarian Reform (DAR) para diumano’y ipatupad ang peke ring reporma sa lupa na Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP). Isusuong sa gasgasang-rali at mahahabang kampuhan sa harapan ng DAR. Paglao’y sasabihing papasok na ang kanilang laban sa win-win solution sa pamamagitan ng pagtanggap ng Certificate of Land Ownership Award (CLOA) na lingid sa kaalaman ng mga magsasaka ay nauna nang nai-deal ng mga hinayupak na lider at organisador ng Akbayan sa mga panginoong maylupa at real estate developer!

Muling eeksena ang DAR sa iskemang bigay-bawi ng CLOA sa mga simpleng dahilan na non-agricultural ang lupa, not suited for agriculture, zoning ordinance at kung anu-ano pang palusot na buong-tapang-ang-hiyang tatanggapin ng Akbayan para isubo sa mga magsasaka na hayaan na lamang bawiin ang CLOA tutal ay babayaran naman sila ng damage compensation.

Ang matututunan ng kaawa-awang si Pedro Pilapil, tanggapin na ang CLOA dahil naibebenta naman ito!

Pagkatapos ng bayaran, paldo-ang-bulsa ng mga lider at organisador ng Akbayan sa laki ng komisyong nakuha nila sa pag-aahente ng lupa. Hindi nga ba’t ang kuwento noong kasagsagan ng bentahan ng lupa sa Cavite ay saku-sako kung magdala ng pera ang mga lider ng Unorka sa mga baryo ng magsasaka? Ano’t sila ang may dala ng pera?!

Umiiral ang ganitong kasibaan ng Akbayan at mga kasapakat niyang grupo sa maraming lugar ng rehiyon. Alam-na-alam ito ng mga magsasaka sa Silang, Cavite at Hacienda Yulo sa Canlubang, Calamba City.

Rekruter ng CAFGU

Pangunahing ahente ng gobyerno, mga panginoong maylupa at maging ng Armed Forces of the Philippines (AFP) bilang rekruter ng CAFGU (Civillian Armed Forces Geographical Unit) ang mga pekeng samahang magbubukid ng Akbayan sa Timog Katagalugan. Partikular sa lalawigan ng Quezon, ang gupong KMPB o Kilusang Magbubukid sa Bondoc Peninsula ay aktibong nakikipagsabwatan sa AFP. May mga myembro ang KMBP na myembro rin ng CAFGU. Sila ang makinarya ng AFP sa South Quezon at Bondoc Peninsula sa paghahasik ng itim na propaganda laban sa progresibo at militanteng samahang magbubukid sa lokalidad.

Hindi nila ito maipagkakaila dahil halos magkakatulad ang inilalabas na pahayag ng KMBP at mga bigla na lamang sumusulpot na kung anu-anong pangalan ng samahan na ni hindi mo pa narinig kailanman. Kung hindi ba naman lansakan ang paghimod-sa-pwet ng AFP, maging ang mga plakard at balatenggang ginagamit ay magkakatulad.

Batid ng militanteng kilusang magbubukid sa rehiyon na wala sa kapasidad ang AFP na magsulat at mag-isip ng mga islogang inilalabas ng mga pekeng-samahang-magbubukid. Kung gayon, pamalit sa mga bobong writer ng AFP ang ubod-ng-husay na mga manunulat ng Akbayan!

Hindi maitatanggi ng AFP at mga buhong na lider ng Akbayan na nagsisilbi sila sa interes ng isa’t isa.

Kampanyang “Resign Secretary Virgilio delos Reyes”

Umabot sa engrandeng pakana ang Akbayan noong upatan nito ang DAR Employee’s Association (DAREA) na manawagan sa pagre-resign ni Sec. Delos Reyes. Nangaglirang ngayon sa harapan ng DAR ang mga panawagang “Extend CARP! Sec. Delos Reyes, Resign!”

Ang totoo – gusto lamang maipwesto ng Akbayan ang manok nilang si Arlene “Kaka” Bag-ao bilang Kalihim ng DAR!

Ipagtataka pa ba naman ito? Gayong minsan din itong pinangarap ni Risa Hontiveroz-Baraquel.

Kaya naman pinapalakpakan ng hasyenderong si Noynoy Aquino ang maniobrang ito dahil tiyak na kapag Akbayan ang umupo sa DAR ay tiyak rin na pagpipistahan nila ang nabubulok-na-bangkay ng CARP sa pamamagitan ng CARP Extension with Reforms na sila rin ang may pakana.

Ang dulo – hindi maipapamahagi ang Hacienda Luisita!

Coco Levy Funds

At dahil nasa gobyerno na ang karamihan sa mga lider at kinatawan ng Akbayan, swabeng-swabe nilang pinadaloy ang maanomalyang coco levy funds papunta sa National Anti-Poverty Commission (NAPC) na pinamumunuan ngayon ng sumemplang ang career bilang political analyst na si Joel Rocamora.

Tumataginting na P56.5 bilyon ang inilipat sa opisina ng NAPC! Gagamitin ito para sa tinatawag na “Poverty Reduction Roadmap of the Coconut Industry.”

Ang NAPC ang nangunguna sa Presidential Task Force para raw kontrahin ang kahirapan sa bansa. Kabilang dito ang “Pantawid Program” ng Department of Social Welfare and Development at Land Tenure Improvement ng DAR kung saan ay pinpondahan na mula sa general fund ng pamahalaan.

Talagang walang-kahihiyan! Mawisikan lamang ng pabango ang umaalingasaw na hasyenderong gobyerno ay nanakawin pati ang pera ng mga magsasaka sa niyugan.

Mga Lasenggo

Hindi mapapalagpas ng militanteng kilusang magbubukid ang kawalanghiyaan ng Akbayan sa pamamagitan ng grupo nitong Task Force Mapalad (TFM) nang pagmartsahin nila ng 1,200 kilometro ang mga magsasaka sa Negros noong 2007.

Niloko na nga nila ang mga magsasaka matapos nilang kumita-ng-limpak mula sa pondong nakulimbat nila sa mga nagagantso nilang funding agency, mga taong simbahan at iba pang organisasyon nag-akalang tapat-silang-naglilingkod sa magbubukid, ay nakuha pa ng mga lider at organisador ng Akbayan na harap-harapang bastusin ang mga magsasaka.

Noong dumating sa National Capital Region ang delegasyon ng magsasakang nagmartsa at pansamantala silang humimpil sa Caritas Manila ay pudpod ang tsinelas at makapal na ang kalyo ng mga magsasaka. Habang ang mga tarantadong lider at organisador ng Akbayan at TFM  ay nasaan?

Naroon sa isang hotel, nagpapalamig sa air-conditioned na kwarto at nag-iinuman!

Kwentong-kutsero? Hindi! Kayang patunayan ng militanteng kilusang magbubukid sa Timog Katagalugan ang istoryang ito. Paulit-ulit itong nagaganap sa mahahabang kampuhan ng Akbayan at mga pseudo-farmer’s organization na nabanggit sa unahan na ginagawa nila sa harapan ng DAR.

Pansinin na matapos ang ilang araw, may maiiiwang ilang magsasaka sa Kampuhan habang hindi mahagilap ang kanilang mga lider at organisador.

Maaring bisitahin ngayon ang katabing kampuhan ng Kasama-TK sa harapan ng DAR. Mag-alam sa kalagayan ng mga magsasakang isinubo-sa-alanganin ng Akbayan. Sila ang patunay sa kahihiyang ibinibigay ng Akbayan sa inaaping magsasaka ng bansa!

Tapos na ang debate

Wala nang pagtatalunan kung dahil lamang ba sa magkaibang ideyolohiya, paniniwala at prinsipyo kaya may nagaganap na gyera sa pagitan ng Akbayan at mga pambansa demokratikong organisayon sa bansa. Malaon nang tapos ang debate tungkol riyan.

Hindi dapat maliitin ng sambayanang Pilipino na isang simpleng bangayang-kalye ang nagaganap na tunggaliang ito.

Ang usapin ngayon ay nakatuntong sa tunay na kinakatawan ng Akbayan. Nasa gobyerno sila. Ang sinumang nagtataguyod sa programa at patakaran ng gobyerno, kailanman ay hindi Kaliwa. Reaksyunaryo ang Akbayan.

At ang atakeng ibinibigay ng mga pambansa demokratikong kilusan sa Akbayan ay lumampas na sa ideyolohikal na usapin. Kinatawan sila ng hasyenderong Pangulo na kinasusuklaman ng uring magsasaka at iba pang inaaping sektor sa lipunang Pilipino.

Katipunan ng mga Samahang Magbubukid sa Timog Katagalugan (Kasama-TK)
17 Oktubre 2012

Gawa ni JL Burgos

Nagpapaabot kami ni Julie ng taos pusong pakikikiramay sa pamilya at mga kasama at kaibigan ni Kasamang Romeo (Romy) Luneta sa kanyang pagpanaw. Bagamat tayo ay nagdadalamhati, kinikilala at ipinagbubunyi natin ang mga naiambag niya sa demokratikong rebolusyon ng bayan. Makabuluhan at mabunga ang kanyang buhay.

Si Kasamang Romy ang isa mga nagpundar ng Kabataang Makabayan sa Batangas at buong Timog Katagalugan magmula pa 1964. Sa pamamagitan ng KM, tampok ang kanyang papel sa pagpapalaganap ng linya ng bagong demokratikong rebolusyon at sa paghihimok, pag-oorganisa at pagmobilisa ng kabataan.

Dahil sa kanyang mabisang pagkilos, minanmanan siya at ginipit ng mga ahente ng reaksyonaryong estado. Hinuli at tinortyur siya sa ilalim ng proklamasyon ni Marcos ng batas militar na nagpataw ng pasistang diktadura sa Pilipinas. Tinugis siya ng kaaway hindi lamang dahil sa kanyang sariling pagkilos kundi dahil sa gustong alamin sa kanya ang kinaroroonan ng kanyang kapatid na si Jose na may katungkulan noon sa sentral na pamunuan ng Partido Komunista ng Pilpinas.

Sa kalaunan, pitong kapatid ni Kasamang Romy ay lumahok sa rebolusyon sa iba’t ibang katungkulan. Sa kanyang pananaliksik sa kasaysayan, natuklasan niya ang tradisyon ng mga ninuno ng pamilyang Luneta sa paghihimagsik, una laban sa mga kolonyalistang Espanyol, at sunod sa mga imperyalistang Amerikano.

Hindi natakot si Kasamang Romy sa kaaway sa kabila ng tortyur at pagkabilanggo ng ilang taon sa Kampo Vicente Lim. Kasama siya sa
pagbabalak at paghahanda sa pagtakas nina Ka Roger (Gregorio Rosal) at ilang mga kasama. Hindi siya sumama sa mga tumakas dahil labis na ang bilang nila. Nagpaiwan siya at humarap sa galit ng kaaway.

Pagkaraan ng ilang taon, pinakawalan siya dahil wala namang ebidensya ng pagsasandata laban sa kanya. Nagpasya siyang kumilos para ipagtanggol ang mga karapatang tao at ibunyag ang mga kriminal na paglabag sa mga ito ng rehimeng Marcos at mga alipuris nitong militar. Nakapag-ambag siya sa pangkalahatang kilusan para ibagsak ang rehimen, laluna sa pagmobilisa sa mamamayan matapos paslangin si Ninoy Aquino.

Matapos bumagsak ang rehimeng pasista ni Marcos, ipinagpatuloy niya ang pagkilos sa ilalim ng mga organisasyong karapatang tao tulad ng KAPATID, DESAPARECIDOS at SELDA. Primero ay kumilos siya sa Kamaynilaan. Pagkatapos ay inatasan siyang sumama sa rehiyonal na pamunuan ng SELDA sa Timog Katagalugan at naging tagapagsalita nito. Lumaban siya sa patuloy na paglabag sa mga karapatang tao sa ilalim ng rehimen ni Cory Aquino at mga sumunod na rehimen.

Sa mahabang panahon, dumanas siya ng diabetes. Kahit na sa mga okasyong pinanghihina siya ng sakit, nagsumikap siyang gampanan ang kanyang mga gawain. Sa kalaunan, pinanghina siya ng malubhang diabetes na tumungo sa cardiac arrest.

Mananatiling buhay si Kasamang Romy sa ating ala-ala, puso at diwa. Mahalaga ang kanyang pamana sa kasalukuyan at mga susunod na henerasyon. Mananatili at lalaki ang kanyang mga ambag sa agos at pagsulong ng rebolusyong Pilipino.

Prop. Jose Maria Sison
Punong Pampulitikang Konsultant
Pambansang Demokratikong Prente ng Pilipinas

13 Hulyo 2012

Sen. Juan Ponce Enrile, presiding officer ng impeachment court. (AFP photo/Ted Aljibe/Senate Pool)

The rules of court and criminal procedure on evidence, whether liberally or strictly construed, has no place in an impeachment proceeding full stop, no ifs or buts. What is supposed to be suppletory, has become the main rule, to the detriment of the peoples’ search for truth.  CJ Corona should allow the prosecution to present its case with minimum interruptions, and after that, the defense should also be allowed to present their case with minimum interruptions and let the senators and the people decide.  That is the better rule so the impeachment proceedings can be concluded at the earliest possible time.

Bakit pag nagtatanggal ang Supreme Court ng judge, administrative proceedings lang ang allowed, bakit pag chief justice ang tinatanggal biglang rules of court ang gamit?  Pag sila na mga justices ang aakusa ng mga court personnel, o abugado lax ang rules of evidence and even includes hearsay, pero kung sila na, na mga justices ang may kaso, gusto nila strict rules of court pa. See Celis vs. Marquez (138 SCRA 256), Bacsin vs Wahiman citing Dadubo vs Civil Service Commissioner and many other cases where the SC used administrative rules to resolve administrative complaints asking for the removal of a public official or employee.

The obsession of the defense panel on the rules of court, raising technical objections, that not only delays the proceedings but makes the ongoing impeachment impossible to understand, is now getting out of hand.  Hindi na malalaman ng mga nanood at naghuhusga kung ano ang kwento at katotohanan dahil sa walang katapusang objections ng defense. This obsession of the defense lawyers with the rules of court is meant to allow CJ Corona to confuse the issue and provided in the rules of court does not accord due process.  In fact, there were many times when these same rules of court have also led to injustice by allowing accused corrupt officials to go free.  Gloria Arroyo has cleverly abused legal processes during her reign to escape accountability.

There is no provision in the law or the Constitution that requires the rules of court to be used impeachment proceedings.  Ang resulta ng ganitong pagkahibang sa rules of court ay malaking disbentahe para sa mamamayan at sa prosekusyon at malaking panalo para sa mga corrupt na opisyales na ini-impeach.  The implication of using the rules of court in this impeachment proceedings is that the impeached official will most likely escape accountability and get acquitted.

There are three reasons why the rules of court cannot be the main rule in impeachment proceedings:

1.      The Senate President may not be a lawyer.  It is fortunate that the current Senate has a learned legal mind in the person of the Senate President. However, if the senate president who acts as the presiding officer is not a lawyer, it is almost impossible for him to speedily or even judiciously dispose of the objections.  For example and without asking for it, if Senator Enrile becomes unavailable or sick, it will be difficult for the non lawyer majority leader or pro tempore to preside and rule on the objections of the defense.  Judges in courts are obligated to know the rules of court but senators are not.

2.      The prosecution panel need not be lawyers all the time should lawyer members of the House refuse to support the impeachment against a Supreme Court Justice.  One thing sure, congressmen and senators are prohibited by the Constitution from practicing law in courts therefore while the defense counsel may refer to the rules of court at least once a day it would be lucky if the senators and the congressmen refer to the rules of court once a year.  Why would the rules of lawyers be used when both the senators and the congressmen may not even be lawyers?  This is the arena of the lawyers of the defense to the glee of the impeached public official and the dismay of the people.

In this situation, when both the non-lawyer Senate president and the prosecution panel are working in an arena governed by the rules of lawyers, it is a foregone conclusion that the defense will have a field day acquitting itself.

The impeachment is not a judicial proceeding.  Everyone says it is mainly political in nature. Why the rules of court should even be used in proceedings which everybody recognizes as not a judicial proceeding is completely unexplained.  To the dismay of the people, and possibly the impeachment senators and definitely the prosecution, who only want to know the truth, the defense continue to hide the truth through the use of the rules of court, no different from their tactic in the Estrada impeachment complaint.

3.      Using the rules of court will actually not be the basis of the decision and will be useless in the end, anyway.  Even if the prosecution managed to hurdle all technical objections and present evidence sufficient to convict the accused but one senator decides to acquit CJ Corona, can we appeal to the Supreme Court in this case on the ground that said decision violated the rules of court and jurisprudence? No. So after all the wrangling on what the rules of court say, after debating on the quantum of evidence required in the end, the decision may not even based on the rules of court or jurisprudence, but on the basis of conscience or the senator’s perception of what is for the common good and the decision cannot even be appealed on the basis of the rules of court.

So why obsess about it then in the first place? Except if you want to derail it or hide the truth.

This misuse of the rules will also put the senators in a bad light. If the prosecution asks a question on the witness, the rules of court apply.  So the defense peppers the prosecution with questions and other delaying tactics to confuse the issue. When the resulting confusion forces a senator to ask a question, only the basic rule of fairness and due process apply (and rightly so), making it easier for the senator to ferret the truth from the witness. This will only lead to the false impression that the senators are favoring either the defense or the prosecution, which is not necessarily true.

I propose that both parties must be allowed to present their case with minimum interruption from both sides.  “The prosecution should be allowed to present its evidence with minimal interruptions. Hindi ito kasong criminal, at walang makukulong dito. Ito ay walang kinaiba sa mga administratibong kaso para tanggalin sa posisyon ang isang municipal clerk o empleyado.  Hayaan ang prosekusyon na ilahad ang kanilang mga alegasyon at sabi naman ni CJ Corona na mahina ang mga ito.  The defense can present their case immediately after the prosecution’s presentation and they should also be allowed to present their side of the story with the same minimum interruption.   And let the impeachment senators and the people decide. Ito ang better rule, and in fact the only rule.

The chief justice is being made to account, not to the senate, not to the congressmen, but to the people.  It must be done in a way understandable to the people and the senators and not merely to the lawyers.

Representative Neri Javier Colmenares
Bayan Muna Party-list
Member, House Prosecution Team for the Impeachment Trial of Chief Justice Renato C. Corona

Malawakang pagtotroso: laganap pa rin, sa kabila ng pag-upo ni Aquino. Kuha sa Surigao del Sur noong 2009. (KR Guda/PW File Photo)

Tugon namin ito sa kaaapruba pa lamang na National Climate Change Action Plan (NCCAP) kung saan pinangalanang pinakaberdeng pangulo (“greenest president”) ng Pilipinas si Pang. Noynoy Aquino. Kalokohang gawaran ng ganitong titulo si Aquino sa pagpasa niya ng NCCAP, dahil kosmetiko lamang ito at walang resolusyon sa mga isyu sa polisiya sa Republic Act 9729 o Climate Change Act of 2009.

Sa bisa ng RA 9729, halimbawa, nakapailalim pa rin ang NCCAP sa “business-as-usual” na neo-liberal framework na naglagay ng mga mekanismong marked-based na nagpapalala sa pagkasira at pag-ubos sa mga likas na rekurso ng bansa. Tahimik din ito sa pananagutan ng nangungunang GHG emissions contributions sa kasaysayan tulad ng United States, ang pinakamaking balakid sa pagbabawas ng pandaigdigang emissions. Ipapatupad din sa NCCAP ni Aquino ang climate financing pero hindi nito iginigiit ang walang-kondisyong pagbayad ng US sa mga kontribusyong GHG ng US sa kasaysayan, dahil responsable ang mga kompanya ng mina at troso ng US sa malawakang pagkasira ng ating mga kagubatan sa kasaysayan.

Binibigyan-diin din natin na maraming polisiyang kontra-mamamayan at kontra-kalikasan tulad ng Mining Act of 1995, Fisheries Code of 1998 at ang Forestry Code of 1975 na direktang salungat sa prayoridad ng NCCAP na istabilidad sa kalikasan at pantaong seguridad. Kung isasama pa ang mga polisiyang pangkalikasan ni Aquino tulad ng di-pagsama ng mga kompanya ng mina sa total log ban ng Executive Order 23, masasabing umatras pa tayo sa pagtugon sa bulnerabilidad ng bansa sa climate change.

Malayo ang katotohanan sa sinasabi ng gobyerno na malapit na tayo sa climate adaptation, kung isasaalang-alang ang nagkakahalagang halos P15-Bilyon ng pagkasira sa agrikultura at imprastraktura matapos manalasa kamakailan ang Bagyong Pedring at Quiel. Kailangang bigyan-din din na maiuugat sa pagpaprayoritisa ng gobyerno sa corporate sa halip na pampublikong interes ang maraming sakuna, mula sa pagsasapribado ng dam, pisikal na bulnerabilidad hanggang sa malawakang kahirapan. Kailangang resolbahan muna natin ang kawalan ng bulugod sa polisiya ng gobyerno at pangangayupapa sa interes ng mga korporasyon bago tayo mabilib sa mga retorika ni Aquino.

Clemente Bautista
National Coordinator
Kalikasan People’s Network for the Environment (Kalikasan-PNE)
No.26 Matulungin St. Bgy. Central, Diliman, Quezon City, Philippines 1100

(Salin mula sa wikang Ingles.)

Demolisyon ng kabahayan ng mga maralita sa Old Balara, Quezon City. (Kontribusyon/Bayan-QC)

Ang naganap na demolisyon sa sitio San Rafael, Old Balara noong ika-31 ng Agosto 2011, ay maituturing na isang bangungot para sa mga maralitang naapektuhan. Nagising na lang ang mga residente sa walang kasing-samang katotohanan na wala na silang masisilungan. Parang mga dagang nagsipulasan sa kanilang mga lungga ang mga maralita sa pagkawasak ng kanilang mga bahay. Ang ilan ay nangupahan sa paligid na komunidad. Mayroong napunta sa Bulacan at ang iba, ay nakitira sa mga kamag-anak sa Bagong Silang.

Ang kuwento ni Albert Casuga, isang residente na nademolis at kasalukuyang nakatira sa ilalim ng tulay na nakapanayam ni Howie Severino ng Channel 7, ang higit na nakakalungkot. Sa abang kalagayan, ay minabuti na lang na humingi ng relokasyon kaysa patuloy pang magsalita para sa kanilang karapatan sa paninirahan.

Nasaksihan ng sambayanan ang organisadong pananalakay ng reaksiyonaryong estado sa mga maralita ng Lungsod Quezon. Mula sa pagpanig ng korte sa mga landgrabber na Madrigal-Susana Real State Corp. na walang naipakitang titulo ng pag-aari. Ang paggamit ng kapulisan para wasakin ang nagkakaisang hanay ng mga maralita na tumututol sa demlisyon. Ang mapagpanggap na kawanggawa ng Department of Social Welfare and Development (DSWD) na siyang namahala sa pagbibigay ng P24,000 sa 300 pamilya bilang tulong pinansiyal. Ang batikan sa pagpapalayas ng mga maralita, ang opisina ng Urban Poor Affair Office (UPAO) na nasa ilalim ng pamahalaang lungsod ni Bistek (Quezon City Mayor Herbert Bautista). At ang pananahimik ni Bistek at PNoy (Pangulong Aquino) sa pangyayari. Ang lahat ng sangay at ahensiyang nabanggit ay pinagtulungan ang mga maralita para maitaboy sa kanilang nakagisnang tirahan at inalisan sila ng karapatan para sa paninirahan.

Naranasan ng mga maralita ang mapanlinlang at mapanupil na katangian ng reaksiyonaryong estado. Higit dito, nalantad ang pagiging walang kasing-samang anyo nito ng tuluyang talikuran at pabayaan nina Bistek at PNoy ang mga maralita. Ang reaksiyonaryong estado sa  pangunguna ni PNoy at Bistek ay hindi lang kaaway ng mga maralita ng Lungsod Quezon kundi kaaway ng malawak na masa ng sambayanang Pilipino!

Hindi makakalimutan ng mga maralita at ng sambayanang Pilipino ang pangyayaring ito. Tiyak, darating ang bukas para singilin ang mga may pagkakautang. Habang hinihintay ang papalapit na bukas, ang mga maralita sa lahat ng sulok ng bansa ay tiyak na naghahanda na upang paghandaan ang pag-atake ng reaksiyonaryong estado sa kanilang mga komunidad. Hindi na nila ipagkakatiwala ang kanilang kapalaran sa paninirahan sa mga nagpapanggap na lingkod bayan. Tiyak na papalapit na ang paglaya ng mga maralita sa ilalim ng impluwensiya ng mga mapang-api at mapagsamantala!

Ipaglabang ang karapatan para sa makataong paninirahan!

Patindihin ang pagkondena kay Bistek at PNoy!

Bagong Alyansang Makabayan (Bayan) – Quezon City