Noong Sabado, Hulyo 25, 2009, nagsagawa ng press conference ang Alliance of Concerned Teachers. Sa nalalapit na restawran, nagsagawa rin ng presscon ang anti-komunistang party-list na Alliance for Nationalism and Democracy (ANAD) ni Jun Alcover at Bantay ni dating heneral Jovito Palparan.

Ang bidyo, kinuha ni Prop. Sarah Raymundo ng Congress of Teachers and Educators for Nationalism and Democracy-UP (Contend-UP), ay nagpapakita ng presscon ng ANAD at Bantay at pagtatanong ni Prop. Antonio Tinio, tagapangulo ng ACT, sa dalawang anti-komunista. Binansagan ni Palparan si Tinio na “komunista.”

Ang presscon nina Palparan ay tungkol sa dinukot at tinortyur na Pilipino-Amerikano na si Melissa Roxas. Inakusahan nina Palparan at Alcover si Roxas na “miyembro ng New People’s Army.” Na para bagang makatwiran na siyang itortyur kung totoo mang rebelde siya.

Narito ang isa pang bahagi ng presscon nina Palparan, mula sa bidyo ni Prop. Raymundo:

Walang dapat ipag-alala, ayon sa Comelec. Magiging malinis at walang pandaraya sa eleksiyong 2010 dahil sa poll automation. Ang mga ispekulasyon na posibleng marami itong kahinaan, ayon sa tagapagsalita ng Comelec, ay nagpaparupok sa tiwala ng taumbayan sa automated polls.

Matagal nang pinapangarap ng bansa ang automated polls. Moderno kasi at, dahil na rin sa mahabang kasaysayan ng dayaan sa halalan, marahil mas gusto ito ng mamamayan dahil mukhang mas mahirap dayain. Para bang maglalaho na ang iba’t ibang maruming taktika sa eleksiyon, tulad ng pamamayani ng pera, dahas at kapangyarihan bago, habang at matapos maganap ang manwal na halalan.

Pinanabikan ito. Pero dahil sa pinakahuling mga pangyayari kaugnay ng poll automation, waring nabahiran na naman ito ng pagdududa. At maraming dahilan. Isa rito ang ibinunyag na mahigit sa 30 bulnerableng erya sa automated election system (AES) ng CenPEG (Center for People Empowerment in Governance) nitong Hulyo 6, 2009.

Kabilang dito ang buong sistema ng pag-iimprenta ng balota, pag-iingat sa mga counting machine, pagboto, bilangan, elektronikong palilipat ng mga boto hanggang sa canvassing at pagpoproklama ng mga nanalo. Sa madaling salita, bulnerable ang buong sistema ng AES.

Hindi pa kasama sa listahan ang mga kahinaan sa imprastuktura tulad ng telekomunikasyon, linya ng telepono at kuryente at cell sites. Maaari umanong maging bulnerable ang mga ito sa pagkasira, sabotahe at ilan pang banta mula sa ilang grupo na may layuning sirain o manipulahin ang eleksiyon.

Dumagdag pa sa ‘batik’ ang gusot sa pagitan ng Smartmatic at Total Information Management (TIM) na ayon sa ulat ay dahil sa pera. Tandaang pera ang isa sa pinakamabisang paraan para manalo sa eleksiyon. Nakakairita rin ang pag-aastang tagapamagitan ng Comelec para magkabati ang dalawang kompanya. Na para bang simpleng awayan lamang ito gayong kinabukasan ng bansang Pilipinas ang nakasalalay. May pangamba ring dala ang napabalitang ‘kaugnayan’ ng isa sa mga opisyal ng TIM kay Unang Ginoo Mike Arroyo. Sa pinakadagling reaksiyon, hindi maiaalis ang duda sa mga Arroyo kapag eleksiyon ang pinag-uusapan.

Higit sa lahat, wala pang edukasyon ang taumbayan kaugnay ng poll automation. Dahil unang pagtatangka ito, siguradong maraming kalituhan sa bagong paraan ng pagboto. At kung hindi kaagad na matuturuan ang publiko, maaaring maging ‘bangungot’ ang inaasahang panaginip na eleksiyon.

Hindi sapat na batayan na nagamit na sa eleksiyon sa Autonomous Region of Muslim Mindanao ang poll automation na Smartmatic rin ang nagsuplay ng makina noong 2008. Batay na rin sa ulat ng Comelec noong 2008, humigit-kumulang sa 23 ang depektong naitala sa paggamit ng optimal mark reader. Kabilang dito ang marami sa pinangangambahan ng CenPEG.

Sa huli, hindi dapat maging kampante ang taumbayan sa paggarantiya ng Comelec sa malinis na halalan sa 2010. Sa kabila ng pangakong safeguard at security measures ng Comelec sa AES, dapat magbantay ang mamamayan at igiit ang transparidad kaugnay ng poll automation. Hindi dapat iasa sa pangako ng iilan ang tunay na tinig ng demokrasya. Sa sandaling maniwala ang taumbayan sa pangakong ‘panaginip na halalan,’ maaaring magising tayo sa isang tunay na bangungot. (SAS)

Walang duda na term extension—o ang walang katapusang pamumuno ni Gloria Arroyo—ang nakapagpapagalit sa mayorya ng mga tumututol sa Charter Change. Pero mayroon pang nasasabik na baguhin ang Konstitusyong 1987 para sa pansariling kapakanan. Mayroon pang gustong mapanatili ang tila walang hanggang paghahari sa bansang ito.

Tampok sa mga balita ang pag-iikot ni Arroyo sa iba’t ibang bansa gaya ng Japan, South Korea, Brazil, US, Bahrain, Saudi Arabia, Italy, United Arab Emirates, Syria at Russia. Gastador ng kabang bayan? Totoo. Sumisipat ng bansang maaaring maging kanlungan kapag napaalis sa puwesto? Posible. Pero heto ang deklarado mismo ng gobyerno: na naghahanap ito ng mga dayuhang mamumuhunan para sa diumano’y pag-unlad ng bansa.

Tatlong milyong lupaing agrikultural sa Pilipinas ang ibinukas ng gobyerno para sa mga dayuhang agro-korporasyon, ayon sa grupong Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP). Kasalukuyang sinasarbey ang mga lupaing ito ng iba’t ibang ahensiya ng gobyerno gaya ng Department of Environment and Natural Resources, National Commission on Indigenous Peoples, National Power Corporation at ng Armed Forces of the Philippines, bago ipapaubaya sa mga dayuhan at lokal na mga kasosyo nito.

Umano’y isang milyong ektarya na ang inilaan sa Miguel Kuok Food Security, Inc. ni Eduardo “Danding” Cojuangco, na nakipagsosyo sa The Kuok Group Ltd. na naka-base sa Hong Kong. Isang milyong ektarya pa ang inilaan sa Fuhua Agricultural Science and Technology Development Co., Ltd., kompanya ng hybrid rice sa Tsina. Samantala, 400,000 ektarya naman ang para sa Agriculture Department of Guangxi Zhuang Autonomous Region sa Tsina.

Sa pinakahuling biyahe ni Arroyo sa South Korea, 400,000 ektarya din ang inialok nito sa kompanyang Bio-Energy NL na naka-base sa United Kingdom, para pagtamnan ng biofuel (na 60% ay mapupunta sa pagsusuplay sa Japan; 40% lamang ang makukubra ng gobyerno ng Pilipinas).

Sa kabuuan, umaabot na sa 20% ng kabuuang lupaing agrikultural ng bansa ang mga lupaing ibinenenta ni Arroyo sa dayuhang mga kompanya. Siyempre, nasa anyo ito ng pagpapaupa at pakikipagsosyo sa lokal na mga kompanya, na pinapayagan sa ilalim ng Konstitusyong 1987.

Pero maaaring dumating ang araw—kapag nagtagumpay ang Cha-Cha na binabalak ni Arroyo at mga alipores nito sa Kongreso—na mapagpipiyestahan ng mga dayuhang negosyo ang mayayamang lupain at rekursong likas ng Pilipinas. “Hindi pa man natatanggal ang konstitusyunal na pagbabawal sa 100% dayuhang pagmamay-ari ng lupa, heto na’t binebenta ng pangulo ang mga lupain ng ating mga magsasaka,” sabi ni Antonio Flores, tagapagsalita ng KMP.

Ayon kay Arthur Yap, kalihim ng Department of Agriculture, tiwangwang naman ang mga nasabing lupain. Pero doon na lamang sa Sitio Paragawan, Montalban, Rizal, kung saan itinutulak ni Negros Oriental Rep. Ignacio “Iggy” Arroyo ang plantasyon para sa biofuel, daan-daang magsasaka na nag-aalaga ng mga puno ng prutas ang ngayo’y pinapalayas ng mga elemento ng AFP, ayon sa KMP.

Mapait ang karanasan ng mga magsasaka sa pagpasok ng mga dayuhang korporasyon sa kanilang mga lupain. Halimbawa, sa mga plantasyon ng prutas ng Dole at Del Monte (mga kompanyang naka-base sa US) sa iba’t ibang bahagi ng Mindanao, hilahod ang mga manggagawang bukid. Wala pang P100 kada araw ang suweldong natatanggap, para sa libu-libong kahon ng prutas na inaani at iniluluwas sa ibang bansa. Kapag nagwewelga, hinaharas at pinapaslang pa nga ang kanilang mga lider.

Dahil sa kasaysayan ng kolonyalismo at neo-kolonyalismo ng bansa, kailanman hindi nawala ang dayuhang paghahari sa mga lupaing kinakalinga ng ating mga magsasaka. Pero kapag natuloy ang Cha-Cha, ano ang makakapigil sa mga dayuhang korporasyon na pira-pirasong bilhin ang ating mayayamang lupain hanggang sa walang matira ni isang metro kuwadrado para kay Juan at Maria?

Nararapat lamang na tutulan ang lahat ng gustong maghari at magsamantala sa pamamagitan ng Cha-Cha.

Lahat na lang, pinagdududahan. Bawat kilos, sinusubaybayan.

Mahirap talagang maging Gloria Macapagal-Arroyo. Kahit na siya ang Pangulo, alam niyang marami nang hindi naniniwala sa kanya. Sa isang survey ng Social Weather Stations para sa unang tatlong buwan ng 2009, 43 porsiyento ng mga tinanong ay nagsabing hindi sila naniniwalang tapat si Arroyo “sa kanyang balak na pagbaba sa puwesto sa 2010.”

Hindi mo rin masisisi ang maraming mamamayan tuwing sinasabi nilang walang isang salita si Arroyo. Tandang-tanda pa nila ang pagbawi niya sa pangakong hindi na tatakbo bilang Pangulo noong 2004. At dahil sa malawakang dayaan sa nasabing eleksyon, maraming mamamayang ayaw kilalanin si Arroyo bilang Pangulo ng bansa.

Kahit ang kanyang mga state of the nation address (SONA) na ginagawa niya tuwing Hulyo sa pagbubukas ng kongreso ay pinagdududahan na. Ayon sa Ulat ng Bayan survey (Hulyo 1-14, 2008) ng Pulse Asia, kritikal ang pagtingin ng maraming Pilipino sa nilalaman ng mga nagdaang SONA. Para daw sa mga respondent na alam ang mga SONA, 46 porsiyento ay naniniwalang hindi totoo ang nilalaman ng mga SONA samantalang 41 porsiyento ay hindi sigurado. Lumalabas na 13 porsiyento lang ang naniniwalang totoo ang mga sinabi niya sa mga nagdaang SONA.

Ang kolektibong pagdududa ay maiuugat sa mahabang listahan ng anomalyang kinasangkutan ng administrasyong Arroyo, na siya ring pangunahing dahilan sa taunang pagtatangka ng oposisyon para maghain ng impeachment laban sa kanya.

Ayon nga sa isang pag-aaral ng IBON Foundation, anim lang sa mga anomalya (fertilizer fund scam; bank account ng isang nagngangalang Jose Pidal na pinaniniwalaang si First Gentleman Mike Arroyo; at mga proyektong Northrail, IMPSA power plant, poll automation at Macapagal Boulevard) ay nagkakahalaga na ng P7.3 bilyon. Alam mo ring ang kontrata sa kontrobersiyal na proyektong National Broadband Network (NBN) ay nagkakahalaga ng $329 milyon, at ang testimoniya ng ilang tao tungkol sa malalaking kickback ay nagtulak sa pamahalaan para kanselahin ang proyekto noong 2007.

Ah, sadyang mahirap mamuno ng isang bansa, lalo na’t alam mong wala ka nang suporta ng maraming mamamayan. Ang tanging konsolasyon mo na lang kung ikaw si Arroyo ay ang pagpapayaman mo sa puwesto.

Malinaw na malinaw naman ang mga datos, hindi ba? Nang maging pangulo si Arroyo noong 2001, ang kanyang net worth ay P66.79 milyon. Kapansin-pansin ang 116% pagtaas ng kanyang net worth sa loob lamang ng pitong taon na kung saan umakyat ito sa P144.54 milyon.

Sa aking pag-alaala, ngayon pa lang ako nakatunghay sa bagong anyo ng protesta. Ito ang video conference sa internet – ang press conference ni Melissa Roxas, ang Filipina Amerikanang in-abduct kasama ng dalawa pang katao, kinulong, tinortyur, pinagbintangan na siya si Maita, taga-Canada, at pinakawalan. Heto ang link sa Arkibong Bayan: http://www.arkibongbayan.org/2009/2009-06-June28-melissaroxaspresscon/melissapresscon.htm#video.

Emosyonal ang pagbasa ni Melissa ng kanyang pahayag. May kumalat nang testimonya ito sa internet. Tunay na makabagbag damdamin. Sabi nga ng Kat, isang guro sa UP, sobrang ganda at ayos ng pagkakasulat na maari itong gamitin sa kanyang pagtuturo. Malinaw ang pagbabalik-alaala sa naganap sa kanya, lalong malinaw ang kawalan-hustisya kay Melissa at kanyang kasamahan.

Ang kanyang testimonya sa internet—nakasulat at binabasa, may audio at video footage—ay bagong paraan ng pagrehistro ng protesta sa lalo pang tumitinding human rights violation ni Gloria Arroyo. Hindi na lamang accountable si Arroyo bilang Commander-in-Chief ng militar, kundi mismong mga kamay niya ay may bahid na rin ng dugo at tinta ng pagmamalabis sa batayang karapatang pantao ng mga mamamayan.

Hindi nga ba’t si Jovito Palparan ay naging heneral sa kanyang termino, at ngayon ay kongresman ng partylist na tiyak na alyado rin kay Arroyo? Hindi nga ba’t ang mga sundalong pinaghihinalaang dumukot kay Jonas Burgos ay na-promote na rin? At ang militar ay patuloy na tumatamasa ng malalaking taunang budget, promosyon para sa mga retiradong heneral sa foreign service, pati na pagtaas ng sweldo sa SSL-3? Ipinagpapatuloy ni Arroyo ang politisasyon ng militar bilang tagapagtaguyod ng pansariling interes at ng interes ng kanyang faksyon ng naghaharing uri.

Mabigat ang pakikinig sa umiiyak na tinig ni Melissa. Parating napuputol ang kanyang binabasa, sumisinghot sa sipon sa ilong, para lang siyang biktima ng gahasa sa korte: muling ipinapaalaala ang kanyang insidente. Pero di tulad ng biktima sa korte, tunay na ahensya ng individual ang iginigiit na tinig ni Melissa.

Siyang pinitpit ng Estado ni Arroyo, muling nagsasalita, lumalaban at nakikibaka imbes na natural na rekurso ng mga biktima at kanilang pamilya—ang manahimik, magsawalang-kibo, manamlay, at sisihin ang kanilang sarili. Mayroon din nito, pero ang mas matingkad ay ang kapasidad ng isang kasama na itransforma ang takot at pananalig sa tapang at paninindigan.

Mahirap ang video conferencing. Naalaala ko ang aking sariling pag-teleconference. Ang hirap bumuo ng pangungusap, argumento at paliwanag. Mahirap tantyahin ang kausap dahil wala nga sa harap. At sa daan-daang nakinig kay Melissa, hindi pagkalito ang kanilang nararamdaman kundi reafirmasyon kung bakit kahit sa pinakamatinding pagpapahirap sa pakikibaka, kinakailangan pa ring magpatuloy, lalong paigtingin ang pakikibaka.

Tinanong si Melissa ng kanyang taga-usig, “Handa ka na bang mamatay?” At ito ang isinasaalang-alang ng lahat ng kumikilos sa pagpapalaya ng bayan. Sa katunayan, parang package deal na ito kapag piniling mag-organisa at magmulat ng kapwa. Pero ang hindi naman isinasaalang-alang ay lahat naman tayo ay mamamatay.

Maaring piliing mamamatay na may takot. O mabuhay nang may pangamba at kinatatakutan. Di ba parang buhay na patay na itong kawalan-kalidad ng pamumuhay? O harapin ang takot, at itransforma ito sa tapang, at lumaban?

Sa pagbabasa ni Melissa ng kanyang pahayag, muli niyang ginunita ang kanyang mga bangungot. At malinaw sa kanya, na ang kanyang pahayag at paggunita ay nagpapanatili sa posibilidad na makamit ang katarungan para sa kanyang sarili at sa napakarami pang biktima ng paglabag sa karapatan pantao ni Arroyo.

Maalab—long-distance at virtual, tunay at sa diwa ng pagkilos ng mga kasama saan man naroroon—na pakikiisa sa iyo, Melissa!

Dahil sa pagkawala ng kanyang motorsiklo, isang empleyado ng LBC Express ang natanggal sa trabaho. “Hindi ito makatarungan,” sigaw ng niya. “Hindi dapat ako tanggalin dahil hindi ko naman kasalanan ang pagkawala,” aniya. Ngunit kasalanan niya ito, ayon sa kompanya. Hindi umano sila nagkulang sa pagpapaala-ala sa kanya na laging i-lock ang kanyang motorsiklo ngunit hindi niya ito ginawa.

Kung kayo ang huhusga, sino sa dalawa ng ang papanigan ninyo?

Sa kasong “LBC Express-Metro Manila, Inc. vs. James Mateo”, (G.R. No. 168215, June 9, 2009), empleyado ng LBC itong si James. Trabaho niya ang maghatid ng mga package na pinapadala sa LBC ng mga kostumer nito. Para magampanan niya ang ganitong gawain, isang motorsiklong Kawasaki ang inisyu sa kanya ng kompanya.

Isang araw, dumaan si James sa opisina ng kompanya sa Burke Street, Escolta upang ihatid dito ang mga package galing sa iba’t ibang outlet ng kompanya. Pinarada niya sa harap mismo ng opisina ang kanyang motorsiklo. Dahil alas-sais na ng gabi at nagmamadali siya, nakalimutan niyang i-lock ang manibela nito. Ganun pa man, pinatay niya ang makina nito at dinala ang susi sa kanyang pag-alis.

Mga tatlong minuto lamang si James sa loob ng opisina at agad ring umalis. Sa kanyang pagbalik, wala na ang motorsiklo. Maliwanag na nanakaw ito. Kaagad niyang inulat sa pulis ang pangyayari. Pinaalam din niya ito sa manedsment ng kompanya.

Pinagpaliwanag siya ng manedsment kung bakit hindi siya dapat tanggalin sa kompanya sa pagkawala ng motorsiklo. Nagpaliwanag si James. Hindi nagustuhan ng manedsment ang kanyang paliwanag at tinanggal siya sa trabaho.

Agad siyang nagsampa ng kasong illegal dismissal sa tanggapan ng Labor Arbiter. Natalo sa nasabing kaso si James. Nag-apela siya sa National Labor Relations Commission pero talo pa rin siya. Dinala niya sa Court of Appeals ang kaso at sa wakas, siya naman ang pinanalo ng nasabing korte. Dinala naman ngayon ng manedsment ang kaso sa Korte Suprema.

Sa naging hatol ng Korte Suprema, sinabi nito na tama lang ang ginawang pagtanggal ng manedsment dito kay James sa kanyang trabaho.

Naging pabaya si James, sabi ng Korte Suprema. Hindi nagkulang ang kompanya sa pagpapaalala sa kanya na laging i-lock ang manibela ng motorsiklo sa panahong iiwanan niya ito. Ang kautusang ito ay ginawa upang maiwasan ng kompanya ang pagkawala ng motorsiklong pag-aari nito. Dahil sa paglabag ni James sa kautusang ito, nawalan ng motorsiklo ang kompanya. Dahil dito, maari siyang tanggalin sa kanyang trabaho alinsunod sa Article 282 (b) ng Labor Code.

Oo nga at minsan lang naman naging pabaya itong si James. Ayon sa kanya, tatlong minuto lamang siyang naging pabaya. Ngunit sa kanyang tatlong minutong kapabayaan, malaking kawalan ang kanyang idinulot sa kompanya. Isang motorsiklo na nagkakahalaga ng malaking halaga ang nawala dahil dito. Kaya kahit na ngayon lamang siya nagpabaya sa kanyang trabaho, may karapatan ang kompanya na sisantehin itong si James.

Hindi kailangang maging ilang beses muna ang kapabayaan ng isang manggagawa sa kanyang trabaho para matanggal, paglilinaw ng Korte Suprema. Kahit minsan lamang siyang naging pabaya, kung ang kapabayaang ito ay nagdulot ng malaking pinsala sa kompanya, ay maari na siyang tanggalin.

Kaya mga mambabasa, maging maingat sa inyong mga trabaho. Nawa’y maging aral sa inyo ang nangyari kay James.

May karapatan nga ba si Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo na gawing pribado ang kanyang plano sa pagtatapos ng kanyang termino sa 2010? Dapat nga ba nating respetuhin ang kanyang patuloy na pananahimik?

Ang sagot ay oo, kung paniniwalaan ang pahayag ng ilang nakapaligid sa kanya – Undersecretary Lorelei Fajardo, Cabinet Secretary Silvestre Bello III at House Speaker Prospero Nograles. Para naman kay dating Pangulong Fidel Ramos, chair emeritus ng bagong koalisyong Lakas-Kampi-CMD, kailangang maging malinaw na si Arroyo kung ano ang kanyang gagawin sa 2010.

Tatakbo nga ba si Arroyo bilang kinatawan ng ikalawang distrito ng Pampanga sa House of Representatives (HOR)? Baka mas pundamental pa ang dapat na maging tanong: Magkakaroon nga ba ng eleksiyon sa Mayo 2010?

Lumalabas sa sarbey ng Social Weather Stations na isinagawa noong Pebrero 20- 23 na 43 porsiyento ang hindi sang-ayon sa pahayag na ito: “Tapat si Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo sa kanyang balak sa pagbaba sa puwesto sa 2010.” Lumalabas na 31 porsiyento lang ang sang-ayon, samantalang 26 porsiyento ay wala pang desisyon sa isyu.

Ang kolektibong pagdududa’t kawalan ng kaseguruhan ay dahil sa nakalilitong pag-iingay at nakabibinging katahimikan ng ating mga opisyal. Sa isang banda, binuo ang Lakas-Kampi-CMD noong Mayo 28 para diumano palakasin ang makinarya ng administrasyon para sa darating na eleksiyon.

Kung totoo ang mga estadistika ng bagong koalisyon, kayang-kaya nitong magpatakbo ng mga, HOR kandidato para sa iba’t ibang puwesto sa lokal na antas. Magkakaroon, halimbawa, ng 66.7 porsiyentong representasyon sa HOR kung mananalo ang lahat ng 146 kinatawan nito mula sa kabuuang 219. Mayroon din itong 58 kandidato para gobernador, o 72.5 porsiyento ng kabuuang 80 puwesto. Halos lahat ng posisyon para sa alkalde ay mayroon din itong mga kandidato sa antas ng lungsod (85 mula sa kabuuang 120) at munisipalidad (1,112 mula sa kabuuang 1,507).

Hindi rin natin dapat kalimutan ang kahandaan nitong magkaroon ng mga kandidato para sa Senado, pati na rin ang mga puwesto ng Pangulo at Pangalawang Pangulo. Isang problema nga ng Lakas-Kampi-CMD kung sino ang tatakbong Pangulo – Bise Presidente Noli de Castro, Defense Secretary Gilbert Teodoro o MMDA Chair Bayani Fernando?

At kung paniniwalaan ang pahayag ng mga nasa kapangyarihan, ang pagbubuo raw ng bagong koalisyon ay indikasyon ng pagiging seryoso nila sa Mayo 2010. Hindi raw dapat magkaroon ng pagdududa na matutuloy ang eleksiyon!

Pero ibang eksena naman ang nangyari noong Hunyo 2. Inabot ng gabi ng deliberasyon ng HOR sa House Resolution 1109 na naglalayong magbuo ng isang constituent assembly (con-ass) para baguhin ang Saligang Batas. Sa bandang huli’y naipasa rin ang HR 1109 dahil mayorya ng mga miyembro ng HOR ay panig sa administrasyon. Malinaw na malinaw ang nakasaad sa huling bahagi ng HR 1109: “Now, be it resolved, that the members of Congress be convened for the purpose of proposing amendments to, or revision of the Constitution upon a vote of three-fourths of all its members and that upon its being convened shall adopt its rules of procedures that shall govern its proceedings.”

Simple lang ang ibig sabihin nito: Lahat ay magiging bukas sa pagbabago ng Saligang Batas, pati na ang pagtatanggal ng term limits ng mga nasa puwesto at kahit ang pagbabago ng sistema ng gobyerno. At kung sakaling magkaroon ng isang parlamento, ang House Speaker ay magiging Punong Ministro.

Ang mga naging kilos-protesta ay naging dahilan ng panawagan ng Malakanyang sa HOR para huwag munang ituloy ang con-ass, pero hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na buwan. At sigurado tayong hindi rin alam ng mga nasa kapangyarihan kung ano ang magiging pulitikal na sitwasyon sa malapit na hinaharap.

Hindi nakakagulat na ginagawa nito ang lahat ng mapanlikhang paraan para hindi mawala sa kapangyarihan si Pangulong Arroyo sa pagtatapos ng kanyang termino sa 2010. Habang tahimik ang Pangulo, may ingay na ginagawa ang mga tao sa paligid niya hinggil sa kanyang “pagpapakumbaba” para tumakbo bilang “simpleng” kinatawan. Ang layunin daw ni Arroyo ay para patuloy na magsilbi sa bayan. Ang kanyang sunud-sunod na pagbisita sa Pampanga ay lalong nakakadagdag sa spekulasyon ng mamamayan.

Totoo namang nasa Pangulo ang lahat ng legal na karapatan para muling tumakbo para sa mas mababang puwesto. Pero nasa atin ding lahat ang karapatan para tanungin siya kung bakit kailangan pa niyang gawin ito, samantalang ang pagsisilbi sa mamamayan (kung totoong ito ang hangarin niya) ay maaari namang gampanan kahit wala sa kapangyarihan.

Desperasyon ba sa bahagi ni Arroyo ang kanyang pagtakbo, dahil alam niyang sunud-sunod at patong-patong na kaso ang naghihintay sa kanya sa pagbaba niya sa puwesto bilang Pangulo? Malinaw ang sagot, kaya malinaw din ang pagmamatyag ng mamamayan sa mga susunod niyang hakbang.

Patuloy man siyang mananahimik, makakaasa siya sa patuloy na pag-iingay ng mga inaapi’t pinagkakaitan.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

Idineklara kamakailan ng International Trade Union Center (ITUC) ang Pilipinas bilang pinakadelikadong bansa para sa mga obrero sa buong Asya. Ito’y matapos makapagtala sa bansa ng pinakamaraming bilang ng napaslang na mga manggagawa sa nakaraang mga taon. Samantala, pumapangatlo naman ang bansa sa buong mundo sa nasabi pa ring listahan, at naungusan lamang ng Columbia at Guatemala.

Ayon pa sa Kilusang Mayo Uno (KMU), patuloy ang pangunguna ng Pilipinas sa listahang ito sa nakaraang mga taon.

Sa datos na nakalap ng Center for Trade Union and Human Rights (CTUHR), umaabot na ng 91 ang napaslang na mga manggagawa matapos maupo si pangulong Gloria Arroyo noong 2001. Noong 2006, taon nang unang magsampa ng reklamo ang KMU sa International Labor Organization (ILO), 64 na umano ang napapaslang na mga mangagagawa. Gayundin, mayroon dalawang manggagawa na biktima ng sapilitang pagkawala.

Sa lahat ng kasong ito, maaaring sabihing may direktang kinalaman ang militar, ayon sa CTUHR.

Ayon kay Guy Ryder, secretary general ng ITUC, ang taun-taong pangunguna ng Pilipinas sa nabanggit na listahan ay nagpapatunay lamang na ang gobyerno ay “walang kakayahang tiyakin ang kaligtasan” ng mga manggagawa at sa ilang mga pagkakataon ay sila ring nasa likod ng mga kaso.

Samantala, patuloy na nananawagan ang KMU sa kagyat na pagtigil ng pamamaslang, pandurukot, harasment at iba pang porma ng paglabag sa karapatang pantao ng mga manggagawa.

Ayon kay Elmer Labog, tagapangulo ng KMU, “pinapatunayan lamang ng pahayag ng ITUC na talamak at hindi na maitatanggi ng rehimeng Arroyo ang mga paglabag sa karapatang pantao sa bansa.”

Samantala, magsasagawa naman ng (ILO) ng “high-level fact finding mission” upang mag-imbestiga sa nagaganap na mga paglabag sa mga karapatang pantao at panunupil sa mga manggagawa.

Kinastigo ng KMU ang gobyernong Arrroyo at Department of Labor and Employement na una nang nagpahayag ng pagtutol sa pagbisita ng ILO sa bansa para mag-imbestiga. “Pamumostura” lamang umano ng gobyerno ang pagsuporta nito sa misyon sa kasalukuyan.

Umaasa ni Labog na “kagyat na maitutuloy ang misyon ng ILO upang maipakita ang tunay na represibong kalagayan sa bansa sa ilalim ng rehimeng Arroyo.”

Bukod sa mga kaso ng pamamaslang, umaasa ang KMU na maiimbestigahan rin ang mga paglabag sa ILO Convention na ipinapatupad sa bansa. “Sa mga nakaraang taon, hinarap namin ang iba’t ibang opensiba na ang layon ay mawalis ang unyon, magpatupad ng kontraktuwalisasyon at flexible work arrangement at iparalisa ang lahat ng porma ng paglaban ng mga manggagawa para itaguyod ang kanilang mga karapatan,” pahayag ni Labog.

Ito umano ang mga patakarang pinapatupad ng pamahalaan sa halip na gawing regular at dagdagan ang sahod ng mga manggagawa.

Nag-resulta ito sa pagbaba ng bilang unyonisadong mga manggagawa, batay sa pag-aaral ng CTUHR. Ayon sa grupo, bumaba sa 1.85 milyon ang dating 3.85 milyon na unyonisadong mga manggagawa. Dahil sa pagbaba na ito, nahihirapan ang mga manggagawa na mag-organisa ng kanilang hanay, maggiit para sa collective bargaining agreement at kumilos para ipagtanggol ang kanilang mga karapatan, dagdag ng grupo.

Binanggit din ng KMU ang “pang-aabuso ng gobyernong Arroyo sa sistemang hudisyal ng bansa.” Halimbawa umano nito ay ang pagsasampa ng “gawa-gawang mga kaso” gaya ng nangyari kay Atty. Remigio Saladero, chief legal counsel ng grupo. Matatandaang sinampahan ang abogado ng iba’t ibang kasong kriminal kasama ng 66 pang manggagawa’t aktibista sa Timog Katagalugan.

Ayon kay Labog, “mahalaga ang resulta ng pag-aaral ng ITUC at ang misyong isasagawa ng ILO.” “Ito’y magiging malaking hakbang sa mahabang paglalakbay tungong katarungan na matagal nang ipinagkakait sa mga manggagawa.”

Prop. Edberto M. Villegas

Muling binabayo ang kapitalismong US ng pampinansyang krisis, bunsod ng matinding ispekulatibong pamumuhunan sa pagpapautang ng subprime mortgage at sa mga stock matapos ang katulad na krisis noong huling bahagi ng dekada ’80, na idinulot din ng pagbagsak ng mga presyo sa real estate. Sa naunang pampinansyang ligalig na iyon, sinagip ng gobyerno ng US ang bangkarote at namemeligrong mga bangko at iba pang kapitalistang korporasyon sa pamamagitan ng pagbibigay ng saklolo (bailout) na $500 bilyon, na ipinasa syempre sa porma ng bagong mga buwis sa karaniwang mamamayang Amerikano. Ngayon, inanunsyo ni Presidente Bush at ng kanyang mga tagapayong pang-ekonomiya, na binubuo nina Secretary Henry Paulson ng Treasury at Chairman Ben Bernanke ng Federal Reserve Bank (bangko sentral ng US), ang planong maglabas ng $700 bilyon para bilhin ang masasamang pautang ng naghihingalong mga bangkong kapitalista at iba pang institusyong pampinansya. Inaasahang patataasin ng programa ng pagsaklolong ito ang depisito sa badyet ng US patungong $482 bilyon sa susunod na taon, at posible pang umabot ng $1 trilyon matapos ang isang panahon ayon sa ilang manunuri. Nangako ang mga bangko sentral ng ibang gobyerno – England, Switzerland, Japan at European Union – ng dagdag na $220 bilyon kaya aabot ito sa pinagsamang $920 bilyon, kasama na ang katapat nito sa US, sa pagsisikap nilang protektahan ang kanilang mga korporasyong kapitalista na mayroong malaking pondo (exposures) sa merkadong pampinansya ng US.

Dito, sa tinatawag na “reyna ng mga pagsaklolo” para isalba ang mayayaman, na suportado ng mga gobyerno ng mga bansang kapitalista, partikular ng US, tiyak na ang ordinaryong mga manggagawa ang tatamaan. Optimistiko ang ilang manunuring pang-ekonomiya, naniniwalang ang pagbabalik-sigla (recovery) ng mga stock market ng kapitalismo sa buong daigdig bunsod ng dambuhalang pagsaklolong ito ay magdudulot ng pagkakalikha ng bagong mga trabahong magpapasigla sa demand ng mga konsyumer, na magpapataas namang muli sa kakayahang tumubo ng negosyo. Samantala, tuluy-tuloy na tumataas ang kawalang-trabaho sa US, dahil sa pampinansyang pagguhong ito, na umabot na sa rurok na 6.1% noong Setyembre 2008, siyang pinakamataas sa dalawang dekada sa bansang iyon. Libu-libong Amerikano ang nawalan ng tirahan, at marami sa kanila ang nakatira sa mga trailer truck habang naghahanap ng trabaho. Rumurok na ang pandaigdigang disempleyo sa 190 milyon – hindi pa kabilang ang 1.3 bilyong “mahihirap na nagtatrabaho” – noong 2007, bago pa man ang pampinansyang krisis ngayon. Tiyak na tataas pa ang bilang na ito.

Iyan ang dahilan kung bakit ang inaasahang pagpatak (trickle down) sa masa ng higanteng pyansa sa may-sakit na mga korporasyong kapitalista ay pagbibigay-katwiran na lang sa paghihirap ng mga mamamayan ng daigdig na dulot, una sa lahat, ng kapitalistang pagkaganid sa tubo. Hibang na hibang ang kapitalistang mga ekonomista sa tinatawag nilang panahon ng transisyon patungong kaunlarang pang-ekonomiya sa tinatawag nilang siklo ng negosyo (business cycle) kaya nakakalimutan nilang sa panahong ito ng transisyon – kung totoo man – libu-libo nang maralita at walang trabaho ang tiyak na mamamatay. Sa kasaysayan ng kapitalismo, tulad ng makikita natin sa ibaba, hindi ang lohika ng pinapantasyang siklo ng negosyo ang nagdulot na muling makaranas ng masasayang panahon ang mga ekonomiyang kapitalista, kundi ang mga gera na nagdulot ng kamatayan ng milyun-milyon sa mga nasa mababang mga uri.

Ang Pag-usbong ng Kapital sa Pinansya

Ano ang katangian ng mga krisis na yumanig sa kapitalistang merkadong pampinansya, kung saan mas matindi ang nagaganap ngayon at nagdadagdag ng mas matitinding pahirap sa kandakuba nang mga uring mayorya – na lalong papatindihin pa ng pagsingil sa kanila ng mas matataas na buwis para pondohan ang pagsaklolo ng mga gobyernong kapitalista sa mga mayayaman? Para masagot ang tanong na ito, magpalalim tayo sa maikling background ng pag-usbong ng modernong merkadong pampinansya ng kapitalismo.

Nabubuhay ang kapitalismo sa pagkamal ng tubo at mas marami pang tubo sa pamamagitan ng paghuthot ng papalaking labis na halaga (surplus value) sa paggawa ng kanilang manggagawa, kasama ang mga manggagawang intelektwal tulad ng mga inhinyero, siyentista, at iba pa. Narito ang kaibhan ng isang kuripot sa isang kapitalista: Itinatago ng una ang kita niya habang ipinupuhunang muli ng ikalawa sa negosyo ang kita niya para makalikha ng dagdag pang tubo. Sangkot ang unang malalaking kapitalista sa produksyon noong panahon ng Rebolusyong Industriyal sa England, partikular sa paggawa ng mga tela. Dahil hindi kailanman nagtatagpo ang pagprodyus ng mga kalakal ng uring anakpawis sa kakayahan nilang bumili – dahil, sa dulo, mga manggagawa rin ang pangunahing kumokonsumo ng mga kalakal ng kapitalismo – di mapipigilang maganap ang labis na produksyon sa isang partikular na bansa at lilitaw ang pangangailangang maghanap ang mga kapitalista ng ibang merkado.