Dec. 8, 2011

Ka Alan, Ka Edong, Ka Ed,

Mabuhay! Binabati ko po kayo sa matagumpay ninyong paglulunsad ng mga aktibidad para sa International Day of Solidarity for Political Prisoners at sa isang linggong pagdiriwang ng International Human Rights Day.

Bagamat ni kibot ay wala na naman tayong narinig mula kay Aquino, matagumpay ang mga pagkilos na ito sa ibayong pagpapataas ng ating palabang diwa. Malaking ambag ang mga ito sa paghamig ng mas malawak pang suporta para sa mga panawagan ng mga poldet (“Political Detainees” – Ed). Sa patuloy na paglawak ng pakikiisa ng iba’t ibang sektor ng mamamayan sa ating partikular na kampanya at sa demokratikong kilusang masa sa pangkalahatan, asahan nating sa malao’t madali ay maitutulak din natin ang Malakanyang sa isang posisyon para seryosong harapin ang hamon ng pagdedeklara ng general at unconditional amnesty para sa mga poldet.

Gaya ninyo at ng iba’t ibang poldet sa iba’t ibang lugar ng detensyon, ay naka-hunger strike din po ako ngayon (mula 3 hanggang 10 ng Disyembre). Bukod sa pangkalahatan nating mga panawagan at sa pagtatampok sa mga kaso ng tinatawag nating prayoridad na mga poldet gaya ng mga may edad na, may karamdaman at kababaihan, dala-dala ng aking pagha-hunger strike ang ilan kong partikular na usapin.

Isa na rito ang demandang paalisin ang mga sundalong nakakampo ngayon dito mismo sa dapat ay sibilyang pasilidad ng Calbayog sub-provincial jail. Kung sa Mendiola ay mayroon tayong camp-out laban sa krisis, ang panawagan naman natin dito ay “out with the camp now!” Noong huling linggo ng Hulyo ay isang platun ng 87^th IB ang idineploy dito;  mula October hanggang ngayon, naging isang iskwad ito mula sa 14^th IB.

May panahong malayang nakakabalandra ang mga ito, dala ang kanilang mahahabang baril, hanggang sa pasilyo mismo ng gusali ng presohan. Bandang Agosto, may mahigit isang linggo na tuwing umaga ay para akong si Lolong o kung anumang hayop sa zoo na dinudungaw nila sa aking selda. Nang minsang tanungin ko ang isa sa kanila kung bakit sila narito, ang sagot niya ay dahil daw may operasyon sila sa karatig-baryo at nakikiigib lang daw sila dito sa jail. Nang sabihin ko sa kanila na hindi kaya’t kaya sila narito ay para bantayan ako, sinigawan niya ako ng ganito: “Bakit? Sino ka ba? Sikat ka ba? Artista ka ba?” Pero nakumpirma ko rin agad na ako nga ang sadya ng deployment na ito.

Nung una ay sa bandang likod lang sila ng compound naka-himpil. Nitong Nobyembre ay lumipat na sila sa harapan, sa gilid ng kalsada at sa isa pang pusisyon na nasa tabi mismo ng multi-purpose room. Nung dinalaw ako ni Ka Paeng Mariano noong 3rd week ng November, nasaksihan niya kung paano nakikiusyoso ang mga sundalong ito sa kumbersasyon ko sa aking mga bisita. Nalaman ko rin na tsini-check ng mga sundalo ang logbook ng jail para makuha ang pangalan ng mga dumadalaw sa akin.

Malinaw na tahasang pagbabalewala ito sa silbilyang katangian ng jail na ito. Isang hamon ko sa mga jail officer dito na manindigan sila laban sa pagsagasang ito ng militar sa civilian authority.

Mamayang hapon ay may iskedyul ako sa Calbayog city Hall of Justice. Maghahapag daw ang prosecutor ng request sa korte na ilipat ako ng detensyon – sa Catbalogan Provincial Jail daw. Matinding presyur ang ibinigay ng military sa mga jail officer dito hanggang sa mapapayag ang warden na mag-request na i-transfer ako mula rito. Ang dahilan ng request ay dahil iginigiit ng militar na may impormasyon sila diumano na ire-rescue ako ng mga NPA. Pakana ito para matiyak ng militar na mas mabisa nila akong masusupil at mamamanmanan gayundin ang aking mga dalaw at tagasuporta, laluna dahil ang headquarters ng 8^th ID ay nasa Catbalogan.

Matalas ang isang kosa. Sabi niya, “Huwag kang papayag, kosa Eric, kasi pag andun ka na sa provincial jail sa Catbalogan, ang susunod nilang sasabihin ay may info sila na dun naman ire-rescue ng NPA kaya ire-request ka na nila na ilipat na muna sa 8^th ID mismo.”

Kahapon tinanong ako ng taga-Bulatlat.com kung ano ang masasabi ko sa ipinagkakalat ng militar na sasalakayin nga daw ang Calbayog jail. Sabi ko, noong July pa ito sinalakay; at ang militar mismo ang sumalakay. May isang casualty – civilian authority.

Salamat nga po pala sa pinadala ninyong postcard. Ka Alan, Ka Edong, salamat sa pagsagot ninyo sa sulat ko. Binabati ko rin kayong dalawa – naibalita sa akin na naglunsad po pala kayo ng exhibit ng inyong mga artwork. Interesado akong makita ang mga obrang ito; sana ay mapadalhan ako ng FEAC ng mga photo nito.

Sige hanggang dito na lang muna. Maghahanda pa po ako para sa pagpunta ko sa korte mamaya. Tatadtarin ko ng mga sticker na “Free All Political Prisoners” yung isusuot kong orange t-shirt.

Padayon,

Ka Eric

P.S.

Pasensya na kung medyo magulo at maraming bura. Mukhang isang epekto kasi ng hunger strike para sa akin ay yung parang groggy na pakiramdam at panakanakang pagkalula. Pero OK pa naman po ako. Sana ay kayo rin.

______________________

(Sulat para kay Gang Badoy ng Rock Ed Philippines)

Dec. 7, 2011

Dear Gang,

Happy International Human Rights Day. Bagamat hindi naman talaga happy ang human rights situation sa bansa, happy tayo dahil alam nating maraming sektor ng mamamayan ang nagkakaisa at determinado sa pagtatanggol sa karapatang-tao at sa paghahanap ng hustisya.

Ang mga bilanggong pulitikal sa buong bansa ay happy ring nakikiisa sa mga sektor na ito bagamat sa ngayon ay mas matingkad ang aming pagiging hungry kaysa happy. Nasa gitna kami ngayon ng hunger strike para dramatikong ipahayag an gaming panawagan at ang labis na inhustisyang aming patuloy na dinaranas sa kamay ng estado.

Pangatlong pagkakataon na ito ngayong taon na maglunsad ng pambansang koordinadong hunger strike ang mga poldet. Pero wala pa ring kibo ang gobyerno hanggang ngayon. Wala pa rin itong ginagawang hakbang para pasimulan ang proseso ng pagbabalangkas ng isang general, unconditional at omnibus amnesty declaration para palayain ang lahat ng political prisoners. Wala pa rin itong tugon sa kagyat na kahilingan na palayain na ngayon din, on humanitarian grounds ang mga poldet na may karamdaman, may edad na gayundin ang kababaihan. Wala pa rin itong intension na palayain ang lahat ng NDFP consultants para sa peace process bilang pagkilala sa Joint Agreement on Safety and Immunity Guarantees at pagbibigay ng sinserong commitment sa usapang pangkapayapaan.

Nakakapikon ang ganitong pagkikibit-balikat ng mga nasa poder laluna dahil halos 25% ng 360 poldet ay bunga na ng mga kaso ng ilegal na pang-aaresto at detensyon sa ilalim ng kasalukuyang administrasyon. Mas nakakagalit ang tahasang pagmamalaki/pagsisinungaling ng Malakanyang na ang kasalukuyang bilang dawn g detinidong pulitikal sa bansa ay isang matabang-matabang zero.

Napakahalaga kung gayon na palawakin pa ang suporta ng iba’t ibang sektor para sa panawagan ng mga poldet. Sadyang napakapositibo, kaugnay nito, ang balita na sa isang antas ay naisasama ninyo sa inyong mga advocacy ang tungkol sa amin. Maraming salamat.

Nabalitaan ko noon ang tugtugan ninyo sa Bilibid. Ang galing. Naaalala ko siyempre si Johnny Cash, Metallica at BB King. Sa loob-loob ko naman ngayon, syempre ay mainam kung makakagawi rin kayo rito (although para ngang napakahirap dahil sa layo ng Samar). Ihahanda ko na ang “Jailhouse Rock” ni Elvis kung sakali. O “Unplayed Piano” ni Damien Rice. O “Jail” ng Wuds (Armstalk). Pero mas madali, dahil mas malapit sa inyo, kung bumalik kayo halimbawa sa Munti – ang alam ko ay may mahigit 40 na poldet doon. O kaya ay sa PNP Custodial Center  sa Crame, pwede kayong makipag-jamming doon (curacha!) kay Ka Edong Sarmiento o sa makat ng bayan na si Ka Alan Jazmines (pero gudlak dahil isa ito sa pinakamahigpit na detention facility pati toothpaste minsan daw ay kinukumpiska ng mga praning na prison official dahil pwede raw itong ingredient ng explosive!) O kaya naman ay sa Camp Bagong Diwa sa Bicutan, naroon naman ang karamihan sa kapatid nating Muslim na poldet. O sa Batangas Provincial Jail, andun ang kababaihang sina Charity Dino at Maricon Montajes (filmmaker from UP) kasama ang Batangas 6. O, medyo malayo pero Luzon din, sa BJMP Ilagan, Isabela andun si Ka Randy Malayao na may malupit na baritone.

Kung matuloy man kayo, padalhan na lang ninyo ako ng CD kung pwede (may marerentahan ditong CD/DVD player).

Sige sa susunod na lang uli. Muli maraming salamat sa inyo at mabuhay ang Rock Ed.
Para sa kalayaan,

Ericson