The way Ka Jun explained all this to me, however, in a language so concise and unaffected, in effect trying to tell me how my very first appearance in court – stirred up as I already was about the whole thing – could very well turn out to be just as uncomplicated and uneventfully brief after all.
Pagkatapos ng unang taon sa kolehiyo, pumasok ako isang tag-araw sa isang palihan sa pagsulat ng dula sa ilalim ng yumaong Rene Villanueva sa CCP. Apat o lima lang yata kaming nagsanay sa batch na iyon, malayung-malayo sa bilang ng sinundang batch na kinabilangan nina Capino, Lana, at Martinez.
Marami nang nawala sa akin. Noong edad 12, nagkamali ako sa pagkakopya sa oras ng graduation-exhibit ng sinalihan kong Katag art workshop sa ilalim ni Fernando Sena. Dumating kami ng nanay at tatay ko nang alas-otso ng gabi imbes na alas-otso ng umaga. Hindi na naibalik sa akin ang 12 o 15 mga drawing at painting ko na nasa charcoal, oil pastel at watercolor.
Noong Mayo, niregaluhan ako ng isang matalik na kaibigan. Hindi naman niya talaga sinabing regalo nga niya sa akin ang ipinadalang envelope na naglalaman ng mga tula. Pero dahil ilang araw na lang ay kaarawan ko na noon, hinayaan ko ang isang kapritso at idineklara ito bilang isang pambihirang birthday gift.
Masasabing magkaugnay ang mga pangyayari sa ating pagkadakip dahil sa magkasunod itong naganap – Pebrero 13 ako at kayo ay Pebrero 14. Nalaman ko ang tungkol sa pagkahuli ninyo noong madaling araw ng Pebrero 15, sa gitna ng interogasyon sa akin ng militar. Ibinulalas ito ng isang interogador at noong mga sandaling iyon, pinaghinalaan ko pa na gawa-gawa lang niya ito para guluhin ang isip ko, o bilang pang-“bluff” lang sa akin.
Sa pagitan ng kalat-kalat na mga ideya at marurusing na tala’t drowing sa mga notbuk ko’t hiwa-hiwalay na papel, kinukuha ko ang patlang at pagkakataong ito para magpasalamat sa lahat-lahat ng inyong suporta. Maaring sabihin na natural na lang para sa atin ang magtulungan pagkat personal tayong magkakakilala, at sadyang nagkukurus ang mga landas bilang mga artista at aktibista.
Bilang nag-iisang bilanggong pulitikal dito sa sub-provincial jail ng Calbayog City, Western Samar, nais kong ipaabot sa lahat ng iba pang bilanggong pulitikal sa buong bansa na ako’y kaisa sa apat (4) na araw na fasting o pagliban sa regular na pagkain na nagsimula ngayon, Hulyo 22, at gagawin hanggang sa araw ng State of the Nation Address o SONA ni Pangulong Benigno Aquino III sa Hulyo 25.
Una sa lahat, gusto kong magpasalamat sa iba’t ibang sektor at organisasyon sa pagsusustini ng kampanya para sa aking pagpapalaya gayundin para sa iba pang bilanggong pulitikal o political prisoners o PPs.
I wrote this piece – or let’s say 95% of it – on the night of February 17, according to my very first notebook. This has been literally embedded deep in the jungle of notes that has outgrown two notebooks in just a week. I thought at first the paragraphs were just like most of my very early detention red blues – ponderous, unwieldy, and thus un-shareable. I was surprised months later to find it – like some oriental fruit pruned to a sandy, candy kind of sweetness over time – coherently whole, complete and quite sensible.
I would like to extend my gratitude once more to friends, colleagues and human rights advocates who have untiringly sustained the call for my immediate and unconditional release from prison. I would also like to thank and commend the Free Ericson Acosta Campaign for the due attention that it has given to the plight of […]
