Hindi naman lingid sa ating kaalaman na ang sex, gender at sexualidad ay normal na bahagi ng buhay ng tao, bata man o matanda. Ngunit bakit tila traumatiko para sa marami ang mabanggit man lamang ang salitang sex sa loob ng klasrum. Bakit ba hindi natin masabi-sabi o mailathala ang mga salitang “titi, puke, bayag, tinggil, suso, utong, kantot, uring” at marami pang ibang “bulgar” o “bastos” na mga salita, gayong bahagi ito ng ating katawan at bahagi ng ating kultura at kaakuhan?
Matagal na rin akong naninigarilyo, simula pa fourth year high school. Natagpuan namin ng matalik kong kaibigan noon ang halina ng sigarilyo, ilang buwan bago kami opisyal na magtapos ng high school: bonding moment, ideya ng pagiging cool, sense of freedom, at sense of maturity. Pinaso pa nga namin ang bahagi ng aming braso bilang simbolo ng wagas na pagkakaibigan (pero ngayon, kahit sa Facebook, hindi na kami nagpapansinan).
Isa sa madalas na ikomento ng mga estudyante kong kumuha ng Pan Pil 17 (Panitikan at Kulturang Popular) ngayong Summer 2010 ay "Sir! Ang hirap ng manood ng pelikula nang hindi nag-a-analyze."
