Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon – Isaias 25:6-10a | Salmo 22 | Filipos 4:12-14, 19-20 | Mateo 22:1-14 [o 22:1-10] 

Mahilig tayong mga Pilipino sa handaan. Kapag may birthday, kasalan, binyag, fiesta o reunion, siguradong may masasarap na pagkain, mahabang kuwentuhan at mga kamag-anak na matagal nang hindi nagkikita. Kahit minsan ay kailangang magtipid, pinaglalaanan pa rin natin ng panahon at pera ang mga ganitong okasyon. Gusto nating maramdaman ng ating mga bisita na mahalaga sila sa atin.

Kaya kapag may imbitasyon, naghahanda rin tayo. Pinipili ang isusuot, inaayos ang oras, at kung minsan, maagang dumarating para hindi mahuli sa handaan. Sa ating kultura, ang pagtanggap sa paanyaya ay paraan din ng pagpapakita ng paggalang sa nag-anyaya.

Ganito ang tagpo sa Ebanghelyo ngayong Linggo. Inihalintulad ni Hesus ang Kaharian ng Langit sa isang haring naghanda ng piging para sa kasal ng kanyang anak. Handa na ang lahat, ngunit tumanggi ang mga inimbitahang panauhin. Ang iba ay nagpatuloy sa kanilang mga gawain, habang ang iba naman ay sinaktan at pinatay pa ang mga sugo ng hari.

Sa kabila nito, hindi ipinakansela ng hari ang piging. Inutusan niya ang kanyang mga lingkod na anyayahan ang lahat ng kanilang makita sa mga lansangan, mabuti man o masama. Napuno ang bulwagan ng mga panauhin.

Sa kuwento, makikita ang isang Diyos na patuloy na nag-aanyaya sa kabila ng pagtanggi ng tao. Tulad ng isang pamilyang naghanda ng masaganang salo-salo, nais Niyang may makisalo sa Kanyang kagalakan. Hindi Niya ipinagkakait ang paanyaya sa mga taong hindi inaasahan ng lipunan. Bukas ang Kanyang pintuan maging sa mga taong madalas na naiiwan sa gilid ng komunidad.

Ganito rin ang nais iparating ni propeta Isaias sa Unang Pagbasa. Naghahanda ang Panginoon ng isang masaganang piging para sa lahat ng bayan. Sa Kanyang bundok, wawakasan ang kamatayan, papahirin ang mga luha at aalisin ang kahihiyan ng Kanyang bayan.

Ang handaan ay larawan ng kaligtasang nagmumula sa Diyos, isang pagdiriwang kung saan ang lungkot ay napapalitan ng pag-asa. Bago pa man makalapit ang tao sa Kanya, kumikilos na ang Diyos upang ihanda ang buhay na nais Niyang ipagkaloob sa lahat.

Tinatanggap tayo ng Diyos sa kabila ng ating mga pagkukulang, ngunit tinatawag din Niya tayong magbago. Ang pananampalataya ay dapat makita sa paraan ng pakikitungo natin sa kapwa, sa ating pagpapatawad at sa ating malasakit sa mga nangangailangan.

Sa Salmong Tugunan, inilalarawan naman ang Panginoon bilang pastol na umaakay sa atin sa luntiang pastulan at payapang tubig. Kahit dumaan tayo sa madilim na lambak, kasama natin Siya. Inihahanda rin Niya ang isang dulang sagana sa pagkain at umaapaw ang ating kalis.

Napakaganda ng larawang ito para sa mga Pilipinong sanay maghanda ng mesa para sa pamilya at mga kaibigan. Sa piling ng Panginoon, may kalinga at biyayang hindi basta nauubos, maging sa panahong dumaranas tayo ng pagsubok.

Subalit may isang bahagi ng Ebanghelyo na hindi natin dapat palampasin. Nang pumasok ang hari upang tingnan ang mga panauhin, nakita niya ang isang lalaking walang damit-pangkasal. Tinanong niya ito kung paano siya nakapasok nang walang angkop na kasuotan, ngunit hindi nakasagot ang lalaki. Sa huli, ipinag-utos ng hari na palabasin siya.

Sa sinaunang kultura ng mga Hudyo, may kahalagahan ang paghahanda para sa isang piging ng kasal. May mga paliwanag tungkol sa pagkakaroon ng angkop na kasuotan para sa mga panauhin, bagaman hindi tiyak na pangkalahatang kaugalian ang pagkakaroon ng damit-pangkasal na nakahanda sa labas ng bulwagan. Hindi rin ito tahasang binabanggit sa talinghaga.

Gayunman, maihahambing natin ito sa mga handaan sa Pilipinas. Kapag may kasal, nagsisikap tayong magsuot nang maayos bilang paggalang sa bagong mag-asawa. Kung kinakailangan, maaari tayong magpalit ng damit bago dumalo. Ang mahalaga ay ang pagpapahalagang ipinakikita natin sa okasyon at sa mga taong nag-anyaya sa atin.

Sa talinghaga, ang damit-pangkasal ay maaaring unawain bilang larawan ng kahandaang kaakibat ng pagtanggap sa paanyaya ng Diyos. Hindi sapat na makapasok lang sa bulwagan; mahalaga rin ang pagtugon sa kahulugan ng pagdiriwang.

Tinatanggap tayo ng Diyos sa kabila ng ating mga pagkukulang, ngunit tinatawag din Niya tayong magbago. Ang pananampalataya ay dapat makita sa paraan ng pakikitungo natin sa kapwa, sa ating pagpapatawad at sa ating malasakit sa mga nangangailangan.

Ibinahagi naman sa Ikalawang Pagbasa mula sa sulat ni San Pablo sa mga taga-Filipos na natutuhan niyang mamuhay sa kasaganahan at kakulangan. Naranasan niya ang kabusugan at gutom, ngunit nanatili siyang matatag dahil kay Kristo na nagbibigay sa kanya ng lakas.

Ipinapaalala nito na ang pagiging handa sa piging ng Panginoon ay hindi nasusukat sa yaman o katayuan. Nakikita ito sa pusong marunong magtiwala sa Diyos at sa buhay na nananatiling tapat sa Kanya sa anumang kalagayan.

Sa bawat handaan, may puwang sa mesa para sa mga taong nais nating makasalo sa ating kagalakan. Ganoon din ang nais ng Diyos para sa Kanyang Kaharian: isang bayang sama-samang nakikibahagi sa Kanyang kabutihan.

Nawa’y matagpuan Niya tayong nakadamit-pangkasal, hindi dahil perpekto na tayo, kundi dahil patuloy nating hinahayaang hubugin ng Kanyang biyaya ang ating puso at buhay. Sa ganitong paraan, ang ating pagdalo sa Kanyang piging ay nagiging simula ng isang buhay na karapat-dapat sa kagalakang inihanda Niya para sa lahat.

---