Sa sugat sumibol ang pananampalataya’t awa
Kung ang Diyos ay mahabagin sa ating mga sugat, tayo rin ay tinatawagan na maging mahabagin sa sugat ng iba.
Kung ang Diyos ay mahabagin sa ating mga sugat, tayo rin ay tinatawagan na maging mahabagin sa sugat ng iba.
Ang pag-ibig na tumatakbo palabas ng libingan ay nagiging pag-ibig na tumatakbo patungo sa kapwa.
Tayo ang naglalatag ng palaspas, at tayo rin ang maaaring bumunot ng tinik. Sa madaling salita, hindi tayo hiwalay sa kuwento—bahagi tayo nito.
Ang paanyaya ay hindi lang magnilay, kundi kumilos.
Kung may marka man ang isang Kristiyano, hindi ito dapat makita sa salita lang kundi sa pamumuhay.
Kapag kulang ang pangangailangan, madaling isipin na iniwan na tayo ng Diyos.
Para bang gusto nating tumira sa preview, sa silip ng kaluwalhatiang darating, kaysa harapin ang mahabang daloy ng istorya.
Ngayong Unang Linggo ng Kuwaresma, ang tanong ay hindi lang kung ano ang iiwasan natin. Ang tanong ay sino ang ating pagtitiwalaan.
Ang Kautusan ay hindi tanikala. Ito ay direksyon. At ang tunay na kalayaan ay hindi paggawa ng kahit ano, kundi kakayahang pumili ng mabuti.
Ang pagiging alagad ay hindi lang tungkol sa kung ano ang tinatanggap natin mula sa Diyos, kundi kung anong uri ng presensiya ang pinipili nating maging sa lipunan at sa buhay ng kapwa.