Uring Panlipunan sa Parasite
Nagbibigay ang Parasite ng kakaibang paglalarawan, hindi siguro ng mulat na pagkakaisa, kundi ng obhetibong pagkakaisang-hanay, ng masang anakpawis.
Nagbibigay ang Parasite ng kakaibang paglalarawan, hindi siguro ng mulat na pagkakaisa, kundi ng obhetibong pagkakaisang-hanay, ng masang anakpawis.
Inaatake ang mga aktibista at progresibong organisasyon dahil sila ang matatag at malakas sa paglaban para sa mga pagbabagong kailangan ng masa at bayan – na madalas na sinasang-ayunan kung hindi man sinasamahan ng marami.
Sa kanya, makikita ang lubos na pagpaloob ng intelektwal sa rebolusyon. Sa mga ito, rebolusyunaryo siya higit sa lahat – bago maging manunulat, alagad ng sining o manggagawang pangkultura.
Sa maiksing bahagi ng kasaysayan humuhugot ng pinapalabas na mga unibersal na batas ng ekonomiya si Magno at maging ang mga neoliberal na ekonomista – taliwas sa ipinakita ng mas malawak na kasaysayan ng daigdig.
Sa kamay ni Duterte— at mga imperyalista — ang dugo ng mga sibilyang biktima ng kanyang giyera kontra insurhensiya.
“Ang mayaman, lalong yumayaman; ang mahirap, lalong naghihirap.” Maraming hakbang si Simbulan ng pagpapalalim mula sa katotohanang ito na kinikilala ng marami, papalapit sa pagsusuring Marxista.
Despite numerous criticisms thrown his way, Claudio has carried on with his merry red-tagging ways, arrogantly defending the act in the name of “truth,” “democracy” and supposed “liberalism” – yes, in the time of an authoritarian and murderous president like Duterte.
Pinatunayan na ng kasaysayan: nakakapagpunyagi ang mga dinadahas na nasa panig ng sambayanan.
Hindi sapat na gunitain si Renato Constantino na para bang alaala na lang siya sa nakaraan. Hamon sa mga mag-aaral niya na gawin siya, katulad ng nasyunalismo, na makabuluhan sa kasalukuyan at mapanganib sa mga naghahari-harian.
Kung batay sa dumi, daya at dahas, ang eleksiyong 2019 ang isa sa pinakamarumi sa huling kasaysayan - - maikukumpara sa 2004 at 1986, mga eleksiyong pampresidente.