Pagsunod na minimum?
Ang Kautusan ay hindi tanikala. Ito ay direksyon. At ang tunay na kalayaan ay hindi paggawa ng kahit ano, kundi kakayahang pumili ng mabuti.
Ang Kautusan ay hindi tanikala. Ito ay direksyon. At ang tunay na kalayaan ay hindi paggawa ng kahit ano, kundi kakayahang pumili ng mabuti.
Ang pagiging alagad ay hindi lang tungkol sa kung ano ang tinatanggap natin mula sa Diyos, kundi kung anong uri ng presensiya ang pinipili nating maging sa lipunan at sa buhay ng kapwa.
Bakit parang ang mga nananamantala ang lalong umaangat, samantalang ang mahihirap ay patuloy na nababaon?
Kapag ang Salita ay tunay na nananahan, may iniiwan. May binabago. May bagong direksiyong tinatahak.
Ang tunay na kadakilaan ay nasa kababaang-loob at ang tunay na pananampalataya ay nasusukat sa pagsunod na nagiging mabuting halimbawa.
Sa binyag, nasasaklaw tayo ng malawak na yakap ng Diyos. Nagiging bahagi tayo ng isang pamilya, ang Katawan ni Kristo, kung saan walang itinataboy at walang sinasadyang iwanan.
Ang liwanag ng kaharian ng Diyos ay nasusukat hindi sa lawak ng kapangyarihan, kundi sa lalim ng habag. Kaya kapag ang liwanag ay totoo, ang unang naaabot nito ay ang mga nasa laylayan.
Ang kanilang tahanan ay pansamantala, ang kanilang kinabukasan ay hindi sigurado at ang kanilang mga desisyon ay may kaakibat na takot. Ngunit nariyan ang tiwala—isang tiwalang kumikilos.
Ang Emmanuel—ang Diyos-na-sumasaatin—ay Diyos na kasa-kasama natin sa panganib, sa desisyong may epekto sa iba at sa responsibilidad sa kapwa.
Kahit gaano ka man kapagod, tila may kung anong nagliliwanag sa loob mo. Hindi pa man tapos ang problema ngunit ngayon alam mong may pag-asa.