Sa isang sitwasyong patuloy na pinapaslang ang mga peryodista at manggagawa sa midya at kinokompromiso ang kalayaan sa pamamahayag, ano pa ba ang puwedeng gawin ng mga ordinaryong taong katulad natin para mabago ang kasalukuyang kalakaran?
Binabatikos ang patagong pagpipinta pero tahimik sa mga mensaheng nananawagan ng pagbabago. Pinagpipilitang bandalismo ang tamang salita kahit na mayroong higit na mas akma.
Hindi ko na tatanungin kung magkano ba talaga ang kinikita mo. Pero huwag ka sanang magalit sa deretsahan kong tanong: Paano ka nakakatulog sa gabi? Iba na nga ba ang konsepto mo ng tama at mali?
Hindi man intensiyon ng pelikula, lumalabas na indibidwal pa rin ang mapagpasya sa anumang panlipunang pagbabagong nais na mangyari.
Iniimbestigahan pa ang sunog na nangyari sa LRT 2 noong Oktubre 3. Kung sinusubaybayan mo ang balita, alam mong humihingi ang Light Rail Transit Authority (LRTA) sa gobyerno ng humigit-kumulang P430 Milyon. Dahil sa napakalaking halaga nito, alam ko na ang nasa isip mo: “Kaninong bulsa na naman kaya ang tataba dahil dito?”
Kung sinuman ang nagpakalat ng GC sa social media, malamang na matagal na niya itong hawak at, kumbaga sa laro ng baraha, ito ang isa sa mga alas na bibitawan niya sa “tamang pagkakataon.”
Ano kaya ang magiging pakiramdam nila sa mahabang oras ng hindi komportableng biyahe habang ikinukumpara ang sarili sa sardinas?
Sa kabila ng kolektibong galit mula sa mga mamamayang nagngingitngit, mainam na tandaang may dahilan pa rin para umibig.
Sina Carlos Garcia at Jovito Palparan ang representasyon ng pangkabuuang kalagayan ng institusyon ng militar ngayon.
