Hindi personal na magkakilala sina Alex at Ka Roda, iniisip ko. Na para ring hindi ko rin naman sila personal na kilala. Nababasa ko ang mga sinusulat ni Alex sa internet, at simula sa aking kabataang aktibismo, kilala ko na ang matikas na pananalita ni Ka Roda.
Bakit, kapag may hostage crisis ba sa isang estado ng US, inaasahan bang pumunta si Barack Obama? Bakit, ang isang gobernador ng Pilipinas, pwede bang direkta na lang sumulat kay Barack Obama o Hu Jintao?
Marami sa mga kaso ng manggagawa ang natatalo dahil sa teknikalidad. Ibig sabihin, maaaring may laban ang mga kasong ito ngunit dahil sa hindi pagsunod sa tamang proseso, ang mga kasong ito ay natatalo at tuluyan nang nawawalang-bisa.
May 11 tumatakbo bilang pangulo ng Unibersidad ng Pilipinas (UP). Sila ay sina Consolacion Alaras, Patrick Alain Azanza, Leonor Briones, Esperanza Cabral, Sergio Cao, Benjamin Diokno, Ma. Serena Diokno, Raul Pangalangan, Alfredo Pascual, Virginia Teodosio at Luis Rey Velasco.
PinoyMedia Center, publisher of the progressive newsmagazine Pinoy Weekly, pays the highest tribute to Alexander Martin Remollino who devoted most of his life in the grassroots-based, non-profit media, steadfast in his principles and excellent in his craft.
The National Union of Journalists of the Philippines joins the family, friends, colleagues and the media industry in mourning the passing of Alexander Martin Remollino.
The International Federation of Journalists Asia Pacific Office would like to express our deepest sympathy for the unfortunate passing of Alexander Martin Remollino.
Magkaibang mundo ang Bicutan na dinanas namin isang hapon ng Sabado. Nang mananghalian kami sa SM, ito ang mundo ng konsumerismo at gitnang uring mamamayan. Sa labas ay mainit at sagaran ang trafiko ng tao at sasakyan. Sa loob ay lahat ng bagay na ipinapatangkilik, sa comfort ng aircon, seguridad at fetisistikong komoditi.
(1) Hindi kami personal na magkakilala ni Alexander Martin Remollino, makabayang manunulat at makata. Hindi ko alam, bagamat may ilang pagkakataong nagkasama kami sa pulong o aktibidad, hindi kami personal na naipakilala sa isa’t isa. Pero kilala ko siya, syempre, dahil nakikita ko ang pangalan niya sa mga tula at sanaysay na umiikot sa mga sirkulong aktibista. Tapos nakikita ko siya – matangkad, mahaba ang buhok, parang laging may gustong sabihin – sa maraming pagkakataon. Syempre pa, mataba siya noon. Nitong huli’y pumayat siya nang napakabilis. At dahil hindi naman ako taong mapanghusga, naisip ko lang na siguro’y nagdodroga siya. Iyun pala, iba na.
“Hoy! Nangangayayat ka na. ” Hindi ko akalaing ito ang huli kong mensahe kay Alexander Martin Remollino (Agosto 6, 1977-Setyembre 3, 2010). Iyon na rin pala ang huling pagkikita namin.
