Atrocity is piling on to atrocity at a level unlike anything we have seen over our working experience with Doctors Without Borders, in some of the most acute humanitarian crises of the last decades.
Totoo na mapanganib ang mundo para sa mga peryodista. Subalit higit na magiging mapanganib ang lipunang kinabibilangan kung mawawala ang mga alagad ng midya na patuloy na lumalaban para sa katotohanan.
Nagkakaroon ng pampolitikang lamat at direktang hadlang sa peace talks bago pa man ito masimulan muli. Dagdag pa ang praktikal na problema: Paano magkakaroon ng usapan kung ikinukulong ang mga mismong kausap?
Ang matingkad sa ngayon ay ang hamong igiit ang progresibong politika sa panahon ng iglap na virality, ng krisis-kultural na iniluwal ng mga makinarya ng attention economy.
As all justice work is tied to one another, taking care of oneself is taking care of the collective. We have to reclaim land for our farmers while holding space for each other and see those pursuits as one.
Noon pa man, anumang katangian, gaano man nagpapakita ng kahusayan at diskarte, kung baog sa ideolohiyang naglilingkod sa kapakanan ng masa at gagap ang kanilang kalagayan at kahilingan ay hahantong sa pansariling paglilingkod.
Para sa akin, hindi lang ito bahay-dalanginan o lugar ng mga relihiyoso’t relihiyosa. Ito’y pangalawang tahanan na nagsilbi kong kanlungan ng halos 10 taon at humubog sa kalahati ng aking buhay.
Ang kabataang Pilipino, bilang tagapagmana ng rebolusyonaryong diwa ng Katipunan at ng paglaban sa pananakop ng mga Kastila, Amerikano’t Hapones, ay dapat tanggihan ang naratibo ng sarili nitong kawalan ng kapangyarihan.
Harap-harapang nilalapastangan ng mga sigang ito ang demokrasya at karapatan natin. Nagbabalat-kayo na may pakialam sa batas, kaayusan at kapakanan ng mamamayan, pero sila rin naman ang mga salarin sa kaguluhan at pagdurusa ng mga ordinaryong Pilipino.
Pagdating sa mga opisyal ng korporasyon, walang kapangyarihan ang mga Labor Arbiter na hawakan ang kanilang mga labor case laban sa kompanya.
