Kung ang China, binu-bully ang mga mangingisdang Pinoy sa karagatan, pinapalayas naman ng US ang mga katutubo at magsasaka sa kalupaan. Kung ang China, gustong solohin ang mga yamang dagat, gusto naman ng US na patagin ang mga kabundukan at kalbuhin ang mga kagubatan.
Nasa sambayanan ang puso na tunay na may pagkiling sa kalikasan.
Kahit ipagmayabang ng estado ang umano’y pag-angat ng ekonomiya, sikmura pa rin ng mamamayan ang magdidikta kung may totoong pag-unlad.
Bakit nga ba bumababa ang tiwala sa midya? Pagkukulang ba ito ng mga mamamahayag o sintomas ng mas malawak na pagkadismaya sa mga institusyon?
Hindi oportunidad ang ibinubukas ng Pax Silica para sa mga Pilipino.
Hindi nawawakasan sa pagpapalit lang ng liderato ng Senado ang korupsiyon at pagnanakaw sa kaban ng bayan. Pinapalitan lang nito kung sino ang mapapanagot at makakaligtas.
Hindi kinikilala ang lakas-paggawa na pundasyon sa bilyones ng mga negosyente na siyang pinagmumulan ng pondo sa halalan ng mga halal na opisyal. Ganid at makasarili.
Kahit pa sukdulang pasista at nuknukang utak-pulbura si Defense Secretary Gilberto Teodoro Jr., sampu ng mga puwersa ng estado, kinakailangang iparinig ang nagkakaisang tinig ng sambayanan na resolbahin ang mga ugat ng armadong pakikibaka.
Hangga’t hindi napapanagot lahat, mula sa mga nakaluklok sa mga distrito, mga dinastiyang politikal, hanggang sa commander-in-chief na huling pumipirma sa badyet, wala pang tunay na katarungan.
Hindi pa tapos ang krisis. Sa susunod na hati ng taon, mas iindahin ng mamamayan ang epekto ng giyerang agresyon ng US at Israel sa Iran.
