Why the diaspora must learn from the fields
Seeing these realities up close connects us to struggles back home and shows how our families’ migration is shaped by larger systems that prioritizes profit over people.
Seeing these realities up close connects us to struggles back home and shows how our families’ migration is shaped by larger systems that prioritizes profit over people.
Naging isang uri ng paglubog ang paglalakbay ko sa Mindanao upang tanggalin ang puwang sa pagitan ng pamumuhay sa kalunsuran at kanayunang kinamumuhayan ng masa.
Ang wika ay hindi lamang proseso ng pakikipagkomunikasyon, sagisag din ito ng ating pagkakakilanlan.
Mula sa simbahan, eskuwelahan, mga paalala ni Mama at maging sa mga teleserye noon, madalas nangingibabaw ang temang “money can’t buy happiness.”
Paano tayo magsisilbi sa bayan kung nililimitahan natin ang sarili natin sa apat na pader?
Kahit na mayroon kaming papel, hindi ito garantiya ng kaligtasan. At hindi rin mawaglit sa aking isipan ang katotohanan na isa sa apat na migranteng Pilipino sa Amerika ay undocumented.
Sa isang engkuwentro ko sa mga katagang “new poor,” muling sumulpot ang matagal ko nang pangamba: totoo palang we are just one hospital bill away from poverty.
Bagaman sanay na ako makakuha rejection letter, hindi ko pa rin mapigil ang pagbuhos ng aking luha. Marahil na ito lang ang nakikita kong tiket kung saan puwede kong hasain ang aking pagsusulat.
Hindi dapat kailanganing patunayan ng batang bakla ang halaga niya bago siya mahalin.
Libre nga ang mangarap, ngunit mahal naman ang mga kasangkapan upang tuluyang maabot ito.