Ang dapat mabatid ng gitnang uri
Sa isang engkuwentro ko sa mga katagang “new poor,” muling sumulpot ang matagal ko nang pangamba: totoo palang we are just one hospital bill away from poverty.
Sa isang engkuwentro ko sa mga katagang “new poor,” muling sumulpot ang matagal ko nang pangamba: totoo palang we are just one hospital bill away from poverty.
Bagaman sanay na ako makakuha rejection letter, hindi ko pa rin mapigil ang pagbuhos ng aking luha. Marahil na ito lang ang nakikita kong tiket kung saan puwede kong hasain ang aking pagsusulat.
Hindi dapat kailanganing patunayan ng batang bakla ang halaga niya bago siya mahalin.
Libre nga ang mangarap, ngunit mahal naman ang mga kasangkapan upang tuluyang maabot ito.
Lumaki ako sa isang konserbatibong angkan ng mga Iglesia sa pamilya ng nanay ko, kaya alam ko ang impluwensiya ng Pamamahala sa politika't kultura ng mga kasapi nila, itanggi man nila.
Hindi madaling pangibabawan ang mga pangambang hinaharap natin. Lalo ngayon, wala na tayo sa panahon ng hindi pagkibo.
“Break the cycle of trauma,” ika nga, pero mas literal. Wala nga namang mabubuong trauma kung wala kang mapagpapasahan nito.
'Pag batang Tatalon daw, hindi na natatakot sa baha. Sanay na raw. Matatag. Pero hanggang kailan namin ito gagawin? Paulit-ulit kasi. Taon-taon na lang.
Minsan, ang mga planong hindi natuloy dulot ng iba't ibang dahilan ang siyang magdadala sa’yo sa landas na malayo man sa planong idinidikta ng isip mo ay malapit naman sa kagustuhan ng puso.
Kahit na ba wala silang ginagawang mali, kahit anong oras, puwede silang mawalan ng trabaho, tulad ng nangyari sa’min.