Hindi natatapos ang dalamhati
Hanggang ngayon, hindi ko pa sigurado kung paano ang proseso ng aking pagdadalamhati. Minsan, parang madali lang itong tanggapin.
Hanggang ngayon, hindi ko pa sigurado kung paano ang proseso ng aking pagdadalamhati. Minsan, parang madali lang itong tanggapin.
Sa pinapakita ng gobyernong Marcos Jr. ngayon na lantarang pagtanggap sa sundalong Hapones, tiyak na ibinaon na rin niya sa limot ang kanilang karumaldumal na krimen para lang ipaubaya ang Pilipinas sa mga among dayuhan.
Nang mabasa ko ang “Pulang Pag-ibig,” higit ko pang naunawaan ang salimuot ng pag-ibig sa loob ng kilusan lalo na sa mga bahagi ng mga nagbubuo ng sosyalistang lipunan.
Ang constructive dismissal ay ang pag-ayaw sa trabaho ng isang manggagawa hindi na kayang ipagpatuloy pa ang kanyang trabaho dahil sa pang-aaping ginagawa ng kanyang amo tulad ng hindi pagbibigay ng tamang sahod sa kanya at iba pang paglabag sa kanyang karapatan sa trabaho.
Sa edad na 16, nagawa kong abutin ang pangarap ng maraming kabataang babae—ang maging modelo.
Bukod sa paggamit sa kapangyarihan para yumaman, dagdag rin sa kasakiman ng mga burukrata-kapitalista ang pananamantala at paggamit ng pampolitikang kapangyarihan para sa korupsiyon at kriminalidad.
Magandang katangian ang sipag at tiyaga. Pero kahit unli pa iyong lakas mo, hindi ka pa rin maliligtas sa gutom kung ika’y nabibilang sa mga uri sa lipunan na pinagsasamantalahan ng iilan.
Maraming bersiyon at iba-iba talaga ang kuwentong biyahero ngunit sigurado na puno ng pagod at pawis sa pagsulong sa rumaragasang ilog tungong tagumpay na maaaring mong ikapahamak at ikasawi.
Labas sa mga teknikal na usapin, malinaw na may obligasyon sa taumbayan na hindi napapanindigan ng sistema ng hustisya sa bansa. Dagdag pa dito, nagagamit ang resulta ng mga kaso para suportahan ang baluktot na naratibo na walang ninakaw ang mga Marcos.