May tungkulin tayo sa isa’t isa na makinig at makibahagi sa talakayan at buhay ng kapwa taumbayan natin at ipaunawa sa isa’t isa na hindi kapwa masa ang humihila sa atin pababa kundi ang mga naghaharing-uri na tiwali at hindi kumikilos batay sa ating interes.
Habang lumalaki ako, at ngayong malapit nang magtapos sa Polytechnic University of the Philippines, lalong naging malinaw sa akin ang mga hamon na kinakaharap ng mga magsasaka.
Walang kongkretong patakaran ang administrasyong Marcos Jr. para tugunan ang krisis sa empleyo. Ayaw niya ring ipatupad ang nakabubuhay na national minimum wage na batay sa family living wage. Walang makabuluhang subsidyo at suporta para sa maliliit na negosyo at lokal na agrikultura.
Hindi na tayo nakalaya sa patriyarkal na pananaw. 2024 na, panahon na para labanan ang mga makalumang pananaw patungkol sa kababaihan. Panahon na rin para iwaksi ang ating misogini.
Atrocity is piling on to atrocity at a level unlike anything we have seen over our working experience with Doctors Without Borders, in some of the most acute humanitarian crises of the last decades.
Totoo na mapanganib ang mundo para sa mga peryodista. Subalit higit na magiging mapanganib ang lipunang kinabibilangan kung mawawala ang mga alagad ng midya na patuloy na lumalaban para sa katotohanan.
Nagkakaroon ng pampolitikang lamat at direktang hadlang sa peace talks bago pa man ito masimulan muli. Dagdag pa ang praktikal na problema: Paano magkakaroon ng usapan kung ikinukulong ang mga mismong kausap?
Ang matingkad sa ngayon ay ang hamong igiit ang progresibong politika sa panahon ng iglap na virality, ng krisis-kultural na iniluwal ng mga makinarya ng attention economy.
As all justice work is tied to one another, taking care of oneself is taking care of the collective. We have to reclaim land for our farmers while holding space for each other and see those pursuits as one.
