Matatandaan na noong 1970s, ay labis-labis ang supply ng bigas dito sa Pilipinas at sa atin pa bumibili ang ibang bansa tulad ng Indonesia, China, at Burma. Kaya lang, sa paglago ng populasyon ng ating bansa at dahilan sa iba pang suiranin, ay naging rice importer na tayo at noong taong 2017, tayo ang pangalawang pinakamalaking mag-import ng bigas sa buong mundo, sunod sa China.
Higit pa sa pulitikal na kulay o adyenda, may pundamental na isyu tayong dapat pagnilayan sa pagpili ng chancellor sa UP Diliman: Isa lang ang tunay na kandidato.
Hinggil sa nakaraang dekada ng panunupil at pakikibaka.
Sa ganitong mga linya isinisiksik ni Duterte ang motibo sa likod ng pambabrasosa mga kompanya at negosyong nais niyang hawiin para magbigay-daan sa pagpasok ng mga negosyanteng “tumulong” sa kanyang 2016 kampanya sa pagkapresidente. Kumbaga’y pabuya sa kanilang “donasyon” noong eleksiyon.
Ganyan na sila mula pa noong dekada ‘80, kaya ramdam mo ang sinseridad ng kanilang mga pahayag.
Sa taktika na ito, nagmumukhang matapang si Duterte kahit kaharap niya ang naglalakihang mga oligarkiya tulad ng mga Ayala at mga Lopez. Kapuna-puna nga lang na hindi naman pinupuntirya ng pangulo ang mismong pribatisasyon ng tubig.
Sinabi ng Korte Suprema na bagamat hindi pinagbabawal sa ating batas ang fixed–term employment contract, kung ang kasunduang ito ay ginagamit lamang ng manedsment upang hadlangan ang right to security of tenure o karapatan sa kaseguruhan sa trabaho ng isang manggagawa, maaari itong ideklarang walang bisa.
Nagbibigay ang Parasite ng kakaibang paglalarawan, hindi siguro ng mulat na pagkakaisa, kundi ng obhetibong pagkakaisang-hanay, ng masang anakpawis.
Malinaw na ang panukalang “compressed work week” na ito ay hindi nakakabuti sa kalagayan ng mga manggagawa.
Kalakaran sa ilalim ni Duterte ang kawalan ng pananagutan, pagabsuwelto – pagbasura ng kaso o pagpapalaya – at pagbibigay ng ispesyal na trato sa mga mandarambong at iba pang mga kriminal mula sa hanay mga mayayaman at maimpluwensiya.
