Ipinapasilip ng pahayag ni Noynoy ang bansang pinipilit likhain ng pagpapatupad ng gobyerno sa mga patakarang neoliberal para sa kita ng mga naghaharing dayuhan at iilan: walang “bayanihan” ng mga mamamayan sa pamamagitan ng gobyerno, nag-iisa ang bawat tahanan at tao – mga islang pagtawid-buhay ng sarili lang ang inaasikaso.
Sino kaya ang mali at tama kung ang magkabilang panig ay ipinagpipilitang may katwiran sila?
Ewan ko sa inyo, pero hindi ako nasisiyahan – hindi, naaadwa ako – na mapanood si Noli de Castro sa dati niyang trabaho bilang tagabasa ng gabi-gabing balita sa TV Patrol.
Sa pagsisimula ng taong 2011, maraming balitang bumulaga sa natutulog na diwa. Tumaas na ang singil sa North Luzon Expressway (NLEX) at South Luzon Expressway (SLEX). Tataas na rin ang flagdown rate ng mga taksi. May planong itaas ang pamasahe sa Light Rail Transit (LRT) at Metro Rail Transit (MRT). Pati ang pamasahe sa jeepney, baka tumaas na rin daw, ayon sa isang mataas na opisyal ng gobyerno. At, siyempre pa, hindi magpapahuli ang mga may-ari ng bus na bumibiyahe sa South Luzon na naghain na rin ng petisyon para sa pagtataas ng pamasahe.
Natawag ang pansin ko ng balitang ito sa Philippine Daily Inquirer nitong 04 Enero ngayong taon: “’OFWs must be taught ways of hosts’.” Ano na naman kaya ang kailangang ituro sa mga Pilipinong mago-Overseas Filipino Worker para umakma sa “kultura at mga praktika” ng mga bansang pupuntahan nila? Ano na naman kayang problema sa mga Pinoy ang sinisisi ngayon?
Ito ay para sa mga batang sampung taong gulang pababa. Puwede ka pa rin namang magbasa kung ang edad mo’y lampas na, pero sana nama’y ipasa mo ito sa mas batang kamag-anak o kakilala.
Sa sanaysay niyang “A Serious Peace Initiative,” nag-aalok si Ramon “Mon” Casiple, na humaharap bilang “political analyst” o “manunuring pampulitika” sa midya kahit nakahanay sa Akbayan sa totoong buhay, ng pagsusuri sa kalagayan ng bansa bilang konteksto ng magbubukas na usapang pangkapayapaan sa pagitan ng rehimeng Noynoy Aquino at ng Communist Party of the Philippines.
LUNGSOD NG TABACO, Albay – Masarap magbakasyon sa probinsiya. Depende sa napiling puntahan mo, sariwa ang hangin at mura ang pagkain kumpara sa Maynila. Masasabing mabagal din ang oras dahil wala ka namang hinahabol. Dahil bakasyon, wala kang masyadong iniisip na problemang kailangang lutasin. Sa loob-loob mo, makapaghihintay naman ang lahat ng ito.
Ang mga bata ang pinakamahusay na teorista, dahil hindi pa sila nabigyan ng edukasyon para tanggapin ang ating mga nakagawiang praktikang panlipunan bilang ‘natural,’ kaya naggigiit na tapatan ang nasabing mga praktika ng nakakahiyang mga tanong na pangkalahatan at pundamental
Nasubukan na ba ninyong kumain sa isang hotel o malaking restawran? Marahil napuna ninyo na kasama sa kanilang sinisingil ang tinatawag na service charge. Ang service charge ay parang tip para sa mahusay na serbisyo. ’Yun nga lang, kusang-loob o boluntaryong binibigay ang tip. Ang service charge naman, sapilitang pinapataw ng hotel o restawran at obligadong bayaran ng mga kustomer ito.
