Ngayong matindi ang pampolitika at pang-ekonomiyang krisis, hindi mapipigilan ng anumang dahas ng estado ang mamamayang Pilipino na labanan ang gobyernong hindi tumutugon sa kanilang mga matagal nang hinaing.
Kapag ang Salita ay tunay na nananahan, may iniiwan. May binabago. May bagong direksiyong tinatahak.
Ang pagkahilig natin sa nostalgia ay may dulot na lugod. Pinupuno nito ang pangangailangan natin sa koneksiyon at pagpapahalaga.
Magugulat pa ba tayo at iisiping natuto na ang administrasyon? Hanggang ngayon, wala pa ring napapanagot sa mga mambabatas mula sa mga kontrobersiya ng flood control. Hindi napapanagot ang pangulo sa kanyang papel dito at sa mga pondong binulsa ng kanyang opisina.
Ang tunay na kadakilaan ay nasa kababaang-loob at ang tunay na pananampalataya ay nasusukat sa pagsunod na nagiging mabuting halimbawa.
Sa hungkag na imahinasyong militar, walang puwang ang pagkakaisa sa hanay ng mga sektor sa kalunsuran at kanayunan na tumututol sa pananalasa ng pribadong interes sa kanayunan.
Hindi dapat baliwalain ang banta sa buhay ng mga Lumad sa kamay ng militar at paramilitar. Lumalabas na sa halip na protektahan ang mga biktima, ang tanggol-karapatan pa ang pinarurusahan.
Sa binyag, nasasaklaw tayo ng malawak na yakap ng Diyos. Nagiging bahagi tayo ng isang pamilya, ang Katawan ni Kristo, kung saan walang itinataboy at walang sinasadyang iwanan.
Sa isang engkuwentro ko sa mga katagang “new poor,” muling sumulpot ang matagal ko nang pangamba: totoo palang we are just one hospital bill away from poverty.
