Lampas isandaang beses pinalakpakan ang delusyonal at ampaw na talumpati ni Ferdinand Marcos Jr. Silang mga rumampa sa magarbong pagtitipon sa bulwagan ng Kongreso rin kasi ang nakinabang sa pinagtatakpang kahirapan, korupsiyon at kawalang pananagutan sa bansa.
Nakaalis na’t lahat ang mga bagyo, may tubig pa rin sa daanan namin. Gabaywang naman sa ibang barangay na mabababa ang lupa.
Sa iba't ibang panig ng bansa, pamilyar ang naratibo ng malawakang pagsasantabi sa kalikasan at sa kapakanan ng mga komunidad na bulnerable sa mga kalamidad upang bigyang priyoridad ang mga pribadong interes na inaasahang kakamal ng kita sa mga kontratang ito.
Ang mamamayan ang pinakadesididong magpanagot at maningil sa mga tiwaling opisyal. Higit na mas makapangyarihan ang hustisya ng mga lansangan.
Hindi sapat ang aminin na may krisis sa edukasyon. Kailangang tahasang itakwil ang sistemang pampolitika at pang-ekonomiya na lumikha, nagpapatuloy at nakikinabang sa krisis na ito.
Ang pangalan at pagkatao ay hindi dapat itinatabi sa karimlan; bagkus, dapat itong ipakilala at ipangalandakan dahil batayang karapatan ng tao ang magkaroon ng pangalan at pagkakakilanlan.
Sa gitna ng paghihirap ng mamamayan, inuuna ni Pangulong Ferdinand Marcos Jr. ang paninikluhod sa United States. Amerikano muna ang paglilingkuran at imbis na ang sambayanang Pilipino na humaharap sa matinding krisis sa kabuhayan at pagbabago ng klima.
Hangga’t mababa ang sahod, mahal ang gastusin, nasa iilan ang lupain at pribilehiyo pa rin ituring ang mga karapatan tulad sa kalidad na edukasyon at sariling pagpapasya, hahanap at hahanap ang mga tao ng mapagkukunan ng katiting na pag-asa.
Nalagpasan namin ang teenage life, pero mayroon pa ring mga pagtatantong nakakapagpaisip sa aming ang hirap pala talaga magpatuloy sa buhay.
