Clocked in, cut off
Kahit na ba wala silang ginagawang mali, kahit anong oras, puwede silang mawalan ng trabaho, tulad ng nangyari sa’min.
Kahit na ba wala silang ginagawang mali, kahit anong oras, puwede silang mawalan ng trabaho, tulad ng nangyari sa’min.
Na-realize ko na ang katalinuhan, hindi lang nasusukat sa exam. Minsan, mas matalino ang tahimik lang sa klase pero may malalim na pag-unawa, kaysa sa palaging Top 1 pero hindi bukas sa bagong perspektiba.
Hindi namin ugali ang mag-iwanan sa isa’t isa, gaya ng sinasabi lagi ng nanay sa ‘min, “Kayo na nga lang ang magkamukha, hindi pa kayo magtulungan?”
Agawan at pasuwertehan kung maibibigay ang kursong kailangan mong kunin para sa semestre. Hindi ko akalaing una pa lang ito sa marami pang suliraning darating.
Sa tuwing makakabalik ako, napapansin kong unti-unting nawawala ang kulay ng hardin. Maging ang sigla sa mata ni lola, unti-unting napapalitan ng kalungkutan at pag-aalala.
Mailap man hanggang ngayon, kasama ng aking paghilom mula sa nakaraan ang pagpasyang ikuwento sa iba ang aking buhay sa isang konserbatibong relihiyon.
Nakaalis na’t lahat ang mga bagyo, may tubig pa rin sa daanan namin. Gabaywang naman sa ibang barangay na mabababa ang lupa.
Nalagpasan namin ang teenage life, pero mayroon pa ring mga pagtatantong nakakapagpaisip sa aming ang hirap pala talaga magpatuloy sa buhay.
Sinigurado ko na sa aking mga susunod na biyahe pauwi, saktong P18 lang ang ibabayad ko, binadyet ko ang pamasahe ko dahil bilang estudyante, every piso counts.
Kinaya naman namin, subalit sa paglipas ng panahon, dahan-dahang dumidiin na hindi na tulad ng dati ang takbo ng araw-araw naming buhay.