Open forum
Nalagpasan namin ang teenage life, pero mayroon pa ring mga pagtatantong nakakapagpaisip sa aming ang hirap pala talaga magpatuloy sa buhay.
Nalagpasan namin ang teenage life, pero mayroon pa ring mga pagtatantong nakakapagpaisip sa aming ang hirap pala talaga magpatuloy sa buhay.
Sinigurado ko na sa aking mga susunod na biyahe pauwi, saktong P18 lang ang ibabayad ko, binadyet ko ang pamasahe ko dahil bilang estudyante, every piso counts.
Kinaya naman namin, subalit sa paglipas ng panahon, dahan-dahang dumidiin na hindi na tulad ng dati ang takbo ng araw-araw naming buhay.
Cool pala ang mga magulang ko dahil hindi tipikal ang trabaho nila.
Pero kahit wala ka pa, kahit hindi kita makita sa buong biyahe ko, tutuloy pa rin ako. Sasakay pa rin ako bukas at sa mga susunod pa na araw. Kahit mahirap, kahit masikip, kahit nakakangalay.
Kasabay ng problema sa pasilidad ng mga pampublikong paaralan ang paglala ng init na dinadanas natin dahil sa nagbabagong klima. Nakababahala na ang isyu sa pasilidad ay hindi priyoridad ng ating pamahalaan.
Ako ‘yong estudyante ang nahihirapan na nabubuhay sa instant noodles, sardinas at iba’t ibang paraan sa pagluluto ng itlog araw-araw. Sa halip na makakamura nga ako, nababaon pa ako sa utang.
Sa bawat “nanlaban” na hindi na nakapagsalita, may isang anak na naulila, isang asawang nawalan ng kabiyak, isang magulang na humihiyaw sa kawalan.
Alam ko sa sarili ko na gusto ko magsulat. Mahal ko ang pagsusulat. Ang pangarap na pagdodoktor ay sa kanila. Ang pangarap ko ay maging peryodista.
Dalawang dekada na ang lumipas, naroon pa rin siya sa abroad. Nag-aalaga ng matanda, naglilinis ng bahay, nagluluto para sa ibang pamilya. Tumanda na siya sa ibang bansa at hindi nakapag-asawa.