Sa likod ng mga sabi-sabi
Bilang lumaki sa Kamaynilaan, palagi akong nakakakita ng mga balita tungkol sa Tondo. Kadalasang masasamang impormasyon ang mga lumalabas na nagpapakitang nagkalat ang krimen sa lugar.
Bilang lumaki sa Kamaynilaan, palagi akong nakakakita ng mga balita tungkol sa Tondo. Kadalasang masasamang impormasyon ang mga lumalabas na nagpapakitang nagkalat ang krimen sa lugar.
Isang bahagi ng paglalakbay na puno ng mga alaala ngunit hindi naging madali upang mapagtagumpayan dahil sa mga hamong dulot ng kahirapan.
Habang lumalaki ako, at ngayong malapit nang magtapos sa Polytechnic University of the Philippines, lalong naging malinaw sa akin ang mga hamon na kinakaharap ng mga magsasaka.
Totoo na mapanganib ang mundo para sa mga peryodista. Subalit higit na magiging mapanganib ang lipunang kinabibilangan kung mawawala ang mga alagad ng midya na patuloy na lumalaban para sa katotohanan.
Para sa akin, hindi lang ito bahay-dalanginan o lugar ng mga relihiyoso’t relihiyosa. Ito’y pangalawang tahanan na nagsilbi kong kanlungan ng halos 10 taon at humubog sa kalahati ng aking buhay.
Maraming aral ang nakuha ko sa pamamalagi sa Pinoy Weekly na hindi ko natutuhan sa loob lang ng klase.
Hanggang ngayon, hindi ko pa sigurado kung paano ang proseso ng aking pagdadalamhati. Minsan, parang madali lang itong tanggapin.
Sa edad na 16, nagawa kong abutin ang pangarap ng maraming kabataang babae—ang maging modelo.
Maraming bersiyon at iba-iba talaga ang kuwentong biyahero ngunit sigurado na puno ng pagod at pawis sa pagsulong sa rumaragasang ilog tungong tagumpay na maaaring mong ikapahamak at ikasawi.
Naniniwala ako na isa lang ang pagdadalang-tao sa mga gawaing maaaring pagpasyahan nang malaya ng mga kababaihang katulad ko.