Kitang-kita ng dalawang mata ko ang malinaw na dibisyon sa lipunan. Isang hanay ng mga armadong pulisya na may baril, panangga at batuta laban sa mga ordinaryong taong nakikibaka na ang tanging sandata ay boses habang hawak ang karatula.
Lumang tugtugin na ang “resilience.” Hindi sapat na lumikas lang at umuwi pagkatapos ng baha. Hindi sapat na palaging nagtitiis ang mga tao habang ang iba, tulad ng mga influencer, ay nagtatanong lang kung puwede bang mag-“floatie” sa baha dahil “it’s just water.”
Imbis na akuin niya ang responsibilidad sa mataas na presyo ng mga bilihin na pahirap sa milyon-milyong Pilipino, sinisi niya ang lokal at internasyonal na pamilihan, giyera, mga supply chain at pati ang kalikasan.
Hindi naman talaga nagkakalayo ang mga administrasyong Marcos Jr. at Duterte, kahit pa paulit-ulit magparinigan at mag-umpugan ang dalawang pamilya. Parehong naninindigan ang dalawa na gumagana ang mga sistema ng hustisya sa bansa, kahit pa nagagamit ang batas bilang bala sa mga makatwirang kritisismo.
Mahirap palitan ng pagkakakilanlan ang Tondo sa isang iglap. Parang ang hirap gawin, sa totoo lang. Nakakatakot pa rin kahit maliwanag ang paligid.
Sino ang binibigyan ng kapangyarihan sa ilalim ng batas na magresolba sa kaso ng mga manggagawa laban sa kanilang pinagtatrabahuhan?
We should not forget that the Subic Bay military base was once a manifestation of hell on earth, with burning sulfur fire and smoke, decadence and evil, leaving a terrible curse on the local residents.
Nagpaulan si Ferdinand Marcos Jr. ng mga numero’t estadistika para kunwari’y may signipikanteng napagtagumpayan bilang pangulo. Ngunit nananatili ang katotohanang walang halaga ang mga ibinuladas na numero’t bilang sa mamamayang nagugutom, naghihirap at pinagsasamantalahan sa ilalim ng kanyang pamumuno.
Matagal pa raw ang tantiya na matatapos ang proyektong ito. Hindi pa rin halos nasisimulan ang Malolos-Clark Railway Project kaya paniguradong mas matagal pa ang konstruksiyon nitong mga riles na ito.
