Sa Hul. 22, nakatakda ang ikatlong State of the Nation Address (SONA) ni Pangulong Ferdinand Marcos Jr. Malamang, ipangangalandakan na naman niyang umunlad na ang Pilipinas at maraming Pilipino ang nakinabang sa mga batas, proyekto, programa at kasunduang pinasok ng kanyang administrasyon sa nakalipas na dalawang taon.
Hindi naman na nakapagtataka ang ganitong pangyayari lalo pa’t sa simula’t sapul, ang mga ganitong fair ay isinasagawa sa mall, isang lugar na pinamumugaran ng pantasya, panlilinlang at sala-salabid na pagsasamantala na pag-aari ng malalaking negosyante’t kapitalista.
Ang barya-baryang dagdag-sahod na ito ay nagsisilbi lamang upang palalimin ang mga umiiral na hindi pagkakapantay-pantay at pagsasamantalang kinakaharap ng mga manggagawa sa buong bansa.
Mula nang umiral ang Wage Rationalization Law noong 1989 na nagtakda ng iba’t ibang sahod sa mga rehiyon, bumaba ng 22% ang tunay na halaga ng sahod, kahit pa tumaas ng 88% ang labor productivity o halagang nilikha ng mga manggagawa. Mula taong 2000 hanggang 2023, tumaas ng 63% ang productivity, pero 9% lang ang itinaas ng minimum wage.
Isa na namang daluyan ng impormasyon ang titigil at higit pang aasa ang mamamayan sa social media kung saan parang mga tipak ng malalaking bato ang bumabara sa katotohanan.
Habang paparating ang taumbayan, isang tumitibok na kaba ang bumalot sa aking puso. Sa isip-isip ko, “Mabubugbog na naman ako.”
Hindi ko na pinansin ang mga kahihinatnan ng pagiging isang iregular noong sinagutan ko ang shifting form. Ang nasa isip ko lang noon ang makaalis na sa kursong sumira ng aking kalusugang pangkaisipan.
Kapwa malaking hamon ang mga ito, dahil tila umuulit lang naman ang kuwento sa bawat gobyerno. Pero ang patuloy na paniningil ang pruweba na hindi nakakalimot ang sambayanang Pilipino.
We also fear death, because it very often means pain. We fear losing loved ones to it, and we fear having to bear the shock, anger, and grief, among other emotions that come with that loss.
