Sa tatlong taon na bahagi ako ng mga kabataang mamamahayag sa Pilipinas, hindi ko ramdam ang halaga ng aking kurso. Ngunit nang maranasan kong marating at makita ang kalagayan ng mga katutubo sa Kalinga, napagtanto ko na kung bakit ako narito.
Mahalin natin sila habang sila ay mga buhay pa. At sa ating pagdalaw at pakikipagkuwentuhan sa kanila, mararamdaman mo rin sa iyong sarili na tao ka nga pala at hindi tila makinang militante lang.
Ang kailangan ng mga Pilipino, mga hakbang na magsisigurong protektado ang lahat ng komunidad mula sa matinding init ng panahon at ang epekto nito sa iba’t ibang kabuhayan.
Nagiging makabuluhan ang produksiyon ng nauusong wika dahil nakikilala natin ang mga umiiral at nagbabagong identidad sa patuloy na nagbabagong panahon.
Bagaman haka-haka lang, malikhain at malikot ang imahinasyon natin at kaya natin itong ipakita sa iba’t ibang malikhaing porma ng pagtutol, paglaban at pagtanaw sa pinangarap nating bayan.
Bilang isang estudyante na hindi pa nakakatulong sa pamilya sa ngayon, hindi ko alam kung paanong nagkakasya sa aming pamilya ang suweldong inaasahan namin sa trabaho ni Tatay.
Makatuwiran ang hinihiling na dagdag-sahod ng mga manggagawa. Makatarungan lang na ibigay sa kanila ang makabuluhang bahagi ng nilikha nilang yaman.
Simple lang ang dahilan kung bakit tinatawag na "Call Center Capital" ang Pilipinas simula pa noong 1992—mababang sahod at kalidad ng trabaho.
Ang subersiyong ito ay mapangahas na hamon sa dominasyon ng kanluran sa produksiyong kultural.
